Eitje

Spataderen. Rare naam eigenlijk. Je verwacht een bloedbad. De werkelijkheid heeft een lager Dextergehalte. Zelf kamp ik al jaren met dit probleem. Ergens in de jaren tachtig begon het. Ik werd door huisarts S. doorverwezen naar dermatoloog van der D., een morsig maar goedwillend mannetje dat mij, geassisteerd door zijn hysterisch klinkende en kop grotere assistente, periodiek injecties gaf om de spataderen in mijn rechterbeen weg te spuiten. Het ging van kwaad tot erger. Ik kreeg eczeem op plekken waar de huid te weinig zuurstof kreeg en door het gekrab daaraan ontwikkelde zich tot drie maal toe het zeer pijnlijke erysipelas (wondroos), de eerste twee keren niet als zodanig herkend door voornoemde huisarts S. die mij kuurtjes tegen aderontsteking voorschreef. De derde keer ging ik naar mijn huidige huisarts van S., die wel de juiste diagnose stelde en zelfs de conclusie trok dat ik definitief van de boosdoener verlost diende te worden. Deze is dan ook aan het begin van dit millennium van lies tot kuit 'gestript', zeg maar er binnenstebuiten uitgetrokken. Dit geschiedt onder narcose in het (IJsselland-) ziekenhuis en daarna moet je wekenlang met een drukverband rondlopen. Niet lang daarna kreeg ik trombose in mijn linkerbeen alwaar inmiddels ook een spatader mij het leven zuur maakte. Deze moest dus ook gestript worden zodra ik geen bloedverdunners (vanwege die trombose) meer nodig had, ditmaal van knieholte tot kuit. Omdat hier om 'het diepe systeem' ging, moest ik permanent (behalve 's nachts) een steunkous dragen. dit heb ik zeven jaar volgehouden. Na mijn hernia-operatie vond ik het welletjes en nam het risico.

Het ging dus jaren goed maar afgelopen zomer kwam het eczeem weer terug en dus was het tijd om weer eens grote schoonmaak te houden. De huisarts stelde voor dit bij de Helderkliniek te doen, daar heeft hij goede ervaring mee. Aldaar werd vastgesteld dat zich zowel links als rechts weer spataderen te vinden zijn, links weer een korte, die met een laserstraal behandeld ging worden en rechts weer een lange kronkelige (long and winding, zeg maar), die met schuim te lijf zou worden gegaan. Ik moest zelf bij de apotheek boodschappen doen: Oxazepam (leve Oxazepam!) tegen de zenuwen, Celebrex tegen onstekingen en pijn, Pantazonol om het maagje te beschermen, en last but not least Fraxiparine. Deze bloedverdunner moet ik zelf, vijf dagen lang, na de behandeling inspuiten. Hier zag ik nog het meest tegenop.

Gisteren bracht Mariska, die de BOB was vanwege de Oxazepam, ons in het holst van de ochtend naar de kliniek. Na anderhalf uur stond ik weer buiten. De behandeling zelf viel 100% mee, mede door de Oxazepam en de verdoving natuurlijk. Daarna kreeg ik links een drukverband van knie tot enkel, wat er na twee dagen af mag, rechts een drukverband van lies tot enkel, wat er pas na vijf dagen af mag. Daaroverheen steunkousen, die met angstaanjagend sexy jarretelletjes aan een heupband worden bevestigd.  Deze moet ik respectievelijk één en twee weken dragen (morgen kan ik douchen met behulp van een hoes die gipsvluchtlingen plachten te dragen). Daarna kreeg ik een cursus bloedverdunnen maar ik was nog te vrolijk om dat mijn dag te laten bederven. Vanmorgen was het dan zover. Vetrol zoeken (nou ja, zoeken), naald er in en duwen. Eitje!

Breuk

Als het goed is weet je nog waar je was op 9/11/2001. Ik zeker. In het voorafgaande voorjaar had Carla het lumineuze idee opgevat een hortensia te verplaatsen. Aangezien zij een vertegenwoordigster van het zwakke geslacht is, werd dat automatisch een klusje voor mij. No problemo dacht ik, toen nog in geen velden of wegen geteisterd door een hernia. Vol goede moed stortte ik me op deze herculische daad. Dat de struik diepgeworteld was, een detail. Na enig zwoegen kwam de hortensia los en kon een luttel aantal centimeters verderop weer geplant worden. Een paar dagen later stond ik te plassen en voelde een aangename gloed in de lies-streek. Onwillekeurig bevoelde ik de gloeiende plek en ontwaarde een bult. Ik moest die week toch voor controle naar de chirurg die  mijn linkerbeen van spataderen had ontdaan en die constateerde een liesbreuk. Aangezien er eerst nog vakantie moest worden gevierd, heb ik de breuk op 10 september 2001 laten behandelen.

