Couleur locale

Vandaag is het dus weer bewolkt. Ik zie er inmiddels uit als de Singing Detective zonder zalf, zwaar aan het vervellen aangezien ik nooit zonnebrand gebruik. We hadden al besloten vandaag in en om het dorp te gaan wandelen, want vanavond is Het Muziekfeest. Dit evenement wordt met affiches en spandoeken aangekondigd. Overal in de omgeving is dit hèt weekend om een of ander feest te organiseren.

Achter ons huisje staat een aantal enorme rotsblokken waaromheen en tussen een huis met schuur en garage zijn gebouwd. We belanden via landweggetjes, omgeven door akkers met uien en boontjes, op de begraafplaats van het dorp, waar de kruizen niet te tellen zijn. We zijn in een uitermate katholieke omgeving. De kerk in het dorp is eenvoudig, het interieur sleets. De enige luxe zijn de gebrandschilderde ramen met religieuze taferelen, ongetwijfeld bekend bij de incrowd.

Peugeot 504 Coupé V6, een juweeltje

We lopen naar de baai, langs een schitterende diep olijfgroene Peugeot 504 coupé, met V6 motor. Adembenemend. Na een petit pique-nique op naar het strand. Het is ebber dan ooit en we sjokken over zand en duin richting zee, waar we het loze vissertje ontwaren die met zijn bootje op een kar naar de waterlijn loopt, vervolgens de kar terugbrengt, weer naar de boot loopt, met het bootje naar een grotere boot peddelt en daarmee gemotoriseerd het ruime sop kiest. Via een veldje met geboomte en een stel paarden lopen we weer op huis aan.

Na de thee met gebak lopen we weer naar het dorp voor het muziekfestijn. Het blijkt op de aangekondigde tijd nog in opbouw. Een podium voor de Mairie, ranzige charcuterie et saucisson kraam, bar en barbecue pal naast de kerk. Plots klinken er kinderstemmetjes, de lokale kleuter- en basisschoolkinderen laten zich van hun beste kant horen. Schattig is het woord geloof ik… Na een uurtje hebben we het wel gezien en wandelen inmiddels weer in de zon huiswaarts. 

Maagdeneiland

De mist gisteren was een voorbode. Vandaag is het bewolkt, maar beslist niet koud.  We besluiten bij de gîte te blijven vandaag en beginnen met een stevig ontbijt, waarvoor ik het brood (deux baguettes tradition, deux pains au chocolat et deux croissants s'il vous plait) bij de ons ambachtelijke bakkertje "Le Fournil de Plounéour-Trez" koop. Daarna knapt het weer zienderogen op, dus we besluiten toch maar aan een tochtje te beginnen. 

We hebben ontdekt dat het op- en bezoeken van vuurtorens automatisch leuke ritjes ernaartoe opleveren. Vandaag valt de eer te beurt aan de vuurtoren van l’Île Vierge. Maar eerst naar het dorpje Aber Wrac’h, gelegen aan de zeearm (of estuarium in goed Latijn) l'Aber-Wrac’h (je verwacht het niet). Er is een haventje met pleziervaartuigen en een zeil- en kayakschool, waar gillende kinderen, waarschijnlijk op zeilkamp, de zee op worden gestuurd. Bij het haventje koop ik een peperdure Wichard musketonhaak voor mijn Manfrotto éénbeenstatief, zodat ik die aan mijn fototas kan bevestigen. 

Aan de waterkant bij de boothelling verderop raken we aan de praat met een gepensioneerde visser die, zodra hij hoort dat we uit Nederland komen, vertelt dat hij nog diverse malen tegelijk met Joop Zoetemelk de Tour de France heeft gereden. Zo hoor je nog eens wat. Op diezelfde plek komt een man aan land met een rubberbootje, opgewacht door zijn vrouw en twee honden, die maar vast het water ingelopen zijn (de honden), heel schattig.

