Omgevlogen

We waren bijna vergeten hoe het was, een huis vol kinderen. Drie jaar geleden gingen Mariska en Laura uit huis, samenwonen in een flatje in het Centrum van Rotterdam. Dik een jaar geleden ging Laura het geluk beproeven in Portugal met haar vriend Bruno. Afgelopen woensdag kwamen ze voor een weekje naar Nederland, Laura voor de tweede, maar Bruno voor de eerste keer sinds hun vertrek. Ze zouden woensdag tegen middernacht landen. Het was mistig en koud. Op weg naar Rotterdam kon je bijna een hand voor ogen zien, best eng. Gelukkig ging het goed. De kinders moesten erg wennen aan de kou.

De eerste nacht sliepen ze bij ons in de logeerkamer, in Laura's eigen oude bed. Donderdag en vrijdag werden benut om oude bekenden, vrienden en familie te bezoeken. Er werd af-en-aan bij ons of bij Mariska gegeten en/of geslapen. Zaterdag hadden we een lunch gepland, waar Marja en Willem en ook Mariska bij aanwezig zouden zijn. Ik had Baskische tomatensoep, pastasalade met tonijn en zelf afgebakken broodjes gemaakt en beleg naar Laura's keuze ingeslagen. Helaas moest Willem afzeggen wegens griep, Marja nam als troost een bakje soep voor hem mee. Zondag zijn we naar Gerda, Hendrik en Anne in Brielle afgereisd voor een gezellige middag en een Indische rijsttafel van Gerda's hand. De maandag was ingeruimd om te winkelen in de stad, Laura had warme laarzen en een sjaal nodig, zaken die in Portugal schaars zijn. We zouden een broodje scoren bij Panini, maar vanwege de kou belandden we bij Bazar aan de Witte de Withstraat.

Dinsdag was een verrassing: een dagje naar Texel. Laura had dit stiekem ook gehoopt maar het liep anders. Vanwege de aanhoudende mist hadden we dit plan maandag al uit ons hoofd gezet en Scheveningen leek een redelijk alternatief. Dit stond bij Laura op de tweede plaats zo bleek, dus dat was weer bingo. Op de dag zelf was het natuurlijk prachtig weer, wat de pret niet drukte, integendeel. We gingen eerst lunchen bij Simonis aan de Haven, een zaak waar we wel vaker komen. Bruno had nog nooit echt goeie haring gegeten, dus dit was zijn vuurdoop. Voor de zekerheid had ik ook een bak kibbeling besteld. Helemaal niet nodig, Bruno vond het heerlijk! Laura opgelucht. Daarna een strandwandeling richting de pier. Er stond bijna geen wind, wat wel raar is aan zee. Na een bezoekje aan het winkelcentrum en een verwarmd terras waar de mussen lekker dichtbij de kachels vertoefden, reden we naar IKEA in Delft waar we, naast de nodige snuisterijen, ook een Zweedse maaltijd samenstelden om thuis op te peuzelen.

Vandaag was al weer de laatste dag. Na een tweede bezoekje aan oma gingen we naar de AHXL om de broodnodige Hollandse, in Portugal niet verkrijgbare,  smaakmakers in te slaan. Rond 14.00 uur vertrokken we weer naar Schiphol. De week is omgevlogen...

Waterkant

De veestapel. 

Het was vandaag ideaal wandelweer. Helder, zon, weinig wind en een graadje of 15. Carla wilde in een open landschap lopen en ik zocht daar een wandeling nabij Abcoude bij, de Polder Waardassacker en Holendrecht, omzoomd door de riviertjes de Angstel, de Winkel, de Waver en de Holendrecht. Het gebied ligt net ten Noorden van de Vinkeveense Plassen. Je waant je in Noord-Holland, maar het is Utrecht, op de grens van. We parkeerden aan de Angstel in het dorp en vandaar liepen we in westelijke richting, onder de A2 door. Het gebied is geheel agrarisch, met een aantal toeristische trekjes, zoals een pal aan de A2 gelegen bungalowpark en een jachthaven. De akoestiek wordt verzorgd door diezelfde A2, Schiphol en een schier oneindige stoet motorfietsen en MG roadsters die ook een dagje uit waren. Tussendoor genoten wij van het landschap, aan de noordzijde ontsierd door oprukkend Amsterdam. Het is niet anders.

