Uitwaaien maar niet heus

Na ruim vijf jaar zijn we weer eens gaan uitwaaien op Hoek van Holland. Hoewel, het was windstil. Vorige keer gingen we met de metro tot Station Hoek van Holland Haven, maar sindsdien is de lijn doorgetrokken tot Station Hoek van Holland Strand. Ander detail is dat ik nu Vrij Reizen heb bij de RET (6-7) dus dat is een meevaller. Het is mooi weer, zonnig maar een beetje heiïg, mooi diffuus licht. We liepen richting de pier, waar het altijd bedrijvig is en de schepen aan- en afvaren. 

In de verte zagen we een booreiland, vreemde plek dachten we nog, maar het kwam snel dichterbij, getrokken en begeleid door 5 sleepboten.  Dat zag er vrij spectaculair uit.

We liepen langs de Nieuwe Waterweg weer terug, richting Station Haven.

Maasvlakte 2

 

Nachtegalenroute

 

Kwade Hoek

Scholeksters en aalscholvers

Om te voorkomen dat deze 'zomer' de annalen in gaat als 'die waarin niet gewandeld werd', hebben we gisteren de stoute wandelschoenen aangetrokken. Volgens de weermannen zou het de mooiste dag van het weekend zijn, wat natuurlijk niet zo was. Carla had zin an Oostvoorne. Daar hadden we al eens de Aalscholverroute gedaan, maar die vonden we een beetje saai. Vandaag viel de keus op de Scholeksterroute. Die is, zonder het uitstapje via de Brielse Gatdam naar de Maasvlakte, 12 km. De heenweg reden we nog verkeerd, TomTom stuurde ons via de Europaweg de Maasvlakte op. We waren niet de enigen gelukkig. Nadat we de weg hervonden hadden reden we richting Bezoekerscentrum Tenellaplas, waar de wandeling start.

Via de duinen loop je naar het voormalig autostrand, waar ik vroeger met mijn vader nog wel eens kwam. Daarna, via de Brielse Gatdam, kom je in natuurgebiedje het Parnassiavlak waar je over moet om bij het Oostvoornse Meer te geraken. Het is alleen zo drassig van de regen de afgelopen weken dat het onbegaanbaar is. Terug- en omlopen dus. Gelukkig is het niet ver en kom je uit bij een surfstrandje aan voornoemd meer. Hier zwaaien, naast de surfers, aalscholvers de scepter. Op één na, die lag dood op het strand. Gek genoeg hebben we geen scholeksters gezien of gehoord. Vervolgens kom je in een gebied dat De Strandvlakte is gedoopt en is ontstaan nadat het gebied van de zee is afgesloten in 1966. Hier huist onder andere de Noordse Woelmuis (a.k.a. de zeemol) die je ook op Texel aantreft. Uiteindelijk kom je uit bij 't Wapen van Marion. Het is een hele tippel en dan ben je pas op de helft.

Via de duinen, opgedeeld in stukken met prozaïsche namen als Kaapduin, Vliegveldvallei en Populierenbos, kom je uiteindelijk weer bij de Tenellaplas uit. Het vliegveld werd, zo kan Carla zich nog herinneren, in de winter als ijsbaan gebruikt. Nu liepen er paarden, dieren waar we, tenzij er een hek tussen ons en hen in staat, geen affiniteit mee hebben. Ze versperden de weg, maar hadden het kennelijk te druk met eten zodat ze ons met rust lieten. Hierna verliep de wandeling zonder incidenten.

Mijn zwager Jan, relaxed in het midden...

Na afloop belde ik mijn zus Nel in Oudenhoorn even om te vragen of het uitkwam dat we een oude rotan stoel (die we voor de zekerheid al hadden meegenomen) konden langsbrengen. Dat kon. Ze bleek al vier identieke stoelen te bezitten, dus dat kwam goed uit. We zien elkaar niet veel, maar dat maakt helemaal niet uit. We konden blijven eten. Nel vertelde dat haar man Jan onlangs een lintje van de Koningin heeft ontvangen. Hij is als vrijwilliger (onderhoud in de ruimste zin des woords) al meer dan veertig jaar verbonden aan OHVV (Oudenhoornse Voetbalvereniging). In De Bernisser kun je e.e.a. nalezen. Een hele prestatie en een felicitatie waard!

