Tour de Pays-Bas

Het begint zo langzamerhand een traditie te worden: een rondje Nederland na aanschaf van een nieuwe Peus. In 2003 ondernam ik dit, met de 307, nog alleen en reed in één dag een paar honderd kilometer rond het IJsselmeer. In 2012, met de 208, was het onze 'zomervakantie'; ruim 800 km via Marken, Harlingen, Enschede (pitsstop) en Thorn. Dit jaar, uiteraard met de 2008, een soortgelijk traject: Volendam, Groningen, Enschede (pitsstop) en Bergeijk.

De pitsstop in Enschede is vaste prik, we logeren dan bij onze dierbare vrienden Hannie en Helmut. Bij wijze van cadeautje hadden we bedacht gerookt paling te scoren in Volendam. Je bent er, vanuit Rotterdam, in een klein uurtje. Volendam an sich is niet mijn kopje thee. Mij te veel banaal toerisme, maar ach, wie ben ik... De langgerekte vissen kochten we bij een piepklein non-descript viswinkeltje om de hoek aan het Zuideinde. De uitbater nam, nadat wij vroegen of we konden pinnen (palingen worden duur betaald) de gelegenheid breed uit te meten over de bankcrisis en wiens schuld dat was (de banken en de regering) zodat wij ons vriendelijk doch dringend excuseerden en uit de voeten maakten. Volgende stop: de Afsluitdijk, meer precies het monument ergens halverwege. 

Daarna spoedden wij ons naar de stad Groningen, alwaar ik online een winkel had ontdekt waar het zogenaamde Klettervest, of werkmansjasje, aan de man wordt gebracht. Mijn vader, straatmaker van beroep, droeg voor dat werk een 'Manchester pak', een robuust ensemble (broek en jas) van zwarte corduroy. In een aanval van een mengeling van ontijdig eerbetoon en misplaatste nostalgie wilde ik voor mezelf zo'n jasje aanschaffen. Aldus begaven wij ons naar Vakkledinghuis Groningen, één van de twee winkels in Nederland waar dit nog verkocht wordt. We parkeerden in het Q-Park garage aan de Ossenmarkt. Sinds ik via de ANWB/Yellowbrick doe aan 06-parkeren (ga toch lekker Bricken...), ben ik ook de trotse eigenaar van den Q-Park creditcard, vandaar. De winkel aan de Oud Ebbingestraat is niet ver daar vandaan. Binnen heerst een prettige chaos van allehande werk- en vrijetijdskleding (kleding dus, zeg maar). Gelukkig hadden ze mijn maat (56, zo blijkt). Zo blij als een kind reden we toeristisch naar Enschede, dwars door de provincies Groningen, Drenthe en een stuk Overijssel.

Na de nodige glazen wijn en Helmut's Bijzondere Pannenkoeken en natuurlijk de meegebrachte gerookte paling, werden de oogjes allengs kleiner en kropen we in ons logeermandje.

's Anderendaags reden we via Duitsland, dit om de Peus eens serieus op de staart te trappen, richting Bergeijk op de grens met België. Hiervoor moesten we, omdat we op het eind nog verkeerd reden, in totaal drie maal de landsgrens overschrijden. Ditmaal werd dit opgeluisterd door extra strenge controles door de Marechaussee in verband met de Nucleaire Top in Den Haag. In Bergeijk start het Tweelandenpad, dat inderdaad door twee landen loopt. Het is het stroomgebied van de Dommel, wat resulteert in een hoop nattigheid op de grond en, helaas omdat het regelmatig regent en zelfs hagelt, ook in de lucht.

Na ruim 800 km is de Peus goedgekeurd.

Leo's definitieve Peugeot

Less is more dachten we zo'n twintig maanden geleden toen we onze Peugeot 208 ophaalden. Kleiner en zuiniger dan de 307 Break die we toen inruilden. Zuiniger is 'ie en kleiner zeker. En dat is het probleem. In combinatie met slechts drie deuren is het toch niet zo'n praktische auto gebleken. Een jaartje later kwam de Peugeot 2008 Crossover op de markt en dat blijkt nu precies de auto te zijn die ik altijd al wilde hebben. Op basis van de 208 maar een klein stukje groter: iets langer en hoger, en met een vlakke laadvloer met lage tildrempel en plat wegklapbare achterbank. Een stuk efficiënter dus met de ruimte, wat wel nodig is aangezien we sinds september 2013 weer met ons vieren zijn. Verder is de in- maar vooral uitstap iets 55+-vriendelijker. 

