Voorpret 2026 3

 

Dokkum 2025

 

Munnekezijl

 

Rottum

Twee jaar geleden huurden we voor de vakantie een Natuurhuisje in Norg, Drenthe, gelegen in een best wel druk bos. Dit jaar wilden we dat anders aanpakken en kozen voor een Natuurhuisje in the middle of nowhere, Groningen, nabij het dorp Rottum. 

Dag 1 | We gaan graag in de loop van september, zo ook dit jaar, nog nahijgend van ons uitje naar Liverpool. De reis deden we in drie etappes, we hebben geen haast. Witte boterhammen met gebakken eitjes mee, het kan niet meer stuk. Nadat we precies op tijd arriveerden verschenen er al een stel reeën, moeder met twee kalfjes, op het terrein. Die zouden we nog een paar keer zien...

Na ons geïnstalleerd te hebben toog ik aan de arbeid voor mijn blog over Liverpool, Carla zette zich aan een aantal kleurplaten voor de kleinkinderen als souvenir. Daarna moest ik er aan geloven voor de traditionele vakantiecompetitie: afwisselend Scrabble en Rummikub.  

Scrabble: Leo 295 - Carla 286.

Dag 2 | Vandaag eerst boodschappen doen in Uithuizen, waar de grote supermarkten uit de regio geconcentreerd zijn, maar niet nadat ik het erf en de gebouwen uitgebreid gefotografeerd heb. Boodschappen doen ging gepaard met een flinke hoosbui. 

's Middags een wandeling gemaakt naar Rottum, een paar kilometer verderop. Dit dorp heeft een lange historie, getuige de oude huisjes, waaronder 't Hoeske van Tais' Joaptje. Het is verder een heel stil dorp, maar de wandeling over de Jacob Tilbusscherweg, omzoomd door weilanden ernaar toe en er in is erg leuk. We namen het pad langs de voormalige gracht en belandden bij het eeuwenoude kerkje. Het kerkje heeft een rijke historie, gebouwd op de fundamenten van een voormalig klooster. Ernaast is een kerkhof gelegen, bevolkt door een stel kippen, haan en een poes.

 

 Rummikub: Carla +4, Leo -4

Het schaap in kwestie

Dag 3 | Na een Engels ontbijt reden we naar het Hoogeland Openluchtmuseum in Warffum. We waren net de weg opgedraaid toen we in de wei een schaap op haar rug zagen liggen. Mijn ex- Dierenambulancehart begon sneller te kloppen en adrenaline maakte zich van mij meester. Er liep al een mevrouw richting het arme beest. Je mag zo'n schaap niet omrollen, maar eerst op heur kont leggen en daarna voorover op de poten zetten, dit ter voorkoming van een maagtorsie, een verdraaide maag met dodelijke afloop. Ik sprong als een jong hert over het hek en rende achter die mevrouw aan, schreeuwend dat ze moest wachten, ik was als de dood dat zij het verkeerd zou doen. Gelukkig was ik op tijd en kon ik samen met haar het schaap weer rechtop zetten, die een beetje beduusd een tijdje bleef staan, waarschijnlijk sliepen haar poten. Ze lag er al een poos, getuige de vele verse keutels die onder haar lagen. Die mevrouw wist van niks, qua maagtorsie, dus dat was op het nippertje.

Het inmiddels zonovergoten museum is een must voor iedereen die het agrarische verleden van Groningen beter wil leren kennen en we leerden veel over de gerestaureerde zaagmolen aldaar van de molenaar zelf.

Hierna reden we naar Noordpolderzijl waar je helaas net niet de Waddenzee kunt zien. Wel vanaf de Noordkaap, een paar kilometer verderop. TomTom in de auto kende het niet, dus maar met behulp van Google Maps daarheen gereden.

Scrabble: Carla 325, Leo 188

Dag 4 | Vandaag een dagje Schiermonnikoog, ons derde waddeneiland na Texel waar we al jaren komen en Terschelling vorig jaar. De boot vertrekt om 09:30 uur vanaf Lauwersoog en parkeren is vlakbij de afvaartplek. Op Schier hadden we twee elektrische fietsen gehuurd, dit ook om te kijken of het wat is. Dat viel reuze mee, Ook al omdat het best mooi weer is zonder al te veel wind. Schiermonnikoog is niet heel groot en ook niet zo toeristisch als we verwachtten, dus dat was ook een meevaller. We fietsten door het duingebied en dronken een bakkie bij op het terras van Beachclub Noderstraun, langs het Westerstrand en in en om het dorp waar we bij de Koffiekajuit nog een patatje met kroket scoorden. Om 16:30 was het al weer tijd om de boot terug te nemen.

