Beekse Bergen 2024

 

Den Bosch

Biesbosch(museum(eiland))

Zomergasten

Carla's nano-zomervakantie zit er bijna op. Na op deze zondagochtend het huis nog even gesopt en gezogen te hebben hadden we zin in een ritje, en Carla wilde wel weer eens naar Willemstad in Noord-Brabant. Op de A16 was een kettingbotsing, dus dat beloofde wat voor de terugweg. Willemstad is echt niet zo ver, een kleine 50km, een peusenschil. We parkeerden aan de Lantaarndijk, ingeklemd tussen de jachthaven met haar nieuwe gebouwtjes en de Belgische Erebegraafplaats. Het waait behoorlijk en er valt links en recht een druppel regen. We liepen via alleraardigste schilderachtige straatjes en beklommen de vestingwallen. Op het enige terras waar bediend werd dronken we respectievelijk een chocomelletje en cappuccino en woeien nog even uit langs het Hollandsch Diep. De gevreesde file op de terugweg was inmiddels opgelost. De dag werd afgesloten met de laatste Zomergast Adriaan van Dis, een achter(achter?)neef van Carla wiens moeder in het nabijgelegen Standdaarbuiten is geboren en getogen.

Stratenmakers

Gisteravond was ik een beetje aan het websuffen en uit verveling googlede ik mijn moeders familienaam Herlaar. Er kwamen aardig wat links tevoorschijn, waaronder die van de stamboom die teruggaat tot de 7e eeuw. Het blijkt dat de Herlaars en verwanten zoals Harlaar stammen uit Noord-Brabant. Mijn tak vestigde zich in de Alblasser- en Krimpenerwaard en trok later via Vlaardingen naar Brielle.

Op de foto de hele familie, volgens mij genomen ter gelegenheid van het 55-jarig huwelijk van opa en oma in 1956. Ik sta er uiteraard niet op, de rest van ons gezin wel.

Mijn opa Eliza Herlaar (1887) was stratenmaker maar zijn voorvaderen waren bijna zonder uitzondering (scheeps-)timmerman. Mijn vader werkte met/voor hem, al voor WOII, o.a. aan de Rijksstraatweg tussen Brielle en Hellevoetsluis. Opa overleed in 1958, een kleine twee maanden na mijn geboorte.

Onderste foto: opa Eliza, (uiterst links), ome Lies, tweede van links en mijn vader (uiterst rechts) aan het werk, ergens in Brielle, jaar onbekend maar best een tijd geleden.

Een dagje uit van de stichting

Toen bij ons in 1999 het aantal katten onder het bestaansminimum raakte, gingen op zoek naar een nieuwe kat. In de dierenwinkel zagen we een advertentie hangen voor het adopteren van zwerfkatjes. Zodoende kwamen we bij Ineke en Ben terecht. Achter hun huis aan de Rotte hadden ze een kattenopvang gefiguurzaagd, waarin zwerfkatten en (hun eventuele) kittens verbleven. We mochten er één uitzoeken en de keus viel uiteindelijk op een poesje met een raar kort staartje. Ze had ook een broertje, maar die viel helaas af, Laura en Mariska hadden hun keus al gemaakt: het werd Kitty!

Een jaartje later was het weer raak. Nu viel de keus op een rooie kater, die we Heinz (naar de stripkat) doopten. Dit beest was echter dermate humeurig dat we een jaartje later afscheid van hem moesten nemen. Hij had mij, toen hij naar de dierenarts moest voor het jaarlijkse prikje, gebeten zodat ik een tetanusprik moest halen. Hij kon gelukkig terecht bij een nieuwe werkgever: de manege aan de Bermweg in Capelle aan den IJssel. Heinz hadden we opgehaald bij Marjan, die kittens socialiseerde. Dit leek ons ook leuk, dus hebben we ons hiervoor aangemeld. We kregen een bench mee en we konden elk jaar op een aantal kittens rekenen. Hierna volgde een eindeloze stoet kittens. Het is heel leuk om te doen maar je hecht toch snel aan die diertjes, dus er bleef er wel eens één plakken.

Op een gegeven moment hadden we dus een zwart poesje dat gebleven is. Dit was Sofie die inmiddels een gezellige dikkerd is geworden. Daarna kwam Noortje, een rode poes (best bijzonder), die tijdens haar verblijf in de bench zo lang en zo hard heeft zitten mauwen, dat ze geen stem meer had. Noortje was ziekelijk en heeft niet lang geleefd. Inmiddels zijn Kitty en Sofie samen overgebleven, het zijn echter geen vriendinnen geworden. Met socialiseren zijn we ook gestopt, onze eigen katten konden er niet tegen!

©ARLA VD MAREL 2004

Ineke en Ben gingen steeds professioneler werken en Carla is vrijwilligster geworden. Zij houdt nu via internet het donateursbestand bij, de chipregistratie en de verwijzingen voor castratie. Zelf heb ik mijn steentje bijgedragen bij de verbouwing van het huidige pand van Stichting Zwerfkatten Rijnmond zoals Ineke en Ben tegenwoordig heten en help als er problemen zijn met de PC's en dergelijke. Er zijn natuurlijk tientallen vrijwilligers (m/v) en elk jaar wordt er iets voor ons georganiseerd. Dit jaar gingen we naar Noord-Brabant, eerst naar kaasboerderij de Ruurhoeve in Hoogeloon en daarna naar Stichting Dierenthuis in Aarle-Rixtel. Er waren zoveel aanmeldingen dat we met een dubbeldekker gingen. De chauffeur klonk rielekst (type don't worry, be happy), maar reed des te vlotter. De kaasboerderij organiseert excursies over kaasmaken. De flinke boerendochter houdt een in- en dan een rondleiding. Het is bitter koud. De stallen zijn open, dus dat helpt ook al niet. We krijgen de fijne kneepjes van het veehouden te horen, het klinkt allemaal erg kil en onpersoonlijk naar mijn smaak. Vooral de melkrobot werkt erg vervreemdend. Weer binnen krijgen we een Brabantse lunch met veel kaas. Het smaakt allemaal goed. Daarna vertrekken we naar Aarle-Rixtel.

Stichting Dierenthuis is in het nieuws omdat het na een klacht van de buren wegens overlast moet verdwijnen. Het is een unieke plek: 840 katten, 60 honden en een pony lopen hier rond. Het is een ziekenhuis, verpleegtehuis, praathuis en gesticht onder één dak. De stichting bestaat bij de gratie van donateurs, geen subsidie. Overal staan bedjes, kisten met stro, poppenwagens, wat al niet. Alles leeft en doet samen, zonder aanwijsbare onenigheid. Prachtig gewoon. Beesten met een besmettelijke ziekte of verwilderde katten lopen wel apart. Ze kunnen ook naar buiten of lopen buiten en hebben daar een mooie schuilplaats. Het is voor deze dieren wel de laatste plek op aarde, ze worden niet herplaatst. De stichting voert inmiddels een bittere strijd tegen de gemeente. Lees hier de laatste ontwikkelingen.

Het is helaas tijd om weer naar huis te gaan. In de opvang in Rotterdam krijgen we nog een kerstpakket mee. Ineke en Ben, bedankt voor een mooie, leerzame en gezellige dag!