Volksfilms

Direct nadat de mediahype rondom de Coen Brothers, The Complete Collection startte, bestelde ik het online bij de Volkskrant webwinkel. Ik had geen zin elke week hijgend bij de detailhandel de dvd van de week op te halen, met de kans op "helaas, uitverkocht", vandaar. Aan de prijs kon het ook al niet liggen, krap 70 euro voor veertien films, gestoken in een prachtig vormgegeven doch informatief boek.

Daags na de bestelling kreeg ik een mailtje dat het boek tijdelijk niet leverbaar was. Afgelopen zaterdag lag het boek en The Big Lebowski in de winkel. Na enig aandringen bij voornoemde webwinkel vernam ik dat het boek deze week via TNT zou worden opgestuurd, ik kon het met track & trace volgen. Daar zag ik dat het vanuit Moerdijk zou worden opgestuurd. Het was gelukkig niet in vlammen opgegaan. 

Dit zijn de veertien films: 

1. Blood Simple (1984)
2. Raising Arizona (1987)
3. Miller's Crossing (1990)
4. Barton Fink (1991)
5. The Hudsucker Proxy (1994)
6. Fargo (1996)
7. The Big Lebowski (1998)
8. O Brother, Where Art Thou? (2000)
9. The Man Who Wasn't There (2001)
10. Intolerable Cruelty (2003)
11. The Ladykillers (2004)
12. No Country for Old Men (2007)
13. Burn After Reading (2008)
14. A Serious Man (2009)

Eén van mijn favoriete films (ever) is Fargo, met een prominente rol voor Steve Buscemi, die verder al schitterde in o.a. Monsters Inc.(!), Reservoir Dogs, The Soprano's en nu in Boardwalk Empire. Komende veertien zaterdagavonden hebben wij weer wat te doen!

Leeftijdgenoot

Begin 1979 zat ik nietsvermoedend in Honky Tonk, mijn stamkroeg in Brielle. De muziek die daar gedraaid werd was normaal gesproken niets bijzonders, maar die dag hoorde ik het singletje Adolescent Sex van Japan. Het sprak me meteen aan en na een bezoekje aan Haddock in Rotterdam was ik diezelfde week nog de trotse bezitter van de gelijknamige lp, uitgebracht in 1978 maar opgenomen in 1977. Zelden werd ik zo gegrepen door muziek als op juist die LP. Een krankzinnige mengeling van vuige rock, punk, funk, disco, echo's van Rolling Stones, David Bowie, Roxy Music en New York Dolls en de geforceerde stem van David Sylvian. Andere leden van deze extravagant uitgedoste glam/art-rock band waren Steve Johansen (broer van David, hun echte achternaam luidt Batt), Mick Karn, Richard Barbieri en Rob Dean, die in 1981 de groep verliet.

Opus magnum en stijlbreuk

Na Adolescent Sex maakten de heren in moordend tempo nog vier LP's: Obscure alternatives (1978) , Quiet life (1979), Gentlemen take polaroids (1980) en Tin drum (1981). Als zwanenzang werd nog de live lp Oil on canvas uitgebracht in 1983.

Vanaf Quiet life, dat muzikaal een stijlbreuk betekende, ging Sylvian met zijn 'echte' stem zingen, die daarna nog het best tot zijn recht kwam op zijn solo projecten Brilliant trees (1984), Gone to earth (1986) en Secrets of the beehive (1987). Op deze laatste stond ook het nummer Forbidden colours, een samenwerkingsproject met Ryuichi Sakamoto, bekend van Yellow Magic Orchestra, voor de film Merry Christmas Mister Lawrence met David Bowie in de hoofdrol.

De wegen van de heren gingen uiteen, hoewel regelmatig in allerlei combinaties muziek werd geproduceerd en uitgebracht, culminerend in 1990 met de cd Rain tree crow in dezelfde bezetting als Tin drum, feitelijk een Japan-reünie onder de naam Rain Tree Crow. Van Mick Karn mag de samenwerking met Peter Murphy van Bauhaus onder de naam Dalis Car in 1984 niet onvermeld blijven.

