Huizenjacht

Drie jaar geleden werd ik 65 jaar en dat vierden we met een logeerpartijtje in Boutique Hotel de "Oude Veste" in Hellevoetsluis. Dit jaar deden we dat nog eens, nu ter gelegenheid van Carla's 65e verjaardag. We boekten weer een kamer en alvast een etentje in het belendende Steakcafé de Buren. 

 

Brielle | Onderweg stopten we even in Brielle, om thee en nootjes te scoren bij de plaatselijke middenstand. Ook gingen we even langs Lijstenmakerij Bazen, om oude landkaarten te zoeken van de polder (Naters) waar mijn vader vandaan komt. Jan Bazen had nog wat liggen op zolder, dus we konden meekomen om te zoeken in stoffige mappen. En warempel, de gezochte kaart (1696) vonden we, helaas niet ingekleurd zoals op de afbeelding hieronder, maar Carla bood aan het zelf in te kleuren (grapje). En passant namen we ook de kaart van polder Rugge mee, tezamen voor slechts 10€. Inlijsten doen we zelf. Hierna een hapje eten in de Brielse Aap.

Nieuwenhoorn | Carla had bedacht om alle huizen waar zij heeft gewoond voordat ze naar Brielle verhuisde te gaan bezoeken. Het zwaartepunt daarvan is in Hellevoetsluis, maar zij heeft ook in Nieuwenhoorn gewoond, aan de Wee Weneestraat. Ook mijn familie heeft daar gewoond voordat ze naar Hellevoetsluis verhuisden, dus ik vond dat een goed idee. We wandelden langs alle plekjes waar Carla goede herinneringen heeft, de kerk, haar schooltje, de bakker, haar oude huis en de Smithilseweg, v/h de Achterweg waar mijn ouders woonden.

Hellevoetsluis 1 | Op naar Hellevoetsluis, parkeren bij de Brandweerkazerne en installeren in het hotel. Even chillen en om de eetlust op te wekken een wandelingetje naar "het kleine strandje". Het is best fris en er staat wat wind. Het etentje bij de buren maakt veel goed. Geheel tegen onze natuur in tv gekeken (Even tot hier) en de rummykub competitie overgeslagen.

Hellevoetsluis 2 | Na de marathon in Rotterdam gaan we vandaag onze eigen marathon lopen, langs de huizen in Hellevoetsluis. Op weg naar de Cruijsenhoekstraat, waar Carla als baby een jaar heeft gewoond, lopen we een route die ik als kind liep op weg ("om een booschop") naar mijn oom Kommer en tante Maartje aan de Moriaanseweg Oost, het nummer weet ik niet meer. Het liep over de Molenweg, vanaf de Jan Blankenstraat, door weilanden en akkers. Het is nu helemaal volgebouwd en onherkenbaar. De Cruijzenhoekstraat, wordt opgeschrikt door onze aanwezigheid (nieuwsgierige blikken). 

We eten een boterhammetje en gaan door naar de Cornelis van Kleiburgstraat waar Carla is geboren. Daar is ook de school waar haar zus en mijn broer op hebben gezeten (zelfde jaar). We wilden wat gaan drinken in de Smaeck van Hellevoet, waar Carla een (FB) vriendin van 60 jaar geleden tegenkomt. We besluiten er niet te lunchen want het menu spreekt ons niet aan. We lopen nog een rondje om de kerk, die binnenkort wordt getransformeerd tot woningen. Door naar de Sternstraat waar ook een tijdje werd gewoond.

Hierna steken we door naar het Weergors aan het Haringvliet, een plek, ingeklemd tussen camping en vakantiepark, waar we eigenlijk nog nooit geweest zijn. Het is een soort mini natuurgebied, ontstaan na de aanleg van de Haringvlietdam. Weer even uitpuffen bij het kleine strandje, waar een ganzenfamilie in de harde wind en dito golfslag probeert naar de haven te zwemmen. Late lunch bij de Waag met steak en een Ouwe Toeter Sterke Blonde voor mij.

Quackjeswater | We zijn al 60 jaar niet bij het Quackjeswater geweest dus nu is de ideale gelegenheid, als afscheid van deze trip down memory lane. Het is mooi weer en we slaan even broodjes en rosbief in bij de AH. Het is maar 8 minuten rijden en parkeren is ook een makkie. Het pad leidt rond het water (rode paaltjes), het kan niet missen. Bij het uitkijkpunt kun je uitgebreid de watervogels observeren, aalscholvers (of schollevaren in goed Nederlands), lepelaars, ganzen, zwanen etc. etc. Zeer rustgevend allemaal en echt een aanrader. De terugweg aanvaardden we via Goeree-Overflakkee en een kleine tussenstop bij Ikea in Barendrecht.

