Kattenvrouwtje

Met enige trots kan ik vertellen dat een door mij gemaakte foto wordt gebruikt in het halfjaarlijks blad van Erfgoed Leidschendam. Het is een foto van een zwerfkat in Póvoa de Santa Iria, die ik eerder dit jaar maakte toen wij daar op vakantie waren. Ik kreeg een e-mail van een zekere Ernst van Erkelens die mij vroeg deze foto die hij op Toledo's pad had ontdekt, te mogen gebruiken. Dat vond ik natuurlijk goed mits hij mij als bron zou vermelden. Het betreft het schrijnende verhaal van Anna van den Bergh, een kattenvrouwtje over wie op de site van Erfgoed Leidschendam al eens een uitgebreider verhaal verscheen. Zij leefde en stierf zoals haar eigen zwerfkatjes, door God, de instanties en iedereen verlaten.

Om de overige (zwerf)katten die ik kiekte op onze reizen van, naar en in Portugal niet te kort te doen, hieronder een overzicht.

Despedida

IKEA. Je ontkomt er niet aan. Zonder auto is het wel een wereldreis, eerst met de trein naar Orient en dan de bus naar Loures. Gelukkig stopt de bus er pal naast. Omdat ze in het nieuwe huis veel minder ruimte hebben moet er slim ingekocht worden, ideeën zat als je er zo rondloopt. Ze kochten onder andere een linnenkast en twee tv-meubeltjes die je kunt stapelen, drie plafondlampen en gordijnroeden. Wij zorgden voor de nieuwe keukenspulletjes, zoals pannen, een eetservies, glazen en allerlei andere noodzakelijkheden. De grote stukken worden bezorgd, de rest zeulden we mee in vier blauwe IKEA-tassen.

Het weerhield ons er niet van lekker Caracois te eten bij het Palacio. Dit is een echt Portugese lekkernij: gekookte, piepkleine slakjes. Het is een echt seizoensgerecht en overal zie je dan ook bordjes Há Caracois! (ze zijn er weer, kronkeltjes!). Na dit voorgerecht aten we thuis tapas (lees: restjes). In navolging van Carla ben ik eerst nog even naar de kapper geweest. Deze zwijgzame man doet wel precies wat ze in Nederland niet durven: heel kort. Met de tondeuse op één.

Vandaag sluiten we af. Het was een heel drukke week, met leuke uitstapjes, bezichtigingen en veel eten & drinken. Het is markt in de buurt en gelukkig is onze vlucht weer vertraagd zodat we wat meer tijd hebben. Deze week gebruikte ik Carla’s buiktasje en ik kocht er nu zelf één op deze markt alsmede twee pão chouriço voor onderweg vanavond. Ook aten Bruno en ik broodjes Courato, gegrild zwoerd. Heel erg lekker, maar de dames gruwden. Verder was het rondkijken geblazen, er is genoeg te zien, zoals een stomdronken wijnverkoper die vrolijk zijn eigen koopwaar achterover sloeg. Je staat er trouwens van te kijken hoe men hier hygiëne interpreteert. Hierna dronken we nog één keer uitgeperste naranjas bij het Palacio. Dit is sowieso afscheid van het oude buurtje, volgende keer is het Alcântara wat de klok gaat slaan. 

 

Alsmaar Portugezer

Laura en Bruno wonen nu bijna twee jaar in een zeer ruim appartement in Póvoa de Santa Iria, een voorstad van Lissabon. Laura werkt in de wijk Alcântara, Lissabon en is dagelijks een aantal uren kwijt aan reizen, wat ook niet goedkoop is. Stappen en bezoekjes aan vrienden is ook allemaal in Lissabon zelf, dus verhuizen is eigenlijk zo gek nog niet, zeker nu ook Bruno werk in de stad heeft gevonden. Vorige week gingen ze op huizenjacht en bij de tweede bezichtiging in Alcântara was het bingo. Het appartement dat ze vonden is in een geheel gerenoveerd pand uit de jaren dertig van de vorige eeuw, voorzien van alle gemakken maar piepklein. Zo hebben ze een nieuwe keuken en badkamer, betegeling op de vloer waar nodig en authentieke houten vloeren in alle kamers. Ze kunnen er eind mei al in en vandaag zijn we met de makelaar alle puntjes op de i wezen zetten.