Op 4 januari 2011 is Mick Karn, geboren op 24 juli 1958 als Andonis Michaelides te Nicosia, Cyprus aan de gevolgen van kanker op 52-jarige leeftijd overleden. Even oud als ik dus. Zijn onnavolgbare stijl van spelen op de (fretloze) bas houdt zijn herinnering levend...

3mensionaal

In de aanloop naar Laura's vertrek gaan we steeds meer dingen samen doen. Vandaag stond Toy Story 3 op het programma. Nadat we keurig thuis waren opgehaald aten we bij Laura en Mariska en maakten en passant een flesje rosé soldaat. Daarna liepen we naar Pathé Schouwburgplein. Mariska wilde een Pathé Unlimited pasje aanschaffen zodat ze meteen gratis naar binnen kon. Helaas, wegens een storing was de pasjesfabricage stilgelegd. Hoe Mariska ook protesteerde, ze moest toch een regulier kaartje kopen! Service van de zaak zullen we maar denken.

Toy Story 3 is in 3D, dus we kregen een soort Ray Ban mee, kost je toch nog 2 euro extra. In het begin is het nog onwennig (dit was onze eerste 3D-film), maar na een tijdje vergeet je het. De film zelf is bijzonder leuk, zelfs voor een oude knar als ik. Een vierde dimensie voor mij is dat Peugeot onder het motto 'Een goed verhaal' de film in een commercial voor de 5008 gebruikt!

Bad Boy

Op het weblog van mijn verre vriend Kasper (altijd nog beter dan een goede buur) verscheen vorige week een bericht over Nowhere Boy, de nieuwe film over de jonge John Lennon. Ikzelf had, tot mijn grote schande en spijt, de berichtgeving hierover compleet gemist. Lennon was bepaald geen lieverdje en deze film, alsook de Beatles Biografie die ik aan het lezen ben, laat daar geen misverstand over bestaan.

Ik moest denken aan Bad Boy, een song van Larry Williams uit 1958 (mijn geboortejaar). De tekst lijkt Lennon op het lijf geschreven. De Beatles brachten het in 1965 uit, maar alleen in de USA op de gelijknamige ep en op de lp Beatles VI. Andere door de Beatles gecoverde nummers van zijn hand zijn Dizzy Miss Lizzy, Slow Down en Bony Moronie door John Lennon op Rock 'n' Roll (1975).

Ik maakte voor het eerst kennis met dit nummer op de verzamel-lp A collection of Beatles Oldies.... but Goldies! uit 1966. Hoe wij daar destijds aangekomen zijn is mij niet bekend. Deze lp is nooit op cd heruitgebracht. Later stond dit en andere nummers op de cd Past Masters uit 1988, dus kon ik de lp 'namaken' op cd.  Ik heb ook nog een verzamel-cd gemaakt met louter covers door de Beatles en deze Bad Boys genoemd.

Rectificatie.

Bad Boy

A bad little kid moved into my neighborhood
He won't do nothing right just sitting down and looks so good
He don't want to go to school and learn to read and write
Just sits around the house and plays the rock and roll music all night
Well, he put some tacks on teachers chair
Puts some gum in little girl's hair
Hey, junior, behave yourself

Buys every rock and roll book on the magazine stand
Every dime that he get is lost to the jukebox man
Well he worries his teacher till at night she's ready to poop
From rocking and a-rolling spinning in a hula hoop
Well this rock and roll has got to stop
Junior's head is hard as rock
Now, junior, behave yourself

Going tell your mama you better do what she said
Get to the barber shop and get that hair cut off your head
Threw the canary and you fed it to the neighbors cat
You gave the cocker spaniel a bath in mother's Laundromat
Well, mama's head has got to stop
Junior's head is hard as rock
Now, junior, behave yourself

Over de Alpen uitweiden

29 juni 2009 |  Als je snel naar Frankrijk wilt rijden, moet je niet via België gaan. Daar hebben ze namelijk het patent op lullige redenen voor een verkeersopstopping. Ik noem hier hooibalen, hout en groenten op de weg. Op het benzinestation was het al niet veel beter. Evengoed zorgde dit ervoor, dat de doortocht tweemaal zolang duurde dan TomTom had voorspeld. Na Brussel ging het wel een stuk vlotter en in Frankrijk zelf was nauwelijks verkeer van betekenis op de péage.