Natuurlijk ontbreken de optionele nieuwste snufjes niet, zoals Grip Control®. Dit is een uitbreiding van het ESP waarmee je zonder vierwielaandrijving toch uit de wielen kunt op listige ondergronden zoals zand, modder en sneeuw. Dit systeem is dan wel weer gekoppeld aan 17" Eridan Anthra lichtmetalen velgen met Goodyear Vector 4Seasons M+S (Mud+Snow) banden, met als voordeel dat je het halfjaarlijkse ritueel van zomer- en winterbanden wisselen en vice versa kunt overslaan.

Een andere optie heeft te maken met mijn liefde voor muziek. Standaard audiosystemen in auto's klinken vaak belabberd. Vandaar dat ik heb gekozen voor het JBL Soundsystem, bestaande uit een versterker van 240W en vier tweeters, vier woofers en een subwoofer, netjes weggewerkt in een van de wielkasten. Om het geluid te optimaliseren is gebruik gemaakt van het Harman Kardon®: AuroVox® systeem, waarmee met de akoestische eigenschappen van het interieur rekening gehouden wordt. 

De derde optie is het Connect NAV systeem met touchscreen, wat ook al in de 208 te vinden is, maar dan met nieuwe software en gemakkelijker te bedienen. Hierop sluit ik als vanouds mijn iPod Nano of USB-stick aan. 

Standaard maar wel nieuw voor mij zijn Hill Start Assist, zeg maar de hellingproef voor dummies. Verder parkeerhulp, want die extra twintig centimeters kunnen wel eens voor problemen gaan zorgen. 

Om het stoere karakter van deze auto te benadrukken zijn er wat visuele en zelfs praktische accenten aangebracht. Dakrails, beschermende kunststoffen accenten rondom en roestvrijstalen beschermplaten voor en achter.

De in december 2013 bestelde Peugeot 2008 Crossover Allure 1.6 VTi 120pk, in de kleur Gris Platinum, wordt komende week afgeleverd. Ik ben benieuwd!

 

Leootje, in zo'n klein Peugeootje

Drie generaties voor de deur...

Tergend langzaam gingen de dagen, de weken voorbij. In de week van 20 juli zou de nieuwe Peugeot worden afgeleverd, dat kon dus ook op de maandag ervóór zijn. Daarna duurt het maximaal vijf werkdagen voor de auto opgehaald kan worden, dus op zijn vroegst die 20e. Helaas, het werd een kleine week later maar afgelopen donderdag was het dan zover. De avond ervoor hebben Carla en ik gepast afscheid genomen van de oude Peus met een ritje naar Rockanje sur mer. Ik moest werken, maar door te schuiven met uren kon ik op tijd weg om de auto op te halen. Na alle plichtplegingen en een geinig boeketje bloemen in ontvangst te hebben genomen reed ik eerst naar de dichtstbijzijnde AH om garnalen te kopen voor de barbecue met Mariska erbij die avond. Daar belde Carla mij op en vroeg hijgend EN?? Zo koel mogelijk antwoordde ik: Nou ik sta in de Appie bij de garnalen. Nee ontplofte ze, de AUTO!! Oh, prima hoor. Ik zie je zo.

We hebben wel meteen een ritje gemaakt, over de A20, afslag 14 en dan via Schoonhoven weer terug, altijd leuk, alleen jammer dat een groot gedeelte van de Lekdijk langs de Lek afgezet was. 's Anderendaags heb ik op een parkeerterrein hier vlakbij een aantal foto's gemaakt voor het nageslacht en zaterdag gewapend met de handleiding alle ins en outs der techniek en heur bediening doorlopen (onderbroken door diverse geïnteresseerde buurmannen): bluetooth, iPod, navigatie, je kunt het zo gek niet bedenken. Het is echt een moderne auto en van alle gemakken voorzien. Aangezien er 15 pk meer aanwezig is en de auto bijna 200kg lichter is dan de oude Peus wil 'íe best graag van zijn plek komen, dus lekker sportief. Het enige nadeel is de kleinere kofferbak, maar er passen wel twee Konmarkratjes in en dan is er nog ruimte over!

Zondag zijn we eerst naar Toledo's pad in Burgh-Haamstede gereden voor een fotosessie en daarna reden we door naar Hellevoetsluis voor een wandelingetje. We werden verwelkomd met kanonschoten op het Zuidfront. Een maandje terug kwamen we daar Gerda en Hendrik tegen en toen beloofden we de nieuwe Peus te komen showen. Bij nadering van Brielle bleek dat de stad afgezet was. Uiteindelijk parkeerden we in Meeuwenoord en hoorden we harde muziek: Brielle Blues was aan de gang. Neef en nicht lief waren natuurlijk ook niet thuis en dus zijn we onverrichter zake richting Rotterdam afgedropen. 