Nadat ik was ingecheckt kwam er een verpleegkundige enig overtollige haargroei verwijderen, wat best spannend was. Daarna kon ik onder het mes. Normaal gesproken kun je dezelfde dag weer huiswaarts, maar op het moment suprême had ik geen gevoel in mijn linker been, niet toevallig dezelfde kant als waar de liesbreuk zich bevond. Ik kon er niet op staan, laat staan lopen. De behandelend chirurg moest er aan te pas komen en krabde zich achter het oor. Tja, soms raken we een zenuw, dus... Daar kon ik het mee doen. Ik moest de nacht ter observatie in het ziekenhuis doorbrengen, vergezeld van een oude baas die, na zijn heupoperatie, gedurende de nacht zeer vocaal zijn ongenoegen daarover de wereld instuurde. Voor de rest was de zaal waar ik lag leeg. 's Anderendaags was de gevoelloosheid verdwenen en bleek, na een second opinion, dat ik een overdosis plaatselijke verdoving had gekregen. Ik mocht dus naar huis.

Daar aangekomen zeeg ik neer in bed en werd op een gegeven moment door mijn schoonvader gebeld dat ik CNN aan moest zetten. De rest is geschiedenis. Vanaf datzelfde bed heb ik drie weken lang onafgebroken het nieuws gevolgd. Wat ik me aanvankelijk niet realiseerde was dat 295 van mijn collega's in het WTC waren omgekomen. Soms komt het wereldnieuws heel dichtbij...

Kwelling

Planking (onbekend slachtoffer)...

Vandaag, net terug van een klusje in de stad (brievenbusklep vastschroeven bij Mariska) ging de telefoon. Ik was nog aan het parkeren. Ik had niet in de gaten wie het was, maar een dame zei dat ze mij miste. Ik was gevleid maar had geen idee wie het was. Het bleek de receptioniste van mijn podotherapeut te zijn. Ik had de afspraak, die ik in mijn oude telefoon had opgeslagen, gemist. Of ik toch maar meteen kon komen? Natuurlijk, ik reed gedwee terug naar de stad. Daar moest ik een half uur wachten, voor straf neem ik aan. Ik werd vervolgens in een behandelkamer gedirigeerd en moest eerst mijn voet(af)druk laten meten. Uit de grafieken, die luttele minuten later triomfantelijk op het beeldscherm verschenen, bleek dat de druk op de rechter voorvoet en linker achtervoet te hoog is. Daarvoor werden mijn zooltjes prompt aangepast. Daarna moest ik neerzijgen in een soort massagestoel. Het leek meer op een variant van de Comfy Chair, het geliefde martelwerktuig van Monty Python's Spanish Inquisition. Het apparaat past zich aan je lengte en bouw aan (dit gaat gepaard met het gevoel dat je in de breedte in elkaar gedrukt en in de lengte uit elkaar getrokken wordt), om je vervolgens aan een massage te onderwerpen. Je achterkant wordt, dan weer ritmisch dan weer a-ritmisch, beklopt, geprikt, vermurwd terwijl je middenstuk een soort gerobotiseerde lambada danst. "Doet het ergens pijn?" vroeg de podo na een tijdje subtiel. En meteen, voor ik kon antwoorden: "het moet minder worden na een paar minuten!" Dat luchtte op. Voor mijn gevoel duurde het een eeuwigheid. Daarna mocht ik mijn sokken en schoenen, mèt verhoogde zooltjes, weer aantrekken en een nieuwe afspraak maken. Het wordt begin september. Benieuwd aan welke kwelling ik dan zal worden onderworpen.



De Deens-Italiaanse connectie

Carla mag graag een lungo drinken, ik ben meer van de espresso. Met onze Italiaanse Illy X7 (made by Francis-Francis!) is dat kinderspel. Deze werkt volgens de metodo iperespresso: blauwe capsules voor lungo en rode voor espresso. Het maalsel daarin bepaalt sterkte en smaak. De X7 kreeg echter steeds meer moeite het water door de rode capsule te persen, kennelijk is dat harder aangestampt. Tijd voor actie. Wederverkoper Correct alsmede Illy verwezen ons naar The Coffee Connection, een in espresso-apparaten gespecialiseerd bedrijf dat voor meerdere merken werkt. Na telefonisch consult was de diagnose: kapotte pompklep. Reparatie zou een half uurtje duren mits we, na telefonische afspraak, het apparaat langs zouden brengen. In Zeewolde. 