 

Weer Online had zomerse waarden in de Alpen beloofd, wat echter tegenviel naarmate we onze bestemming bereikten. Het was wel warm, maar het onweerde ook flink. We arriveerden in Les Contamines-Montjoie rond 18.00 uur, een kleine elf uur na vertrek. Alvorens de chalet te betrekken reden we nog even langs de Intermarché voor de broodnodige boodschappen, met daarin een onevenredig aandeel voor wijn. Ik kamp al een week met een zeer vervelende hoest en dat werd allengs erger. De eerste avond beheerste dat ook een beetje de sfeer en ik was verder ook niet lekker. We zijn redelijk vroeg naar bed gegaan en ik ben ’s nachts een aantal keren wakker geworden, hoewel ik niet zoveel hoestte als gevreesd. Volgens Carla was ik ook heet, wat deze keer aan koorts te wijten was.

30 juni 2009 | Het had ook zijn goeie kanten, want ik had nu een excuus om niet de volgende ochtend met Aad naar de bakker in het dal te gaan en de helletocht weer de berg op mee te maken. Lia had Aad opdracht gegeven om voor mij ook codeïnepillen te kopen om de hoestprikkel te onderdrukken. Die werken perfect en zijn zonder recept verkrijgbaar bij de apotheek, vermits je niet meer dan één doosje koopt. We ontbeten op het balkon met vers brood, gebakken eieren en ham, vergezeld van bloedsinaasappelsap. Dachten we. Het bleek een extreem zuur goedje dat bij nadere lezing van het etiket diende te worden verdund met zes delen water. Een beetje zoals azijnessence en net zo zuur! In het dorp was markt tot 12.30 uur. We kochten fruit, olijven, ik een korte broek, Lia een mandtas (of tasmand) twee horloges (lang verhaal) en Aad een ‘wandelshirt’. Je verzint het niet. Lia dacht ook een leuke zonnebril gescoord te hebben maar die bleek aan de verkoopster toe te behoren. Daarna chillen op het balkon, lekker in het zonnetje. Boekje erbij, het kan niet beter hoewel er flink gewerkt wordt in de buurt wat toch de nodige geluidsoverlast met zich meebrengt. De tuinman en zijn knecht waren bezig met maaien, bladblazen en diverse andere, door machines ondersteunde werkzaamheden. Achter ons wordt een perceeltje bouwrijp gemaakt, wat gepaard gaat met drilboren, een graafmachine en vrachtwagens die af en aan rijden. Verder worden er boomstammen vanaf de berg naar beneden gesleept en min of meer in onze achtertuin opgeslagen met behulp van een grijper. Toen betrok de lucht en dreigde er weer onweer, wat niet doorging, waarna we welgemoed aan de borrel begonnen voor we het eten gingen bereiden.

Na het eten gingen Carla en ik even de buurt verkennen. Het bouwperceeltje is helemaal uitgegraven en van die aarde is een wal aangelegd. Het leeggekomen gedeelte wordt opgevuld met (lei)puin zodat er een waterpas plateautje ontstaat. Wat er komt weten we niet, misschien een luxe vakantiewoning of appartementen-complex. Na tien meter klimmen hadden we het wel gezien. Dit moet je niet doen na een lange dag eten & drinken!