Rummikub: Carla +67, Leo -67

Carla unzipped

Dag 5 | Een dagje Groningen (de stad). Ik had mijn zinnen gezet op een bezoekje aan de Plato, een zaak die in Rotterdam node wordt gemist. Natuurlijk gingen we ook naar Unzipped, de Rolling Stones tentoonstelling in het Groninger Museum, waar we in de kou twee uur rondliepen. Daarna scoorden we een gegrild kippetje op de markt en dronken een bakkie met een gebakkie bij Hotel Corps de Garde, waar een een aantal jaren geleden al logeerden. 

Laat in de middag videobelden we met Laura en Leana toen de reeën voorbij kwamen in de tuin. Die beesten zijn schuw dus toen we al videobellend ze wilden filmen gingen ze er vandoor. Even later hoorden we gebrul en is Carla gaan kijken waar het vandaan kwam, helaas was één kalfje verstrikt geraakt in de afrastering en gestikt. We hebben toen de eigenaren van het huisje gebeld en die kwamen meteen. Het kalfje is door Sijbrand ergens in het groen gelegd en aan de natuur teruggegeven...

Al met al toch een heftige ervaring waar we met dubbel gevoel aan terugdenken.

 

Scrabble: Carla 239, Leo 278.

Dag 6 | Deze ochtend liep moederree met het overgebleven kalfje te grazen in de wei. Het is mooi weer en we zijn gaan wandelen richting de voormalige vuilnisbelt nabij de Usquerder maar en het gemaal van Usquert.

Rummikub: geen uitslag genoteerd.

Dag 7 | Deze laatste dag doen we een ronde langs de Wierdendorpen, te beginnen in Pieterburen. Natuurlijk doen we hier de zeehondenopvang aan, wat groter lijkt dan we dachten. Carla daarentegen vindt het een beetje tegenvallen. In 2025 gaan ze naar een nieuwe locatie in Lauwersoog.

Het volgende dorp is Ezinga, waar het Museum Wierdenland zich bevindt. Wierden zijn eeuwenoude bouwsels van de burgers en boeren die zich wapenden tegen wateroverlast voordat er dijken waren. Erg interessant en ook indrukwekkend.

We zijn doorgegaan en stopten vervolgens in Niehove, waar we in een stokoude herberg, nu Indonesisch restaurant, iets dronken en door de uitbater zelfgemaakte sambal (Huseins Hot Stuff) kochten voor de hele familie. Via allerlei andere dorpjes teruggereden.

Scrabble: Carla 262, Leo 238.

Gelukkig kan ik goed tegens mijn verlies!

Dag 8 | Vroeg uit de veren en weer op weg naar Rotterdam. Tussenstop in Bataviastad alwaar wij onze slag slaan in diverse outletstores.

Terschelling

Begin dit jaar hadden we al een vakantie geboekt in Friesland, voor de tweede helft van september. Helaas werd dat door de verhuurder gecanceld vanwege ziekte. Het kwam eigenlijk wel goed uit, want inmiddels was onze dochter Mariska zwanger en werd het kindje in diezelfde periode verwacht! We besloten om na de geboorte van Otis alsnog een paar dagen naar Terschelling te gaan. Vorig jaar was Carla daar al met Gerda geweest en wilde mij graag het eiland laten zien. De boot vertrekt uit Harlingen en omdat dat een hele rit is voor mij besloten we een dag eerder te gaan en in Leeuwarden te overnachten. Daar was ik nog nooit geweest, dus dat kwam goed uit. 

We logeerden in Fletcher Hotel-Paleis Stadhouderlijk Hof, een sfeervol oud pand maar voorzien van moderne kamers. Leeuwarden op zondag is een beetje jammer, vooral als het weer niet meezit. Gelukkig maakte de borrelplank op het overdekt en verwarmd terras van Grand Café de Walrus veel goed. Om de sfeer te verhogen druppelden de studentjes gestaag binnen.