De terugweg was nog een heel avontuur: gewoontegetrouw gaf ik TomTom de opdracht de snelwegen te mijden, maar dat resulteerde in een rondrit vanwege de vele afgesloten niet-snelwegen rond Vinkeveen richting Rotterdam. Van arren moede dus maar de A2 tot Breukelen genomen en vandaar zijn we dwars door het Groene Hart weer naar huis gereden.

Koude kermis

Deze dagen wordt Nederland, wat zeg ik, Europa ge(g)ijzeld door sneeuw. Onbegaanbare wegen, onbetrouwbaar spoorboekje, onontstijgbaar vliegveld. Mariska zou gisteren dus naar Portugal vliegen om een weekje bij Laura te logeren. In het verleden hebben wij al heel wat tegenspoed gehad, maar gisteren en vandaag spande de kroon. Vanwege het weeralarm zag ik er van af om Mariska naar Schiphol te brengen, dus ging ze met de trein, die volgens een aangepast schema reed. Daar aangekomen bleek de vlucht eerst uit- en vervolgens afgesteld te zijn. Geen nood, de reizigers werden verzocht om te boeken, waarna er aldaar een enorme rij ontstond. Er werd verder geen informatie gegeven want de chaos was inmiddels compleet.

Ik belde de KLM en een vriendelijke dame bood aan haar ticket om te boeken naar de vlucht die avond, waar op miraculeuze wijze nog lege plaatsen waren. Wij blij, maar het bleek dat ook die vlucht niet door ging. Na ettelijke malen naar een aantal kastjes en even zovele muren te zijn gestuurd, ging Mariska maar naar huis. Helaas reden er nauwelijks treinen maar door een godswonder kon zij toch redelijk op tijd weer richting Rotterdam. Het plan was om bij ons te slapen, maar al haar spullen zaten in haar bagage en die stond nog op het vliegveld. Dus eerst ging ze naar huis. Alleen had ze haar sleutels bij ons laten liggen, dus ik reed ook die kant op. Intussen was ook haar telefoon zonder stroom komen te zitten en haar oplader zat, je raadt het al, in haar bagage. Dus ook een stokoude Samsung opgesnord en toen richting ons huis, alwaar Mariska verwoede pogingen deed de vlucht wederom om te boeken naar vanmiddag, wat uiteindelijk ook lukte.

Vanmorgen bracht ik haar welgemoed naar de trein, en binnen no time zat ze in de snelle trein naar Schiphol. Daar was het zo mogelijk nog chaotischer dan gisteren en de rij voor de KLM-balie onafzienbaar. Op een of andere manier is ze toen voorbij de douane gedirigeerd waar ze kon aansluiten in weer een andere rij om om te boeken. Dat had ze al gedaan en zou daar nu nog staan als niet een KLM-employee vroeg wie er al omgeboekt had want die konden doorlopen naar de gate en daar op hun ticket en boardingpas wachten. Dat was een hele opluchting, want Mariska zag de sneeuwbui al hangen dat ze gewoon te laat zou zijn in die lange rij. Na nog weer twee keer uitstel kreeg ze te horen dat er toch geen plaats meer was, terwijl ze een bevestiging had!!! Inmiddels is daar de pleuris uitgebroken. Hoe het nu verder moet weten we niet.

//UPDATE// Na bijna anderhalve dag is het dan toch gelukt, om 21.00 uur liep ze door de slurf. Prettige vakantie!!!

Goed voor het milieu

Gisteren lichtte ik al een tipje van de sluier: morgen vertrekken Mariska en ik naar Berlijn. Tenminste, als de vulkaangoden het ons permitteren. We vliegen vanaf Schiphol met transavia.com, heel vroeg in de morgen. We hebben, als er onverhoopt niet gevlogen wordt, ook een plan B: met de auto.

Vandaag kwam ik er achter dat je voor de binnenstad een Umweltplakette (milieusticker in Frans/Engels) voor achter je voorruit moet hebben. Die kun je bestellen, onder andere bij de ANWB, maar dan duurt het tenminste drie dagen voor je hem in huis hebt. Als je daar niet op kunt wachten (wij, dus), dan kun je hem ophalen bij TüV Nord in Apeldoorn. Gelukkig ligt dat op de route. Nu maar hopen dat de vlucht door gaat. We hebben alvast het lot getart door online in te checken. Scheelt alvast twee uur in de rij staan!

Ik zeg Knorr!

