Pech onderweg

'Wat heb ik toch een pech!' zou de Dikke Deur uitroepen. Als ik, met wie dan ook, op vakantie wil gaan is er iets aan de hand. Zo waren er in 2007 rellen in Rostock, de Duitse havenstad waarvandaan Carla en ik naar Finland zouden overvaren. Het tripje naar Liverpool met Laura in 2008 werd ernstig belemmerd toen er sneeuw gevallen was. Het uitstapje naar Berlijn dit jaar met Mariska zorgde bijna voor zak en as toen de IJslandse vulkaan roet in het eten gooide.

Nu, vlak voordat we naar het Iberisch schiereiland vertrekken, staakt Frankrijk. De olieraffinaderijen staken al een week, zodat er bijna geen benzine meer te krijgen is. Helaas hebben we dat wel nodig, op één volle tank door Frankrijk rijden, zelfs in de escargot modus, is niet te doen. Ik dacht handig te zijn door benzine mee te nemen, maar nu blijkt dat je maximaal één jerrycan van maximaal 20 liter mee mag nemen. In het gunstigste geval komen we daar 300 kilometer ver mee. Dat schiet niet op!

Een Hamburger in Berlijn

De laatste dag is, net als de eerste, altijd een beetje raar. We vliegen om 21.45 uur maar moeten het hotel al om 11.00 uur verlaten. We besluiten de S-Bahn om Berlijn heen te nemen. Gisteren hebben we onze dagkaarten niet zo goed benut, vandaag gaan we dat beter doen. Op weg naar S-Bahnhof Westend nemen we bus 109 naar Slot Charlotten-burg. Het is maandag, dus gesloten. Er is wel een park waar we gaan wandelen. Het stikt er van de eekhoorns. Langs de Spree lopen we naar station Westend en nemen lijn S41 richting Ostkreuz. Het is een gewone werkdag en de tram zit vol gewone Duitsers. We rijden door een soort niemandsland, veelal parallel aan een snelweg. Veel fraais is er niet te zien. Op Ostkreuz stappen we over op de S-Bahn naar Alexanderplatz. We kijken daar nog even rond en vereren Saturn met een bezoekje. Het oogt wat vriendelijker dan de MediaMarkt maar veel bijzonders is het niet.

We willen dwars door Mitte richting Brandenburger Tor lopen, maar raken halverwege hopeloos verdwaald en raken bij Checkpoint Charlie verzeild. Dat was niet de bedoeling en we corrigeren dit door U-Bahn 6 te nemen richting Unter den Linden, waar we wat souvenirwinkels betreden. Mariska koopt een aansteker voor Laura (I hartje Berlin). Dan nemen we de S-Bahn naar Friedrichstrasse om vervolgens over te stappen op de S-Bahn richting Westkreuz om de cirkel rond te maken. We rijden nu door voormalig Oost-Berlijn, wat zo mogelijk nog deprimerender is. Dan de S-Bahn richting Zoologischer Garten om aldaar een hamburger te scoren. We besluiten alsnog de KaDeWe te bezoeken, het regent inmiddels en schaarloos buiten lopen vinden we maar niks. Het valt eigenlijk wel mee, het lijkt een stuk kleiner en gewoner dan op de eerste dag. Ik koop pralines met een afbeelding van de Brandenburger Tor op het doosje voor Carla's moeder. We zijn het goed zat, Mariska heeft, ondanks mijn pillen, best wel pijn in haar voet en we gaan weer met de S-Bahn richting hotel. Met bus 109 naar Berlin-Tegel en dan twee uur zoek maken op het vliegveld. Ik besluit Verlovingstijd van Maarten 't Hart maar eens ter hand te nemen wat me goed bevalt, ik lees door in het vliegtuig. De reis gaat weer uiterst voorspoedig en om 00.30 uur zijn we thuis.

