Zeevoedsel

20 september 2011 | Abaroa, het restaurant dat wij hadden uitverkoren om onze honger te stillen, ging pas om 20.30 open, dus oefenden we geduld op de kamer. Toen het eenmaal zover was viel het toch een beetje tegen. De dame die ons bediende was het lachen vergaan en kon bijna niet ongeïnteresseerder uit de hoek komen. Tot overmaat van ramp had Carla's vis (wat voor vis werd in het midden gelaten) van de dag zijn dag niet, want halfgaar. Dat wil zeggen, de ene helft was gaar en de andere niet. Gelukkig was de kok wel goed geluimd want zij kreeg een compleet nieuwe vis. Na het toetje, een ijsje uit de supermarkt, kon er bij ons geen fooi af. Het park dat wij wilden bezoeken zag er in het donker zeer ongastvrij uit, dus beperkten wij ons tot een wandeling langs de Ria de Bilbao. De bruggen en oevers van Bilbao worden feeëriek geïllumineerd, om maar eens een beruchte dicteezin te hanteren. Op de kamer hebben we nog wat gelezen. Morgen is het weer vroeg dag.

21 september 2011 | Vandaag gaan we verder naar het Noorden, hoewel lang niet zo ver als eergisteren. Bestemming is La Rochelle, in het departement Charente-Maritime. In 2003 hebben we hier in de buurt op een camping vakantie gevierd, de laatste met de meiden (Mariska en Laura). Hoewel de reis voort-spoedde, duurde het toch langer omdat er veel aan de weg gewerkt wordt, wat resulteerde in een maximum snelheid van 90km/h. Het weer valt alleszins mee, in de mid-20 graden regionen, zeg maar. Het hotel, hoewel niet meteen vindbaar, heeft een ruime parkeergelegenheid, dus daarover dit keer geen klachten. Het complexje waar we inzitten is van hout en heeft nog het meest weg van gestapelde chaletjes. Binnen is het heel klein, maar wel gezellig.

We hebben (weer) trek en gaan richting strand, La plage des Minimes. Zoals de naam al doet vermoeden een piepklein strandje. Maar wel met uitzicht op een replica van Le Phare du Bout du Monde, een vuurtoren op de uiterste punt van Tierra del Fuego (Vuurland) en een inspiratiebron voor Jules Verne's Het licht aan de rand van de wereld. Na wat heen en weer geloop streken we neer op het terras van L'Equinoxe, een strandtentje. We bestelden mosselen met, doe eens gek, bier en wijn. De mosselen waren zeer goedkoop in onze ogen, maar aan het eind van de rit betaalden we voor de drankjes evenveel. Voortaan beter opletten. Na een tamelijk spectaculaire zonsondergang krijgen we het koud en lopen vol goede moed naar onze kamer.

 

Kunst, omdat het moet

19 september 2011 | We gaan weer naar het Noorden. Van Spanje. Eerste stop is Bilbao. Het ligt op de route en ik wilde het Guggenheim-museum wel eens zien. Cultureel gezien zijn we halve wilden dus dat is nooit weg. We stonden vroeg op, gelijk met Laura die naar haar werk in Lissabon moest. Bruno begint een uurtje later en werkt in de buurt, dus hij kon mooi helpen met onze bagage. Daarna was het 847km kachelen, wat weer bijzonder snel ging want er was, evenals op de heenweg, bijna geen gallo op straat. Dat wordt wat als we weer in de bewoonde wereld zijn. We hadden even moeite met parkeren (het zal ook niet), want ik reed, op aanwijzing van Carla, meteen de parkeerkelder van het hotel in. Helaas moet je eerst inchecken en pas dan krijg je een kaartje. Dus toen Carla dat ging regelen blokkeerde ik natuurlijk de ingang, ik stond op een 45º helling en kon niet voor of achteruit. We gingen, hoewel moe van de rit, nog even Bilbao in om een hapje te scoren. Ik had trek in iets van McDonalds, maakte niet uit wat. Aangezien we geen Mac konden vinden aten we ten einde raad iets bij Pollo Campero. Afrader!

