Te grazen

Vandaag werden we opgeschrikt door (waarschijnlijk) een havik die een meeuw had gevangen en bij ons achter aan het plukken was. Aanvankelijk fotografeerde ik hem vanuit de slaapkamer, daarna vanaf het tuinhek dat grenst aan het groen. Ik kon nog net één foto maken en toen was hij verdwenen, waarschijnlijk kwam ik te dichtbij. De ganzen hier uit de buurt waren ernaast aan het grazen en trokken zich er niets van aan.

 

 

Erloschenen Vulkan

De weervoorspellingen voor woensdag zijn niet best, dus vandaag besloten we een dag eerder dan gepland een wandeling te maken. Wandeling 34 begint bij de Heilbachsee en via Sassen naar de Hochkelberge, voorheen een stratovulkaan maar nu een afgesloten natuurgebied, waar we dus omheen lopen. Vergeleken met de vorige wandeling is deze veel gevarieerder en dus leuker. In het bos zien we een ouder boerenpaar schielijk omgezaagde bomen aan mootjes hakken voor eigen gebruik, althans dat vermoeden we. Ze kijken namelijk wel heel schichtig als wij langslopen. Meters verder neem ik een foto van het tafereeltje, in de hoop niet hun wraakzucht te prikkelen.

Onderweg zien we ook diverse uitkijkposten. Het lijkt erop dat er veel natuurliefhebbers (of jagers?) zijn in deze contreien. Onderweg zien wij in ieder geval diverse herten en eekhoorns. Die beesten zijn alleen zo schuw dat ik er ternauwernood twee op een bewogen foto heb kunnen vastleggen. Nadat we een Romeinse gedenksteen gepasseerd zijn komen we nabij het dorp Mosbruch terecht in een verlande mare, de Mosbrucher Weihe. Dit is een elfduizend jaar oude vulkaankrater waar water in heeft gestaan maar nu dusdanig opgedroogd dat er een moerasbos is ontstaan. Er is een uitzichtpunt met geestig bovenmaats meubilair.

Via een slecht gedocumenteerd pad langs de Schönbach, waar zich een kolonie Grobbebollen ophoudt, lopen we weer terug naar het park. Het Grobbekuiken hebben we niet gezien. Toet!!!

Onderweg aten we Weltmeisterbrot (1974) en 's avonds maakte ik geïmproviseerde spaghetti Bolognese. Er is nog genoeg voor twee dagen...

Hooglanders in de Lage Landen

Vanaf morgen gaat Carla fulltime werken, ergo vandaag is voorlopig onze laatste vrije maandag samen. Het mooie herfstweer houdt ook aan, dus lag een wandeling voor de hand. Maar ik wilde ook voor warme schoenen voor de winter kijken bij Rosada, dus zochten we een wandeling daar in de buurt. In het boekwerkje '365x de natuur in met Natuurmonumenten' viel mijn oog op de Dintelse Gorzen, onder de rook van Dinteloord waar Carla's grootvader aan vaders kant oorspronkelijk vandaan kwam.

De Dintelse Gorzen ligt onder Dinteloord, aan de monding van de Steenbergse Vliet en het Volkerak. Aan de overkant ligt Goeree-Overflakkee. We parkeerden bij Benedensas, een schutsluis die alleen nog voor de plezier-vaartuigen dienst doet. Het lijkt wel een openluchtmuseum. Het gebied betreed je via een smalle loopbrug over de Botkreek. Hier lopen Schotse Hooglanders en zwarte pony's, alsook reeën en vossen. Deze laatsten komen pas 's avonds tevoorschijn. 

Eerstgenoemden zagen we pas in groten getale toen we bij het Volkerak aankwamen. Die beesten liepen daar allemaal langs en in het water. Er zijn twee uitkijkpunten, houten schotten met kijkgaten er in. Bij de tweede was het zicht matig, zodat ik er vóór ging staan. Toen mijn camera 'klik' zei, vlogen er duizenden ganzen op. Die schotten staan er niet voor niks. Verder zagen we nog libellen, boven de drassige stukken van de verder droge kreek. Terug liepen we weer over dezelfde brug, terwijl een eindje verderop een Hooglandster en haar kalf doodgemoedereerd de Botkreek overliepen/zwommen.