Belangrijkste kenmerken:

Peugeot 208 Allure 1.6 VTi 120pk

• Vernis metaallak Gris Shark
• Ekmet bekleding (zwart/grijs met bruine accenten)
• Mistlampen met statische bochtverlichting
• Peugeot Connect Nav (prijswinnende Touchscreen)
• 16" lichtmetalen velgen "Helium"
• Gescheiden Climate control (links/rechts)
• LED dagrijverlichting
• Head-up instrumentenpaneel met kleurendisplay (boven je stuur, niet er achter)
• Regen- en lichtsensor (automatisch inschakelende verlichting en ruitenwissers)
• Blauwe sfeerverlichting
• Chromen accenten zowel binnen als buiten
• Et cetera

Wim Sonneveld - "Margootje" 

Ik zat aan het ontbijt een beschuitje te soppen

Toen zag ik opeens een klein autootje stoppen

Het was een Peugeootje, zo groot, nee, iets groter

Het stond naast mijn theekopje, vlak bij de boter

En ja hoor, daar ging het portiertje al open

En kwam een klein vrouwtje naar buiten gekropen

Heel blond in bikini, een beeldig figuurtje

Ze stond op m'n bord en ze vroeg om een vuurtje

Ze zei: "Ik heet Margootje"

En ik zei: "Hallo"

Ze zei: "Nou daar ben ik dan, he"

En ik zei: "Oh"

Ik vroeg haar, uit wat voor een plaatsje ze kwam

Ze zei: "Nou, wat dacht je, uit Madurodam"

Margootje, Margootje, ze klom op mijn broodje

Ze trok aan mijn haar, ze zat op mijn mouw

M'n kleine vriendinnetje, zo'n neussie, zo'n kinnetje

Ze riep in m'n oor, o ik hou zo van jou

Margootje, Margootje, in zo'n klein Peugeootje

Margootje, Margootje uit Madurodam

Ze was wel erg lief, maar ze werd te aanhalig

Ze wou mee in bad en dat vond ik schandalig

Toen heb ik haar weggebracht in haar Peugeootje

Naar Madurodam en ik zei: "Dag Margootje"

Ik zette haar neer bij het AVRO-gebouwtje

Ik zei: "Nou naar huis en wees een zoet vrouwtje"

Maar 's avonds deed ik de broodtrommel open

Daar zat ze weer achter de koek weggekropen

O, had ik haar toen maar de deur uitgezet

Ze wou in m'n bad en ze wou in m'n bed

Zij werd erg ondeugend en ik schreeuwde kwaad

"Jij Christine Keeler in pocketformaat"

Margootje, Margootje, in een klein pettycoatje

Ze zwom in m'n bad en ze zat op de Vim

Ze kroop in een laatje met zo'n klein behaatje

Ze kroop in m'n binnenzak en fluisterde "Wim"

Margootje, Margootje, kleine idiootje

Margootje, Margootje uit Madurodam

Ik zei dat ik zoiets beslist niet meer wilde

Ze beet in m'n teen en krijste en gilde

En toen is ze weggegaan, boos en beledigd

En daarmede was de affaire erledigt

Maar het laatste nieuws dat ik van haar vernam

ze zit nu in de Begijnhof van Madurodam

Ze draagt een zedig wit kapje, zo'n kleintje

Ze is nu een keus en een deugdzaam begijntje

Maar soms kijk ik nog wel eens achter een vaas

Ik kijk in het trommeltje met speculaas

Ik kijk of ze soms in m'n zeepbakje is

Omdat ik haar toch wel een klein beetje mis

Margootje, Margootje, ik riep je, ik floot je

Ik zoek onder 't kussen, ik kijk in m'n hoed

Ik zoek in de laatjes, in hoekjes en gaatjes

Nou ben je verdwenen voor altijd, voorgoed

Margootje, Margootje

begijntje, Bardootje

Margootje, Margootje

Uit Madurodam...

Tekst en muziek: W.Sonneveld/A.M.G.Schmidt

Bijna negen jaar in 61 foto's

Valt nog mee...

Klik voor een vergroting

Toekomstmuziek 2

Mijn proeftijd zit er op en durf nu weer aan de toekomst te denken. Toen de meiden het huis uit gingen dachten we dat het financieel beter zou worden, simpelweg omdat we minder zouden uitgegeven, maar die verwachting werd door mijn ontslag gelogenstraft. Te meer omdat ik na drie jaar vergeefs me een hoedje te hebben gesolliciteerd 'droog' zou komen te staan qua uitkering.