Dat ligt vlakbij Bataviastad, het outlet winkelparadijs waar we graag onze slag slaan. Nu hadden we een goed excuus daar weer eens rond te gaan kijken, dus daar gingen we eerst heen. Sinds ik bij de podotherapeut loop en mijn schoenen vul met steunzolen, passen ze niet meer zo goed. Bovendien raadde hij mij mijn schoenkeuze tot dan toe af, te platte zolen, bijna geen hak.

Hij raadde mij aan eens Ecco's te proberen. Die vond ik altijd een beetje duur, maar nu we er toch waren ben ik bij TMS (TopMerkSchoenen) binnengelopen en verdomd, ze hadden Ecco's. Weliswaar slecht één model, maar dat was wel meteen bingo. Het mooie is dat de binnenzool verwijderd kan worden zodat de steunzolen beter passen. Ik ben er blij mee, ze zitten lekker, lopen goed en zijn niet te lomp. Ik dacht altijd dat Ecco een Italiaans merk was, zeker nadat mijn podotherapeut, die van Italiaanse afkomst is, ze aanprees. Het blijkt echter een Deens merk te zijn. Nadat Carla nog wat onderbroekjes scoorde bij Hunkemöller reden we naar Zeewolde.

Het is gesitueerd op Trekkersveld, een gigantisch bedrijven-terrein dat je het best kunt omschrijven als het Logistiek Epicentrum Van Nederland. Op de site lijkt het gebouw van The Coffee Connection imposant, de werkplaats bereik je echter via een zijdeur met daarachter een piepklein halletje, half onder een open trap en met een loket. Het apparaat zou met een half uurtje klaar zijn. Het was prachtig weer dus zijn we het bedrijventerrein gaan uitchecken. Het is zo groot dat we amper de helft gezien hebben. Het meest interessante gebouw was dat van Spyker Cars. Toen we terug kwamen was de X7 net klaar. We namen het dankbaar in ontvangst en zijn, de snelwegen mijdend, weer naar huis gereden.

Zoolmeet

Vanwege de vorige week ontdekte plantaire fasciitis resp. hielspoor ging ik een afspraak maken met een podotherapeut. Dat heeft nog heel wat voeten in de aarde. Die hier vlak in de buurt heeft een wachtlijst tot half november, in Capelle namen ze de telefoon niet op, die op de Hoofdweg zit eigenlijk in Schiedam... Uiteindelijk vond ik er één aan de Oostmaaslaan. Een blijmoedige man met een on-Nederlands accent nam de telefoon op. Na het horen van mijn naam informeerde hij of ik uit Rockanje kwam. Mijn vader en nog een handjevol familieleden komen uit die contreien (ikzelf kom uit Hellevoetsluis). Ja, want hij had nogal wat Toledo's in zijn klantenbestand. Familiekwaaltje zeker, grapte ik. Een goede basis was gelegd.

Vandaag mocht ik aantreden. Ik kreeg meteen de eerste tip: geen portemonnee in de kontzak, dat knelt je zenuw af (als je zit) en daar krijg je ook klachten van. Die kon ik ehh... in mijn zak steken. Toen moesten de schoenen en sokken uit. Nadat hij mijn voeten bepoteld had (au!) moest ik op een glazen verhoging met een spiegel eronder gaan staan. Door een bepaald lichteffect kun je dan zien waar de voetzool te hoge of juist te lage druk ondervindt. Daarna moest ik over een soort stempel lopen om de dynamische voet te vereeuwigen. Conclusie: mijn rechtervoet is er erger aan toe dan mijn linker, de 'wijsteen' is ook langer dan de grote teen en dat gaat vaak gepaard met afwijkende middenvoetsbeentjes die dan weer extra problemen veroorzaken. Eén en ander wordt verergerd door 'het ouder worden'.

©arla

Heel fijn. Ik krijg dus zowel links als rechts een steunzool, volgende week zijn ze klaar. Verder kreeg ik gratis schoenadvies naar aanleiding van enkele meegebrachte schoenen. Zij hebben een te platte zool, er moeten echt hakken van drie a vier centimeter onder zitten. Ik kan bijna mijn hele schoencollectie aan de wilgen hangen. Dat kan er ook nog wel bij!

