Grensgeval

Na een proletarisch ontbijt (lees: lunchpakketje maken) aanvaardden we de reis naar Irún, in Spaans Baskenland. Het begon goed, wel bewolkt maar droog. Tot het ging regenen. En dan niet zo'n klein beetje. Gek genoeg reden er behoorlijk wat automobilisten zonder licht, levensgevaarlijk. Tegen Bordeaux begon het op te klaren en werd het ook flink warmer. De reis vervolgde zonder incidenten en eindigde zoals gezegd in Irún, net over de grens, verscholen in een dal in de uitlopers van de Pyreneeën.

Het hotel is gesitueerd op een bedrijventerrein. Omdat we tamelijk vroeg waren gingen we deze even uitchecken en liepen ongemerkt het stadje Irún in, wat beslist niet tegenviel. Zoals wel vaker verdwaalden we zelfs even, maar konden op onze schreden terugkeren. We wilden eigenlijk niet in het hotel eten en vonden op voornoemd bedrijventerrein zelfs een horecagelegenheid, met disco, dakterras en restaurant. Je moest wel zelf je drankje halen en het restaurant had alleen verlepte tapas. Dus toch maar in het hotel gegeten, wat niet slecht was maar beslist ook niet goed. Van de casa kregen we nog een straffe borrel, wat een hoop goed maakte. Morgen de laatste etappe...

Bilbo in Baskenland

Je verwacht het niet... 

De kamer in het Ibis Poitiers is klein maar brandschoon. We hebben nog even TV gekeken en zagen op het Portugese nieuws overstromingen en sneeuw. Dat belooft wat. Carla ging, nadat we de klokjes alvast op wintertijd hadden gezet, vroeg onder de wol waar ik nog wat in De Hobbit (11e uitgave, 1974) las. Het is de vijfde keer alweer of daaromtrent, maar het is zo'n leuk verhaal. Het wordt binnenkort verfilmd. Carla schrok wakker van wat ze muizengetrippel dacht te zijn, maar het was de regen. Het ontbijt was niet verkeerd, heel uitgebreid. Daarna tasjes in de Peus gesmeten en onderweg naar de volgende bestemming: Valladolid. Het was inmiddels droog, tot we Bordeaux naderden. Het bleef gelukkig binnen de perken. De bomen zijn prachtig in herfsttooi. De naaldbossen van Les Landes zijn natuurlijk groen, maar die worden voor zover wij konden zien massaal omgehakt. Gelukkig wordt er wel herplant, maar er zijn hele grote kale stukken. Dommage. Ineens doemen er bergen op. Dat zijn nou de Pyreneeën, Carla! Daar had ze niet van terug.

Baskenland, deels in het noorden van Spanje, is prachtig bergachtig met fantastisch slingerende wegen. Je mag er 120km/h, maar door de vele tunnels moet je telkens terug tot 100 of 80. Aankondigingen boven de weg zijn afwisselend in het Spaans en Baskisch. We tanken weer braaf bij elke stop. In Spanje is de benzine bijna 35 cent goedkoper! En geen gekheid met alcohol. In Itziar maak ik wat foto's van de omgeving. Het landschap wordt daarna allengs saaier. Bruine heuvels, bruine velden, bruine alles. In de buurt van Valladolid wordt het gelukkig weer groener. Het hotel ligt vlakbij de snelweg, heel makkelijk te vinden. Carla heeft knallende hoofdpijn (wegens coffeïnedeficiëntie zo zou later blijken), neemt een heftige pil en gaat slapen. Ik troost mij met een Viña Salceda Rioja Crianza 2005 en dit verhaal...