Om het te vieren zetten we koers naar Belém, om Carla's Pastéis-fetisjisme te bevredigen. We kwamen langs een Pingu Doce, waar we water en Leo's (Milka repen) scoorden. Op een terras aan de Doca de Santo Amaro aten we tosta's, met een biertje, cola en ananassap. Het is inmiddels weer bloedheet. Daarna liepen we, met een frisse tegenwind van zee, naar Belém om eerst in Jardim do Ultramar uit te puffen. De pastéis was weer heerlijk. Hierna namen we bus 28 naar het centrum, waar we gisteren een outlet store hadden gevonden. Carla wilde Laura trakteren op wat koopjes. Met de buit, schoenen en een vestje, liepen we naar station Apolónia, waar we weer een kippetje kochten voor vanavond. In Póvoa deden we nog wat inkopen voor het nieuwe huis bij de Chinese bazar en een kantoorboekhandel, waarna we traditioneel naranja dronken en boodschappen deden bij de Minipreço. Het avondmaal gebruikten we, zoals afgelopen dagen wel vaker, zo rond 21.30 uur. Is dat Portugees of wel?

Hindernissen

Het wordt eentonig. Als wij op vakantie gaan is er altijd wel iets. Nu staakten de Luchtverkeersleiders van Aeroporto Lisboa. Onze vlucht was al eens vervroegd van 15.30 naar 13.30 en deze week weer, naar 10.30 uur. Wat betekent dat we om 07.00 uur richting Schiphol moesten. Het werd een half uurtje later. Op de weg was het rustig dus we waren er in no time. Inchecken: vliegens en daarna even een boterhammetje gegeten. Boarding alsmede vliegen geen probleem. Landen, dat was het probleem. We moesten 20 minuten over Lissabon en Atlantische Oceaan cirkelen alvorens we mochten landen. Daarna het weerzien met Laura en Bruno en in de rij voor een taxi. Die vervolgens met ware doodsverachting richting Póvoa reed. bij het afrekenen was het 20€, terwijl er net 11€ op de meter stond, maar hij was het tarief voor de snelweg 'vergeten' aan te zetten.

Eenmaal thuis pakten we uit met uit NL meegebrachte etenswaren en andere noodzakelijkheden en gingen we boodschapjes doen voor de komende dagen. Daarna chillen op het balkon met een hapje en een drankje. Laura maakte echt heerlijke tonijnsalade met pasta. Enigszins bedwelmd en met volle maag zijn we toen nog even afgedaald naar het park voor een kopjen kofjen bij het Palacio da Quinta de Piedade. Helaas was het terras nèt dicht en zochten we onze toevlucht bij een nieuw terrasje vlakbij het winkelcentrum.

's Avonds heb ik me onledig gehouden met de virale infectie van Laura's laptop. Zij had in januari een usb-stickje met F-Secure (waarvan ik gratis 6 licenties heb via mijn XS4ALL abonnement) meegekregen maar niet geïnstalleerd. Gevolg: een 'ransomvirus', waar je moet betalen zodat het virus weer verwijderd wordt. En passant moet je ook je pincode invoeren en dan is het kassa voor de cyberboefjes. Gelukkig kon ik het virus verwijderen met een opstart cd van Kaspersky, een ander gerenommeerd anti virus programma. Eind goed al goed.