Bermvrees

Omdat we zondag Celma en Robert over de vloer hadden voor een high tea zijn we bij wijze van uitzondering maandag gaan wandelen. Er was mooi weer voorspeld, hoewel het er 's morgens nog somber uitzag. Vanwege de herfst had ik een wandeling uitgezocht Op Hees, nabij Soest. Volgens het boekje kon je parkeren bij restaurant 't Spiehuis. Carla ging even naar binnen voor een sanitaire stop en kreeg op haar kop dat we op privéterrein parkeerden. De uitbater zou het voor deze keer door de vingers zien, maar vond het toch nodig om het hele verhaal ook nog een keer tegen mij af te draaien. Bij nadere beschouwing vond ik het maar een lulverhaal, de 'prive-'parkeerplaatsen zijn gewoon in de berm van de openbare weg, dus ook openbaar. Wellicht kan de Rijdende Rechter hier iets aan doen?

 

Het is inmiddels een echte Indian Summer, de zon schijnt en het is best warm en een zelfs beetje drukkend. De wandeling voert langs door koeien bevolkte weilanden (bekoeid, zeg maar), een manege en af en toe een boshuis, zoals het charmante maar vervallen Bouwlust. Vervolgens kom je in een productiebos, Pijnenburg geheten. Het heeft veel geregend, de meeste paden zijn semibegaanbaar door alle plassen en modderpoelen. Er zitten hier tamelijk veel spechten, je hoort ze kloppen. Dan zitten ze meestal op een tak dicht op de stam een noot te kraken.

Aan de andere kant van de spoorlijn kom je in de Lange Duinen, waar je facultatief (anti-) dan wel kloksgewijs omheen kunt lopen. Daarna aanvaardden we de terugtocht. Er groeien opvallend veel paddenstoelen in dit gebied. Weer terug in weidegebied worden we belaagd door stekende muggen en ze hebben het dan vooral op mij gemunt.

Na drieënhalf uur lopen vertrekken we richting Informatique in Bergschenhoek. Gisteren is de harde schijf van mijn pc gecrasht en, na ampel hardeschijffluisteren, was de diagnose: overleden. Komende dagen ben ik hier wel zoet mee. In de tussentijd gebruik ik de nieuwe laptop, die kennelijk nèt op tijd is aangeschaft!

De laatste paar maanden heb ik last van pijn in mijn rechter hiel. Na de wandeling van vandaag kon ik bijna niet meer lopen (dit manifesteerde zich pas na de autorit). Carla, niet van enig medisch inzicht gespeend, dacht dat het hielspoor zou zijn. Dinsdag heb ik meteen een afspraak gemaakt met de huisarts en vandaag kon hij het bevestigen: Plantaire fasciitis met een deftige naam! Het wordt, bij mij althans, veroorzaakt resp. verergerd door een ingezakte voet. Ik zal aan de steunzool moeten. Dat kan er ook nog wel bij!

Kei van een tante

Mijn vader, neef Hans, tante Maartje, mijn moeder en ik.

Mijn moeder kwam uit een groot gezin, in totaal veertien kinderen. Een van haar zussen, tante Ma(artje), woont al sinds mensenheugenis in Amersfoort. In vroeger tijden gingen we vaak bij haar logeren. Voor de lol, maar vaak ook uit noodzaak, als bij ons thuis de boel uit de hand gelopen was. Zij stond altijd voor ons klaar en ik beschouw haar dan ook als mijn tweede moeder. Vorig jaar werd ze 96 en was nog behoorlijk vief voor haar leeftijd, hoewel ze wat vergeetachtig werd. Normaal gesproken belt ze altijd voor Kerst, omdat ze kaarten schrijven te veel moeite vindt. Dit jaar belde ze niet, dus belde ik haar. Ze klonk schor en kortademig over de telefoon, had bronchitis gehad maar was herstellende. We wensten elkaar het allerbeste voor 2010. Gisteren belde haar zoon, mijn illustere, wat zeg ik, beruchte neef Hans, dat het niet goed gaat met haar. Ik beloofde dat ik zo snel mogelijk langs zou komen. Morgen ga ik haar opzoeken.

Marathon Man

Afgelopen zaterdag zat ik lekker in de tuin mijn boterhammetjes te eten, toen er een stuk van mijn kies afbrak. Die kies is eigenlijk alleen een vulling met een randje glazuur eromheen. Ik kon gelukkig snel terecht bij de tandarts. Het was een invaller, met een sterk Duits accent. Dat was ook niet zo gek, want het is een Duitser. Ik moest onwillekeurig aan Marathon Man denken. Zo erg werd het niet. Er is een stukje opgemetseld waar het stukje is afgebroken. Op termijn moet ik wel een kroon, zo werd me medegedeeld.