Zodoende kan ik de inmiddels lang gekoesterde wens, een nieuwe auto, in vervulling laten gaan. De keus is, niet zoals ik ruim twee jaar geleden verwachtte, op de Peugeot 207 SW gevallen, maar op diens opvolger de 208. En dan geen SW (=stationcar), maar een 3-deurs Berline. Dat het een Peugeot moest worden stond als een paal boven water en omdat we sowieso goedkoper wilden rijden een kleinere (en lichtere) dan de inmiddels bijna tien jaar oude Peus 307 Break. De keus valt dan automatisch op de 208. En omdat ik gehecht ben aan luxe meteen het hoogste model, de Allure met 1.6 VTi motor. Dit omdat we regelmatig door heuvel- en/of bergachtige buitenlanden karren. De kleur wordt wat mij betreft Spirit Grey, Carla denkt aan Gris Shark. Daarover en het koopmoment moet ik nog met haar gaan modderworstelen.

Eén van de opties is een cd-speler waarmee je ook MP3's kun afspelen. Deze wordt in het dashboardkastje gemonteerd, wat ik best wel een lastige plek vind. Vandaar dat ik heb besloten heb in plaats daarvan met een USB-stickje te gaan werken. Laatst hadden ze bij MediaMarkt een aanbieding voor de Dane-Elec capless van 64gb. Hier past met gemak mijn hele cd-collectie en meer op. Daar zit muziek in!

Let your body drive...

Ander klikje

Vandaag was het weer Wintercheckdag. Mijn dealer had mij hierover een mailtje gestuurd. Je kon zonder afspraak langs komen. Vorig jaar kwam een lek in de radiateur aan het licht, dit jaar deed ik zelf een paar dagen geleden een ontdekking: de ruitensproeier deed het niet meer. Bijna vier jaar geleden had ik hetzelfde euvel en ik vond het maar raar dat het zo snel weer hommeles was. Gisteren kon ik voor een spoedoperatie en premature wintercheck terecht. De monteur had er braaf een nieuwe pomp ingezet, maar dat bood geen soelaas.

Achteraanzicht Comm2000

Nader onderzoek bracht aan het licht dat de bediening defect was, zeg maar de stengel aan de stuurkolom. Daar was al iets raars mee, als je vóór sproeide, ging àchter de ruitenwisser heen en weer. Het hele bedieningsblok, prozaïsch de Comm2000 geheten, moest vervangen worden. Gelukkig hadden ze dit beruchte en helaas dure onderdeel op voorraad en kon ik tegen de avond de Peus ophalen. Omdat men onterecht een nieuwe pomp had ingebouwd kreeg ik 10% korting over het totaalbedrag. Bijkomend effect is dat mijn richtingaanwijzer nu een ander klikje heeft...

Weer vooruit

Tot mijn verbazing doen wij al acht jaar met De Peus. Gezien mijn reputatie op dit gebied een hele prestatie. Na 120.000km of acht jaar is het tijd voor een grote beurt. Volgende maand is het dus zover, er staat alleen 'slechts' 109.000km op de teller. Aangezien we binnenkort naar Portugal rijden vond ik het verstandig één en ander, zoals de APK, vóór die reis uit te laten voeren. Die 120.000km grens geldt trouwens ook voor het vervangen van de distributieriem, of na tien jaar. Aangezien komend jaar die magische kilometergrens sowieso zal worden overschreden, heb ik besloten de distributieriem nu al te laten vervangen. Het kost wat, maar dan heb je ook wat.

Vorig jaar overwoog ik een nieuwe, kleinere auto te kopen. Helaas is dat financieel niet haalbaar, dus blijven we de Oude Schicht, zoals ik De Peus ook wel eens in een sentimentele bui noem, vertroetelen. Over twee jaar weer een beurt...

 

Viaduc de Millau, 11 november 2010

Een lach en een traan

Op slag van ons vertrek richting Texel moest de radiateur van de Peus nog even worden vervangen. Er zat een lek in, kennelijk hoog genoeg om er nog mee rond te kunnen rijden. Vroeger kon dat gesoldeerd worden toen radiateurs nog van koper en messing werd gemaakt. Nu, van plastic en aluminium, zit alleen vervangen er op. Deze wijsheden heb ik van Cor, de vriendelijke medewerker van DAVO die mij te woord stond vanmorgen. "Kan ik er op wachten?" vroeg ik hoopvol. Helaas niet, het was druk vandaag. "Heb je een vervangende auto dan?" vroeg ik vervolgens tegen beter weten in, je moet dat namelijk reserveren en dat vond ik dus niet nodig.