Carla en Laura zijn weer terug uit Barcelona. Vannacht haalde ik ze op van Schiphol. Ze hadden een half uur vertraging wegens noodweer. Ik doodde intussen de tijd met espresso van Starbucks, waarvoor ik een kortingsbon (2e kopje gratis) had. Zegt die Starbucker: je moet iets duurs nemen, dan heb je meer voordeel. Nou kom ik bijna uit Zeeland, maar dat ging me toch te ver.

Carla had een heel leuk cadeautje voor me had ze al gesms't. Geen idee natuurlijk. Het klopte wel: op het marktje aan de Passeig de Colom had ze van Altaya een Peugeot 203 Fourgeonette (bestelauto) met Knorr-opdruk op de kop getikt. Echt heel leuk. Wat blijkt nu? Het is een hele serie van wel honderd modelletjes. Gek genoeg staat dit model niet op deze site, maar wel op deze, Spaanse. Ik ga er voor. Dat breekt zo lekker de week!

Scheveninguh

Vandaag zèn Laura en Carla afgeâhrèsd nâh Barcelona. Ik bracht ze nâh Schiphol, wâh ze bètèds wilden zèn, beducht als Carla is voâh veâhrtraging. Ik hoefduh niet mei nâh binnen (eâh moès nog geshopt wôhden), dus om 10:00 uur had ik ut rèk allein.

Ik had met Petra, un ouduh schoâlvriendin van Blaise Pascal, afgesproken. Met hâh en Kaspeâh had ik in novembeâh vôhig jâh al un rendez-vous nâh aanlèding van duh schoâlreünie. Ik was veil tuh vroeg, dus maaktuh ik un tussenstop in Katwèk, wâh ik un wandelingetje oveâh duh boulevard hep gemaakt en un cappucinoâtje hep gedronken in un strandtent. Ik had TomTom duh opdracht 'mèdt snelwegen' gegeven, dus ut was un lache, landelèk tochtje richting duh Haag.

Petra woânt ik un mauie rustiguh wèk in un compleit veâhrbouwd huis, samen met zoân-, vriend- en hondlief. Petra liet me ut huis zien, gechapeâhronneiâhrd doâh duh inteâhrieurmedeweâhrk-steâhr. Ut was duh bedoeling nâh Scheveninguh tuh gaan, dus dat deden we. Bè Simonis nabè duh haven scoâhden we zes haringuh, lekkeâh decadent. Ze waren heiâhrlèk.

Daâhrna wandelden we richting strand en dronken wat in un strandtent. Ut was beslist niet koud en eâh stond wènig wind. We hadden peâh ongeluk duh hond thuisgelatuh, mâh dat hebbuh we goedgemaakt met un wandeling nâh ut park. Zo tegen half vèf was ut zoetiesaan tèd om weiâh nâh huis tuh gaan. Volgenduh keiâh doen we Rotteâhrdam, en dan probeâhren we Kaspeâh oâk tuh strikken!

Up, Over

Na vijf maanden Down Under zijn Mariska en Maaike vanmorgen in ons kouwe kikkerlandje teruggekeerd. Ze waren om 05.50 uur op Schiphol, ruim een uur eerder dan gepland. We stonden om 04.00 uur op. Het was gelukkig stil op de weg dus we waren op tijd. Joyce was ook op komen dagen. Samen met Maaike's familie dronken we koffie en de meisjes moesten een vlaai scoren. Na de eerste schok reden we eerst richting ouderlijk huis en daarna naar gingen Laura en Mariska naar hun eigen huis. Wij gingen ook nog even mee en kregen alsnog onze verjaardagscadeaus. Carla een Koala voor haar Pandoraketting en ik Diamonds van Armani en de boekjes 'Maritime explorers of the west' en 'Shipwreck!', beide over de ontdekking van Australië door de Hollanders. Nu eerst maar eens die knoert van een jetlag wegslapen!