 

Na afloop reden we naar Rosada in Roosendaal. Ze hebben daar een Eccowinkel en ik heb schoenen nodig voor de winter, bestand tegen kou en sneeuw. Vorige winters als er sneeuw lag droeg ik steeds mijn wandelschoenen, maar dat was geen succes. Het aanbod was vrij groot, maar slechts één model, de Iron,  hadden ze in mijn maat. Gelukkig zien ze er goed uit, lopen lekker en de zool blijft soepel tot -20ºC. Wel goed invetten!

Vakantiebeslommeringen

15 september 2011 | Gisteren deden we het rustig aan. Laura en Bruno moesten vroeg op om te gaan werken en wij konden lekker uitslapen. Na het ontbijt op het balkon zijn we naar het park hier in de buurt gegaan rond het Palacio de Quinta da Piedade. Het is bloedheet en de cicaden (Carla dacht krekels) maken behoorlijk wat herrie. Bij benadering stoppen ze en als je wegloopt beginnen ze weer. In het park staan o.a. citrus- en walnotenbomen waar we een bijen- of wespennest zagen. Er is een soort kinderboerderij waar nu ook katjes rondlopen. In de vijvers zien we nu ettelijke schildpadden die op hun beurt bij benadering onderduiken. Op een bankje, in de schaduw onder de palmbomen, eten we een broodje. Na een rondwandeling eten we gewoon nog een broodje op hetzelfde bankje en daarna gaan we op het terras versgeperst sinaasappelsap en espresso drinken. Via de Minipreço waar we dagelijkse boodschapjes doen liepen we weer naar huis.

Na een uurtje of wat gelezen te hebben vertrokken we naar Vila Franca de Xira waar onze buren Trudy en Cas neergestreken zijn. Net als wij maken ze een rondreis richting kind (Gibraltar in hun geval). Ik wilde per se niet via de snelweg, dus over die 15km deden we ruim een uur vanwege de avondspits. Na ontvangst in de lobby gaan we op zoek naar een restaurant. Dat valt nog niet mee, want Vila Franca de Xira is niet zo'n mondain bedoeninkje. Na een aantal omzwervingen belanden we in Restaurante O Retiro, waar we worden bediend door de "vader" van Manuel (Fawlty Towers) lijkt het wel. Voor elke bestelling rent 'ie naar de keuken i.p.v. eerst alle bestellingen op te schrijven. We eten allemaal een andere vissoort. Het is erg lekker allemaal en de dames drinken daar sangria bij. Ze hadden, in een mengeling van vier Europese talen, één niet al te grote karaf voor samen besteld maar onze Manuel kwam met een literkaraf per vrouw aanzetten. Dat was zelfs onze levensgenieters te gortig. Cas had bier (iets te veel, want hij bleef maar over de TomTom, die hij bij herhaling niet nodig had, doorzagen) en ik water omdat ik nog moest rijden. Je moet er wat voor over hebben. Cas ging betalen en liet zich ontvallen dat we Hollanders waren. De sfeer sloeg om.

De kok meldde dat hij in 1975, als kok bij de Portugese marine in Nederland, meer specifiek in Rotterdam en Den Helder, was geweest en dat hij zelfs de koningin (Juliana) had ontmoet. Huilend vielen we elkaar in de armen, waarna Manuel nog een staatsieportret van ons maakte. Op weg naar onze Peus zag ik een Peugeot 505 Familiale, oud genoeg dus voor een fotootje. Terug in het hotel schonken onze gasten ons nog twee flessen wijn en toen was het toch echt tijd voor afscheid. 

16 september 2011 | Vandaag was Laura vrij en een bezoekje aan Belém stond op het programma. Eerst aten we gebakken eieren met spek en toast en gingen we naar de markt hier in de buurt. Carla wilde graag aardbeien scoren, maar deze ontbraken deerlijk in het assortiment. Wel kochten we een aantal nuttige items voor in de keuken, zoals een afwasteil, bestekbak, citruspers en maatbeker in vrolijke kleuren en voor slechts één euro per stuk. Er liep een man met een Oranjeshirt aan en ik maakte er een opmerking over, waarop hij in het Nederlands tegen ons begon te praten. Het bleek een Kaapverdiaan die 42 jaar in Nederland had gewoond en nu van zijn pensioen in Portugal genoot. Hij wilde graag belastingadvies.... Op weg naar huis stootte Laura haar teen aan een steen en het bloed spoot in de rondte. Paniek. Na gekalmeerd te zijn liepen we naar het Palacio waar een medewerker aldaar spontaan met een fles gedemineraliseerd water en tissues kwam aanzetten om den wonde te verzorgen. Aardig toch? Na sap en espresso gingen we weer op huis aan om de reis naar Belém te aanvaarden. 