Klussen

Twee dagen voor we vertrokken belde Laura dat haar laptop geen teken van leven meer vertoonde. Omdat zij en Bruno sparen voor hun voorgenomen huwelijk volgend jaar, besloten Carla en ik om hen een nieuwe laptop te geven, die ik inderhaast bij de MediaMarkt scoorde. Ik had een dag om het apparaat in te richten. Als tegenprestatie krijgen ze een jaar lang geen cadeautjes meer... Voor dit incident was de Peus natuurlijk virtueel al volgeladen. Met cadeautjes, haar eigen spulletjes, kleren, een kubieke meter schoenen, een tweedehands computer, dozen oude Libelles et cetera.

Een week eerder belde ze dat Engelse gasten door hun bed gezakt waren, bezweken onder het gewicht. De middenbalk was finaal doormidden. Helaas was ze ook het bonnetje kwijt, dus ruilen ging niet meer. Wij hebben precies hetzelfde bed op de logeerkamer, dus die balk nam ik ook maar mee, diagonaal in de Peus, bevestigd met duct tape. Zo reden wij van Rotterdam naar Póvoa de Santa Iria.

De laatste etappe begon in de bergen van Baskenland. Een waar genot voor de natuurliefhebber en automobilist. Daarna volgt een tamelijk dor uitziend traject, lege tarwevelden en geel tot bruine zonnebloemvelden. De benzine is in Spanje zeer goedkoop, het scheelt 40 cent met Frankrijk en 35 cent met Nederland. Zodoende tankten we vlak voor de Portugese grens maar extra, want in Portugal is het nog duurder dan in Nederland. Voorbij Salamanca wordt het groener, uitgestrekte olijfboomgaarden en pijnboombossen. Portugal is helemaal groen en ziet er al met al wat vriendelijker uit.

Na een uitbundige begroeting sjouwden we alle spullen naar boven, het was eigenlijk zo gepiept. Nadat Bruno van zijn werk kwam hebben we alle cadeautjes uitgedeeld en natuurlijk sloeg de laptop in als een bom, hoewel Laura het stiekem wel had gehoopt. Ze kent haar Pappenheimers. Als eerste klus heb ik het bed voorzien van onze balk, wij moeten er ten slotte in slapen. Daarna heb ik de inhoud van haar oude harde schijf overgezet. Dat was wel een opluchting, want al haar foto's staan er op. Geen back-up, maar dat heb ik ook geregeld. Na een heerlijk maal en de nodige drankjes was het tijd om te slapen. Vanmorgen gingen de dames, nadat we op het balkon hadden ontbeten, de deur uit om onder andere naar bruidsjurken in Lissabon te gaan kijken. 

Ik werd moederziel alleen gelaten om de PC aan de praat te krijgen. Dat lukte wel, maar het toetsenbord en de muis kreeg ik niet aan de praat. Dit was wel eens eerder gebeurd toen deze PC nog van Cachita was, dus ik ben bij de InforPáscoa in de buurt een nieuw ouderwets toetsenbord (met PS/2 stekker i.p.v. USB) en muis gaan halen, mèt Portugese indeling. Dit is echt het laatste wat ik voor ze koop! Tussen de bedrijven door heb ik ook nog de foto van de Elevador de Gloria opgehangen. Bruno was er nog niet aan toegekomen....

Terzijde

Een tijdje geleden had de ANWB het bericht dat je beter auto rijdt met een Red Bull achter je kiezen. Nu had ik dat spul nog nooit gedronken en het is ook best een duur drankje. Dus kocht ik bij de Lidl een blikje miXXed up en bij de AH een Euroshopper Energy Drink voor een vergelijkend warenonderzoek. Ik vond de laatste iets lekkerder. In de verte smaakt het naar Exota Champagnepils, iets wat ik in mijn prille jeugd graag dronk voor Marcel van Dam roet in de limonade gooide. Ik kocht een hele tray en bij elke stop drink ik een blikje leeg. En verdomd, ik ben niet één keer in slaap gevallen!