Tegenvoeters

Een jaar lang hebben we het aan moeten horen: "we gaan naar Australië (en Nieuw-Zeeland)!". Vandaag is het dan eindelijk zover. Koud afgestudeerd, even wat geld verdiend, en passant nog even verhuisd en dan nu voor vijf maanden naar de andere kant van de wereld. Vanmorgen vroeg hebben we Mariska (en Laura) opgehaald van station Kralingse Zoom. Nederland stond weer eens stil want het was glad. Via de Moeder van alle Sluipwegen (Molenlaan) bereikten we de A13 waar het verkeer redelijk vlotjes doorreed. We waren zowaar op tijd op Schiphol. Maaike was niet zo vlot, die was via de A20 gereden. Ook bij de incheckbalie was het feest, er stond een lange rij, die gek genoeg precies waar wij stonden telkens gekruist werd door mensen die niet even om wilden lopen. Na het inchecken gingen de dames snel richting douane. Mariska nog gauw het afscheidscadeau gegeven (reisdagboekje met (jullie) berichtjes en foto's) en uitgezwaaid. Eerste stop: Hong Kong en dan Adelaide. Je kunt de verrichtingen van de dames volgen op hun eigen reisblog: Mariska en Maaike down under!.

Routineklus

Laura is weer eens naar Corfu gevlogen om te gaan werken in Kidsworld, Mesonghi Beach. Vanmorgen vertrokken we zo mogelijk nog vroeger dan vorige keer richting Schiphol, ditmaal met een delegatie uit Rotterdam-Oost, Capelle en Nieuwerkerk aan den IJssel. We hebben Laura gisteravond verrast met een afscheidsdiner met de hele club in Bella Beer. Dit kwam als een volkomen verrassing, want het zou een etentje voor twee worden met haar vriendje. Daarna zijn ze nog gaan poolen. Om een uur of twaalf kwamen ze thuis en hebben nog twee uurtjes geslapen. Wij waren al om 22.00 uur in de mand gekropen, 02.00 uur op, 03.00 vertrokken. Onderweg geen bijzonderheden. Op Schiphol troffen we weer enkele collega's van Laura.

Bij het inchecken was het, zelfs op dit uur, bijzonder druk. Laura had 16 kilo overbagage. Normaal gesproken mag dat, maar het was door haar werkgever niet gemeld bij Transavia, dus dat was dokken geblazen, 98 euri's. Gelukkig kan ze het declareren. Nog even paffen en dan op naar de douane. Daar was het ook weer best druk. Het afscheid was niet zo emotioneel als vorige keer, in ieder geval geen traantjes. Ditmaal werd er, na de douane, wèl gezwaaid. Eenmaal thuisgekomen toch maar weer het mandje in. Het merendeel van de jongelui moest echter aan het werk. Wij werden gewekt door Laura's verlossende SMS'je: goede reis gehad, veilig geland en mooi weer op Corfu.

A day in the life 1

GOOD MORNING, GOOD MORNING | Nadat mijn maag zich had omgekeerd (bedorven worst gegeten) reden Laura en ik even na zessen vol goede moed richting Schiphol. Het was koud en glad, maar gelukkig niet druk op de weg. Helaas waren de borden die de weg naar parkeerplaats P3 moesten wijzen onder-gesneeuwd, dus dat ging niet in één keer goed omdat ik op de busbaan ging spookrijden. Op de parkeerplaats zelf is de bewegwijzering zodanig, dat je de route voor vertrekkende auto's gaat volgen. Dit is niet de goede route voor wandelaars en scheelt ettelijke meters. Op Schiphol ging het wel van een leien dakje, met kleine tegenslagen, dat dan weer wel. Inchecken ging als een speer.

MONEY | Daarna naar De Bank voor de nodige vreemde valuta. De balie zou vanaf 06.00 uur open zijn, maar dat bleek dus vanaf 08.00 uur te zijn omdat het Pasen is. Dus op het nippertje de pondjes opgehaald, dachten we. Bleek dat de vlucht vertraagd was wegens slecht weer. I.p.v. 09.00 uur vertrokken we 10.25 uur.

FLYING | De vlucht was voorspoedig, alleen de oren trokken het niet en die bleven ook de hele dag napruttelen. Op Liverpool John Lennon Airport (above us only sky) de bus gepakt richting City Centre. Het buspersoneel is zeer hulpvaardig en attent. Op het gevoel uitgestapt en nog op de goeie halte ook! Het hotel kon ons echter niet inchecken want we waren te vroeg. Dus even het centrum van Liverpool uitgecheckt, we konden de bagage wel achterlaten. Het weer is zo'n beetje hetzelfde als in Nederland, maar dan droog.