 

Er verscheen een denkrimpeltje in Cor's voorhoofd. Om de spanning wat op te voeren keek hij langdurig naar het planbord en het rekje met leenautosleutels. Na enig gezoek, ook op andere plekken, klaarde zijn gezicht op: ik heb nog een Bipper staan! Het bleek de bedrijfsauto te zijn die hij zomaar aan mij uitleende. "Toch geen diesel hè?" grapte ik. Ik mag niet ondankbaar zijn. Carla moest wel erg lachen toen we met deze bestelauto boodschappen gingen doen.

Dat lachen verging ons toen er 's middags een envelopje van het Centraal Justitieel Incassobureau op de mat viel, met daarin de Beslissing van de officier van justitie inzake De Parkeerbon, op mijn hals gehaald te Dordrecht. Ik had bezwaar gemaakt tegen deze boete maar het mocht niet baten.

Het verweer van de officier van justitie:

"Het is de officier van justitie bekend dat de opsporingsinstantie voor aanvang van elke controle de bebording en/of belijning op aanwezigheid en voldoende waarneembaarheid voor het verkeer controleert. U had daarom op de hoogte kunnen zijn van de aldaar geldende verkeerssituatie. Alles overwegende verklaart de officier van justitie het beroep ongegrond."

De man (m/v) heeft mijn bezwaar misschien niet goed gelezen. Ik overweeg opnieuw bezwaar te maken...

Als een lier

Moderne auto's, dus ook mijn Peugeot 307, hebben slechts om de 30.000 km of daaromtrent een grote beurt nodig. Ik doe daar bijna drie jaar over, dus het gevaar bestaat dat je in de tussentijd mankementjes krijgt waar niet naar gekeken wordt, behalve dan bij specifieke gelegenheden als de APK of Wintercheck. Daarom breng ik de Peus een keer per jaar voor een Tussentijdse Check-up. Mijn dealer promoot dat door jaarlijks een couponboekje toe te sturen, waarmee je voor een aantal zaken serieuze korting krijgt. De afloopdatum was 30 april, dus plande ik voor 29 april een beurtje in tegen gereduceerd tarief. Vorige week had ik het akkefietje met het reservewiel, dus dat kon gelijk worden meegenomen. Ik had een couponnetje voor een gratis leenauto dus ik kreeg een 107 mee, een geinig karretje (eigenlijk een Toyota, maar soit). Ruim voorin, achterin durfde ik niet te kijken en met een soort koffiemolen als motor. Prima voor tussendoor!

Ik had ook gevraagd de telefoonhouder van mijn oude telefoon te verwijderen want mijn nieuwe past er niet in. Communicatie gaat toch al via Bluetooth, dus dat ding zat alleen maar in de weg. Verder een airco-check en een wasbeurt (couponnetjes). Ik had nog mazzel ook: het bleek dat de lier, waarmee het reservewiel op-en-neer getakeld wordt, ontwricht was. Dit wijst er op dat het misschien toch met geweld van buiten af verwijderd is of dat ik het onderweg verloren ben. Had ik wel moeten merken denk ik, maar ja. Het geluk bestond hieruit dat er toevallig bij het inbouwen van een gasinstallatie zo'n lier was overgeschoten en die hebben ze kosteloos bij mij ingebouwd. Kijk, dat is nou service! Bij mekaar was ik 243 euro kwijt en dat viel reuze mee.

Wheel of Unfortune

Ik verbaas me nergens meer over. Het ging zo: overmorgen vliegen Mariska en ik naar Berlijn voor een lang weekend aldaar. Het kan zijn dat er niet gevlogen wordt, zodat we moeten uitwijken naar een ander vervoermiddel: de auto. Vandaag wilde ik de tank volgooien en de banden op spanning brengen, inclusief die van het reservewiel. Die hangt onder de laadvloer en kun je met een lier laten zakken. Het voelde wel heel licht aan en toen ik onder de auto keek: geen reservewiel. Sta je toch een beetje beteuterd te kijken!

Ik bedacht dat vier weken geleden de achterbumber is vervangen, dus misschien wist die garage meer. Daar keek men zo mogelijk nog beteuterder, want voor die werkzaamheden wordt het reservewiel helemaal niet verwijderd! We speculeerden wat er allemaal gebeurd kon zijn maar ze konden mij niet verder helpen. Om ze nu van diefstal te beschuldigen ging mij ook te ver. De Peugeotdealer vond het ook een raar verhaal en raadde mij aan in ieder geval een nieuw wiel inclusief krik, wielsleutel, huis, steunplaat en band te bestellen. Totale kosten: 266,32€. Nu maar hopen dat er gevlogen wordt of dat de bestelling uiterlijk donderdagochtend binnen is. Men heeft namelijk beloofd mij dan met voorrang te helpen.