Zonnebrillen

Niet gehinderd door vulkaanuitbarstingen of sneeuwstormen vertrokken we zaterdagmiddag richting Portugal. De vlucht was voorspoedig en we landden, na een rondvlucht boven de stad en zee, op vliegveld Lissabon. Met de C4 van Bruno's moeder (bestuurd door zijn vader die op een kussentje zat) en een taxi spoedden we richting Póvoa de Santa Iria. Laura, Bruno en Mariska hadden ons, bij wijze van gezamenlijk verjaardagscadeau, uitgenodigd om in de week dat Carla jarig is (en een niet nader te noemen leeftijd bereikt) te komen logeren. Die rest van de avond besteedden we aan een uitgesteld sinterklaasfeest, met kleren (uit eigen kast) typisch Nederlandse eet- en snoepwaren gekocht bij Albert Heijn en Jamin en cadeautjes. Bruno haalde varkensvlees met schelpjes(!) bij de afhaalbarbecue alvorens we vroeg naar bed gingen.

Het beloofde mooi weer te worden en dat kwam uit. Vandaag staat Cascais op het programma, een bad-plaats ten westen van Lissabon. We gaan met het openbaar vervoer, eerst de trein, dan de metro en dan weer de trein. Bij elkaar ben je toch zo'n twee uur onderweg. Het systeem hier is dat je per lijn een kaartje koopt voor 50 cent. Die kun je dan per keer opladen voor een enkele reis of retour. De kaart is een jaar geldig. Als je, zoals wij nu ver moet, heb je drie kaartjes nodig. Dit zorgt in het begin voor de nodige stress, maar we komen er uit. We hebben inmiddels trek gekregen en Laura stelt voor dat we Indiaas (zij zei Indiaans) gaan eten bij Masala Restaurante Indiano. Het is een sfeervol restaurant en het eten is heerlijk en niet duur. Cascais is zonovergoten, de temperatuur schommelt rond de 25ºC, en we lopen langs de Port de Pesca naar het Parque Municipal da Gandarinha. Het is een echt familiepark met pauwen en kippen en allerhande ander gevogelte. Daarna lopen we langs de boulevard naar Parede, wat we niet redden wegens de afstand. We stappen een aantal haltes eerder op de trein naar huis. Helaas missen we de afspraak met Bruno en Rute, maar dat halen we nog wel in. Vlak bij huis deden we de boodschappen voor het avondeten. Helaas hadden ze geen patatjes meer, dus namen we kipnuggets en calamares en sla. Dat verorberd gingen we weer vroeg naar bed.

Maandag hadden we gepland om naar het Parque das Nações te gaan. Laura en Bruno moeten werken, maar Mariska is er al eens geweest en het OV hebben we inmiddels ook onder de knie. Het is weer warmer dan gisteren. We stappen uit op Oriente en verkennen eerst het terrein, aangelegd in 1998 ter ere van de Wereldtentoonstelling. Het is een soort themapark rond de zeevaarders en ontdekkingsreizigers, het (zee)stokpaardje der Portugezen. Gelukkigerwijs zijn er heel veel restaurantjes en barretjes met terras. Dat komt goed uit, want we hebben alweer trek en strijken neer bij Peter Café Sport met uitzicht over de Taag en de kabelbaan. Daarna gaan we shoppen in het luxe Centro Vasco da Gama. Mariska komt met armen vol tasjes weer buiten en ik heb zelf een micro-usb kabel gescoord bij Vobis. Moe maar voldaan gaan we huiswaarts en halen nog wat boodschappen voor het avondmaal. Ik maak Spaghetti Putanesca, zoveel dat Laura nog wel drie keer een lunchpakket er van mee naar haar werk kan nemen. Ook nu weer vroeg ter bedde want het is allemaal erg vermoeiend.