Rechts onhandig

Leve de Oxazepam! Dankzij dit wondermiddel maakte ik me geen zorgen voor de operatie. Ik werd tien minuten te vroeg opgeroepen. De chirurg en de assistente deden het voorkomen alsof een bezoek aan de kapper meer om het lijf had. Op de best pijnlijke verdovingsprikken na klopte dat ook wel. Mijn hand en arm werd ingesmeerd met een goedje wat nog het meest weg had van iets te dunne limonadesiroop. Na de prikken begon het feest direct en na tien minuten was het al weer klaar. Vier hechtingen erin, vette watten en een verbandje er omheen en een mitella aangemeten. Ik kreeg wat instructies ingefluisterd en kon gaan. Toedeledokie!

's Avonds begonnen mijn vingers op te zwellen en werden ze een beetje gevoelloos. 's Anderendaags was het al weer bijna normaal. Het vervelendste is nog dat ik alles met rechts moet doen. Ik ben linkshandig maar rechts onhandig, dus dat valt niet mee. Ik heb ook twee dagen niet gedoucht... maar ik ben wel in bad geweest, da's gewoon makkelijker. En ik had een heel lief zustertje dat me afdroogde.

Vanaf vandaag geen mitella en het verband is er ook af. De CTS-pijn is zo goed als verdwenen. De wond zelf doet nog wel pijn en mijn hand en pols zijn ook wel blauw. De batterij van mijn camera was leeg, dus de foto is met de webcam gemaakt.

Ugh!

Het Aanzien van 2008

Op deze Nieuwjaarsdag wil ik wel een terugblik werpen op het afgelopen jaar. Alle Grote Gebeurtenissen van 2008 zijn in dit weblog wel de revue gepasseerd, althans datgene waar een leuk verhaal in zat. Er is natuurlijk veel meer gebeurd, vaak kleine dingen of gebeurtenissen waar je niet of niet graag over schrijft. Soms zie je later het verband tussen dingen en wordt het dan pas een verhaal. Hieronder een poging om chocola te maken van dit toch wel bewogen jaar.

Klik op de maand voor alle berichten daarin.

Ik ben het kleine ventje rechtsonder,
op haar trouwerij in 1960.

januari | Dit is de aanloop naar het overlijden van mijn oudste zus Tine. Ze leed aan alvleesklierkanker, wat helaas veel te laat ontdekt is. We hadden weinig contact, maar ik kon altijd aan haar blik zien dat ze trots was op haar kleine broertje, we schelen 18 jaar.

februari | Ik heb een afspraak met mijn huisarts die mij verwijst naar een neuroloog. Die stelt voor een MRI te laten maken. De dag nadat Tine is overleden veroorzaak ik parkeerschade aan de auto van mijn buurvrouw. Haar (inmiddels ex-) vriend gaat over de rooie tegen mij. Het wordt een ordinaire burenruzie. Mijn fiets wordt gestolen. Deze was uitgerust met het beruchte AXA slot waarvan lopers(!) in omloop waren. De fiets is gelukkig nog verzekerd. Het duurt een maand voordat de verzekering uitkeert. De fietsenmaker leent me zolang een fiets. Ik laat een MRI maken bij het MRI-centrum in Rotterdam.

maart | De maand begint met griep, wat voor mij een unieke ervaring is. Dit hakte er in, drie dagen later was Carla aan de beurt. Uitslag van de MRI: een hernia! Ik word doorverwezen naar een neurochirurg. We gaan naar Najib in het Luxor. Viel een beetje tegen. Ik koop een nieuwe Gazelle Orange met slechts 3 versnellingen en ook nog een nieuwe bril.

april | Afspraak met de neurochirurg. We kijken het nog even aan.

mei | Ik word 50! Van het cadeaugeld koop ik een mooi horloge. Na telefonisch overleg met de neurochirurg besluiten we te gaan opereren. Mijn 16 jaar oude Rotel cd-speler begeeft het. Ik koop dezelfde dag nog een nieuwe: de Rotel RCD-06. Het klinkt nu allemaal weer een stuk beter. Ik ga naar het SFG voor een pre operatieve screening.

juni | Mariska is een paar dagen naar Bulgarije voor school. We hebben een culinaire uitspatting deze week (Hollandse pot met veel vlees!). Op verjaarsvisite bij Henno en Merel vernemen we dat hij een appartement aan het verbouwen is en dat Laura en Mariska dat mogen huren. De dag er op gaan we al kijken. We zijn enthousiast!