Immer wieder Sonntags

Sight seeing deel 2. We vertrekken vanaf S-Bahnhof Savignyplatz, waar we worden belaagd door ‘toeristen’ die 2e-hands weekkaarten willen slijten. Ze zijn verbaasd en beledigd als we het aanbod afslaan. Vandaag bestrijken we het gedeelte van Mitte ten westen van de Spree. Op de brug bij de Berliner Dom is het weer raak. Een ‘Bosnisch’ meisje, volgens mij een Roma, vraagt of we Engels spreken, wat ik bevestig. Fout! Vervolgens overhandigt ze beleefd een kaartje waarop in het Engels om geld wordt gevraagd. Ik lieg dat ik haar niet kan helpen. Dit overkomt ons later nog enkele malen, maar nu ben ik zo alert te zeggen ‘Nee, ben je gek joh’. We willen de Dom in, maar er is een dienst gaande en het ziet er erg ongastvrij uit. Via een Kunstmarkt, waar ik een leuk cadeautje voor Carla koop, belanden we Unter den Linden. Het is prachtig mooi weer en we eten een appeltje op een bankje.

Richting Brandenburger Tor wordt het allengs drukker, culminerend in een kermis net achter de poort met reuzenrad, trampolines en een hijskraan met een vliegtuigje eraan bungelend. Niet ons kopje thee. We zwenken noordwaarts richting Reichstag. Er zijn erg veel toeristen op de been. We lopen achterom richting Spree, dat vergeven is van de rondvaartboten.

Hier zien we ook de alomtegenwoordige buizen die grondwater afvoeren uit bouwputten, water lozend in de rivier. Via de diplomatieke wijk lopen we naar Tiergarten om even uit te rusten. We willen naar Checkpoint Charlie en de kortste weg is via de Potzdamer Platz, het spiksplinternieuwe business centre. Door puur toeval lopen we via het Sony Centre, een enorm rond gebouw met een binnenplaats van overweldigende architectuur, bijzonder fraai. Checkpoint Charlie (Charlie is de letter C in het militaire alfabet) was de enige grensovergang toen de Muur nog stond en staat symbool voor de tweedeling van Berlijn, Duitsland, Europa en de Wereld. Het hele verhaal wordt op panelen op het kruispunt Zimmerstrasse/ Friedrichstrasse verteld. Het terrein erachter ligt braak, maar volgens mij komt daar een nieuw museum.

Het is inmiddels bloedheet en ik krijg een sms’je van Carla of ik al Bratwurst heb gegeten. Vlakbij een stukje muur aan de Nieder-kirchnerstrasse koop ik van de weeromstuit een broodje Bratwurst, wat bijzonder goed smaakt. Voort maar weer, we willen ook nog naar het Holocaustmonument.

Dat is een verzameling betonnen blokken van verschillende hoogte en op een ongelijke ondergrond, wat een ontregelend effect op me heeft. Eronder is een informatiecentrum, als je er in wilt moet je net als op een vliegveld je laten scannen. Het verhaal van de holocaust is natuurlijk bekend, maar in deze setting wordt je dichtbij de slachtoffers gebracht. Op een heel droge manier worden de feiten verteld maar met een heel persoonlijke draai. Daarna lul je niet meer. Enigszins uit het veld geslagen aanvaarden we de reis naar het hotel. Om niet helemaal in mineur te eindigen pikken we maar weer een terrasje, waar we ad hoc besluiten meteen een hapje te eten. Het is bijzonder lekker, vooral met dat heerlijke gele goedje, Weissbier Hefe heet het geloof ik. Ik kan er aan wennen.

Cindy & Bert, 1973

Alles ist gut

Vandaag wagen we ons aan het serieuze sight seeing. We hadden een tip gekregen over de East Side Gallery, muurschilderingen op de restanten van de Berlijnse Muur. Hiervoor namen we de U-Bahnlinie U1 richting Warschauer Strasse. Onderweg kopen we een flesje water bij de Netto. Kost 26 cent + 11 cent Einwegpfand, zeg maar verwijderingsbijdrage. Bij de kaartjesautomaat stond een hele meute toeristen en ander gespuis. We kochten een Tageskarte voor slechts 6.1 euro. Het was eigenlijk maar een iel muurtje, maar de combinatie met andere middelen maakte het de Oost Berlijners best moeilijk. Aan het eind van de muur namen we de S-Bahn naar Alexanderplatz in de wijk Mitte, zeg maar het Centrum. Voor wie de tv-serie nog kent, het lijkt er niet meer op. Daarna langs het Rotes Rathaus, waar een nieuw U-Bahnhof wordt gebouwd. Het is over zeven jaar klaar. Mariska wilde graag naar het DDR Museum. Het is een soort Reispaleis over het leven in de DDR, interactief en verrassend.