1 juli 2009 | Albertville. De weg naar Albertville is een natte automobilistendroom. Haarspeldbochten, steile hellingen. Er is een wegomleiding wegens werkzaamheden, dus we gaan via een déviation over de D109 i.p.v. de N212 . Aad en Lia hebben een discussie over het jaartal waarin de winterspelen hier waren. Dit wordt, zelfs tot haar eigen verbazing, door Lia gewonnen, (1992) waarna Aad mompelt dat het ook weer niet zo belangrijk was. Het stadje zelf stelt helaas niet zoveel voor. Eén winkelstraat, dat is alles. Het is bloedheet en, zoals gewoonlijk, zijn bijna alle winkels gesloten. We slagen er wel in een T-shirt voor mij en een bloesje en schoenen voor Carla te scoren. Voor de terugweg nemen we een meer landelijke route via de D925 en D218, met zo mogelijk nog meer bochten en hellingen. Ik vind het fantastisch. Nog even langs de Intermarché in Megève voor de boodschappen. Het regent maar het is niet koud, het vaste patroon laat in de middag. We krijgen bezoek van een poes uit de buurt, het is echt een schatje. ’s Avonds kijken we Munich.

2 juli 2009 | We gaan de berg op, naar le Lac d’Armancette. Ik zie er wel tegenop, het is lang geleden dat we echt een inspannende wandeling hebben gemaakt. De klim is ruim 400 meter (hoogteverschil) en we doen er anderhalf uur over. Ik ben helemaal kapot, Lia ook en deze wandeling wordt als facile aangemerkt! De beloning is een prachtig, maar heel klein meertje waarvan het water van de gelijknamige gletsjer komt. Het wemelt er van de donderkopjes, in eerste instantie dacht ik aan kikkers. Maar er zwemmen ook volwassen salamanders en grote donderkoppen met een flinke staart, dus ik hou het op salamanders.

We genieten even van de natuur en lopen weer naar beneden, wat toch een beetje tegenvalt. Ik krijg last van mijn rug en linkerbeen. Eenmaal beneden gaat het wel weer. We besluiten lekker op het balkon te gaan lezen/zonnen. De poes houdt ons ook weer gezelschap en kruipt bij mij op schoot. Ik doop haar Isabelle*. Het is prachtig weer, maar zoals gewoonlijk betrekt het laat in de middag en gaat het onweren. Terwijl de dames een film (Jacob the Liar) kijken, schrijf ik dit op een donker balkon. In de verte rommelt het nog wat. Aad schenkt mij pastis in, zonder water. Het wordt heel gezellig en mijmeren wat over mijn (onderbroken) carrière.

3 juli 2009 | Vandaag doen we het rustig aan en brengen een bezoekje aan Saint-Gervais-les-Bains, een dorpje in het dal. Vandaar vertrekt de tram naar de Mont Blanc. We checken e.e.a. uit voor een tochtje morgen. Daarna gaan we naar Sallanches om inkopen te doen bij Carrefour. We slaan weer de nodige hapjes en drankjes in. Bij de olijfolie ontdek ik Huile d’Olive Toledo, uit zone de production Montes de Toledo. Ik koop een paar flesjes om in Nederland uit te delen. Isabelle voelt zich al helemaal thuis en begint zelfs een beetje opdringerig te worden. We overwegen haar mee te nemen naar Nederland (grapje). ’s Avonds kijken we The Missing.

4 juli 2009 | Vandaag gaan we met de Tramway du Mont-Blanc de Mont Blanc op. We zijn ruim op tijd dus we verkennen de buurt van het stationnetje. Het is 's morgens in de vroegte maar er staan al wat mannen in de stationsrestauratie drank achterover te slaan. Dit jaar bestaat de lijn honderd jaar en dat wordt volgende week gevierd, dus dat lopen we mis. Vanaf hier tot aan het eindpunt kost een retourtje 25 euro p.p. We verwachtten geen TGV, maar dit trammetje heeft toch zijn beste tijd wel gehad. Houten bankjes die, zoals verwacht, keihard zitten. Zuchtend en steunend komt het gevaarte in beweging maar gaat onverwacht soepel de berg op. Er is een aantal stops onderweg en de reizigers zijn voornamelijk door de wol geverfde alpinisten. Het eindpunt is Le Nid de l’Aigle met zicht op de Glacier de Bionnassay en het daaruit voortspruitende riviertje. Je kunt daar rondlopen of één van de paden naar boven of naar beneden nemen. De meeste alpinisten gaan omhoog. Wij wagen ons op een pad naar beneden. Er loopt en kudde gemzen en het gaat onweren. Gelukkig hebben we paraplu’s bij ons. Aad en Lia keren op hun schreden terug maar wij dalen verder af.

