Bijkomende schade

Bijna twee jaar geleden completeerde ik mijn verzameling Kuifje-auto's van Editions Atlas Collections. Ik ontving zeventig maanden lang elke maand een autootje. Een paar weken geleden kreeg ik, omdat ik zo'n goede klant was,  van deze firma een nieuwe aanbieding: een gratis Willys Jeep MB. Ik hoefde alleen de verzendkosten te betalen: 2,95€. Later zag ik advertenties waarin dezelfde auto werd aangeboden, nu zonder verzendkosten, maar het autootje voor hetzelfde bedrag. De levering liet nogal op zich wachten en desgevraagd gaf Atlas toe leveringsproblemen te hebben.

 

 

Geduld is een schone zaak. Vandaag stond ik op het punt weer eens te informeren, toen de buurvrouw aanbelde en mij de auto overhandigde, het was bij weer een andere buurman bezorgd maar die had het drie weken laten liggen en kwam er uiteindelijk achter dat het voor mij was. Als een kind zo blij pakte ik de auto uit en zette het op tafel. Tijdens het ontbijt waarschuwde Carla  mij nog dat ik niet tegelijk mocht eten en spelen, maar het was al te laat. Door een onverhoedse beweging mijnerzijds schoof de auto van tafel en ik kon hem maar net tegenhouden door er hard op te slaan. Voorruit en mitrailleur afgebroken. Ontroostbaar wilde ik het hele zootje al weggooien maar kon me nog net inhouden. Ik heb Atlas inmiddels gevraagd mij een nieuwe te sturen. Ik ben benieuwd.

Update 14 december 2011: Vandaag ontving ik inderdaad een nieuw exemplaar. Gratis!

Generaal Maxwell Taylor, Normandië 1944

De Willys Jeep is een auto die iedereen tot de verbeelding spreekt. Het is het symbool van de bevrijding door de Amerikanen en Canadezen in 1945. Naderhand zijn er vele achtergebleven. Mijn vader heeft er zelfs één gehad, hij was Aannemer in Straat- en Tegelwerken en gebruikte hem voor het vervoer van zand, stenen en materiaal in een aanhanger. Dit was midden/eind jaren zestig. Tien jaar later maakte ik er opnieuw kennis mee, nu in militaire dienst. Ik zat bij de 25e Afdeling Lichte Luchtdoelartillerie (LtLua) in Ede als verkenner. Dit hield in dat het mijn taak was vijandelijke vliegtuigen te signaleren, nog voor de radar deze zag, dus voor de horizon. Hiertoe reden wij in een Jeep van de stelling, waar de kanonnen zich bevonden, naar 5 km daarvoor waar wij ons verstopten voor de vijand. Contact onderhielden wij met veldtelefoon en radio. Zodra we een vliegtuig zagen, bijvoorbeeld een Russische MIG, meldden wij dat in code. Het waren spannende tijden. Gek genoeg heb ik geen foto met een Jeep erop. Een jaar nadat ik afzwaaide werd de hele tent opgeheven en vervangen door Leopard tanks. Ik hoefde ook niet op herhaling en moest mijn plunje tenslotte inleveren. Duizend bommen en granaten!

Kanonnier der Eerste Klasse, lichting 77/5, Afd. 25 LtLua, juni 1978

Chevy chase

Nu, bijna zes jaar en 1526 euro ouder, is mijn Kuifje-autocollectie eindelijk compleet. Nadat ik vorige maand № 70 ontvangen had, ontbraken er toch nog twee. Ik stuurde een mailtje naar Uitgeverij Atlas en ik kreeg prompt antwoord dat de twee ontbrekende autootjes nagezonden zouden worden, wat inderdaad gebeurde. Service van de zaak! Het betrof achtereenvolgens De Rode Bolide en Alcazar's Chevrolet, hier rechts afgebeeld.

Je ontvangt niet alleen een autootje, maar ook de achtergrond (kartonnen drieluikje) uit het verhaal. Verder een folder met een uitgebreide beschrijving van de auto, de desbetreffende scène en de inspiratiebron(nen) van Hergé, compleet met schetsen en voorstudies.

Over dit fenomeen is trouwens in 2006 ook een boek verschenen, Kuifje, Hergé en de auto's. Hierin komen alle aspecten van de auto's aan de orde. Hergé is namelijk ooit begonnen als ontwerper bij Ford, wat ook verklaart dat een onevenredig groot aantal Fords figureren in zijn verhalen. Verder was hij een liefhebber van snelle Italiaanse auto's. Door de aard van Kuifjes avonturen (veelal met een spionageachtige insteek), komen er veel snelle auto's in voor, achtervolgingen en legerauto's.