Dan langs de rivier de Spree richting Joodse Begraafplaats. Daar is niet veel meer van over. De leegte en de beeldengroep maakt het extra beklemmend. Met mijn knie gaat het goed, de pillen helpen enorm. Zo goed zelfs, dat Mariska ze nu ook slikt, ze heeft erg last van haar voet. We aten een broodje op een terrasje. Het weer is weer fabeltastisch.

 

We hebben zin om de alomtegenwoordige Fernsehturm te bestijgen, dus we lopen weer riching Alexanderplatz waar ons oog valt op Kaufhaus Galeria. Dit heeft meer weg van de Bijenkorf dan de KaDeWe. Voor de Fernsehturm moet je een kaartje kopen en dan op een scherm bijhouden wanneer je aan de beurt bent, wachttijd 30 minuten, voor een bezoekje van maximaal 10 minuten. Dacht het niet.

We raken verzeild bij de Nicolaikirche, het oudste gebouw van Berlijn. Het pleintje is alleraardigst en we puffen daar wat uit. De kerk, bouwjaar 1280, is in 1945 platgegooid door de geallieerden en pas tussen 1980 en 1987 gerestaureerd. Nu is het een soort museum, gesponsord door Microsoft. Hierna lopen we langs de Spree in zuidelijke richting en komen zowaar bij de Nederlandse ambassade (Botschaft Niederlande) waar mijn schoolvriendin Simonne. nèt niet heeft gewerkt. Het is ontworpen door Rem Koolhaas.

Weer bij het DDR museum zien we een Trabi in de etalage staan, die hadden we over het hoofd gezien! We mogen nog even naar binnen op ons oude kaartje. Binnenin is het erg krap maar altijd goed voor een foto. Met de S-Bahn gaan we richting hotel, we stappen uit pal naast een MediaMarkt. Ik durf het bijna niet te vragen… Het zonnetje schijnt nog volop dus pakken we maar weer een terrasje. Na een kort intermezzo in het hotel scoren we nog een pizza in de buurt. We hebben nog een indringend vader/dochtergesprek over wat we allemaal hebben meegemaakt afgelopen jaren en plengen het nodige traantje. Met ons komt het wel goed.

Deutsch Amerikanische Freundschaft 1981

Manke Nelis

Na een goede nachtrust en een navenant ontbijt meldden we ons om 10.00 uur bij de poort van de Zoologischer Garten. De toegang is slechts 12 euro, inclusief 10% bouwbelasting. Deze dierentuin is ruim van opzet, een beetje zoals Berlijn zelf. Diervriendelijk, voor zover dat van toepassing is natuurlijk. De biodiversiteit is, naar eigen zeggen, groot. Omdat het ook nog eens prachtig weer is, genieten we met volle teugen. Er is zelfs een mediaspektakel gaande bij de miereneter, die met een jong op de rug volgens mij vandaag voor het eerst buiten is. Er staat zelfs een radiowagen! Even later, als we even uitgerust hebben op een bankje, slaat het noodlot toe. Ik heb opeens enorme pijn in mijn knie en kan alleen met veel pijn en moeite lopen. Als ik mijn been niet buig gaat het wel.

We laten ons echter niet weerhouden om alle dieren, groot en klein, te bezoeken. We slaan alleen het aquarium over. Mariska is niet zo’n vissenfan (ik dacht dat ze zei daar loopt een niet zo’n frisse vent), bovendien kost dat extra. Diep in de middag aanvaarden we de weg naar het hotel door de wijk Wilmersdorf. De pijn wordt steeds erger en ik besluit een dokter op te zoeken. We vinden er een op de Lietzenburger-strasse die mij nog wil ontvangen. Ze schrijft me Ibuflam 600mg voor, wat ik beslist na de maaltijd moet innemen, driemaal daags. Ze raadt me aan mij in NL nader te laten onderzoeken.