juli | Ik ben al een jaar onder behandeling bij de fysiotherapeut voor mijn arm, het helpt geen reet. Ik krijg een verwijzing voor de neuroloog, de huisarts vermoedt een carpaletunnelsyndroom (CTS). Ik moet onmiddellijk stoppen met fysiotherapie. Ik krijg een verwijzing voor een Electromyografie (EMG). De EMG wijst uit dat ik inderdaad een CTS heb.

augustus | Weer bij de neuroloog krijg ik een brace die ik 's nachts moet dragen. Als de brace niet helpt en de rustperiode na de hernia operatie ook niet, gaan we opereren.

september | Laura komt vervroegd terug uit Corfu en gaat meteen naar het appartement. Het gaat door!

oktober | Het (hard)houtwerk van ons huis wordt opnieuw geschilderd. Eerst afbranden, dan schuren en dan 3 lagen beits. Het is koud en alle deuren en ramen staan open. Ik heb veel tijd en schrijf wat retrospectieve berichten.

november | We bezoeken de open dag van Het Paleisje, Laura's nieuwe werkgever. Een dag later is de housewarming van Laura en Mariska. 's Avonds gaat het mis, ik kan bijna niet meer lopen. De dokter schrijft Indometacine voor, een paardenmiddel. Na een week gaat het weer. En passant nog naar een crematie, de moeder van een oud vriendinnetje uit Amersfoort was overleden. Het leek wel een reünie. Erg leuk, gezien de omstandigheden.

december | Carla gaat flexwerken op maandag en vrijdag, als ze kan. Leuke bijverdienste! Ik heb voor thuisgebruik nu ook een vervanging voor de muis gekocht: de Cirque EasyCat. Op mijn werk gebruik ik de MouseTrapper en die had ik afgelopen maanden thuis gebruikt. Ik ga re-integreren, vooralsnog 50%. Ik begin op 8 december. Ik krijg van de weeromstuit weer rugpijn, nu een graadje erger en nu met uitstralende pijn. Ik krijg weer Indometacine, maar het gaat niet snel beter. Laura is vrijwel constant bij ons met de feestdagen. Het is toch een eenzame kerst anders. Tweede kerstdag zouden we met Marja, Willem en Joyce naar het Openluchtmuseum gaan en daarna met ons drietjes vleesfonduen bij Laura. Ik ga niet mee, te veel pijn. Eten doen we bij ons thuis. Ik werk na de kerst stug door en doe of mijn neus bloedt. Wel weer bij de huisarts geweest die de dosering heeft verhoogd en fysiotherapie heeft voorgesteld. Mariska is al weer drie weken in Australië en heeft het reuze naar haar zin. We sms'en en mailen vrijwel dagelijks en bellen regelmatig.

Ik ben hoopvol gestemd voor 2009. We gaan saampjes in het voorjaar een weekendje naar Nunspeet en in mei met ons vieren naar Texel, Laura en Carla gaan daarna naar Barcelona. Verder zijn we van plan met Aad en Lia naar les Contamines Montjoie in de Franse Alpen te gaan.

Allemaal een gezond en voorspoedig 2009 gewenst!!

Cold Turkey

Afgelopen periode was er één met ups & downs. Het weer knapte vorige week zienderogen op. Donderdag waren mijn medicijnen op (Diclofenac) en mij was niets medegedeeld daaromtrent, dus gewoon gestopt. De eerste dagen ging het goed, tot afgelopen dinsdag de pijn terugkwam. Ik had nog niets in de gaten en dacht dat het een tijdelijke terugslag was. Het werd allengs erger, nog erger zelfs dan voor de operatie en dan vooral pijn onder in mijn rug. Woensdag had ik het eerste telefonische contact met de bedrijfsarts, die ook zei dat de pijn en ongemakken terug kunnen komen maar dat dit weer vanzelf overgaat. Inmiddels kon ik al bijna mijn bed niet meer uitkomen, waarna het wel weer draaglijk werd. Donderdag durfde ik niet op te staan uit angst voor de pijn en vooral bukken was bijna onmogelijk. Toen viel het kwartje: moest ik niet doorgaan met de medicijnen? Omdat de neurochirurgiepolikliniek gesloten was de huisarts gebeld, en de assistente bevestigde mijn vermoeden: doorgaan met de medicijnen. Dûh! Gelukkig had ik nog liggen van voor de operatie. Vanaf die dag heb ik dus geen pijn meer.