In vitro

Om de verveling te verdrijven heb ik vandaag de vitrine met Kuifje modelauto's, die elk corresponderen met een scène uit een Kuifje stripverhaal, verplaatst van de slaapkamer naar het kantoortje. Ik had al een tijdje geen nieuwe meer ontvangen, dus ik vermoedde dat ik inmiddels alle autootjes had. Ik nam de gelegenheid te baat eens te controleren of dat waar was. Er zijn 70 auto's, ik heb er 67, dus er ontbraken er drie. De ontbrekenden zijn: de Rode Bolide*, Alcazars Chevrolet en de Witte Amilcar* (dit is de laatste uit de serie dus die komt misschien nog). Ik zal die andere op één of andere manier alsnog te pakken moeten zien te krijgen.

Tijdens het sorteren viel me trouwens op dat de leeftijd van de modellen zo'n beetje af te lezen is aan de manier waarop de koplampen zijn bevestigd. Er zijn vier periodes, van oud naar jonger, in de vitrine van boven naar beneden.

De koplampen zitten bevestigd:

1. op een stang voor de radiateur;
2. op het spatbord;
3. aan de motorkap;
4. in, naast of boven de grille.

Peugeot 403 Taxi

* Dezen heb ik inmiddels ontvangen.

Ich liebe Rotterdam

Ik denk er wel eens over na om boven NAP (waarom niet NRP?) te gaan wonen, liefst ergens in het oosten van het land. Alleen moeten we dan Rotterdam verlaten, waar we al 30 jaar wonen en waar onze kinderen een eigen stekje hebben gevonden. Vandaag overviel me toch weer het warme gevoel, toen we op de fiets de stad binnenreden. Vanaf de Maasboulevard heb je een magistraal uitzicht op de skyline van Rotterdam. We gingen op een bepaald punt een boterhammetje eten en dan heb je zicht op vier bruggen! Ik zeg tegen Carla: geef me een doos sigaren en mij zie je vandaag niet meer. Helaas, geen sigaren. We reden door naar het Scheepvaartkwartier om daar eens rond te kijken. Toen ik nog bij Mees & zoonen werkte kwam ik daar elke dag. Er is heel wat veranderd. Daarna naar het flatje van de gezusters van Toledo om de fietsen te stallen. Vervolgens gingen we winkelen. De eerste stop was Yendor aan de Korte Hoogstraat om het Kuifje-album 'De juwelen van Bianca Castafiore' te kopen. In dit album figureren enkele van mijn geliefde auto's zoals de Peugeot 403 en Citroën Ami6. De eigenaar reageert knorrig als ik vraag wat die autootjes bij hèm kosten. Ik krijg een verhandeling over in- en verkoop en marges, en na enig aandringen zelfs de prijs te horen. Sorry hoor! Via de V&D liepen we de Hoogstraat door, waar we een Zacht IJsje scoorden. Het was zo warm (het weer, niet het ijs), dat we er bijna niet tegenop konden likken.

Vervolgens gingen we via de Binnenrotte naar de Lombardkade, waar het winkeltje 'Little Italy' is gehuisvest. Dit is een schattig klein supermarktje, waar je uitsluitend Italiaanse lekkernijen kunt kopen. Vandaag gingen we voor verse groene olijven. Niet te vergelijken met wat je bij de AH c.s. kunt kopen. Zalig!

Daarna via de Meent (lees: Plato) naar Selexys aan de Lijnbaan. Hier had ik vorige week een mooi cadeau gezien voor E. die in september 50 wordt. Een rondje Rotterdam is niet af zonder een broodje van Panini op het Binnenwegplein. Tegen het advies van mijn huisarts nam ik een Vecchio (gorgonzola, salami en paprika). Carla kocht verse ananas. Ook lekker. We aten het op het balkonnetje, genietend van het uitzicht over de Leuvehaven. Daarna fietsten we weer naar huis. Wir lieben Rotterdam, dat is wel duidelijk.