Haringvliet Expeditie

Kwade Hoek

Hellevoetsluis

Aanloop

28 april 2012 | In de aanloop naar onze voorjaarsvakantie in Drenthe hebben we alvast twee wandelingen achter de rug. Vorige week zondag beten we het spits af met een wandeling rond Goudswaard, in de Hoeksche Waard. Goudswaard,  door een collegaatje omschreven als 'het eind van de wereld', is een slaperig dorp te midden van velden, akkers en het Spui, een aftakking van de Oude Maas dat uitmondt in het Haringvliet. We parkeerden aan de Molendijk nabij de molen Windlust, dat tot onze verbazing te koop staat. Via de Dorps- en Nieuwstraat- en vervolgens Langeweg voerde de route langs een non-descript water alwaar een brug ontbrak, zodat we op onze schreden terugkeerden. In de herkansing liepen we via de Vaartweg waar we werden verrast door drie lepelaars in een akker. We liepen tot op steenworp afstand van Piershil, dat we angstvallig meden en we bogen af naar het Spui met uitzicht op Simonshaven, Zuidland en de industrie in de verte. Via de Costa del Spui en het jachthaventje bereikten we weer de auto waarna we de thuisreis aanvaardden.

5 mei 2013 | Drie jaar geleden liepen we voor het laatst de bloesemroute langs de Linge. Het was toen een late lente en nu weer, maar we waren nu twee weken later dan toen. Voor een beschrijving kun je het bericht van destijds gewoon lezen, er is niets veranderd. Behalve dan dat ik geprobeerd heb nog mooiere foto's te maken (oordeel zelf) en dat het, om mij dat makkelijker te maken, zo mogelijk nog mooier weer was. Verder was de P+R bij station Geldermalsen danig opgeknapt, in plaats van wat parkeervakken langs de boomomzoomde spoordijk nu een keurig Grote Mensen Parkeerplaats. Het begon al goed toen ons een Peugeot 505 Familiale tegemoet kwam. Later aan het eind in Tricht zagen we nog een tot camper omgebouwd Peugeot J7. Al met al weer een zeer geslaagde wandeling.

Graag of niet

Het begint op te vallen: telkens als wij iets negatiefs hebben meegemaakt (dit keer het niet doorgaan van mijn droombaan) gaan we naar Hellevoetsluis, het dorp waar we geboren zijn. Vooral de oude vesting met haar haven, historische gebouwen als de vuurtoren, en het Haringvliet oefenen een onweerstaanbare aantrekkingskracht op ons uit. Zoals altijd parkeerden we bij Aquarius, ingeklemd tussen het kanaal door Voorne, het Haringvliet, de haven en de Vest, waarin honderden ganzen zwommen. We liepen richting de plek waar het Marinehospitaal stond en waar een nieuw gebouw zal verrijzen. De muur van het belendende pand, het Admiraliteitshuis, is netjes gerestaureerd. Met de oude VW kever op de voorgrond levert dat een onverwacht nostalgisch plaatje op.

We liepen door over de gerestaureerde brug naar de Westkade, richting vuurtoren. Het 'kleine strandje' zoals wij dat sinds mensenheugenis plegen te noemen, is onlangs op de schop gegaan en geschikt gemaakt voor verantwoord toerisme. Het is mooi weer, met een flinke bries en Hollandse wolkenluchten.

Op de terugweg zien we aan de Westkade een pand te huur staan. Ooit, hebben eens gezegd, keren we terug naar Hellevoetsluis, maar dan wel in het vestinggedeelte. Zou het lot ons nu al hierheen voeren? We raken enthousiast. Het is weliswaar een klein huis, maar de locatie is schitterend. We besluiten, als het significant goedkoper is dan ons huidige huis, het erop te wagen en fantaseren op de terugweg wat we allemaal moeten doen en laten om deze droom uit te laten komen. Carla zoekt op Funda en ontdekt de huurprijs.... 1265€, ruim het dubbele van wat we er voor over hebben. Kijk, zó graag willen we nu ook weer niet!

Anno fifties

The age of Aquarius

Na de verwoestende brand in november 2009 en onze inspectie luttele weken daarna, zijn we vandaag weer gaan kijken bij de restanten van het Mariniershospitaal in Hellevoetsluis. Vorige keer kon uw razende reporter melden dat het oude gebouw wellicht herbouwd zou worden, nu is deze hoop de bodem ingeslagen. Alles is gesloopt en weggehaald, voorwaar Het Gat Van Hellevoetsluis!

