Rockanje 2025

 

Nachtegalenroute

 

Zuid-Hollands Landschap

Wandelen was er de laatste tijd er een beetje bij ingeschoten, maar tijdens onze laatste vakantie op Texel hebben we den draad weer opgepikt. Helaas bleek bij het aantrekken der schoenen dat de zolen van mijn Lowa's geheel waren verteerd, dus maar op de lage Ecco's rondgehobbeld.

Weer terug in Zuid-Holland, we hadden de smaak te pakken, togen we naar Landgoed Mildenburg in Oostvoorne. Carla kwam daar als kind wel vaker en we waren hier samen ook als eens geweest. Het is een gebied van het Zuid-Hollands Landschap en we besloten ter plekke dat we lid zouden worden. De week er na gingen we wandelen nabij de Tenellaplas, de Berkenroute. Op de heenweg haalden we Scotty op, de mascotte van het Zuid-Hollands Landschap, bij het Wapen van Marion. Daar hebben we nog wel een bestemming voor...

Enfin, die wandelingen gingen niet in mijn koude schoenen zitten, dus ik naarstig op zoek naar nieuwe wandelschoenen, die ik vond bij Outdoor XL in Barendrecht. Vanwege de speciale eigenschappen van mijn voeten bleken de Hanwag Banks SF Extra GTX het meest geschikt. Gelijk ook maar heuse wollen wandelsokken erbij gekocht.

De vuurdoop was een wandeling onder de rook van Zwartewaal, de Boerenzwaluwroute. Gek genoeg waren we allebei nog nooit in Zwartewaal geweest, hoewel we er toch gemiddeld twee decennia op het eiland hebben gewoond. We parkeerden aan het haventje, dat vol lag met bootjes. Daarna richting Groene Kruisweg en dan via omleiding wegens wegwerkzaamheden naar de polder. 

We probeerden eerst het Struinpad, maar de waarschuwingen over drassigheid hieromtrent waren niet overdreven. Dus toch maar terug en via de Hollemaarsedijk gelopen. Het gebied is ontsnapt aan de landbouw- en ruilverkavelingsgekte en doet denken aan hoe het in vroeger tijden hier geweest moet zijn. Kreken, rietvelden, opgeschoten bosjes, lage dijkjes, etc. Dit smaakt naar meer!

Scholeksters en aalscholvers

Om te voorkomen dat deze 'zomer' de annalen in gaat als 'die waarin niet gewandeld werd', hebben we gisteren de stoute wandelschoenen aangetrokken. Volgens de weermannen zou het de mooiste dag van het weekend zijn, wat natuurlijk niet zo was. Carla had zin an Oostvoorne. Daar hadden we al eens de Aalscholverroute gedaan, maar die vonden we een beetje saai. Vandaag viel de keus op de Scholeksterroute. Die is, zonder het uitstapje via de Brielse Gatdam naar de Maasvlakte, 12 km. De heenweg reden we nog verkeerd, TomTom stuurde ons via de Europaweg de Maasvlakte op. We waren niet de enigen gelukkig. Nadat we de weg hervonden hadden reden we richting Bezoekerscentrum Tenellaplas, waar de wandeling start.

Via de duinen loop je naar het voormalig autostrand, waar ik vroeger met mijn vader nog wel eens kwam. Daarna, via de Brielse Gatdam, kom je in natuurgebiedje het Parnassiavlak waar je over moet om bij het Oostvoornse Meer te geraken. Het is alleen zo drassig van de regen de afgelopen weken dat het onbegaanbaar is. Terug- en omlopen dus. Gelukkig is het niet ver en kom je uit bij een surfstrandje aan voornoemd meer. Hier zwaaien, naast de surfers, aalscholvers de scepter. Op één na, die lag dood op het strand. Gek genoeg hebben we geen scholeksters gezien of gehoord. Vervolgens kom je in een gebied dat De Strandvlakte is gedoopt en is ontstaan nadat het gebied van de zee is afgesloten in 1966. Hier huist onder andere de Noordse Woelmuis (a.k.a. de zeemol) die je ook op Texel aantreft. Uiteindelijk kom je uit bij 't Wapen van Marion. Het is een hele tippel en dan ben je pas op de helft.

Via de duinen, opgedeeld in stukken met prozaïsche namen als Kaapduin, Vliegveldvallei en Populierenbos, kom je uiteindelijk weer bij de Tenellaplas uit. Het vliegveld werd, zo kan Carla zich nog herinneren, in de winter als ijsbaan gebruikt. Nu liepen er paarden, dieren waar we, tenzij er een hek tussen ons en hen in staat, geen affiniteit mee hebben. Ze versperden de weg, maar hadden het kennelijk te druk met eten zodat ze ons met rust lieten. Hierna verliep de wandeling zonder incidenten.

Mijn zwager Jan, relaxed in het midden...

Na afloop belde ik mijn zus Nel in Oudenhoorn even om te vragen of het uitkwam dat we een oude rotan stoel (die we voor de zekerheid al hadden meegenomen) konden langsbrengen. Dat kon. Ze bleek al vier identieke stoelen te bezitten, dus dat kwam goed uit. We zien elkaar niet veel, maar dat maakt helemaal niet uit. We konden blijven eten. Nel vertelde dat haar man Jan onlangs een lintje van de Koningin heeft ontvangen. Hij is als vrijwilliger (onderhoud in de ruimste zin des woords) al meer dan veertig jaar verbonden aan OHVV (Oudenhoornse Voetbalvereniging). In De Bernisser kun je e.e.a. nalezen. Een hele prestatie en een felicitatie waard!