We zouden eerst met de trein gaan maar door alle commotie zouden we de trein gaan missen, dus gingen we met de auto. Belém zou Belém niet zijn zonder Pastéis de Belém. Carla kan niet zonder, dus dat was de eerste stop. Het was wederom heerlijk en bestelden meteen een pak voor thuis. Daarna liepen we naar Torre de Belém, in dit jaargetijde geteisterd door hordes toeristen. Moet kunnen, wij zijn dat tenslotte ook. Het is zonnig en warm (deze opmerking geldt overigens voor alle voorgaande dagen) en we slenteren wat rond over inmiddels bekend terrein. De terugweg was niet zo bekend. Onze TomTom had er aardig wat moeite mee om de terugweg te vinden (OK Cas, jij je zin), maar het lukte uiteindelijk toch. Hoewel het ook weer de avondspits was waren we redelijk vlot terug.

Paisagem cultural de Sintra

Na al dat geklus gisteren hadden we nog energie over om te gaan winkelen in het Dolce Vita Tejo, één van de grootste overdekte winkelcentra van Europa. Eerst eten. Ik had couscoussalade gemaakt en worstjes erbij gebakken. Bruno verbrandde en passant een chorizo op de inmiddels bekende wijze. We gingen met de Citroën Saxo die Laura en Bruno onlangs van een vriendin hebben overgenomen. Laura reed. Eigenlijk gingen de dames voor de Primark en ook een beetje voor de H&M. Die heb je in Rotterdam namelijk niet (wel!).

Bij gebrek aan een MediaMarkt gingen de heren naar de Worten, de Portugese tegenhanger. We waren toch een beetje landerig en gingen, terwijl het wachten op de dames was, espresso scoren. Dat is hier waanzinnig goedkoop, 60 cent! We waren bij nader inzien te moe om nog al die andere winkels te bekijken. Na thuiskomst vielen we uitgeput in bed/slaap.

Vandaag stond een bezoekje aan Sintra op het programma. Dit is een streek ten noordwesten van Lissabon en staat bekend om zijn cultureel landschap, kastelen, parken et cetera. Toevallig stond afgelopen zaterdag een artikel in de Volkskrant over het Palácio da Pena aldaar. Dat moeten meer mensen gelezen hebben want in het stadje was het een drukte van belang en konden we nergens parkeren. We raakten zodoende verzeild bij het Parque Monserrate, een arboretum, ook mèt paleis, alleen niet zo kitscherig.

Bij binnenkomst was het meteen raak: de toiletjuffrouw op leeftijd die buiten zat was net van haar bureaustoel gelazerd en de kaartjesverkoper en ik moesten haar ophijsen en weer terugzetten. Even hoopte ik korting te krijgen maar helaas. Het park is prachtig met een keur aan geboomte en struikgewas.

We hoorden ook menig hagedis ritselen in de begroeiing en zagen er zelfs één lopen. Verder zagen we diverse Victoria Amazonica's. In plaats van baby's zaten er libellen op.

Carla vond het paleis heel leuk. Het werd gerestaureerd en je mocht niet naar binnen met camera of rugzak, dus we zijn om beurten naar binnen geweest. Daarna even op een terras, vergezeld van twee poezen, espresso gedronken waarna het alweer tijd was om huiswaarts te keren.

Scholeksters en aalscholvers

Om te voorkomen dat deze 'zomer' de annalen in gaat als 'die waarin niet gewandeld werd', hebben we gisteren de stoute wandelschoenen aangetrokken. Volgens de weermannen zou het de mooiste dag van het weekend zijn, wat natuurlijk niet zo was. Carla had zin an Oostvoorne. Daar hadden we al eens de Aalscholverroute gedaan, maar die vonden we een beetje saai. Vandaag viel de keus op de Scholeksterroute. Die is, zonder het uitstapje via de Brielse Gatdam naar de Maasvlakte, 12 km. De heenweg reden we nog verkeerd, TomTom stuurde ons via de Europaweg de Maasvlakte op. We waren niet de enigen gelukkig. Nadat we de weg hervonden hadden reden we richting Bezoekerscentrum Tenellaplas, waar de wandeling start.