20 september 2011 | Vandaag is het boven weersverwachting  prachtig weer. De zon schijnt en het is 25 to 30ºc. Veel te mooi om naar een museum te gaan, maar ja, we zijn er nu eenmaal. Het Guggenheim in Bilbao is wereldberoemd om zijn architectonische schoonheid. Of het gebodene binnen net zo mooi is? De installaties op de begane grond spraken mij erg aan, maar niet nadat ik op het apparaatje, waarvan de werking ons in eerste instantie onze pet te boven ging (je moet per object het objectnummer intoetsen, hoe moeilijk is dat eigenlijk?), onder de knie kreeg. De tweede verdieping is niet toegankelijk, vandaar de korting die we kregen. Op de derde is de overzichtstentoonstelling ‘Painterly Abstraction 1949-1969’. Carla en ik konden beiden zegge en schrijve één schilderij aanwijzen dat ons aansprak. Carla een Corneille en ik een Appel. Van de rest werden we depri; wij zijn niet te redden denk ik. Weer beneden aangekomen gingen we nog naar de foto’s van AitorOriz en The matter of time, de stalen platen van Richard Serra.

Tijd om te winkelen. Er is een tamelijk groot winkelgebied op en rond de (haal diep adem) Grand Via Don Diego López de Hara, kortweg de Grand Via. Het is prachtig weer, Bilbao is een mooi aangelegde en onderhouden stad. Op één of andere manier voel ik me hier erg thuis. Te meer ze hier ook een H&M hebben. Dat kwam goed uit, want ik had sokken nodig, ik had er te weinig van meegenomen. Een bezoekje aan het Parque Extebarria stellen we uit tot vanavond. We zijn moe en ons water is op, dus gaan we even chillen op de kamer. We lopen helemaal terug via het Guggenheim, want Carla wil graag Máma, de spin van Louise Bourgeois nog van dichtbij bekijken. Via de Puente Principes de España en de oevers van Ria de Bilbao lopen we terug naar het hotel. Het restaurant naast ons hotel oogt geschikt om er vanavond een hapje eten. In de lobby nog even facebook gecheckt en vervolgens op de kamer ontspannen (lezen, schrijven, wijn drinken) terwijl buiten de kinderen joelen, basketballers basketballen en de kerkklok om het kwartier slaat. 

Eten en drinken en eten

17 september 2011 | Laura is weer vrij en we gingen vandaag naar het gebied bezuiden Lissabon. Eerst reden we over de Ponte Vasco da Gama, waar ik vorig jaar ook al eens, maar dan onvrijwillig over reed. Daarna via Setubal, een tamelijk grote havenstad. Vervolgens de weg langs de kust, waar op een gegeven moment een barbecueplaats opdoemde en we even zijn gestopt. Hele gezinnen waren bezig met de voorbereidingen, waarbij de traditionele rolverdeling niet werd geschuwd. Vader beheert het vuur en moeder moet sjouwen. We liepen naar de zee waar je uitzicht hebt over de Costa Bela. Daarna reden we naar Portinho da Arrábida, een piepklein badplaatsje waar alle parkeerplaatsen bezet waren. We reden dus maar door naar Sesimbra, een alleraardigste badplaats. Aldaar gingen we op jacht naar een restaurant om caracois (slakjes) te gaan eten. Overal, zelfs als het op de kaart stond, nul op het rekest. Behalve bij de laatste poging (altijd de laatste…). Dwars door het binnenland zijn we weer teruggereden. 

’s Avonds zijn we uit eten geweest in het restaurant waar Laura en Bruno vaak eten en daarna stappen in de Bairro Alto. We gingen naar Yggyroska,  de bar waar alle vrienden uit alle windstreken bij elkaar komen. Iedereen vond het heel cool dat wij als oude knarren met onze kinderen gingen stappen. Wat ons niet weerhield er rond half twee de brui eraan te geven en per taxi naar huis zijn gereden.

 

18 september 2011 | Zondag stond Cascais op het programma en Bruno was ook vrij dus die ging mee. Ik wilde via de snelweg gaan, maar Bruno had een betere route. Hoewel, er was een soort sportdag in alle kustplaatsen aan de gang, dus de kustweg (N6) was voor de helft afgesloten (van west naar oost), dus werden we via allerlei omwegen naar Cascais geleid. Aldaar hadden we weer moeite een parkeerplaats te vinden, maar het lukt uiteindelijk toch. We liepen langs het strand naar de haven, waar een kolonie meeuwen de buurt onveilig maakte.

Ook hier werd één en ander aan sport gepromoot, maar dat ontweken we behendig, op weg naar Masala, het Indiase restaurant waar we wel vaker eten. Daar hebben we heerlijk geluncht, waarna we via het strand en allerlei straatjes en een terrasje waar we koffie dronken, weer naar de auto teruggingen. ’s Avonds zouden we bij Bruno’s ouders gaan eten, maar door een sterfgeval in de familie ging dat niet door. In plaats daarvan hebben we wat gechilled en tv gekeken. We waren sowieso doodmoe van alle uitstapjes deze week. Morgen Bilbao…