GIRL | Om 13.00 uur hadden we afgesproken met Lindsay en haar moeder Andrea uit Wigan. Lindsay werkte in hetzelfde hotel als Laura op Corfu, dus dat was een emotioneel weerzien. We gingen de stad weer in op zoek naar een plek om te lunchen. Dat viel niet mee, want de dames waren in geen tijden in Liverpool geweest. Uiteindelijk een Burger & Beer genomen in één van de vele eetgelegenheden. Eten en drinken is niet duur. Beetje bijgekletst en daarna toch maar ingecheckt in het hotel. Na een uurtje zouden we weer bijelkaar komen. Intussen was ik er achter dat ik niet op mijn eigen laptop dit verhaal kon schrijven, maar op de enige PC in de receptie. Is wel lastig.

I'M LOOKING THROUGH YOU | We zouden een minitour gaan doen, maar omdat Andrea het niet zo op lopen heeft in de kou gingen we met de auto naar de Saint Luke's Church, een in WOII gebombardeerde kerk, bezichtigen. Die auto was nou echt niet nodig, want het was maar een paar honderd meter lopen. Van die kerk is het hele binnenwerk en dak verdwenen. Het is nu een monument. Het is werkelijk indrukwekkend. Daarna wilden we koffie drinken in het hotel, maar de bar was nog dicht. Dan maar ergens anders. We kwamen langs een enorme betonnen kathedraal (Metropolitan Cathedral), gebouwd in de vorm van een wigwam. Binnen schijnt het ook erg indrukwekkend te zijn, ware het niet (ja mensen, het zit ons echt niet mee!) dat er net een filmploeg bezig was (het is ten slotte tweede Paasdag) en de hele tent was afgesloten. Geen nood, we konden altijd nog dat kopje koffie inhalen in het infocentrum annex bar naast de kathedraal... alleen niet vandaag, want het was afgehuurd door de filmploeg.

THERE'S A PLACE | Na wat aarzelingen (je wordt voorzichtig) gingen we een pub zoeken. Warempel, er was er één in de volgende straat èn open! (Later blijkt, dat dit de Philharmonic Dining Rooms is, John Lennon's favoriete pub in de tijd dat hij op de Kunstacademie zat in dezelfde straat). Eenmaal neergestreken zag Lindsay een oude bekende (Derry) uit Corfu. Laura kende hem ook. Over toeval gesproken. Ze gaan donderdag wat drinken, met nog een vriend die er toen ook bij was (Martin). Lindsay vroeg me het hemd van het lijf over Nederland (daar weten ze hier niets over), koffieshops, gedoogbeleid (dat snappen ze dus echt niet) en waarom onze nationale trots in het oranje loopt. Zij is praktizerend Wiganfan en kent jongens als Melchiot en Landzaat. Na het pubavontuur moesten de dames weer op huis aan. Wij gingen maar eens boodschapjes doen bij de Tesco: cola, water, pringles en batterijen voor de tandenborstel (vergeten). De Engelse dames willen, ook als het koud is, goed voor den dag komen. Dus lopen zij, alsof het hoogzomer is, met doorkijkbloesjes en korte/geen mouwen door 4 graden celsius!

Nadat we vergeefs naar een sandwichbar die nog open was hadden gezocht (bankholiday weetjewel) zijn we in het hotel gaan eten. Dat is beslist niet duur en goed te eten. Ik dacht spareribs besteld te hebben, bleken het ribs MacDonald's stijl te zijn, dus grof gehakt met barbequesmaak. Omdat ik de laptop niet kan gebruiken kon ik ook geen e-mail versturen naar het thuisfront, dus dat heeft Laura gedaan met haar Hotmail. Ik kan dus nu geen eigen foto bij dit stukje plaatsen, want ik mag niets op deze PC zetten. Dit is inmiddels opgelost, mijn eigen foto's staan er nu bij!

De nieuwe Heintje Davids

14 juli 2007 | Vol goede moed togen wij weer naar Schiphol, om Laura weer eens uit te zwaaien. We krijgen er al aardig routine in. Op Schiphol zou Laura een nieuwe collega, ontmoeten. Bij de incheckbalie aangekomen stonden ze elkaar te bellen op één meter afstand van elkaar! Ze vlogen deze keer Comfort Class. Dit keer geen tranen, dat hadden we zo afgesproken. Laura vond het ook niet nodig te zwaaien toen ze eenmaal door de douane was. Vergeten, was haar verdediging. Voorlopig moet ze wegblijven, hebben we afgesproken. Daarna gingen we naar Noordwijk aan Zee, even uitwaaien. Het was best mooi strandweer. Onderweg regen, maar zon op het strand. Het woei wel flink. Patatje gescoord bij Kees Kroket en een ijsje toe. Via Katwijk weer naar huis.

