Ondertrouw

Natuurlijk...

Laura had zelf Villa Aroeira gevonden op de site van HomeAway. Het is een luxe bedoening met vijf slaapkamers, vier badkamers, een grote tuin met zwembad, grote huiskamer en keuken en als klap op de vuurpijl een spelletjes- annex TV-kamer. Wij kwamen als eersten aan en werden verwelkomd en rondgeleid door de schoonmaakploeg, die net klaar was. De kinderen druppelden daarna binnen, waarna Mariska, Sander en ik boodschappen gingen doen bij de Pingo Doce in Corroios, niet ver hier vandaan. Daar scoorden we o.a. de fameuze gegrilde kip(pen). Sander en Mariska zouden het avondeten maken en deden hiervoor de benodigde inkopen. Carla en ik hadden afgesproken dat we in elke supermarkt waar we kwamen zoveel mogelijk verschillende flesjes piri-piri zouden kopen. Dat is gelukt. Dezelfde avond gingen we ook nog naar de ALDI, om de hoek van het enorme golfresort waar de villa staat. De financiën hebben we geregeld via wiebetaaltwat.nl waar je kunt opgeven wat je uitgeeft en wie daar aan bijdraagt. Zodoende het je nooit gezeur daarover.    

Gelukt!

De volgende dag moesten we naar de Burgerlijke Stand in Almada voor de Ondertrouw. Dit was al twee keer jammerlijk mislukt door allerlei bureaucratische obstakels. Filipe, één van Bruno's oudste vrienden en één van de Getuigen, zou als tolk optreden. Dat is verplicht als je trouwt in Portugal met een buitenlander (tenzij die Portugees spreekt, dat spreekt). We haalden hem op bij de kinderopvang waar zijn zoontje Salvador verblijft als pappa en mamma werken. Hij (Filipe) was zijn portemonnee vergeten dus moesten we nog even langs zijn huis. Het duurde een stief kwartiertje voor ze aan de beurt waren. In de tussentijd stonden we heel vervelend te doen in het nauwe gangetje waar iedereen moest wachten. Dat ging allemaal in het Engels en de omstanders vonden ons maar raar volk. Toen ze eenmaal aan de beurt waren duurde het weer heel lang, wat een goed teken was. Daarna stapten ze opgelucht naar buiten: gelukt!

Carla, Mariska, Sander en Debby waren in de tussentijd naar de kapsalon in Charneca de Caparica gereden waar de dames zouden worden proefopgesmukt. Wij reden daar nu ook heen, onderwijl Filipe weer thuisbrengend. Wij heren gingen daarna even boodschapjes doen bij de plaatselijke buurtsuper en aten en dronken wat op een naburig terras. 's-Middags reden we naar Pé Nú (blote voeten) de trouwlocatie aan het strand van Costa da Caparica aan de Atlantische Oceaan. De laatste afspraken met de beheerder werden gemaakt en wij lunchten, inmiddels in de bloedhitte, op het terras.

Nog even boodschappen doen en daarna vermaakte 80% van de jongelui zich in het zwembad.

De dag werd afgesloten met een etentje tezamen met Filipe, zijn vrouw Ivone en hun zoontje Salvador.

Avondmaal

Bruno is een paar weken geleden voor het eerst naar Santuário de Cristo Rei geweest en wilde vandaag daar met ons weer naar toe. We namen de trein naar Alcântara-Terra en stapten daar over op de Fertagus-lijn naar Pragal, via de Ponte de 25 Abril. Vandaar kun je met de bus (duur) of taxi (goedkoop) naar Cristo Rei, een enorm beeld van Jezus, uitkijkend over de Taag. Na een dollemansrit per taxi arriveerden we bij het beeld, waar we eerst omheen liepen en van het uitzicht over de Taag en Lissabon aan de overkant genoten. We mijmerden over het huisje in Alcântara waar Laura en Bruno al over twee weken intrekken. Daarna lieten we ons per lift tot grote hoogte hijsen, voor 4€ p.p. Dan ben je er nog niet, je moet dan nog diverse trappen op. Het uitzicht boven is overweldigend, het beeld van Jezus evenzo. Als ongelovig en meestentijds nuchter persoon was ik toch wel onder de indruk.

Nadat we een golf Teutoonse horden hadden overleefd, zijn we weer naar beneden gegaan om de bus naar Almada te pakken om vandaar met de veerboot weer naar Lissabon te varen. De bus reed net weg, maar de chauffeur was zo aardig nog voor ons te stoppen toen we armenzwaaiend en rennend zijn aandacht probeerden te trekken. Na een tocht door kronkelende straatjes, ternauwernood breed genoeg voor de bus, kwamen we bij het haventje van Cacilhas aan. Er ligt daar een oude onderzeeër afgemeerd en er wordt door de Marine geoefend. Zo waren we getuige van een oefening met een motorboot en een helikopter. De vissen doen zich hier te goed aan wat het rioolwater ze brengt en luttele meters verderop staan een aantal mannen te vissen. Je moet er niet aan denken... De boot van de Transtejo brengt je in een paar minuten naar Cais do Sodré aan de overkant en biedt je een tamelijk unieke kijk op de rivier, het beeld en de brug.

Aan de overkant begaven we ons naar Restaurante A Merendeira, 54 Avenida 24 de Julho, waar we vorig jaar zo'n heerlijke lunch aten. Nu was het al wat later maar konden we een mini-menu kopen, met pão com chouriço en caldo verde (brood met meegebakken chorizo en boerenkoolsoep). Nu houd ik absoluut niet van boerenkool, maar deze soep is echt heel erg lekker! Hierna zijn we door de bloedhitte naar station Santa Apolónia gelopen. Onderweg zagen we een enorm cruiseschip. Toen we verder liepen lette ik niet op en liep keihard tegen een zojuist neer te laten slagboom op, met als gevolg een bloedende wond boven mijn rechteroog, dit tot grote hilariteit van mijn reisgenoten. Nadat we Laura weer bij het station hadden opgepikt kochten we een lekker gegrild kippetje bij Pingo Doce die we 's avonds laat met sla en stokbrood op het balkon verorberden. Life's good!