Er is hier geen pad en de regen maakt het glad. Gelukkig vinden we weer een pad naar boven, die iets steiler en gevaarlijker is dan Carla, met haar hoogtevrees, aan kan. Ik hou het hoofd koel om Carla niet ongerust te maken, maar ze sterft van angst. Gelukkig loopt het goed af. Aad is zelfs nog teruggegaan om ons te zoeken, maar wij zijn zelf nog eerder terug dan Lia en het duurt even voordat ook Aad zich weer bij ons voegt. Hij heeft geen gevaar onderweg gezien. Mannen! We moeten ruim een uur wachten voordat we weer naar beneden gaan en allengs verzamelt zich weer een bont gezelschap terugkerende alpinisten. Het weer slaat om en het gaat flink onweren en regenen. De menigte gaat zonder toestemming van de conducteur de tram in, wij voorop, waarna we in het Frans nog een uitbrander krijgen.

De tocht naar beneden duurt gek genoeg net zo lang als naar boven. Het is daar gelukkig mooi weer en we rijden voldaan richting chalet, na eerst nog wat stokbroden voor de terugreis gescoord te hebben bij het bakkertje in het dorp. De dames maken het huis nog even aan kant en we lezen nog even op het balkon, de poes bij mij op schoot. Dan vroeg naar bed, we willen om 07.00 uur vertrekken.

5 juli 2009 | Dat lukt wonderwel, we rijden een kwartiertje later weg. Het is stil op de weg en we kunnen goed opschieten. Net als op de heenreis rijden Aad en ik omstebeurt. Naarmate we vorderen daalt de temperatuur, met als dieptepunt het stuk tussen Brussel en Antwerpen. Er valt een enorme stortbui en de weg staat blank met schuimkoppen. Ik weet dat dit een mengsel is van olie, rubber en andere troep en als zodanig spekglad  Ik houdde snelheid op 90 km/u. In de buurt van Antwerpen stopt de regen en ook de temperatuur gaat weer omhoog. In Rotterdam is het weer gewoon zomerweer. We zetten Aad en Lia af bij hun huis en tegen zessen zijn we weer thuis.

* Wrample uit Isabelle, je t'aime van Les Poppys (1972).
** Wrample uit Op een klein stationnetje (trad.).

Onbekende geneugten

Het onthechten vandaag ging niet geheel pijnloos en het zal ook nog wel even gevoelig blijven. Vooral het gebruik van duim en wijsvinger is nog wel pijnlijk omdat door het losmaken van de peesplaat de duimmuisspier opnieuw moet vastgroeien. Na het verwijderen van de CTS-hechtingen, ging ik even langs Correct. De koopjeskelder is vlakbij het SFG, dus dat kwam goed uit. Ik ben namelijk al een tijdje op jacht naar luidsprekers voor de het multimediagebeuren in de slaapkamer. De huidige Jamo Compact 70's gaan naar de meisjes, die ik van de herfst afgescheept heb met 30 jaar oude BNS 240 boxen die eigenlijk voor geen meter klinken. Na enig speurwerk was de keus gevallen op of KEF Cresta 10 (49 euro) of Roth OLi1 (59 euro). De KEF's waren uitverkocht, dus het werd Roth. Ik had nog nooit van Roth gehoord, maar na enig googelen kwam ik er achter dat dit een merk is dat zich kan meten met o.a. Tannoy®, het merk wat ik in de huiskamer heb staan. De speakertjes zijn lekker compact en voorzien van mooie vergulde kabelaansluitingen.