Maiden voyage

Laura kon de Alfa op vrijdag de 13e ophalen. Dat beloofde niet veel goeds. Er moest trouwens eerst nog een boel geregeld worden. Verzekering, kenteken op naam zetten en een parkeervergunning regelen. Dat laatste zou wel eens twee weken kunnen gaan duren, maar gelukkig kon ik de paperassen meteen meenemen, ware het niet dat eerst door haar persoonlijk het kenteken op naam moest worden gezet. Laura was ziek, dus dat moest even wachten. Donderdag is alles in orde gekomen.

Gisteren de auto opgehaald. Eerst even geld scoren bij de ING en toen op naar het Noordereiland, alwaar de Alfa reeds op de stoep stond te prijken. Na de nodige plichtplegingen konden we gaan rijden! We gingen met mij achter het stuur naar de Maasvlakte, waar je rustig kunt rijden. Afgelopen zondag hadden we met De Peus hetzelfde ritje gemaakt. Laura reed terug zonder problemen. Het is een pittig karretje. Laura wilde nog even langs haar werk op de Mathenesserlaan, maar je mag vanaf de Nieuwe Binnenweg niet links afslaan, dus we reden door. We raakten verzeild in de Maastunnel en zijn toen maar op huis aangegaan. Laura kijkt al uit naar alle ritjes die ze gaat maken. Binnenkort wordt de radio ingebouwd en er zijn al de nodige MP3-cd'tjes gebrand.

In mijn collectie auto's van Kuifje heb ik trouwens ook een Alfa en een Peugeot. Het zijn de Alfa Romeo Giulietta en de Peugeot 403 taxi, nota bene beide uit 'De juwelen van Bianca Casta-fiore'. Beide modellen stammen uit 1955 en hebben erg veel stilistische overeenkomsten, net als Laura en ik...

Update: Na twee dagen bleek dat de slang van de stuurbekrachtiging lekte. Dit is gelukkig, met originele onderdelen, gratis gerepareerd.

Een mooie dag...

Dit is onze eerste wandeling na drie maanden winterstop. De laatste maanden komen we wekelijks op Goeree-Overflakkee om mijn ernstig zieke zus Tine in Dirksland te bezoeken. Het is een mooie dag... We parkeren in Goedereede en lopen via dijkjes naar De Kwade Hoek. We zijn hier al eerder geweest, maar dan in de herfst. De Kwade Hoek is net zoiets als de Slufter op Texel, maar dan met lagere duinen. Het is erg nat, we moeten door de blubber. In de verte zie je de Haringvlietdam, Voorne-Putten en de Maasvlakte, met zicht op het windmolenpark. Aan de horizon allemaal schepen op weg naar de Rotterdamse haven. De terugweg voert door het Waterwingebied. Het laatste stukje door Goedereede. We rijden naar Dirksland.

De zon, het zand, de hitte en de rustige rivier

De stilte en de droogte, en de leegte van dit hier

De hemel en de aarde, de wijsheid van het land

En de wijsheid van een man, dat is genoeg

Er is niets waar ik op wacht

Morgen blijft het nacht

Ik overdacht mijn zorgen en de wereld

En alle keren dat ik wakker lag

Ik besloot

Wat een mooie dag

Wat een mooie dag

De grond, het gras, de wegen naar de horizon die trilt

De tijd is hier de ruimte, de diepte hier is wild

De onzin en de noodzaak, ze naderen de grens

De liefde van één mens, was mij genoeg

Er is niets waar ik op wacht

Morgen blijft het nacht

Ik overdacht mijn zorgen en de wereld

en alle keren dat ik wakker lag

Ik besloot

Wat een mooie dag

Wat een mooie dag

Er is niets waar ik op wacht

Morgen blijft het nacht

Ik overdacht mijn zorgen en de wereld

En alle keren dat ik wakker lag

Ik besloot

Wat een mooie dag

Wat een mooie dag

Er is niets waar ik op wacht

Morgen blijft het nacht

Ik overdacht mijn zorgen en de wereld

En alle keren dat ik wakker lag

Ik besloot

Wat een mooie dag

Wat een mooie dag

Wat een mooie dag

Wat een mooie dag

voor de dood...