We hadden, zoals zo vaak, geparkeerd bij Aquarius en liepen langs het Haringvliet richting de haven. Carla sprak een ex-bewoonster die vertelde dat er wel weer gebouwd gaat worden op de onheilsplek. Je kon nu wel goed de achterkant van Admiraliteitshuis zien, waar de geschrokken bewoners een provisorisch terras hadden aangelegd.

We liepen langs Fa. van Gelder, de juwelier waar ik in 1977 onze verlovingsringen heb gekocht, van het laagste karaat dat ik kon betalen. We verloofden ons op 7-7-77. De winkel is nu verlaten. We maakten een rondje, via de wallen en langs het kanaal. We waren wat knorrig, dus scoorden we een patatje bij Aquarius. Op de menukaart stond kroketten met friet. Ik bestelde patat met kroketten (let op de terminologie resp. volgorde). Dit werd door de serveerster niet begrepen, zodat ik het maar aanwees op de kaart. Oh, ik dacht dat u een kindermenu bedoelde! Kinderbrein zul je bedoelen. De patat kwam, onregelmatig gevormde hompen aardappel in diverse stadia van gaar- en krokantheid. Zonder mayo! De desgevraagde mayo kostte achteraf 75 eurocenten extra. Aquarius is ver over de datum, getuige het interieur (type: goedkoop, lelijk en versleten) en olijfolie in handige sprayflacon (t.h.t. november 2008). We zijn via Goeree-Overflakkee teruggereden.

Toevallig

Na bijna een half jaar 'binnen zitten koekenbakken', zoals mijn moeder dat zou noemen, hadden Carla en ik toevallig bijna tegelijkertijd het idee om weer eens naar het vuurtorentje in Hellevoetsluis te gaan. Vandaag zou haar (mijn moeder dus) 92e verjaardag zijn geweest, ware het niet dat zij 24 jaar geleden is overleden, toevallig twee dagen na haar verjaardag. We besloten via Goeree-Overflakkee te rijden, omdat dat de mooiste route is en die toevallig langs Dirksland komt, waar mijn zus Tine haar laatste dagen sleet. Gisteren was het toevallig precies een jaar geleden dat zij is gecremeerd. We parkeerden bij Aquarius aan het Haringvliet. We besloten een rondje te maken langs het haventje en dan via de wallen en "de knaal" (het Kanaal door Voorne) zoals wij dat noemden, terug.

Achter de vuurtoren ligt tegenwoordig een vakantiepark, maar 45 jaar geleden was daar "het kleine strandje" met bijbehorende kleine duintjes. Zodra de zon scheen en de temperatuur het toeliet gingen mijn moeder en ik naar dat strandje. Ik werd snel heel erg bruin en werd dan ook de "blankebilneger" genoemd. Als mijn moeder me kwijt was zocht ze gewoon naar het bruinste jongetje.

Na de wandeling gingen we naar mijn zus Nel en zwager Jan in Oudenhoorn, die toevallig over diezelfde twee dagen jarig is. We vielen met onze neus in de boter, want de hele familie ging toevallig uit eten in de MagnEETcafé in Heenvliet. Dit is een voormalig tramstation, vroeger de Paardenstal geheten. Mijn neefjes Hendrik en Ronald, met hun respectievelijke vrouwen en kindertjes waren er ook bij. We hebben gezellig zitten ouwehoeren en goed gegeten.



Op deze boeiende foto staat het Marinehospitaal waar
Carla's zus Marion toevallig een tijdje heeft gewoond.

1300½ Weeks

Op één of andere manier zijn Carla en ik vuurtorenfetisjisten. Dat komt waarschijnlijk door het vuurtorentje van Hellevoetsluis, ons geboortedorp aan het Haringvliet. Nu had Carla gelezen dat je in de vuurtoren van Harlingen kon overnachten, het is een éénkamer hotel. Je moest wel ruim van te voren reserveren. In de praktijk kwam dat neer op meer dan een jaar! We hadden het idee opgevat ons 25-jarig huwelijksfeest in 2004 saampjes te vieren in deze vuurtoren. Helaas konden we op de huwelijks-dag zelf, 9 november, niet terecht. Het werd de veertiende.

Ik kwam er bij toeval achter dat een collega van mij, Liliane, in de vuurtoren van Marken woonde. Het heet officieel Het paard van Marken. Desgevraagd had ze er geen bezwaar tegen als we op weg naar Harlingen even langs zouden komen voor een bakkie. Liliane en haar man Thijs ontvingen ons gastvrij, we kregen koffie met koek en een rondleiding door het huis en de vuurtoren. Thijs beheert de toren en heeft hem gerestaureerd. Het ziet er allemaal prachtig en authentiek uit. Trots laat hij ons de door hem op de kop getikte misthoorn uit de vuurtoren van het voormalig eiland Schokland zien en demonstreert de mistbel. Ze hebben plannen om een Bed & Breakfast te beginnen.