 

Vandaag doen we rustig aan. Er staat een enorme afwas en daarna gaan we naar de rivier (de Taag). Het is weer warmer en de zon brandt op onze, inmiddels roodverbrande, huidjes. De omstandigheden hier zijn zoals juli/augustus in Nederland! De rivier wordt bereikt, maar we belanden in één of ander krottenwijkje van het riviervolkje. Het ruikt er niet zo fris en de dames willen zo snel mogelijk weg. Via een andere weg is de rivier niet te bereiken dus druipen we af en lopen richting huis. Dit keer gaan we door het park, waar we op een bankje onze broodjes eten. Midden in het park staat het Palacio da Quinta de Piedade, waar Carla even van het toilet gebruik maakt. Daarna weer de klim, langs een soort kinderboerderij en dan weer boodschapjes doen bij de Minipreço. Vanavond ga ik pannenkoeken bakken voor de hele familie, inclusief Bruno's zuster Lurdes die overkomt vanuit Engeland. Morgen vertrekt ze naar Guinee-Bissao voor een stage.

 

Iets gemist?

Ontdekkingsreizigers.

De laatste dag van deze ietwat vreemde vakantie. Je dochter gaat samenwonen met haar vriend in Portugal. Eindelijk een excuus om eens een flink eind te gaan rijden, door België, Frankrijk en Spanje. Spullen mee, bagage en een jerrycan benzine. Op de heenreis maakten we twee stops, in Poitiers en Valladolid. Vervolgens bleven we een doordeweek in Póvoa de Santa Iria, een voorstad van Lissabon, waar we kennis gemaakt hebben met Laura's vrienden en Bruno's ouders. Toen naar Toledo, doe eens gek, we zijn er nu toch. Daar hebben we ons éénendertigjarig huwelijksjubileum gevierd en het 'échte' Toledo's pad gelopen. Dan, in  vier etappes terug. Met een verblijf in Millau van twee dagen en een bezoek aan het Viaduc aldaar en nog eens twee dagen in Saint-Agnan-de-Cernières, bij Celma en Robert.

De (Peugeot) Leeuw van België:
Luctor et emergo

Vanmorgen zijn we tamelijk vroeg opgestaan, we willen rond 10.00 uur vertrekken, wat lukt. Het ontbijt is weer fabuleux en we maken nu legaal lunchpakketjes. Alles moet op, Celma en Robert gaan ook weer richting Nederland. Het is gelukkig weer droog en de wind is gaan liggen. Hoewel we weer over tolwegen rijden is het rond Rouen nog niet zover, daar moet je doorheen. TomTom wordt er bijkans pas bien van. In België zien we hele stukken land onder water, en dat in het westen waar het nogal meevalt. Dan, na 5500 km, terug in Nederland. Het is weer prettig druk op de wegen, zelfs op zondagmiddag. Dát hebben we gemist. Welkom thuis...

Ik heb een erg ongelukkige jeugd gehad...
mijn vader dronk en mijn moeder at.
Kamagurka: Het boeiende leven der sukkels ©1980

Loop van de rivier

Vanmorgen stonden we tamelijk gebroken op na alle vermoeienissen van gisteren. Vandaag staat een wandeling langs de Rio Tejo (spreek uit Tèzjoe) oftewel de Taag op het programma. De rechtstreekse trein naar station Appolonia ging pas over een uur dus namen we een eerdere trein en stapten op Station Oriente over. Intussen nam ik foto's van de industriële activiteiten en het verval rond station Póvoa.

Het is prachtig zomerweer en de temperatuur stijgt van 22ºC naar 26ºC. Het plan was te lopen naar Bélem aan de westzijde van Lissabon. Het is een hele tippel. Onderweg zagen we vissen (waarschijnlijk karpers) die zich te goed deden aan het afvalwater uit de stad. Het eerste stuk is een beetje achenebbisj, vervallen (pak)huizen en veel wegwerkzaamheden. Vanaf het Praça do Comerçio wordt het snel beter. De Ponte de 25 Abril komt dichterbij lijkt het wel, maar die is zo gigantisch dat je je vergist in de afstand.

