Scholeksters en aalscholvers

Om te voorkomen dat deze 'zomer' de annalen in gaat als 'die waarin niet gewandeld werd', hebben we gisteren de stoute wandelschoenen aangetrokken. Volgens de weermannen zou het de mooiste dag van het weekend zijn, wat natuurlijk niet zo was. Carla had zin an Oostvoorne. Daar hadden we al eens de Aalscholverroute gedaan, maar die vonden we een beetje saai. Vandaag viel de keus op de Scholeksterroute. Die is, zonder het uitstapje via de Brielse Gatdam naar de Maasvlakte, 12 km. De heenweg reden we nog verkeerd, TomTom stuurde ons via de Europaweg de Maasvlakte op. We waren niet de enigen gelukkig. Nadat we de weg hervonden hadden reden we richting Bezoekerscentrum Tenellaplas, waar de wandeling start.

Via de duinen loop je naar het voormalig autostrand, waar ik vroeger met mijn vader nog wel eens kwam. Daarna, via de Brielse Gatdam, kom je in natuurgebiedje het Parnassiavlak waar je over moet om bij het Oostvoornse Meer te geraken. Het is alleen zo drassig van de regen de afgelopen weken dat het onbegaanbaar is. Terug- en omlopen dus. Gelukkig is het niet ver en kom je uit bij een surfstrandje aan voornoemd meer. Hier zwaaien, naast de surfers, aalscholvers de scepter. Op één na, die lag dood op het strand. Gek genoeg hebben we geen scholeksters gezien of gehoord. Vervolgens kom je in een gebied dat De Strandvlakte is gedoopt en is ontstaan nadat het gebied van de zee is afgesloten in 1966. Hier huist onder andere de Noordse Woelmuis (a.k.a. de zeemol) die je ook op Texel aantreft. Uiteindelijk kom je uit bij 't Wapen van Marion. Het is een hele tippel en dan ben je pas op de helft.

Via de duinen, opgedeeld in stukken met prozaïsche namen als Kaapduin, Vliegveldvallei en Populierenbos, kom je uiteindelijk weer bij de Tenellaplas uit. Het vliegveld werd, zo kan Carla zich nog herinneren, in de winter als ijsbaan gebruikt. Nu liepen er paarden, dieren waar we, tenzij er een hek tussen ons en hen in staat, geen affiniteit mee hebben. Ze versperden de weg, maar hadden het kennelijk te druk met eten zodat ze ons met rust lieten. Hierna verliep de wandeling zonder incidenten.

Mijn zwager Jan, relaxed in het midden...

Na afloop belde ik mijn zus Nel in Oudenhoorn even om te vragen of het uitkwam dat we een oude rotan stoel (die we voor de zekerheid al hadden meegenomen) konden langsbrengen. Dat kon. Ze bleek al vier identieke stoelen te bezitten, dus dat kwam goed uit. We zien elkaar niet veel, maar dat maakt helemaal niet uit. We konden blijven eten. Nel vertelde dat haar man Jan onlangs een lintje van de Koningin heeft ontvangen. Hij is als vrijwilliger (onderhoud in de ruimste zin des woords) al meer dan veertig jaar verbonden aan OHVV (Oudenhoornse Voetbalvereniging). In De Bernisser kun je e.e.a. nalezen. Een hele prestatie en een felicitatie waard!

All in the family

Voor het huisje van mijn zus Tine en zwager Eef | 1965

Vandaag zou Carla's zus 58 geworden zijn. Zij is echter in 1976, het jaar dat ik Carla ontmoette, overleden. Haar urn staat op de begraafplaats in Rockanje en we reden er via Goeree-Overflakkee naar toe. Dat is altijd een mooie rit. We reden op een gegeven moment achter een slome camper, dus ik sloeg af naar Stad aan 't Haringvliet en dan naar Middelharnis. Helaas pakte ik daar op een rotonde de verkeerde afslag en ik had er pas erg in toen we ruim voorbij Oude Tonge waren (de terugweg zeg maar). Carla zei: ik dacht al, waarom neem je deze afslag! Onderweg reden we even langs onze zwager Eef, die net naast de Haringvlietdam woont. Daarna naar de begraafplaats. Het is er heel mooi zo in de duinen. We aten een patatje in de strandtent.

Dit weekend is het precies 25 jaar geleden dat mijn vader begraven is, dus die vereerden we ook even met een bezoekje. Mijn moeder ligt er vlakbij. Het was nog een hele klus om ze te vinden, want de graven zijn helemaal overwoekerd. Volgende keer neem ik tuingereedschap mee! We reden ook nog even langs mijn broer en zus, die respectievelijk in Brielle en Oudenhoorn wonen. Mijn zus Nel had een boek op de kop getikt, Herlevend Hellevoet 1945-1980, met allemaal zeer bekend voorkomende foto's uit Hellevoetsluis, Nieuw-Helvoet en Nieuwenhoorn. Op één ervan staat de camping van (de vader van) mijn zwager Eef, op een andere Carla's moeder in de tuin aan de van Kleijburgstraat! Ik mocht ook wat oude foto's meenemen om in te scannen.

Op het autostrand in Oostvoorne. Let op de degelijke Robinson schoenen!

Toevallig

Na bijna een half jaar 'binnen zitten koekenbakken', zoals mijn moeder dat zou noemen, hadden Carla en ik toevallig bijna tegelijkertijd het idee om weer eens naar het vuurtorentje in Hellevoetsluis te gaan. Vandaag zou haar (mijn moeder dus) 92e verjaardag zijn geweest, ware het niet dat zij 24 jaar geleden is overleden, toevallig twee dagen na haar verjaardag. We besloten via Goeree-Overflakkee te rijden, omdat dat de mooiste route is en die toevallig langs Dirksland komt, waar mijn zus Tine haar laatste dagen sleet. Gisteren was het toevallig precies een jaar geleden dat zij is gecremeerd. We parkeerden bij Aquarius aan het Haringvliet. We besloten een rondje te maken langs het haventje en dan via de wallen en "de knaal" (het Kanaal door Voorne) zoals wij dat noemden, terug.

Achter de vuurtoren ligt tegenwoordig een vakantiepark, maar 45 jaar geleden was daar "het kleine strandje" met bijbehorende kleine duintjes. Zodra de zon scheen en de temperatuur het toeliet gingen mijn moeder en ik naar dat strandje. Ik werd snel heel erg bruin en werd dan ook de "blankebilneger" genoemd. Als mijn moeder me kwijt was zocht ze gewoon naar het bruinste jongetje.

Na de wandeling gingen we naar mijn zus Nel en zwager Jan in Oudenhoorn, die toevallig over diezelfde twee dagen jarig is. We vielen met onze neus in de boter, want de hele familie ging toevallig uit eten in de MagnEETcafé in Heenvliet. Dit is een voormalig tramstation, vroeger de Paardenstal geheten. Mijn neefjes Hendrik en Ronald, met hun respectievelijke vrouwen en kindertjes waren er ook bij. We hebben gezellig zitten ouwehoeren en goed gegeten.



Op deze boeiende foto staat het Marinehospitaal waar
Carla's zus Marion toevallig een tijdje heeft gewoond.