11 juli 2007 | Het oog wil ook wat
Laura (ze is jarig vandaag!) heeft dus een ontstoken oogzenuw. Omdat ze 'maar' 10% zichtverlies heeft, wordt ze hiervoor niet behandeld, het gaat vanzelf weer over. Grote opluchting in Huize Toledo. Madam heeft meteen de reis 'naar huis' zoals ze dat noemt, geregeld. Zaterdag om 18:00 uur vliegt ze weer naar Corfu, bijgestaan door een kersverse collega. Kan ze die vast inwerken. 's Avonds nog een verjaardags afterparty. Cake & Booze. Allerlei jongelui over de vloer, plus Marja en Willem. Heel gezellig.

10 juli 2007 | Tussenlanding
Laura is even terug in Nederland. Morgen is ze jarig en dat wilde ze toch maar vieren in ons natte kikkerlandje. Nu heeft ze ook een probleempje: ze mist 25% van het zicht in haar rechteroog. Hiervoor is ze in Corfu al onderzocht, MRI scan, een bezoekje aan de oogarts. Die zei dat ze in Nederland verder behandeld moet worden. Dus vandaag hals over kop terug. Vandaag naar de huisarts en dan a.s.a.p. naar het Oogziekenhuis (neuroloog of oogarts). Vanavond lekker naar Bella Beer onbeperkt spareribs en gamba's eten.

Na een enerverende dag even chillen in de Bella Beer. Het is vandaag onbeperkt spareribs en gamba's eten! De tent zit tjokvol en het duurt even voor we de aandacht van het personeel krijgen. Blijken ze uit het filiaal in Spijkenisse te komen en zijn nog een beetje onwennig. Moesten zeker opdraven wegens drukte. Laura kon eindelijk een beetje ontspannen. Ze vertelde honderduit over wat ze de afgelopen dagen allemaal had meegemaakt. Morgen Het Grote Onderzoek in het Oogziekenhuis.

9 juni 2007 | Ketelbinkie '07
Vandaag is Laura uit Rotterdam vertrokken naar Corfu! In het holst van de ochtend, 06.15 uur om precies te zijn, togen wij naar Schiphol. TomTom kweet zich uitstekend van zijn taak, het duurde alleen even voordat het GPS signaal werd opgevangen. Kennelijk is ook TomTom geen ochtend-mens.  Inchecken ging niet zo soepel, er werd wat Arkepersoneel opgeleid ten koste van het tempo. Bij de douane aangekomen kwamen de eerste waterlanders. Maar een man mag niet huilen, dus dat deed ik dan ook niet. Nog een laatste foto bij de douane... helaas, een oplettende douanier greep me in de kraag en dwong me de laatste foto te wissen. Nog even zwaaien en weg was ze. Vanaf het vliegveld in Corfu het verlossende telefoontje, alles was goed gegaan. Later nog nog eens teruggebeld. 28ºC, zon, zee, zand et cetera. Hotelkamer biedt slaapplaats, zuurstof en kunstlicht, behoorlijk Spartaans dus.

TomTom test

Het traject Rotterdam - Brielle v.v. kunnen we inmiddels blind rijden. Reden te meer om op deze route onze nagelnieuwe TomTom ONE Europe te testen! Foutje: de zuignap moet je eerst nat maken, anders valt hij van de voorruit af (3x). Zorgt toch voor een aantal schrikmomentjes. TomTom kent de weg, zij het dat hij soms wat laat is met de juiste aanwijzing (wat ik overigens wel gewend ben met CarCar). Verder houdt hij bijv. in de Beneluxtunnel de linker buis aan (geen vrachtverkeer). Na Brielle even naar Hellevoetsluis en van daar uit via Goeree-Overflakkee weer naar huis. Zorg wel dat je de verkeersborden gehoorzaamd. Zo werden wij bij de Haringvlietdam een weg ingestuurd waar je met de auto niet mag komen. Ook kwam het voor dat een rotonde als een gewone kruising werd aangegeven. Omdat het al vrij laat was, hebben we rechtsomkeerd gemaakt en zijn we via de snelste route huiswaarts gegaan. Volgende rit: Laura naar Schiphol brengen!