's-Anderendaags togen wij monter richting Harlingen. Het is nog best een eind lopen vanaf de parkeerplaats naar de boot. We hadden toch genoeg tijd om nog even de haven te verkennen en foto's te maken van de vuurtoren waar wij in 2004 ons 25-jarige huwelijksjubileum (vijf dagen te laat) vierden. We checkten in en vertrokken naar Terschelling. Het is een heel kronkelige vaart door de geulen en duurt ruim twee uur.

Eenmaal op het eiland op zoek naar het Hotel Buren, een voormalig schoolgebouw, gelegen aan de mooiste straat van het dorp West-Terschelling als je het mij vraagt. Wij hadden de familiekamer op de begane grond, met een extra bedbank. We kregen geen ruzie, dus niet gebruikt. Omdat de kamer nog niet gereed was zijn we maar uit arren moede in paviljoen de Walvis gaan lunchen. We rijden hier geen auto en het is vakantie, dus gelijk maar een biertje er bij! Even uitbuiken op de kamer en daarna het dorp verkend. Er waren niet veel restaurants open die ons aantrokken, maar Restaurant de Bras zag er wel aantrekkelijk uit. Vanwege personeelsgebrek waren niet alle tafels beschikbaar maar het was gelukkig niet vol. Carla nam mosselen en ik een hamburger (en bier...).

Na het ontbijt zijn we uitgebreid gaan wandelen op en rond het Groene Strand. Via het Seinhuisje op het Kaapsduin raakten we bij de Doodemanskisten verzeild. Over de oorsprong van de naam bestaat geen eenduidigheid. Nabij staat een boswachtershuis uit de 19e eeuw. Vanwege het project Waterpracht Terschelling zijn er werkzaamheden in dit gebied en kun je niet overal komen. We liepen terug via het wad, grenzend aan de haven, onze schoenen zwaar van de modder. Terug in het hotel even gechilled en daarna weer een wandeling noordwaarts, langs de westrand van het dorp tot aan het Maritiem Instituut Willem Barentz. Langs de haven weer terug om een maaltje kibbeling te scoren bij de kraam van Vishandel Lettinga. Dit alles onder het toeziend oog van enkele hongerige meeuwen.

De laatste ochtend nog even door het dorp geslenterd en om 12:30 uur de boot terug naar Harlingen. We hebben maar een fractie van het eiland gezien, maar we komen zeker nog voor een langere vakantie terug!

 

Norg

Na anderhalf jaar vakanties in de marge (weekje Texel hier, weekje Texel daar), hebben we dit keer Drenthe uitverkoren om twee weken in afzondering te genieten. We wilden altijd al eens in een Natuurhuisje bivakkeren en dat is gelukt. Eind juni boekten we en het viel nog niet mee aangezien half Nederland de grens niet over wil in deze barre tijden. Gelukkig is de lockdown verdwenen en kunnen we weer bijna normaal genieten van onze herwonnen vrijheid. Het huisje staat in Norg, een dorp in noord Drenthe waar we al eens eerder (2013) gewandeld hebben. Het staat midden in een bos met allemaal zandpaadjes en hier en daar een huisje. Het ademt de sfeer van een free style vakantiepark.

De reis werd onderbroken door pauzes om de 45 minuten, dit vanwege mijn post hernia re-integratie. Dit houden we er in, want het voelde verrassend relaxed aan. Het is een kleine drie uur rijden om deze manier. We konden al om 13:00 uur in het huisje, dus vertrokken we net na tienen. De navigatie van de Peus kende het huisnummer niet, maar de Google Maps van Carla des te meer. Toch ging het nog bijna mis, de ingang werd geblokkeerd door een hek leek het wel, maar gelukkig zijn er meer ingangen die naar het huisje leiden. De Control Grip van de Peus deed zijn werk, want het zijn echt mulle zandpaadjes.

De middag werd gevuld met redderen en inrichten, de avond uitblazen en relaxen. We hadden aardig etenswaren meegenomen en aten special voor de gelegenheid opgewarmde chili con carne en tortilla chips, opgeleukt door een flesje wijn dat klaarstond bij aankomst.

Ik was om 06:00 uur al wakker, waarschijnlijk door de stilte, waardoor je elk klein geluidje des te beter hoort. Even een rondje rond het huis met de camera. De zon schijnt al maar de maan laat zich ook nog zien. Bedauwde spinnenwebben op het gras maken het helemaal af. Vandaag gaan we eerst maar eens inslaan voor komende week en daarna een wandeling door het bos.