Via de duinen loop je naar het voormalig autostrand, waar ik vroeger met mijn vader nog wel eens kwam. Daarna, via de Brielse Gatdam, kom je in natuurgebiedje het Parnassiavlak waar je over moet om bij het Oostvoornse Meer te geraken. Het is alleen zo drassig van de regen de afgelopen weken dat het onbegaanbaar is. Terug- en omlopen dus. Gelukkig is het niet ver en kom je uit bij een surfstrandje aan voornoemd meer. Hier zwaaien, naast de surfers, aalscholvers de scepter. Op één na, die lag dood op het strand. Gek genoeg hebben we geen scholeksters gezien of gehoord. Vervolgens kom je in een gebied dat De Strandvlakte is gedoopt en is ontstaan nadat het gebied van de zee is afgesloten in 1966. Hier huist onder andere de Noordse Woelmuis (a.k.a. de zeemol) die je ook op Texel aantreft. Uiteindelijk kom je uit bij 't Wapen van Marion. Het is een hele tippel en dan ben je pas op de helft.

Via de duinen, opgedeeld in stukken met prozaïsche namen als Kaapduin, Vliegveldvallei en Populierenbos, kom je uiteindelijk weer bij de Tenellaplas uit. Het vliegveld werd, zo kan Carla zich nog herinneren, in de winter als ijsbaan gebruikt. Nu liepen er paarden, dieren waar we, tenzij er een hek tussen ons en hen in staat, geen affiniteit mee hebben. Ze versperden de weg, maar hadden het kennelijk te druk met eten zodat ze ons met rust lieten. Hierna verliep de wandeling zonder incidenten.

Mijn zwager Jan, relaxed in het midden...

Na afloop belde ik mijn zus Nel in Oudenhoorn even om te vragen of het uitkwam dat we een oude rotan stoel (die we voor de zekerheid al hadden meegenomen) konden langsbrengen. Dat kon. Ze bleek al vier identieke stoelen te bezitten, dus dat kwam goed uit. We zien elkaar niet veel, maar dat maakt helemaal niet uit. We konden blijven eten. Nel vertelde dat haar man Jan onlangs een lintje van de Koningin heeft ontvangen. Hij is als vrijwilliger (onderhoud in de ruimste zin des woords) al meer dan veertig jaar verbonden aan OHVV (Oudenhoornse Voetbalvereniging). In De Bernisser kun je e.e.a. nalezen. Een hele prestatie en een felicitatie waard!

Behelpen

Vandaag begon de herfst en de langverwachte verbouwing, of liever renovatie, van onze badkamer en toilet beneden. De keuken volgt eind volgende week. De werklui (contradictio in terminis?) zouden om 07.15 uur beginnen, dus we moesten al voordat de dag kriekte opstaan. De dag tevoren hadden we alles wat in de weg stond, hing of lag naar veiliger oorden verbannen en 's avonds de deuren voorzien van een lap plastic tegen het stof. Kitty moest (lees: wilde) de hele dag naar buiten en Sofie (dit zijn onze poezen) was opgesloten in onze slaapkamer, alwaar nu ook haar eten en drinken, krabpaal en bak staan. Ze heeft de hele dag op die bak gezeten. De heren begonnen met de vloer te bedekken met karton en de trap met plankjes. Water afgekoppeld en toen hakken & zagen. Ik ben maar in de tuin gaan werken, en daarna een boekje gaan lezen in de zon.

Plassen mocht bij Cobi (hier in de straat), want de toiletten waren naar buiten gedragen. Die van beneden wordt elke dag weer teruggezet zodat je hem buiten werktijd nog kunt gebruiken. Doortrekken kan niet, doorspoelen moet met een emmertje water. Het is behelpen maar het went snel. Zo rond 14.30 uur was het gedaan voor deze dag, zodat ik kon gaan stofzuigen en allerhande voorwerpen weer op hun plaats zetten, zoals de wasmachine en -droger die in de berging staan. Daar moest namelijk ook het een en ander gedaan worden aan de waterleiding. Gloeilampen zet je uit door ze los te draaien, er zijn even geen schakelaars. Na dat de rust was weergekeerd ging Sofie voorzichtig op onderzoek uit en in no time zat ze al weer buiten in de tuin.

Overigens hadden we onlangs in diezelfde tuin een egel ontdekt die Carla prompt heeft aangemeld wegens Het Jaar Van De Egel. Vanmorgen zag ik haar weer (de egel), maar nu vergezeld van een iets kleiner exemplaar, kennelijk een mannetje met bepaalde intenties. Ben benieuwd of zij het voorzichtig gaan doen...