Einde tijdperk

We proberen elk jaar wel, al is het maar voor een dagje, naar Cadzand-Bad te gaan. We komen daar al, in verschillende gezelschappen, sinds 1977. De laatste keer dat we als gezinnetje voor langere tijd gingen was in 2002. Het was de eerste grote vakantie voor onze nieuwe tweedehands Peugeot 306 Break. Toen we aankwamen was het 'Cadzandweer', regen dus en wind. De oversteek ging nog met de veerboot Vlissingen-Breskens. Dat gaf hetzelfde gevoel als de overtocht naar Texel: op de boot begint de vakantie pas ècht. Het onweerde, dat dan weer wel. Na ons in het huisje 'Renata' te hebben geïnstalleerd gingen we lekker eten in 'La Porta'. De zon ging zowaar schijnen en we zaten op het semi overdekt terras. We zijn nog een aantal keer hier gaan eten. Boodschappen deden we bij de C1000 in Breskens, die zijn zelfs 's zondags open. In Cadzand-Bad zelf is een buurtsuper, waar super staat voor super duur. 's Middags gingen we Sluis bekijken, dat is een alleraardigst dorpje vlakbij de Belgische grens. Daarna het strand op. Carla gaat dan op haaientandenjacht en verdomd als het niet waar is, ze vindt er altijd wel een paar! De meisjes zijn verwend en gaan elke dag bij de bakker croissants halen.

Het Zwin is ook zo'n onvermijdelijke trekpleister. Het is inmiddels een beschermd natuurgebied. Bij eb kun je doorlopen tot Knokke (en verder natuurlijk). In Oostburg kun je aardig winkelen, dus dat deden we dan ook. Meteen de boodschapjes daar gedaan. In de omgeving van Cadzand kun je ook aardig wandelen. Fervente wandelaars als we zijn gingen we een keer naar een piepklein natuurgebiedje in de polder. Dat bleek pal naast een Asielzoekerscentrum te liggen, waarin ik het gebouw herkende waarin we met de 4e klas HAVO van Blaise Pascal tijdens 'werkweek' de beest uitgehangen hebben. Er wordt nu nog over gepraat! Laura ging door haar enkel. Daarna gingen we naar de Verdronken Zwarte Polder, een weids gebied dat aan de Slufter in Texel doet denken. Na al dit natuurgeweld gingen de kinders midgetgolfen (Laura dus met handicap:-).

Toen het weer wat minder werd zijn we een dagje naar Vlissingen geweest. Met de auto naar Breskens en dan te voet met de veerboot. Eenmaal terug maakten we een autotochtje door West Zeeuws-Vlaanderen. Een ander leuk tochtje was naar Damme (bekend van boekenstalletjes en -winkels en Tijl Uilenspiegel) en Knokke (bekend van het songfestival en casino). Het weer knapte zienderogen op en toen hebben we fietsen gehuurd voor de Zwinroute, een kleine 39 km. Onvermoeibaar als ze waren zijn de dames daarna nog gaan midgetgolfen, waarna ook nog eens een strandwandeling is gemaakt.

In het weekend hadden we Aad en Lia op bezoek. Aad zette Laura meteen aan het werk: zijn Suzuki Swift moest nodig gewassen en gepoetst worden. De auto bleek (gelukkig) rood te zijn! Ondanks de hitte (30°C), zijn we het Cadzandse Pad gaan wandelen. Dat viel zwaar tegen! De meisjes kozen eieren voor hun geld en bleven in de tuin zonnen. Laura kreeg zoals gewoonlijk veel aandacht van de kleintjes. Na een verplicht rondje Kolonisten van Catan (Aad's stokpaardje) zijn we, uitgeput als we waren, toch nog naar het strand geweest voor een avondwandeling. We zagen nog een zwerfkitten in de struiken maar konden het niet te pakken krijgen.

Na het weekend zijn we, omdat het maar mooi weer bleef, een aantal malen naar het strand geweest. Door dezelfde warmte bleek ons huisje ineens vergeven van de vlooien! Het bleek dat er voor ons mensen met honden hier hadden gelogeerd. Dat hondje kreeg ook nog een staartje... De verhuurder is met vlooienspray aan de gang gegaan, maar een excuus kon er niet af.

Het ging weer regenen en toen zijn we doodleuk naar Duinkerken gereden. We hebben daar natuurlijk gewinkeld (Yves Rocher et al.). De meisjes gingen zich te buiten aan de onvermijdelijke crêpes. In een speelgoed- annex prullariawinkel zag ik ineens een heel leuk autootje staan: De Jeep uit 'Raket naar de maan' (1953). Dit was in mijn kindertijd mijn enige stripboek! Het kostte maar 5 euro*.