Daarna even de omgeving verkennen en de avondmaaltijd, meebracht uit Rotjeknor, genuttigd. We stortten ons meteen op een Rummikub- en Scrabblecompetitie, iets waarbij ik altijd even op gang moet komen. Laten we zeggen dat we aan elkaar gewaagd zijn maar dat ik uiteindelijk het onderspit delf. Ik heb ook maar weer eens een boek ter hand genomen, iets waarvoor ik me gewoonlijk geen tijd gun. We hebben geen tv gekeken, behalve de laatste avond Letland-Nederland.

Boodschappen deden we in het Norgse, bij de Coop, waar we een knuffelegel voor kleindochter Leana bij elkaar gespaard hebben. Ik kook telkens voor twee dagen een eenpansgerecht. Er is daar nog een supermarkt, de Poiesz, kennelijk een grote speler in de regio. We zijn er een keer wezen kijken uit nieuwsgierigheid, maar het trok ons niet aan.

Na de boodschappen hebben we het dorp verkend en gingen lopen vanuit het huisje. Norg is een dorp met een brink en de Sint-Margaretakerk uit de 13e eeuw. Er is ook een antiekhandel annex kastenbouwer, Carlotte, afgeladen met zoals ze zelf noemen kasten, brocante en meer. Erg leuk, niks gekocht. Wel een ijsje bij de Baander, weer op weg naar huis. We liepen via het bos vanaf de andere kant terug.

Maandag was dan de eerste grote wandeling, de Norger Esdorpenroute. Deze start net buiten het dorp, bij uitspanning Norgerhout. De wandeling gaat in een grote boog om Westervelde heen, door een landschap van bos, akkers, velden, boerderijen, etc. Helemaal in ons straatje zeg maar. Het weer is goed. Eenmaal terug een terrasje gepikt bij Norgerhout. Tegen de avond begon het stevig te regenen.

We zitten vlakbij de stad Groningen en we hadden wel zin in een dagje slenteren en te winkelen. We komen er wel vaker, ik ga altijd sowieso langs de Plato om goedkope cd's te scoren. Dit keer weer zes voltreffers die ik nog niet had of alleen op Tidal. Ik heb toch liever de cd. Verder was ik op zoek naar een bepaalde jas van Carhartt en dat merk wordt verkocht bij Vakkledinghuis Groningen, waar ik al eerder een werkjasje kocht. Helaas is de logistiekcrisis er debet aan dat de jassen niet op voorraad zijn. Gelukkig is er in de buurt van Norg een winkel die Carharrtdelaer is en wellicht is de jas daar op voorraad (je merkt dat ik de spanning opvoer...). Carla had haar zinnen gezet op een bezoekje aan kattencafé Op z'n kop, waar we al eerder wilden komen maar toen dicht waren of vol. Nu gereserveerd voor een high tea. Mijn nieuwe laptop ontbeert een cardreader, dus het is lastig foto's te uploaden aangezien ik het alsdan benodigde kabeltje was vergeten. Vandaar dat ik bij MediaMarkt en een heb gescoord, de Sitecom MD-066 USB-C. Wel prijzig, maar mooi compact en helemaal van aluminium. Groningen was erg druk met studenten op fietsen, de zomervakantie is wellicht een betere periode.

Voor de (winter) jas gingen we ons geluk beproeven bij American Workwear in Oosterwolde, een kleine 25 km hier vandaan. Het blijkt een piepklein winkeltje te zijn naast de saloon van de Silver Ranch , een manege, die daar gevestigd is. Paarden! Ze verkopen voornamelijk on line en er is een beperkte voorraad in het winkeltje, waar ze verder vooral paardgerelateerde kleding en accessoires verkopen. Maar, verdomd als het niet waar is, mijn jas hebben ze en ook nog in de goede maat! Zo blij als een kind zoek ik nog een tweede jas uit, nu ik er toch ben. Dat is meer een herfst-/voorjaarsjack, lekker stevig en vooral niet modieus. Niet in mijn maat maar nu besteld en wie weet binnen een paar dagen binnen. Het regent de hele dag, dus mooi de gelegenheid Windows 11 te installeren.