Via Noord-Holland en de Afsluitdijk rijden we naar Harlingen. Het waait en het miezert inmiddels. We parkeren achter de vuurtoren en melden ons telefonisch bij de eigenaresse, van wie we de sleutel krijgen. Eenmaal binnen moet je, onverwachts, een flink aantal trappen op. Het woongedeelte bestaat uit twee verdiepingen: badkamer/toilet en woon-/eet-/slaapkamer. Het is voorzien van alle gemakken, een Bose systeem, flatscreen tv, Quooker, kingsize maar rond bed... Ramen heb je ook rondom en door de regen en zeewind zijn die behoorlijk smerig. Een nachtmerrie voor glazenwassers! Op deze hoogte waait het stevig en de miezer van beneden lijkt hier op slagregen. Boven het woongedeelte is nog het lichthuis. Via een ijzeren laddertje wurmen we ons daarheen. Je kunt hier naar buiten en rondlopen, je moet alleen geen hoogtevrees hebben. Na ons geïnstalleerd te hebben gaan we Harlingen in. We ontsteken de (gloei)lamp in het lichthuis, voor het geval we de weg terug niet meer kunnen vinden. Harlingen is een alleraardigst stadje en we struinen wat langs de winkeltjes. We zien ook restaurant annex kunstgalerie De Gastronoom en reserveren daar een diné voor twé.

Eénmaal terug in de toren zetten we Sting maar eens op (Sacred Love) en trekken wat flesjes Mooi Uitsig 2004 open. Hoe toepasselijk! We genieten inderdaad van het uitzicht, vertrekkende en arriverende schepen van en naar de Waddenzee en de zonsondergang. Kan het romantischer?

Het restaurant serveert de nouvelste cuisine, inclusief ijs van karnemelk. Carla vindt dat laatste maar zozo. De plicht roept, dus op naar de vuurtoren, alwaar wij onze huwelijksnacht nog eens dunnetjes overdoen (tijdens de echte kwamen we niet verder dan champagne drinken en geld tellen). 's Anderendaags, we hadden ter camouflage Sting maar weer eens van korf gehaald, werd er stilletjes een mand met ontbijt boven voor de deur gezet. Wij hadden niemand gehoord! Er zat zoveel in dat we onderweg naar huis er de hele dag van hebben kunnen eten.

De teller staat inmiddels op 1508...

Meer over vuurtorens.

Weelde, weemoed en wildernis

Tiengemeten staat al heel lang op ons verlanglijstje en vandaag is het dan zover. Je kunt er alleen komen met de veerpont (2€ p.p.) en die vaart af in Nieuwendijk op de Hoeksche Waard. De pont is geschilderd in de kleuren van Natuurmonumenten, de beheerder van het eiland. Vorig jaar is het eiland teruggegeven aan De Natuur, vandaar. Het landschap is (letterlijk) op de schop genomen en de dijk is doorgebroken, zodat nu een soort slufter ontstaan is, maar dan van zoet water. Er is ook nog een klein beetje getijdewerking.

Op Tiengemeten kun je drie wandelingen doen in even zovele themagebieden: Weelde, Weemoed en Wildernis, maar die zijn zo kort dat je ze best achter elkaar kunt doen. Het eiland ziet er nu nogal kaal en kleurloos uit. In juni moet alles in bloei staan en is het veel kleuriger. Er is wel veel variatie in het landschap. Poldertjes, akkers, kreken, moeras, al dan niet verlaten boerderijen, ruïnes et cetera. Het omliggende water (Haringvliet) is een natuurreservaat en daar kun je niet komen, er zijn wel beschutte uitkijkpunten. Er rijdt een rattenvanger rond op een quad met laadbak. We stonden op een punt dat we niet goed weten hoe we verder moeten en de rattenvanger redde ons uit de nood. Er zijn de gebruikelijke watervogels te zien, maar ook de zilverreiger die je niet veel ziet. We zagen ook een stel hazen.

De natuur is dus nog volop in ontwikkeling en we komen dan ook zeker nog een keer terug, maar dan in de zomer. Terug bij de veerpont zie ik een Peugeot 305 GLD Break staan zonder kentekenplaten. Schijnt niet nodig te zijn in dit terrein... We wachten op de pont en het begint ongenadig hard te regenen. Dat belooft wat, want op de pont is geen beschutting. Gelukkig stopt het zodra de pont afvaart. Via IKEA weer teruggereden. Je moet toch wat...