Leo en de leeuw

Wat heb ik met leeuwen? Nou, ik heet Leo (Latijn voor leeuw) en in het familiewapen van van Toledo staat een leeuw afgebeeld. De leeuw is ook al ruim 160 jaar het beeldmerk van Peugeot, hoewel er toen nog geen auto's van de band rolden, maar koffie- en pepermolens en zaagbladen. Zoals Darwin al voorspelde, evolueerde deze leeuw in de loop der jaren, zoals je hieronder kunt zien. Vanaf 2010 heeft Peugeot een nieuw logo, dat ook een nieuw tijdperk moet inluiden. Als Peugeotfan en (ex-)marketeer spreekt mij dit erg aan.

 

Mijn eerste Peugeot, een 306 XR uit 1994, had het logo dat reeds in 1980 werd geïntroduceerd. Daarna volgde een 306 XR Break uit 1998, waarop het toenmaals nieuwe logo prijkte. Nu rij ik al ruim zes jaar in een 307 XS Break uit 2003 met hetzelfde logo, maar met een ander 'emmertje'.

De volgende draagt ongetwijfeld het nieuwe logo...

306 XR 1.4 Summertime 5-deurs

Toen ik in 2001 met de 306 crashte wist ik het logo, dat in de
besneeuwde berm terecht was gekomen, nog mee te grissen.

306 XR 1.6 Break

307 XS 1.6 16v Break

208 Allure 1.6 VTi 3-deurs

Downsizen

Pas vroeg Carla terloops: wat kost nou een nieuwe, kleinere auto? Ik viel bijna van mijn stoel en antwoordde naar waarheid: een kleine €22.000. De auto in kwestie is natuurlijk de Peugeot 207 SW, waar ik ruim tweeënhalf jaar geleden al over berichtte. Toen, met nog thuiswonende kinderen, wees ik hem af als 'te klein' maar nu denk ik daar anders over.

Op de Peugeotsite kun je er zelf één  samenstellen en dan komt er een prijsplaatje uitrollen. Omdat ik enig comfort gewend ben (cruise- en climate control) maar nog een aantal zaken mis (mist-lampen voor, regensensor), valt de keus voor mij op de Allure 1.6 VTi 16V voor € 22.145 (update 5 /1/'12). Dan heb je ook nog audio met bluetoothondersteuning. De motor is tezamen met BMW ontwikkeld en is een typisch geval van downsizing (veel vermogen en koppel uit een relatief kleine cilinderinhoud).

De kleur wordt wat mij betreft in ieder geval Bleu Inari. Inari is een plaats in Finland, meer precies Lapland, vlak bij het drielandenpunt met Rusland en Noorwegen. Het ligt aan de Inarijoki* dat via Ukonselkäjärvi uitmondt in het Inarijärvi, wat op de kaart en in het echt Inariblauw is. Zodoende. Dus.



*In het Fins kun je aan de uitgang zien wat het is, bijv. joki is rivier, järvi is
meer. Er is zelfs een plek die Jokijärvi heet (Riviermeer, zeg maar).

Terugblik op de weg

Vandaag is het op de kop af tien jaar geleden dat ik mijn rijbewijs behaalde. Ik werd hier fijntjes op gewezen door een brief van de RDW om mijn rijbewijs te laten verlengen. Hoe het zo kwam en wat er daarna gebeurde kun je hieronder lezen.

 

Ter ere van mijn 40e verjaardag, nu ruim 10 jaar geleden, kreeg ik van Carla een proefrijles cadeau. Ik had nooit gedacht dat het zover zou komen. Al vanaf mijn vroegste jeugd had ik een haat-liefde verhouding met het fenomeen auto. Ten eerste omdat ik, vanaf het moment van instappen, wagenziek was. Daarbij kwam dat mijn vader sigaren rookte in de auto, wat ook niet hielp. Toch was het niet allemaal kommer en kwel; we gingen, mijn vader, moeder en ik, regelmatig op zondag een eindje toeren, niet zelden vergezeld van een picknickmand met kippenpootjes. Hiernaast een foto van mijn ouders met de Renault R8, door mij genomen ergens begin jaren 70. Mijn ouders zijn midden jaren 80 overleden, enkele jaren daarna kregen Carla en ik kindertjes. Vakanties deden we met de trein of samen met Carla's vader en diens auto. Boodschappen op de fiets of ook met opa's auto. Naarmate de meisjes ouder werden werd het toch steeds lastiger. Opa deed zijn auto weg en toen kreeg ik de ANWB InTest cadeau.