De volgende wandeling staat al weer op stapel: het Fochetloërveen, ook niet ver hier vandaan. Het is een piepklein wandelingetje door het hoogveengebied aldaar. Gelukkig schijnt de zon weer. Er is nog een tweede wandeling die we ook gedeeltelijk doen. We rijden terug via Haulerwijk, een plek waar je graag doorheen rijdt (snel).

 

 

Deze vrijdag hebben we afgesproken met onze oude buren die een tijdje geleden in Drenthe zijn gaan wonen. We maken een omweg via Beilen, naar de begraafplaats waar de opa en stiefoma van Carla aan moeders kant begraven liggen. Zij was de degene waar ze naar vernoemd is, Klasina Aaltina. Het duurt even voor we het graf gevonden hebben. Daarna snel naar Hooghalen, waar Cas, Trudy en hond Cees domicilie hebben in een rustig wijkje. Er is koffie met taart, een lunch en ze laten trots hun huis en tuin zien, en terecht. Daarna maken we nog een wandeling door het dorp met een stop in het Wapen van Schotland.

Zelfs op vakantie heb je af en toe rust nodig, dus deze zaterdag gaan we er alleen uit om te gaan lunchen in Norgerhout. Het is een sympathiek restaurant, gerund door jonge mensen, zonder opsmuk. Het is smaakvol ingericht en de mensen zijn vriendelijk, het eten uitstekend. We nemen Black Angus biefstuk met petat (Rotterdamsch voor Pommes Frites). De telefoon gaat en ik denk WTF, maar het was Johnny van de Silver Ranch, dat mijn jas binnen is. Na het eten gaan we er meteen naar toe. Maat L is de juiste voor mij. Ik hep me jassie.

Zondag was het tijd voor cultuur, meer bepaald het Gevangenismuseum in Veenhuizen, wat onderdeel is van een enorm complex aan gebouwen (de Koloniën van Weldadigheid) inclusief een compleet dorp met ambtenaren die daar werkzaam waren en zijn. Als je binnen komt krijg je eerst een overzicht van de creatieve wreedheden waarvan ons juridische systeem zich bediende om mensen te straffen, te executeren of een voorbeeld te stellen. Hier liepen we maar snel door. Daarna een chronologisch overzicht over het gevangeniswezen door de jaren heen. We lieten ons ook verleiden tot een rondrit met de Boevenbus, een rondrit door het hele gebied, verluchtigd met commentaar van een ex-employee in een smeuïge tongval en niet gespeend van enig ironisch sociaal commentaar. In het winkeltje kochten we nog een LEGO doos voor kleinzoon Julian met een boef, politieagent en politiehond. Het regende de hele dag.

Vooruit, nog een wandeling, dit keer in het Drents-Friese Wold, een enorm gebied dat door verschillende organisaties wordt beheerd. Wij kozen de Grote Bos- en Duinwandeling vanuit Appelscha, beheerd door Staatsbosbeheer. Het zijn feitelijk twee aaneengeregen wandelingen van 5 km elk. Dit is weer smullen, want afwisselend bos, heide, zandverstuivingen, akkers, velden, de hele reutemeteut. Het is prachtig wandelweer en aan het eind kunnen we heerlijk op het terras van het Buitencentrum uitpuffen. We zijn via Vledder teruggereden.

Rustig aan weer, een wandeling naar en door het dorp, met een lunch bij Karsten, hartje Norg. Beetje sombere zaak, maar het eten is goed. Daarna een beetje chillen, voorzichtig met de teentjes in de tuin.

Het blijft mooi weer dus we gaan weer voor een wandeling, de Rode Paaltjes Route (ja ze zijn hier erg goed in het beschrijven van een route) richting Peest. Carla kreeg last van spit, maar een pilletje er in en gaan. Een groot stuk gaat over een modderpad met diepe sporen en in een grote boog terug naar Norg, waar wij op het terras van 't Wapen van Norg neerstreken. Een biertje gaat er wel in. Het is weekmarkt in Norg en het is een drukte van belang, vooral bij de visboer. Mijn oog valt op een tafereeltje waarbij een wat oudere man een gebakken visje eet van zijn motorkap. En dan nog een. En nog een. Hij ging nog een keer naar de kraam voor een visje thuis. Zijn vrouw zit stuurs in de auto te wachten en ziet mij met lede ogen foto's maken. Het leven kan soms mooi zijn.