(l')Aber-Wrac'h

Op de plek van de plaatselijke voormalige Semaphore is een ruim uitzicht over de baai. De Semaphore zelf is ingericht als mini Semaphoremuseum annex expositieruimte voor erotisch bedoelde schilderijen van dames in vage penseelstreken en onnatuurlijke kleuren, voornamelijk blauw. Snel naar buiten, waar een prachtig oud laantje met hoge bomen en oude muren ons meer kan bekoren.

Prachtig laantje met oude muur

Op naar l’Île Vierge, waar de hoogste vuurtoren van Frankrijk staat. We rijden via kronkelweggetjes via de Pont de Paluden, een lage brug over l'Aber Wrac’h , waar we even stoppen voor foto’s. 

Daarna is mijn navigatie in de war, het geeft een soort teletekst beeld. Als dat maar goed gaat. De navigatiedame babbelt intussen gelukkig wel onverstoorbaar door. In het plaatsje Lilia (een lieux-dit (buurtschap) in Plouguerneau) vertrekt in de zomermaanden een boot naar het eiland waar volgens mijn scherpe oog zelfs twee vuurtorens staan. De afstand is dusdanig klein dat ik redelijk duidelijke foto’s kan maken. 

Niet zo duidelijk was de vis annex zeehond die Carla spotte. Het lijkt wel of ‘ie een bootje meesleept! riep ze vertwijfeld. Het bleek een kikvorsman te zijn met een soortement opblaasbootje op sleeptouw. Maar weer snel naar huis…

Confusion kitchen

Nadat de ochtend was uitgekriekt heb ik de gîte en de directe omgeving uitgebreid gekiekt.

Na het ontbijt (krentenbollen en Snelle Jelle's, over van de reis) zijn we gaan wandelen richting zee en strand. Plounéour-Trez is een piepklein dorpje aan een baai genaamd Grève de Goulven. Die ligt bezaaid met granieten rotsen van allerlei afmetingen. Zee inwaarts belandt je in Het Kanaal. Het is eb en er zijn maar een paar mensen op het strand.  Het is prachtig mooi weer, een zeebriesje en volop zon. Dit is genieten met een harde G! Via het dorp liepen we weer naar de gîte en bij de Tabac kochten we nog een fles water want verder zijn alle winkels dicht. Binnen zaten de dorpelingen al volop aan de alcohol. We zagen nog een aankondiging voor het muziekfestival deze week, daar gaan we zeker naar toe! 

Grève de Goulven

De lunch bestond uit brood, dachten we, dat voor ons was klaargelegd door de verhuurder. Het was echter een brioche, zoet brood dat veel weg heeft van cake. Dus dat viel een beetje tegen. Het smaakte echter verrassend goed met de meegenomen sardienenpaté uit Portugal (Confusion kitchen)! Uitbuiken in de tuin met allerhande lectuur over Bretagne, waar te gaan en wat te doen. Morgen gaan we boodschapjes doen in Lesneven, een iets groter dorp in de buurt. Dinsdag Roscoff en misschien Île-de Batz met zijn vuurtoren. 

Eb

Na te zijn ingedut besloten we nog een tochtje te ondernemen in de buurt en wel naar de Phare (vuurtoren) de Pontusval. Dat ligt net voorbij Brignogan-Plages, hier twee km vandaan. Omdat we de weg niet precies wisten gingen we met de Peus, vertrouwend op heur navigatie. In Brignogan-Plages geparkeerd bij het baaitje aldaar en toen gaan lopen, op zoek naar de vuurtoren. Van alles gezien, maar geen vuurtoren, tot we bij de Sémaphore (seintoren) van de Marine kwamen en ja hoor daar zagen we de vuurtoren in de verte. Gelukkig kon ik met de supertelezoomlens nog een paar aardige foto’s maken, maar wel op het statief want het waaide behoorlijk op dat punt. Er moet ook nog een menhir van 8 meter hoog staan, maar die zagen we dus ook niet. Enigszins teleurgesteld aten we maar een ijsje aan de waterkant en reden we weer terug. 

