We'll meet again

De foto is gemaakt op een receptie, ik schat 1986.
v.l.n.r. Arjen, Netty en Leo. 

Dik twintig jaar geleden werkte ik op de afdeling Verkoopbevordering van de firma ABN Assurantiën. Mijn directe collega's waren Netty en Arjen. Netty heeft nog Mariska's geboortekaartje gemaakt en haar vriend Harold, beroep timmerman, haar ledikantje. Nadat ik naar Automatisering was vertrokken en ons bedrijf is gesplitst, verloren we elkaar uit het oog. Netty zag ik in 1999 op Koninginnedag pas weer en daarna duurde het tien jaar voordat we elkaar weer troffen. Ik was namelijk bezig mijn connecties voor LinkedIn bij elkaar te sprokkelen en vond Netty via Google. Zij heeft jaren in Costa Rica en Spanje gewoond en is eigenlijk net terug in Nederland. We spraken af op 10 september op het terras van Café Schoonewil aan de Bergweg. We dronken een paar biertjes en gingen toen pizza eten, waarna we naar het stamcafé van Netty en haar vriend Rob vertrokken. Daar ben ik gebleven tot ik in gestrekte draf nog net de laatste trein naar huis kon halen. Ik had meer bier op dan in het hele jaar ervoor.

Anyway, Netty vertelde dat ze voor een aantal maanden naar Australië vertrok. Ik suggereerde dat ze dan wel een weblog zou kunnen bijhouden. In Costa Rica hield ze namelijk ook een weblog avant la lettre bij. Hoewel ze interesse toonde, is het er niet van gekomen. Gisteren ontving ik een uitgebreide e-mail met het hele verhaal en foto's tot nu toe. Mijn handen jeukten en ik stelde voor er een weblog van te maken. Zo gezegd zo gedaan. Het resultaat vindt je hier: G'day from Downunder.

Arjen heb ik inmiddels ook via LinkedIn gekoppeld. Wie weet zit er een reünie in?

Tegenvoeters

Een jaar lang hebben we het aan moeten horen: "we gaan naar Australië (en Nieuw-Zeeland)!". Vandaag is het dan eindelijk zover. Koud afgestudeerd, even wat geld verdiend, en passant nog even verhuisd en dan nu voor vijf maanden naar de andere kant van de wereld. Vanmorgen vroeg hebben we Mariska (en Laura) opgehaald van station Kralingse Zoom. Nederland stond weer eens stil want het was glad. Via de Moeder van alle Sluipwegen (Molenlaan) bereikten we de A13 waar het verkeer redelijk vlotjes doorreed. We waren zowaar op tijd op Schiphol. Maaike was niet zo vlot, die was via de A20 gereden. Ook bij de incheckbalie was het feest, er stond een lange rij, die gek genoeg precies waar wij stonden telkens gekruist werd door mensen die niet even om wilden lopen. Na het inchecken gingen de dames snel richting douane. Mariska nog gauw het afscheidscadeau gegeven (reisdagboekje met (jullie) berichtjes en foto's) en uitgezwaaid. Eerste stop: Hong Kong en dan Adelaide. Je kunt de verrichtingen van de dames volgen op hun eigen reisblog: Mariska en Maaike down under!.