Dokkum! Beiden geboren in Hellevoetsluis en getogen in Brielle, hebben we wel wat met vestingstadjes. Dokkum is niet zo ver. Het is alleen erg mistig en er zijn geen snelwegen, dus voorzichtig rijden. In Dokkum schijnt de zon. We gaan eerst over de wallen helemaal rond en dan het stadje in. Er zijn niet veel winkels maar het is wel gezellig. Op het terras worden we geteisterd door overvliegende F-16's die echt een teringherrie maken als ze eenmaal boven de Waddenzee vliegen, dan gaat het gas er op. De Dokkumers doen of hun neus bloedt, bij mij gaan mijn oren het bijna doen. Na Dokkum is het een kippeneindje naar de Waddenzee, Holwerd om precies te zijn, waar de boot naar Ameland vertrekt. Het bijna-avondzonnetje geeft een heel mooi licht. Ameland is misschien iets voor volgend jaar...

De laatste dag, nog maar een wandeling, nu de Gele Paaltjesroute (ik zei het toch). Deze begint een beetje verscholen, en gaat vanuit het dorp langs ons bos tegen de klok in richting Langelo. Terug in het dorp maar weer een terrasje gepakt en een petatje bij de Baander. Morgen weer naar huis via Bataviastad.

Zomervakantie

We waren dit jaar weer van plan een lang weekend in Enschede door te brengen maar helaas kon ik geen vrij krijgen. Twee dagen later wel en, omdat we ook een rondje Nederland met de nieuwe Peus wilden doen, hebben we dit gecombineerd. We reden via Marken en Harlingen naar Enschede en van daaruit via Duitsland naar Thorn waar Carla die schattige witte huisjes wel eens wilde zien en ik een natuurwandeling langs de Maas wilde maken. We waren bijna acht jaar geleden ook al in Marken, ook op weg naar Harlingen waar we ons 25-jarig huwelijksjubileum vierden. Net als toen wilden we naar de vuurtoren rijden, maar je mag daar niet met de auto komen dus parkeerden we bij het dorp, waarna we door de nevel en broeierige hitte over de dijk naar de vuurtoren wandelden. Op de picknickplaats aten we een boterhammetje en liepen daarna over het Oosterpad weer terug, nog even het dorp in om het massatoerisme aldaar aan den lijve te ondergaan.

Op naar Harlingen. We stopten even bij het monument op de Afsluitdijk, waar Ir. Lely met zijn laptop onder de arm over het IJsselmeer uitkijkt. In Harlingen parkeerden we bij de vuurtoren, waar we acht jaar geleden een nachtje doorbrachten in de hotelkamer helemaal bovenin. De nevel is inmiddels opgetrokken en we maakten een wandelingetje door dit sympathieke stadje, waarna we dwars door Friesland, Drenthe en Overijssel naar Enschede reden. Onderweg in de buurt van Staphorst zagen we wel veertien ooievaars.

 

Thorn in een notendop

Na bij de Appie proviand voor de volgende dag te hebben ingeslagen en alvast een beginnetje te hebben gemaakt met de flessen rosé en rode wijn die voor ons klaarstonden, gingen we een hapje eten bij Fat Kee, een chinees restaurant in de buurt. Toen we binnenkwamen dachten we, nog even verder kijken. Maar er was verder niets bijzonders in de buurt dus we waagden het er maar op. Ik had Pekingeend, wat eigenlijk best lekker was, maar Carla's Mifang Kerrie (Mifang is Twents voor Mihoen) viel zwaar tegen. Het was er ook bloedheet, wat ook niet hielp. Gelukkig hadden we al een zak uitgebakken spekjes bij de wijn leeggegeten...

De volgende dag reden we via Duitsland naar Thorn in Midden-Limburg. Dit gaf mij de kans om de Peus op zijn staart te trappen, hoewel ik niet harder dan 150km/h heb gereden. De wegligging blijft ook onder die omstandigheden uitstekend, wat ik van de oude Peus niet kon zeggen. Na wat strubbelingen om Venlo uit te komen, parkeerden we net buiten Thorn aan de Groothegger-laan, waar we vol goede moed aan een wandeling begonnen. De bewegwijzering is echter nogal summier en ik heb geen kaart. Het pad op de grens met België dat we namen loopt dood en tot overmaat van ramp kreeg Carla een hypo. We kozen eieren voor ons geld en zijn toen Thorn ingelopen, bekend om zijn witgeschilderde huisjes. Dat is het eigenlijk. Op een terrasje dronken we een bakkie en ik nam natuurlijk een stuk abrikozenvlaai. Carla had net al haar brood naar binnen gepropt en had geen trek meer. Op weg naar de Peus waarschuwde Carla nog voor de gaten en kuilen in de weg, maar te laat, ik zwikte en stortte met donderend geraas ter aarde. Hand en elleboog open maar gelukkig hadden we pleisters bij ons. Moe maar voldaan aanvaarden we de reis naar huis. Tot zover onze zomervakantie.