Gek genoeg heb ik hierna minder pijn en strijken we neer op een terrasje vlakbij de St. Ludwigkirche. Er is een trouwerij aan de gang en de klokken luiden. Het bier is ook een goede pijnstiller. Na een korte pauze in het hotel gaan we weer naar buiten om te pinnen en een hapje te eten. We hadden een sushitent gespot dat 50% korting daarop gaf. Ik nam echter eendenborst met currysaus en we aten het op een nog zonnig terras, de parkeerproblemen der Berlijners aanschouwend. Aangezien we uitgeteld zijn gaan vroeg naar onze kamer. Ik neem mijn eerste pil en hoop er het beste van…

Geen vuiltje aan de lucht

Ik was gewaarschuwd. Buschauffeurs in Berlijn kunnen nogal knorrig zijn als je niet gepast kunt betalen. ‘Much too big!’ Ik wilde de lokettist al bedanken, maar hij bedoelde het briefje van 50 waarmee ik twee Einzelfahrausweisen wilde betalen. We waren net geland op Berlin-Tegel, na een zeer voorspoedige vlucht. Er waren hooguit 30 passagiers in de 737-700, dus we konden ruim zitten. Berlijn is koud. We stapten uit bus 109 op halte Adenauerplatz, een kruispunt aan de Ku’dam, zoals de Berlijners de Kurfürstendamm liefkozend noemen. Ons hotel Kima ligt aan een zijstraat.

Na het inchecken checkten wij deze luxueuze winkelstraat uit. Aan het eind worden de winkels iets gewoner, zoals een verdwaalde Zeeman, maar verder is het Louis Vuitton cum suis was de klok slaat. We zagen natuurlijk ook een Peugeotdealer en een kunsthandel annex -veiling met de intrigerende naam Leo Spik.

Nu blazen we even uit, we zijn tenslotte al vanaf 03.00 uur in touw. De hotelkamer is Spartaans maar met een behoorlijke badkamer. Het raam is prachtig met mooi, door omringend groen gefilterd licht. We wilden KaDeWe bekijken, das Kaufhaus des Westens. Het bleek een soort Bijenkorf in het kwadraat te zijn: te groot, te veel en te duur. Daarna richting Tiergarten, een park in de gelijknamige wijk dat, om de verwarring nog iets te vergroten, ook de Zoologischer Garten herbergt. Daar gaan we morgen naar toe. We liepen er al langs, je kunt gewoon van buitenaf de dieren zien. Er staan zelfs bordjes!

Verder liepen we door de Universiteitswijk, waar de Duitse nerds opgeleid worden, gesponsord door Volkswagen. Via de straatjes van Charlottenburg liepen we, terwijl de zon doorbreekt en het eindelijk wat warmer wordt, weer naar het hotel waar we uitgeteld een kleine twee uur twee uiltjes knapten. Daarna, op zoek naar een betaalbaar restaurant belandden we in een Grieks restaurant. Enorm veel eten (visschotel) bier en ouzo toe (van het huis). Mariska spijkert haar Duits bij met Germany’s Next Top Model. Het is duidelijk: vroeg naar bed en flink slaap inhalen!

Goed voor het milieu

Gisteren lichtte ik al een tipje van de sluier: morgen vertrekken Mariska en ik naar Berlijn. Tenminste, als de vulkaangoden het ons permitteren. We vliegen vanaf Schiphol met transavia.com, heel vroeg in de morgen. We hebben, als er onverhoopt niet gevlogen wordt, ook een plan B: met de auto.

Vandaag kwam ik er achter dat je voor de binnenstad een Umweltplakette (milieusticker in Frans/Engels) voor achter je voorruit moet hebben. Die kun je bestellen, onder andere bij de ANWB, maar dan duurt het tenminste drie dagen voor je hem in huis hebt. Als je daar niet op kunt wachten (wij, dus), dan kun je hem ophalen bij TüV Nord in Apeldoorn. Gelukkig ligt dat op de route. Nu maar hopen dat de vlucht door gaat. We hebben alvast het lot getart door online in te checken. Scheelt alvast twee uur in de rij staan!