Gisteren ben ik zelfs met de meiden (Laura is inmiddels terug van Corfu) naar Ikea (Mariska reed) geweest om in te kopen voor hun nieuwe flatje. Dat ging heel goed. We kwamen met een kar vol terug en de dames hebben hun definitieve keuze voor de meubeltjes gemaakt. Rest nog zonwering en gordijnen. Op het parkeerterrein zagen we nog een Peugeot 403 die er slechter uitzag dan ik me afgelopen week voelde! Klik hier voor meer info over deze auto uit 1966.

YouTube: John Lennon - Cold Turkey

Ministry of Silly Walks

Vanaf vandaag gaan we elke dag een wandeling maken. We beginnen klein, en dan elke dag een stuk verder tot de wandeling zo'n 1 à 1,5 uur duurt, vanaf volgende week op eigen kracht. Tijdens de wandeling moet ik oefeningen doen, zoals op de tenen of de hielen lopen. Ook een stukje met gebogen knieën, met korte en lange passen. Dit is best vermoeiend en doet, niet eens uit de verte, aan John Cleese denken, in zijn rol van Minister van Malle Loopjes.

De dagen krijgen een vast patroon; beetje uitslapen, oefeningen doen, ontbijten, NRC Next lezen, douchen, nieuwe pleister opplakken (door mijn eigen Florence Nightingale), boek lezen, lunchen, samen wandelen, AD en/of boek lezen, even achter de computer, eten, oefeningen doen, tv kijken, slapen.

Keek op de Week

Maandag - Vandaag komt Mariska terug uit Corfu, volgende week gevolgd door Laura. Dan zijn we nog zo'n beetje anderhalve maand samen en verhuizen de dames naar de stad.

Dinsdag - Mariska kwam ernstig vertraagd thuis, rond half vijf vanmorgen. 's Avonds bakte ze een brownietaart en morgen gaat ze al weer werken. Ik kreeg een flesje authentieke Corfiotische kumquatlikeur cadeau. Met de post kreeg ik een kaart van de collega's van de afdeling en een mooi cadeau, het CD Luisterboek "De Overgave" van Arthur Japin. Maar liefst 11 uur luisterplezier. Omdat ik best een boek kan vasthouden, bewaren we dit voor in de auto tijdens onze uitstapjes volgend jaar.

Woensdag - Carla kookt de hele week en dat valt beslist niet tegen. Vandaag heb ik haar een beetje geholpen: olijven ontpit en ovenschotel gehusseld.

Donderdag - Ben inmiddels aan mijn derde Maarten 't Hart in één week begonnen. Vanmiddag zijn de hechtingen door de huisartsassistente verwijderd, of liever gezegd hechting, het bleek één lange draad te zijn, van schattig blauw nylon. Heb nu hechtpleisterjes. Dat lucht op, want die grote pleisters begonnen te jeuken, de lijm blijft achter en moet worden weggepoetst met alcohol. Daar kan mijn tere huidje niet tegen!

De Heilige Franciscus

Het moest er eens van komen. Na twee jaar pijn in het linkerbeen ben ik vanavond opgenomen voor mijn hernia-operatie. De MRI was al in februari gemaakt, medische molens malen langzaam, dus het kwam pas na de zomervakantie uit.

Ik had met Aad afgesproken dat hij ons om half acht kwam ophalen. Vanochtend om zeven uur belde Lia redelijk in paniek of dat wel klopte? Ik kon haar geruststellen, het was vanávond... Ik werd opgehaald in de splinternieuwe bolide van Tjechische herkomst. Eenmaal aangekomen duurde het nog even voordat ik op de juiste afdeling was, na een ruilverkaveling is de bebording en bewegwijzering nog niet opti. Aad vertelde, ter geruststelling, dat het SFG gezakt was in de AD-rating.

Ik lig op een kamer van zes, met rechts van mij twee lotgenotes die morgen alweer vertrekken. Het is hen allemaal erg meegevallen (sta op en wandel!), dus dat geeft hoop. Ik ben te laat voor tv en telefoonaansluiting, maar ik heb genoeg leesvoer bij me en de iPod. De nachtzuster kwam nog even met een verrassing: het antitromboseprikje. Had ik dus niet op gerekend. Ik mocht wel kiezen waar de naald in ging: been, bil of buik. Het werd buik, plaats zat!