Een wijntje in de tuin maakt veel goed en na een bakkie uiensoep met geroosterde brioche (ook weer zo’n verrassend lekkere combinatie) gaan we, omdat het nu toch wel fris wordt, enigszins rood verbrand weer naar binnen.

In en om de gîte

Wandeling rond het dorp

Op jacht naar de vuurtoren

Bretagne revisité

Na zeventien jaar afwezigheid wagen wij ons dit jaar weer in Bretagne, meer specifiek Finistère (het einde van de aarde). Dat sprak ons wel aan, weg van alles. Gisteren bedacht ik me nog dat deze vakantie uniek is: wij, twee weken, met ons tweeën in een gîte rural in the middle of nowhere. Nou ja, Plounéour-Trez dan,(hierna te noemen "het dorp"), met op steenworp afstand van Plage du Lividic Gueltoc, ongetwijfeld een illustere held uit een roemrijk verleden.

De reis nam, inclusief drie pauzes, 11 uur in beslag. De route bleek verrassend genoeg via de kustroute te gaan. Mijn Franse navigatie hield er andere opvattingen op na dan Google Maps, zo bleek. De Peus was bepakt en bezakt, aangezien wij nooit over één nacht ijs gaan. Dakkoffer op ehhh, het dak met twee weekendtassen (we gaan tenslotte twee weekenden) en kussens. In de achterbak alle apparatuur, dekbed en allerhande schoeisel binnen handbereik, en op de achterbank een Konmarkrat (statiegeld: 12,50 gulden) met proviand en koelbox met mondvoorraad. Om 06.15 uur: karren maar! Mooi weer, weinig verkeer, zo zien we het graag. We reden zoveel mogelijk via tolwegen, waarbij de betaling automatisch via de AREA badge ging die we twee jaar geleden kochten.

De eerste stop was net na Calais en de tweede nabij Giberville. Gelijk tanken, want je weet maar nooit. Vrij snel daarna was het uit met de snelwegpret, want die heb je niet in Bretagne, maar wel vierbaanswegen waar je 110 mag rijden. We reden langs de welbekende plaatsen van ons vorige avontuur toen onze eerste Peus problemen kreeg met de katalysator (nabij Lamballe: zie Terugblik op de weg).  Toen waren er wegwerkzaamheden om van de tweebaansweg een vierbaans te maken. Nu niets van dat alles, Peus en weg geüpgraded en gaan met die banaan. 

Zo reden we krek om 17:30 uur het erf van onze gîte op. We hadden de eigenaresse inmiddels ge-sms’t dat we er aan kwamen en haar plaatsvervanger op aarde verscheen niet lang daarna. Wij waren inmiddels al binnen aangezien de sleutel onder de bloempot lag met een briefje dat ze wat later kwam. Kan Jan Terlouw nog wat van leren! Madame blijkt namelijk in Paimpol te recupereren van een beroerte en gebroken femur (opperbeen), zij is al 81 jaar, zo ratelde haar afgevaardigde in staccato Frans. Wij knikten braaf en ietwat uit het veld geslagen. 

Na een uitgebreide en halfbegrepen uitleg over van alles en nog wat konden wij opgelucht de bullen uitpakken en de gîte aanpassen aan onze specifieke interieurwensen. Zo heb ik een semi permanent kantoor annex geluidsinstallatie ingericht op de enorme eettafel die we onder de open trap hebben geplaatst, dicht bij een stopcontact en min of meer uit de loop tussen de keuken en de zithoek met open haard. De installatie bestaat uit de laptop met daaraan gekoppeld via een hoofdtelefoonsnoer de Yoyo (S). Muziek wordt gedraaid met iTunes vanaf een externe harde schijf met daarop al mijn cd’s in ALAC formaat. We hebben hier echter geen Wifi en onze databundels laten we ongemoeid. Heerlijk! Morgen gaan we de buurt uitchecken: bakker/slager/strand, eventueel een terras als we genoeg moed daarvoor hebben verzameld.