Ik was meteen verkocht en schreef mij in voor een rijopleiding niveau D, t.w.v. 3.195 florijnen. Het betrof een versnelde opleiding van telkens 4 uur, startdatum 7 juli 1998. Mijn theoriecertificaat behaalde ik vier dagen eerder met slechts één fout. Afrijden deed ik op 1 september, echter gezakt. Na nog eens 570 florijnen uitgegeven te hebben aan een "pleisterpakket", mocht ik op 12 oktober weer examen doen, nu met goed gevolg. Van Mariska en Laura kreeg ik een Knorretje Certificate of Achievement.

Vooruitlopend op al dit succes had ik al een autootje uitgezocht bij Autoservice Willemse. Het was een Peugeot 306 XR 1.4 Summertime uit 1994. Voor de lieve som van 18.500 florijnen mocht ik hem de mijne noemen en kocht hem daags na mijn slagen. Dezelfde dag werd ik ook lid van de ANWB. Die eerste week zal ik me nog lang heugen. Vrijdags hadden mijn vriend Aad en ik besloten naar Crossing the Border in den Haag te gaan, met mijn auto. Op de terugweg, nadat ik Aad bij zijn huis had afgezet, reed ik welgemoed huiswaarts. Op de Hoofdweg, ter hoogte van het politiebureau en wachtend voor rood, werd ik vanachter aangetikt door een Ford Escort. Het is 03.00 uur. Ik denk: niks aan de hand. De Ford haalt me echter in en gebaart dat ik moet stoppen, wat ik twee zijstraten verder, met enige tegenzin, doe. Die vent komt naar me toe en begint over schade dit en schade dat en dat ik moet dokken. Ik hou me op de vlakte en durf niet uit te stappen. Had ik nu maar een gsm! Die vent gaat te keer en gaat dreigen zijn vrienden erbij te halen en wat al niet. Uiteindelijk overtuigt hij me van de noodzaak 200 florijnen te gaan pinnen. Dat doe ik braaf, terwijl het mij dun door de broek loopt (figuurlijk). Nadat deze figuur is verdwenen, realiseer ik me dat ik ben beroofd. De week daarna rij ik in de parkeergarage van mijn werkgever het linker voorscherm aan flarden, schade 1900 florijnen. Op 3 augustus 1999 vergeet ik de antenne in de wasstraat en begin november wordt de rechterspiegel door een straatgenoot er afgereden. Dezelfde maand geeft de startmotor er de brui aan.

Dit zijn allemaal opmaten voor onze Eerste Grote Vakantie Naar Het Buitenland: Frankrijk, meer specifiek Bretagne. Tijdens deze rit, vergeleken waarbij de gemiddelde Zwarte Zaterdag een picknick is, begeeft de kathalysator het. Gevolg is dat de Peus het geluid en snelheid van een grasmaaier heeft. Gelukkig heb ik inmiddels een gsm en is de ANWB bereikbaar. We worden met de Dépannage naar Lamballe gereden, alwaar we bij Hertz een Citroën Xsara huren (op kosten van de Reis- en Kredietbrief). De bumper (le bumpèr, in Carla's beste Frans) van die Xsara rijd ik er ook nog bijna af, omdat het gras in sommige bermen hoger is dan de stenen die er in verscholen gaan. Het koordje van een parapluie biedt uitkomst en Hertz zat er niet mee, achteraf. Kosten van dit geintje: 2.394,94 Franse frankskes. De garagehouder in Saint-Brieuc is niet zo bekend met de Nederlandse taal en haalt mijn naam van het kentekenbewijs. Sindsdien ga ik in Frankrijk door het leven als Monsieur Randprofiel Onder Motorkap (de plaats waar het chassisnummer is gegraveerd)!

 

De eerstvolgende APK kost me 1.600 florijnen. Het wordt nog mooier. Op 2 februari 2001 gaat Laura logeren bij een vriendinnetje in Leiden. Ik zou ze wel even brengen. Helaas, het sneeuwt bijna nooit, maar die dag wel. Carla ziet de bui al hangen, maar ik wuif dat weg. Ter hoogte van het Sint Franciscus Gasthuis staat het verkeer stil om uit te voegen naar de A13. Net op dat moment word ik afgeleid door een motorfiets die mij rechts inhaalt. Te laat zie ik de stilstaande rij voor me en remmen in sneeuw is ook geen succes, dus we knallen op de voorligger. We hebben beiden ruim 9000 florijnen schade. De logeerpartij ging niet door en we zijn door onze neef Menno, die toevallig voorbijkwam, thuisgebracht. Na reparatie zijn we nog op vakantie geweest op Texel. Dat ging zo goed dat we nogmaals Frankrijk willen bezoeken, ditmaal Normandië. Eerst maar eens een vakantiebeurt. Dat leverde een nota op van 2.333 florijnen. De dag voor we vertrekken, weigert het contactslot elke dienst. Kosten: 336 florijnen.

