Posts tonen met het label Piershil. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Piershil. Alle posts tonen

zondag 5 mei 2013

Aanloop

28 april 2012 | In de aanloop naar onze voorjaarsvakantie in Drenthe hebben we alvast twee wandelingen achter de rug. Vorige week zondag beten we het spits af met een wandeling rond Goudswaard, in de Hoeksche Waard. Goudswaard,  door een collegaatje omschreven als 'het eind van de wereld', is een slaperig dorp te midden van velden, akkers en het Spui, een aftakking van de Oude Maas dat uitmondt in het Haringvliet. We parkeerden aan de Molendijk nabij de molen Windlust, dat tot onze verbazing te koop staat. Via de Dorps- en Nieuwstraat- en vervolgens Langeweg voerde de route langs een non-descript water alwaar een brug ontbrak, zodat we op onze schreden terugkeerden. In de herkansing liepen we via de Vaartweg waar we werden verrast door drie lepelaars in een akker. We liepen tot op steenworp afstand van Piershil, dat we angstvallig meden en we bogen af naar het Spui met uitzicht op Simonshaven, Zuidland en de industrie in de verte. Via de Costa del Spui en het jachthaventje bereikten we weer de auto waarna we de thuisreis aanvaardden.


5 mei 2013 | Drie jaar geleden liepen we voor het laatst de bloesemroute langs de Linge. Het was toen een late lente en nu weer, maar we waren nu twee weken later dan toen. Voor een beschrijving kun je het bericht van destijds gewoon lezen, er is niets veranderd. Behalve dan dat ik geprobeerd heb nog mooiere foto's te maken (oordeel zelf) en dat het, om mij dat makkelijker te maken, zo mogelijk nog mooier weer was. Verder was de P+R bij station Geldermalsen danig opgeknapt, in plaats van wat parkeervakken langs de boomomzoomde spoordijk nu een keurig Grote Mensen Parkeerplaats. Het begon al goed toen ons een Peugeot 505 Familiale tegemoet kwam. Later aan het eind in Tricht zagen we nog een tot camper omgebouwd Peugeot J7. Al met al weer een zeer geslaagde wandeling.


zondag 23 mei 2010

Heen en weer

Tiengemeten, twee jaar geleden, was een beetje een kale bedoening. Het was pas 'teruggegeven aan de natuur' en misschien waren we ook te vroeg in het seizoen. Tijd dus voor een herkansing. De pont vertrekt nog steeds vanaf Nieuwendijk, op het zuidpuntje van de Hoeksche Waard. Er is inmiddels een groot parkeerterrein aangelegd, kennelijk is het eiland in trek. Er stonden veel auto's van reeds overgestoken dagjesmensen.

De pont vaart om het uur en betalen doe je pas op de terugweg. Er waren opvallend veel leeftijdgenoten en ouder (grijze koppies, zeg maar) plus de incidentele deernen en jongelingen. Op het eiland zelf is niet veel veranderd, ondanks dat we twee jaar en een maand verder zijn. Het is wel veel beter weer en dat helpt. De zon schijnt uitbundig maar wordt ietwat getemperd door sluierbewolking.
 
Het lijkt wel of er meer dieren te zien zijn, ook dode, die kennelijk door roofvogels verschalkt en achtergelaten zijn. Sloten vol kikkers, verder paarden, hazen, de nodige weide- en watervogels en natuurlijk Schotse Hooglanders. We hebben zelfs het monster van Loch Ness gezien! Na ruim elf kilometer vonden we het welletjes. Wachtend op de boot, ijsje in de hand, omringd door soort- en lotgenoten. We zijn via illustere dorpjes als Goudswaard en Piershil weer teruggereden. De zon heeft ons wel te grazen genomen, ongemerkt zijn we rood verbrand. We zijn er gloeiend bij!




zondag 29 juni 2008

Stierlijk

We zouden bij collega's van Carla in Klaaswaal op bezoek gaan. Efficiënt als we zijn hebben we er meteen een wandeling aan vastgeknoopt en wel in Piershil. Het is nou niet meteen het zinderend middelpunt van de Hoeksche Waard. Het ligt wel midden in een stokoude polder met uitgestrekte akkers. De aardappelvelden staan in bloei en het ruikt heerlijk zoet naar ehh, aardappelplant. Onderweg zien we weer een flink aantal beesten, voornamelijk van het type zoogdier. Paarden, een boerderij met wel tien katten op het erf, hazen die, heel parmant, in een knollenland rennen. De wandeling schampt ook Nieuw-Beijerland en voert langs het Spui.

Aan de overkant ligt Spijkenise en kun je ook de Botlek en Europoort zien liggen. Langs het Spui ligt  een dijk, waarop je telkens over een hek moet klimmen om, wat blijkt, een steeds gevaarlijker terrein te betreden. Eerst gemaaid gras, dan ongemaaid gras, dan met schapen en vervolgens met witte koeien. Dachten we. Tot er één gaat staan. Dat is geen koe, roept Carla. Ik zie het ook. We gaan iets sneller lopen. Mijnheer is echter van het vreedzame type, dus het loopt goed af. We hebben ons weer niet verveeld.