Enigma

Na de Twingo Gordini komt Renault nu met de Clio Gordini. Dit bericht voerde mij terug naar de jaren '70, toen mijn vader in een Renault R8 Major rondreed.

Als tiener was ik al driftig aan het fotograferen. Ik had eerst een camera die mijn broer Henk op de kermis gewonnen had. Later 'erfde' ik de Agfa Clack van mijn ouders en fotografeerde alles wat los en vast zat. Zo ook de aankomst van mijn ouders in Amersfoort, ten huize van mijn tante Maartje die onlangs is overleden. Mijn moeder heeft er duidelijk zin in. Wat mijn vader dacht was, zoals altijd, een raadsel.

Gelukkig hebben we de foto's nog

Maartje en ik, 2003.

Vandaag is onze tante Maartje gecremeerd. We verzamelden bij mijn neef Hans, in het huis waar zij ook heeft gewoond en waar wij altijd logeerden. Mijn nicht Nettie was er ook en alle klein- en bijna alle achterkleinkinderen. Daarna vertrokken wij in colonne naar haar kamer in de Amerhorst waar zij lag opgebaard. De confrontatie met haar ontzielde lichaam was wel even schrikken, ik heb er nog niet veel gezien. Ze lag er vredig bij. Er werd ook een dienst gehouden, mijn tante was diep gelovig maar gelukkig niet van dat benauwde.

Na de dienst reden we naar het crematorium, met een omweg langs haar oude huis. Als afsluiting werd Let it be gedraaid, een ideetje van mijn neef. Het paste wel heel goed. Daarna, zo gaat dat nu eenmaal, nog even gezellig nagepraat. Er waren oude neven (mijn leeftijd) en nog oudere nichten. Het was een hernieuwde kennismaking en er werden oude herinneringen opgehaald. Dat werkt, het hoort bij het rouwproces. Daarna nog even met Hans mee naar huis en toen op eigen huis aan. Dag Maartje!

Maartje, Neeltje, Leotje

Henk, Maartje, Neeltje, Leotje en Leo

Rob, Maartje, Neeltje, Stien, Henk, Leotje

Engel

De foto is gemaakt op haar
laatste verjaardag, 26 juni 2009.

Vandaag is op 96-jarige leeftijd mijn tante Maartje uit Amersfoort overleden. Ik was vorige week nog bij haar omdat het slecht met haar ging. Ze was de zus van mijn moeder, die in 1985 is overleden. Ze heeft niet geleden en is in haar slaap gestorven. De crematie is op maandag 28 januari 2010.

In 2005 figureerde ze in de EO- serie De tijd van je leven. Die aflevering heet De Engel van de Amershorst. En dat was ze.

Hieronder een groepsportret van het hele gezin ter gelegenheid van het 45-jarig huwelijk van mijn opa Eliza en oma Christina in 1956.  



Van links naar rechts: Maria Elisabeth (Rie), Maartje, Wilhelmina (Mien), Jannetje (Jannie), Neeltje (mijn moeder), Christina (Stien), Elisabeth Sofia (Bep), Jan Adrianus (Jan), Matthijs Jacobus (Thijs), Eliza (Lies), Gerrit (Ger), Leendert Johannes (Leen), Gijsbertus Johannes (Bert), Willem (Wim). Alleen de tantes Stien en Rie leven nog.

 

Kei van een tante

Mijn vader, neef Hans, tante Maartje, mijn moeder en ik.

Mijn moeder kwam uit een groot gezin, in totaal veertien kinderen. Een van haar zussen, tante Ma(artje), woont al sinds mensenheugenis in Amersfoort. In vroeger tijden gingen we vaak bij haar logeren. Voor de lol, maar vaak ook uit noodzaak, als bij ons thuis de boel uit de hand gelopen was. Zij stond altijd voor ons klaar en ik beschouw haar dan ook als mijn tweede moeder. Vorig jaar werd ze 96 en was nog behoorlijk vief voor haar leeftijd, hoewel ze wat vergeetachtig werd. Normaal gesproken belt ze altijd voor Kerst, omdat ze kaarten schrijven te veel moeite vindt. Dit jaar belde ze niet, dus belde ik haar. Ze klonk schor en kortademig over de telefoon, had bronchitis gehad maar was herstellende. We wensten elkaar het allerbeste voor 2010. Gisteren belde haar zoon, mijn illustere, wat zeg ik, beruchte neef Hans, dat het niet goed gaat met haar. Ik beloofde dat ik zo snel mogelijk langs zou komen. Morgen ga ik haar opzoeken.

Kikker in je bil

Het is eindelijk weer eens aardig wandelweer. Omdat we nog iets af te leveren hebben bij mijn favoriete neef in Amersfoort gaan we dit keer naar Den Treek, op steenworp afstand van Amersfoort. In deze omgeving heb ik met de 6e klas lagere school al eens gekampeerd. Ik had toen last van mijn hiel en kon niet zonder pijn lopen en mocht aldus, als de klas een eind ging lopen, met hoofdmeester Vogely meerijden in zijn auto. Dit euvel is na 39 jaar verholpen, dus ik zal toch moeten lopen dit keer. Den Treek is bos- en heiderijk, afgewisseld met vennen. Het is bij nader inzien niet erg enerverend en na 10 km hebben we het eigenlijk wel gehad. Carla heeft last van haar voet, haar steunzool loopt niet lekker.

Op naar neef Hans en vrouwlief Thoy. Hans is Beatlesfan, evenals ik. Sterker nog, hij heeft mij 40 jaar geleden aangestoken! Als dank heb ik in Liverpool een Beatlesmok en folder van Mendips, het huis van tante Mimi waar John Lennon woonde, gekocht. Hans was er erg blij mee. Het bleek dat hij al meer mokken uit deze serie had, maar uitgerekend deze ontbrak nog. Als tegenprestatie kregen we een augurkenpot vol kikkerdril mee naar huis.

We all stand together! [YouTube]