Ik wist het niet, maar ook Normandië staat bekend om zijn verradelijke bermen. Op een mooie doch bloedhete dag gingen Mariska en ik boodschappen doen en we kochten o.a. karbonaden en ijsjes. Het was dus belangrijk dat we snel weer thuis zouden zijn. Helaas, het was oogst- en/of hooitijd, dus de landwegen wemelden van tractoren met aanhangers waarop de lading hoog was opgetast. Ook wij reden op een gegeven moment achter zo'n agrarische contraptie. Bij een kruising aangekomen dacht ik dat het wel slim zou zijn om even in te halen. Het weggetje erachter was echter significant smaller, zodat ik in de berm belandde, alwaar zich een betonnen bruggetje had verschanst. Dit bracht ons abrupt tot stilstand, waarbij de linkerkant van de auto de vrijgekomen kinetische energie absorbeerde: linker voorband en wielkastbekleding aan flarden. We waren bijna thuis, dus de hevig geschrokken Mariska met karbonaden en ijsjes lopend op huis aangestuurd. Ik dacht het wel te redden op de lekke band, wat natuurlijk jammerlijk mislukte. Dan maar het wiel ter plaatse verwisseld, wat op zich goed ging op het inmiddels bijna gesmolten asfalt. In het plaatsje La Haye-Pesnel zat een Peugeotdealer, die gelukkig ook banden verkocht, maar geen Pirelli's, dus dat duurde een aantal dagen. Intussen rondgereden met de thuiskomer. Dat was wel raar, het stuur was een kwartslag gedraaid en het stuurde erg moeilijk. Nadat de garagiste de band had vervangen, drukte zij ons op het hart dat het pas de problème was, zolang je maar niet sneller dan 100 reed. Op weg naar Nederland deed ik dat ook maar niet en eenmaal thuisgekomen waren mijn biceps in omvang verdubbeld en mijn vertrouwen in deze auto gehalveerd. De monteur van Willemse vroeg zich af hoe ik de auto had laten vervoeren. Ik vertelde dat ik gereden had. Dat heel onverstandig van mij, want de stuurinrichting was ontwricht, ik had niet mogen rijden, het hele zootje had zo af kunnen breken! De maat was vol.

Ik liet mijn oog vallen op een Peugeot 306 1.6 Break. Eigenlijk wilde ik een 307 Break, maar die waren er toen nog niet. Voor de oude Peus kreeg ik nog 7.796 florijnen en moest er 19.000 bijbetalen. Gek genoeg hebben we de volgende twee jaar niets bijzonders meegemaakt met deze auto. We zijn ermee naar Cadzand-Bad en (weer) Frankrijk op vakantie geweest. Tijdens de laatste werd het 38 graden, gelukkig hadden we airco.

In de juni 2003, het is inmiddels het eurotijdperk, bestelden we de 307 XS 1.6 16V Break. We hadden een heuse proefrit gemaakt met een SW en waren danig onder de indruk. Levertijd was echter drie maanden, wat uitliep tot vier. Op 26 september was het dan eindelijk zover! Voor de 306 kreeg ik nog 5.500 euro en voor het verschil, 16.022 euro, mocht ik de 307 mee naar huis nemen. Het was wel een rare tijd, Carla's vader was net overleden en haar moeder woonde zolang bij ons. De 307 is meteen als vrachtwagen aan het werk gezet, de oude woning ontruimen en alle spullen distribueren.

Een jaar later wilden Mariska, Laura en wat vrienden naar de Efteling. Ik zou in de buurt een ANWB-Route gaan rijden. Eenmaal in Tilburg aanbeland lette ik niet op en reed zonder te kijken naar de rijbaan links van mij, waarbij ik werd geschampt door een medeweggebruiker in een Hyundai. De hele bumper zat los, maar ik kon nog wel rijden. Na alle plichtplegingen toch maar de route afgemaakt en de hele club weer opgehaald. Ik wachtte bij het hek en Laura zegt: er is iets gebeurd met de auto. Ze kon het van mijn gezicht aflezen! Schade: 1969 euro.

Een jaar geleden is er ingebroken in de 307, linker voorruitje ingeslagen. De auto is doorzocht, maar er is niets gestolen. Bij Carglass alles laten repareren, daar kom ik wel meer voor pitjes en sterretjes in de voorruit. In februari dit jaar liet de ruitensproeierpomp het afweten en tijdens de zomerbeurt was het helemaal raak: nieuwe uitlaat en vier nieuwe banden. Kassa! We rijden inmiddels heel Europa door voor korte en langere vakanties, Nederland voor onze wandelingen. Je kunt er over lezen in dit weblog, zoals de reis door Finland.