Net voorbij deze lawaaiige brug (er rijden treinen onder en er liggen ijzeren platen op het wegdek) lunchten we op een terras bij de jachthaven. Helaas waren de kleine biertjes uitverkocht dus moest ik wel een grote nemen. Verkwikt vervolgden wij onze weg naar Belém, waar we Filipe zouden ontmoeten die gisteren zijn telefoon had laten liggen. We hadden het Padrao dos Descobrimentos (een monument voor de ontdekkingsreizigers) als ontmoetingsplaats afgesproken. We dachten alweer dat we er bijna waren, ons weer vergissend in de afstanden, dus dat duurde ook weer een hele tijd.

Filipe maakte zich er niet druk om en nam ons meteen op sleeptouw om een aantal leuke dingen te laten zien, zoals voornoemd monument. Hij stond er op een reeks portretten van ons te maken. Daarna troonde hij ons mee naar Pastéis de Belém waar we de aldaar gemaakte gelijknamige lekkernijen aten. Het is een soort wentelteefje, maar dan van bladerdeeg en rond. Heel erg lekker. Helaas kwam Filipe in tijdnood en moest er vandoor.

Wij moesten ook opschieten, want we zouden ergens gaan eten. We waren te laat om de rechtstreekse trein naar Póvoa te halen dus gingen we met de tein naar station Cais do Sodré en van daar met de metro naar Oriente om daar de trein naar Póvoa te pakken. Redelijk uitgerust zwoegden we daar de helling weer op. Bruno herinnerde zich plotsklaps dat hij vanavond moest voetballen dus hij had eten laten aanrukken die zijn vader (Manuel) langs bracht. Na een lange, warme en zonnige dag hadden we ook wel een drankje verdiend. Misschien wel twee...

Weerzien in Póvoa de Santa Iria

Na dat wijntje gisteravond had ik ook knallende koppijn vanmorgen. Causaal verband wordt vermoed. Nochtans stonden we weer vroeg naast ons bed en na een Spaans ontbijt en Hollands lunchpakket reden we om 09.00 uur uit Valladolid richting Portugal. Eerst kochten we nog water bij het benzine-station naast het hotel. Water uit de kraan is niet te zuipen. Chloor! Het landschap is inmiddels behoorlijk groen en de zon maakt het ook allemaal wat vrolijker. Bij Vilar Formoso rijden we Portugal binnen en het is meteen onze eerste stop, met een foto van de plaatselijke veestapel als gevolg. In Portugal wordt, anders dan in Spanje, behoorlijk schilderachtig gereden. Hierdoor aangemoedigd ga ik iets te snel uit de startblokken bij de tolweg en vlieg bijna uit de bocht. Dat liep maar net goed af. Carla sms'te Laura dat we er over een uurtje zouden zijn, maar ze lag nog in bed, dus kleine paniek daar.

Uitzicht vanuit het slaapkamerraam:
de Taag en Ponte Vasco da Gama

Meteen nadat we in Póvoa de Santa Iria arriveerden hebben we alle spullen naar boven gesjouwd en alles (DVD-speler en PC) netjes opgeruimd en in elkaar gezet. Helaas zijn er nu te weinig stopcontacten. Daarna een korte verkenning in de buurt, waar op deze feestdag (Allerheiligen) maar weinig winkels open zijn. In een Koreaanse bazaar koop ik twee stekkerdozen. Daarna bier drinken in het buurtcafé, vergezeld van koude Portugese snacks uit de frituur. Laura maakte eten en we hebben nog wat gekletst en TV gekeken. Carla en ik zijn echt kapot van de afgelopen dagen (ruim 2100 km gereden!) en gaan, nadat ik dit verhaaltje nog even heb geschreven, vroeg het mandje in.