1300½ Weeks

Op één of andere manier zijn Carla en ik vuurtorenfetisjisten. Dat komt waarschijnlijk door het vuurtorentje van Hellevoetsluis, ons geboortedorp aan het Haringvliet. Nu had Carla gelezen dat je in de vuurtoren van Harlingen kon overnachten, het is een éénkamer hotel. Je moest wel ruim van te voren reserveren. In de praktijk kwam dat neer op meer dan een jaar! We hadden het idee opgevat ons 25-jarig huwelijksfeest in 2004 saampjes te vieren in deze vuurtoren. Helaas konden we op de huwelijks-dag zelf, 9 november, niet terecht. Het werd de veertiende.

Ik kwam er bij toeval achter dat een collega van mij, Liliane, in de vuurtoren van Marken woonde. Het heet officieel Het paard van Marken. Desgevraagd had ze er geen bezwaar tegen als we op weg naar Harlingen even langs zouden komen voor een bakkie. Liliane en haar man Thijs ontvingen ons gastvrij, we kregen koffie met koek en een rondleiding door het huis en de vuurtoren. Thijs beheert de toren en heeft hem gerestaureerd. Het ziet er allemaal prachtig en authentiek uit. Trots laat hij ons de door hem op de kop getikte misthoorn uit de vuurtoren van het voormalig eiland Schokland zien en demonstreert de mistbel. Ze hebben plannen om een Bed & Breakfast te beginnen.

Via Noord-Holland en de Afsluitdijk rijden we naar Harlingen. Het waait en het miezert inmiddels. We parkeren achter de vuurtoren en melden ons telefonisch bij de eigenaresse, van wie we de sleutel krijgen. Eenmaal binnen moet je, onverwachts, een flink aantal trappen op. Het woongedeelte bestaat uit twee verdiepingen: badkamer/toilet en woon-/eet-/slaapkamer. Het is voorzien van alle gemakken, een Bose systeem, flatscreen tv, Quooker, kingsize maar rond bed... Ramen heb je ook rondom en door de regen en zeewind zijn die behoorlijk smerig. Een nachtmerrie voor glazenwassers! Op deze hoogte waait het stevig en de miezer van beneden lijkt hier op slagregen. Boven het woongedeelte is nog het lichthuis. Via een ijzeren laddertje wurmen we ons daarheen. Je kunt hier naar buiten en rondlopen, je moet alleen geen hoogtevrees hebben. Na ons geïnstalleerd te hebben gaan we Harlingen in. We ontsteken de (gloei)lamp in het lichthuis, voor het geval we de weg terug niet meer kunnen vinden. Harlingen is een alleraardigst stadje en we struinen wat langs de winkeltjes. We zien ook restaurant annex kunstgalerie De Gastronoom en reserveren daar een diné voor twé.

Eénmaal terug in de toren zetten we Sting maar eens op (Sacred Love) en trekken wat flesjes Mooi Uitsig 2004 open. Hoe toepasselijk! We genieten inderdaad van het uitzicht, vertrekkende en arriverende schepen van en naar de Waddenzee en de zonsondergang. Kan het romantischer?

Het restaurant serveert de nouvelste cuisine, inclusief ijs van karnemelk. Carla vindt dat laatste maar zozo. De plicht roept, dus op naar de vuurtoren, alwaar wij onze huwelijksnacht nog eens dunnetjes overdoen (tijdens de echte kwamen we niet verder dan champagne drinken en geld tellen). 's Anderendaags, we hadden ter camouflage Sting maar weer eens van korf gehaald, werd er stilletjes een mand met ontbijt boven voor de deur gezet. Wij hadden niemand gehoord! Er zat zoveel in dat we onderweg naar huis er de hele dag van hebben kunnen eten.

De teller staat inmiddels op 1508...

Meer over vuurtorens.