Ik ben zo iemand die eerst de handleiding leest en daar viel mij, naast de gebruikelijke yada yada (plaatsing in de ruimte en deugdelijk aansluiten der kabels) op dat deze luidsprekers opgedragen* waren aan Ian Curtis, de helaas te vroeg door zichzelf van het leven beroofde componist en zanger van Joy Division. Geeft toch een extra dimensie, omdat Joy Division één van mijn favoriete groepen is uit de laat 70'er en begin 80'er jaren. Twee jaar geleden heeft Anton Corbijn nog de film 'Control' aan dit fenomeen gewijd.

*Dedicated to the memory of: Ian Curtis, 15th July 1956-18th May 1980

Niet terug te vinden op 'Unkown pleasures' of 'Closer', maar daarom niet minder beklemmend:

Transmission [YouTube]

Radio, life transmission

Listen to the silence, let it ring on

Eyes, dark grey lenses frightened of the sun

We would have a fine time living in the night

Left to blind destruction

Waiting for our sight

And we would go on as though nothing was wrong

And hide from these days we remained all alone

Staying in the same place, just staying out the time

Touching from a distance

Further all the time

Dance, dance, dance, dance, dance, to the radio

Well I could call out when the going gets tough

The things that we've learnt are no longer enough

No language, just sound, that's all we need know,

to synchronise love to the beat of the show

And we could dance

Dance, dance, dance, dance, dance to the radio

Hoge C

13 juli 2008 | Er staat een High Tea bij Restaurant Kleinsman op het programma en wel om 12.00 uur. We hebben ons een beetje verslapen, dus enig haastwerk is geboden. De High Tea is zeer uitgebreid en we kunnen niet alles op. We vragen om een doggie bag, wat de wenkbrauwen bij de brave ober doet fronsen. Hij kondigde iedere gang aan (met Twentse tongval en in het Calimeroregister): "zo, hier is het volgende overheerlijke gangetje.... xyz". De bediening liet wel wat steekjes vallen, maar de ambiance was prettig en relaxed. 

 

Het is nog vroeg en inmiddels alleraardigst weer. We besluiten te gaan toeren richting Winterswijk. TomTom enige aanwijzingen ingefluisterd en karren maar. Hoe dichter we bij de Achterhoek komen, hoe mooier het wordt. We rijden door Meddo (Achterhoeks voor weiland??), een plaats waar we nog nooit van gehoord hadden. Eenmaal in Winterswijk, jawel, alcoholcontrole. Het is inmiddels alweer 14.00 uur, dus menig lokale bewoner heeft al een kratje Grolsch achter de kiezen. Ik kan doorrijden na 10 koppen thee! Vanuit Winterswijk de kortste route terug naar Enschede. De weg voert door Duitsland. Op een gegeven moment staan er bordjes langs de weg: Bauernmarkt. Zal wel denken we, maar plotsklaps rijden we ons vast in het overvolle centrum van Vreden, honderden auto's en een voetgangersgebied dat in eerste instantie niet door TomTom is herkend. Umgekehrt Marsch! De rest van de route geen problemen.

Het restant van de middag lui naast de vijver in de zon zitten lezen. 's Avonds het Bomenmuseum nog eens dunnetjes (en droog!) overgedaan en Dogville gekeken, een bizarre film van Lars von Trier met Nicole Kidman in de hoofdrol.

14 juli 2008 | Terwijl Frankrijk feestviert vereren wij Deventer weer eens met een bezoekje. Lekker winkelen en slenteren. We kopen Deventer koek bij Bussink's voor onze gastmensen en ik scoor ook weer wat modelauto's bij Wentink's Hobby World. Dit keer een Simca 1000, Renault Dauphine, Citroën DS en natuurlijk een Peugeot 504. Achteraf blijkt echter dat ik drie van de vier auto's al heb, zij het in een andere uitvoering. Ik moet toch eens gaan inventariseren.