Mariska kreeg het benauwd en wel zodanig, dat ze er 's nachts niet van kon slapen. De dienstdoende dokter schreef haar Zirtec voor, wat niet hielp. We hebben zelfs nog overwogen eerder weg te gaan, want het was wel duidelijk dat de honden hieraan schuldig waren. Het was heel akelig haar zo te horen en te zien, maar ze wilde geen spelbreker zijn. Zoveel mogelijk uit huis blijven was de oplossing.

Vandaar dat we een hele middag naar Brugge zijn geweest. Dat lijkt nog het meest op een openluchtmuseum, qua architectuur. Bij toeval zag ik een Tin Tin Shop, alwaar, de naam zegt het al, uitsluitend Kuifje gerelateerde dingen worden verkocht. Ik kocht, geïnspireerd door het autootje, het album 'Raket naar de maan'. Tot mijn stomme verbazing ontdekte ik dat dit deel 1 is. Deel 2, 'Mannen op de maan' (1954) kende ik niet maar is vanaf dit moment dus ook in mijn bezit.

Op de voorlaatste dag hebben we rustig aan gedaan. Het was strandweer en wij handelden dienovereenkomstig. Mariska slaapt al weer beter. De verhuurders, op de hoogte van Mariska's probleem, gaven geen enkele sjoege. Hier komen we dus nooit meer terug. De terugreis ging via de andere veerdienst, Perkpolder-Kruiningen. Het zou de laatste keer zijn, in 2003 werd de Westerscheldetunnel in gebruik worden genomen. Het einde van een tijdperk.

* Een aantal jaren later ben ik alle autootjes gaan sparen, het zijn er zeventig, à 21,80€.

 

 

Maiden voyage

Laura kon de Alfa op vrijdag de 13e ophalen. Dat beloofde niet veel goeds. Er moest trouwens eerst nog een boel geregeld worden. Verzekering, kenteken op naam zetten en een parkeervergunning regelen. Dat laatste zou wel eens twee weken kunnen gaan duren, maar gelukkig kon ik de paperassen meteen meenemen, ware het niet dat eerst door haar persoonlijk het kenteken op naam moest worden gezet. Laura was ziek, dus dat moest even wachten. Donderdag is alles in orde gekomen.

Gisteren de auto opgehaald. Eerst even geld scoren bij de ING en toen op naar het Noordereiland, alwaar de Alfa reeds op de stoep stond te prijken. Na de nodige plichtplegingen konden we gaan rijden! We gingen met mij achter het stuur naar de Maasvlakte, waar je rustig kunt rijden. Afgelopen zondag hadden we met De Peus hetzelfde ritje gemaakt. Laura reed terug zonder problemen. Het is een pittig karretje. Laura wilde nog even langs haar werk op de Mathenesserlaan, maar je mag vanaf de Nieuwe Binnenweg niet links afslaan, dus we reden door. We raakten verzeild in de Maastunnel en zijn toen maar op huis aangegaan. Laura kijkt al uit naar alle ritjes die ze gaat maken. Binnenkort wordt de radio ingebouwd en er zijn al de nodige MP3-cd'tjes gebrand.

In mijn collectie auto's van Kuifje heb ik trouwens ook een Alfa en een Peugeot. Het zijn de Alfa Romeo Giulietta en de Peugeot 403 taxi, nota bene beide uit 'De juwelen van Bianca Casta-fiore'. Beide modellen stammen uit 1955 en hebben erg veel stilistische overeenkomsten, net als Laura en ik...

Update: Na twee dagen bleek dat de slang van de stuurbekrachtiging lekte. Dit is gelukkig, met originele onderdelen, gratis gerepareerd.

Op de valreep

Marja, Willem maar vooral Joyce wilden met ons een dagje uit met kerstmis. Het is Knokke geworden. Lekker naar het buitenland! Hoewel de Knokkers en Knoksters bekend staan om hun mondaine levenswijze, viel het qua kerstsfeer aldaar een beetje tegen. Het was ook heel koud. Het bontgehalte was heel hoog. De boulevard op-en-neer gelopen en zowaar in een winkeltje nog een modelauto gescoord: de Opel Kadett B uit 1968 in het rood. Dit was een auto waar mijn vader in reed, maar dan in het wit. Ik spaar vooral 'familie'-auto's, Peugeots en de auto's uit de Kuifje albums.

Dan gaan we nu naar 2008. Carla , Mariska, Laura en ik wensen jullie allemaal een gelukkig en gezond 2008. Plannen: Parijs, Liverpool, Corfu, Enschede, Australië/Nieuw-Zeeland. Maak je borst maar nat!