Bij ons achter

Wij wonen hier nu al 10 jaar en we hebben nog nooit foto's gemaakt van onze 'achtertuin'. Het is prachtig herfstweer. Vandaag is Carla geopereerd aan een ganglion op haar linkerpols. Ik ben thuis om mantelzorg te bedrijven. Het gaat goed en 's middags hebben we zin om even een wandelingetje te maken in onze achtertuin, het stukje tussen de bebouwing en de Capelseweg, grenzend aan het Schollebos. Dit is nog een echt stukje polder. Er staat een boerderijtje met een paard, geiten en schapen. Het landschap wordt bepaald door water: sloten een vaart en een boezemtocht. In de verte raast het verkeer. Zoals altijd zijn er de nodige watervogels: eenden, meerkoeten, waterhoentjes, zwanen en futen. Er is zelfs nog een futenechtpaar met kuikens! Liefdevol worden het kroost gevoerd met visjes. Als ze de komende winter maar overleven!

De nieuwe Heintje Davids

14 juli 2007 | Vol goede moed togen wij weer naar Schiphol, om Laura weer eens uit te zwaaien. We krijgen er al aardig routine in. Op Schiphol zou Laura een nieuwe collega, ontmoeten. Bij de incheckbalie aangekomen stonden ze elkaar te bellen op één meter afstand van elkaar! Ze vlogen deze keer Comfort Class. Dit keer geen tranen, dat hadden we zo afgesproken. Laura vond het ook niet nodig te zwaaien toen ze eenmaal door de douane was. Vergeten, was haar verdediging. Voorlopig moet ze wegblijven, hebben we afgesproken. Daarna gingen we naar Noordwijk aan Zee, even uitwaaien. Het was best mooi strandweer. Onderweg regen, maar zon op het strand. Het woei wel flink. Patatje gescoord bij Kees Kroket en een ijsje toe. Via Katwijk weer naar huis.

11 juli 2007 | Het oog wil ook wat
Laura (ze is jarig vandaag!) heeft dus een ontstoken oogzenuw. Omdat ze 'maar' 10% zichtverlies heeft, wordt ze hiervoor niet behandeld, het gaat vanzelf weer over. Grote opluchting in Huize Toledo. Madam heeft meteen de reis 'naar huis' zoals ze dat noemt, geregeld. Zaterdag om 18:00 uur vliegt ze weer naar Corfu, bijgestaan door een kersverse collega. Kan ze die vast inwerken. 's Avonds nog een verjaardags afterparty. Cake & Booze. Allerlei jongelui over de vloer, plus Marja en Willem. Heel gezellig.

10 juli 2007 | Tussenlanding
Laura is even terug in Nederland. Morgen is ze jarig en dat wilde ze toch maar vieren in ons natte kikkerlandje. Nu heeft ze ook een probleempje: ze mist 25% van het zicht in haar rechteroog. Hiervoor is ze in Corfu al onderzocht, MRI scan, een bezoekje aan de oogarts. Die zei dat ze in Nederland verder behandeld moet worden. Dus vandaag hals over kop terug. Vandaag naar de huisarts en dan a.s.a.p. naar het Oogziekenhuis (neuroloog of oogarts). Vanavond lekker naar Bella Beer onbeperkt spareribs en gamba's eten.

Na een enerverende dag even chillen in de Bella Beer. Het is vandaag onbeperkt spareribs en gamba's eten! De tent zit tjokvol en het duurt even voor we de aandacht van het personeel krijgen. Blijken ze uit het filiaal in Spijkenisse te komen en zijn nog een beetje onwennig. Moesten zeker opdraven wegens drukte. Laura kon eindelijk een beetje ontspannen. Ze vertelde honderduit over wat ze de afgelopen dagen allemaal had meegemaakt. Morgen Het Grote Onderzoek in het Oogziekenhuis.

9 juni 2007 | Ketelbinkie '07
Vandaag is Laura uit Rotterdam vertrokken naar Corfu! In het holst van de ochtend, 06.15 uur om precies te zijn, togen wij naar Schiphol. TomTom kweet zich uitstekend van zijn taak, het duurde alleen even voordat het GPS signaal werd opgevangen. Kennelijk is ook TomTom geen ochtend-mens.  Inchecken ging niet zo soepel, er werd wat Arkepersoneel opgeleid ten koste van het tempo. Bij de douane aangekomen kwamen de eerste waterlanders. Maar een man mag niet huilen, dus dat deed ik dan ook niet. Nog een laatste foto bij de douane... helaas, een oplettende douanier greep me in de kraag en dwong me de laatste foto te wissen. Nog even zwaaien en weg was ze. Vanaf het vliegveld in Corfu het verlossende telefoontje, alles was goed gegaan. Later nog nog eens teruggebeld. 28ºC, zon, zee, zand et cetera. Hotelkamer biedt slaapplaats, zuurstof en kunstlicht, behoorlijk Spartaans dus.