Porto 3

Porto 2

Porto

Kalm aan

Een Buitenlandse Bruiloft, zeker één in Portugal, vergt nogal wat voorbereiding. Die van bruidspaar Laura en Bruno laat ik maar even buiten beschouwing, ik doel op de onze. We zouden voor datzelfde bruidspaar en familie het nodige meenemen. Bruidsjurk, jurken voor de bruidsmeisjes, kostuums, schoenen, een enorm "wooden heart" bij wijze van gastenboek, de bedankjes (met zand en schelpjes gevulde stopflesjes), noem maar op. Onze Peus is beslist niet klein, maar we wilden de achterbank zo leeg mogelijk laten ter voorkoming van diefstal onderweg, zonder al te veel te hoeven sjouwen. Zodoende kocht ik in april een dakkoffer. Daar paste het genoemde ruimschoots in en de rest in de kofferbak.  

Een andere voorbereiding was de aanschaf van een tolbadge voor de tolwegen in Frankrijk. Deze bestelde ik bij de ANWB en had hem binnen twee dagen in huis. Met deze badge kun je zonder te stoppen door een speciale tolpoort rijden, waarna het bedrag van je bankrekening wordt afgeschreven. Je moet alleen uitkijken dat je niet de tolpoort van maximaal 2 m doorrijhoogte neemt, omdat dan je investering in de dakkoffer teniet wordt gedaan.

Last but not least: een tray energydrink, dit om de vermoeidheid vanwege de vele uren rijden te verdrijven. Werkt uitstekend voor mij; bij elke stop, braaf om de twee uur, een blikje achterover slaan. Carla zorgde, voor zover ze zelf niet sliep, voor de nodige afleiding.

De reis van ruim 2200 km deden we dus kalm aan, met twee overnachtingen onderweg, één in Poitiers en één in Valladolid, beide in een Ibis hotel, wat we al jaren doen en dat bevalt uitstekend. In Poitiers kochten we bij Auchan ons avondmaal: stokbrood, kip, zalm, water en meegebrachte Portugese rosé. Na deze copieuze maaltijd waagden we ons nog aan een wandelingetje. Hoewel we op een enorm bedrijventerrein gestationeerd waren (met o.a. de obligate Peugeot-dealer), vonden we achter het hotel toch nog een idyllisch plekje, een landhuis met een flinke tuin en een oude muur met hek.

Vanwege de belading, dakkoffer, klimaatbeheersing en de constant hoge snelheid was de benzinetank telkens na 400 km leeg. Dat hakte er wel in. Gelukkig is de benzine in Spanje bijzonder goedkoop. Daar heb je trouwens ook tolwegen, vooral in het Noorden/Baskenland. Daar kun je als toerist alleen maar contant betalen of met een bankpasje respectievelijk creditcard. In Valladolid maakten we, na de maaltijd in het hotelrestaurant, weer een wandelingetje. Ook hier weer een bedrijventerrein, met vlakbij wat industrie in de vorm van een Michelinfabriek. Verder een bewaakte, ommuurde woonwijk, vlakbij rio Pisuerga, die uiteindelijk in de Douro stroomt, de rivier waar Porto aan ligt waar we later nog (gepland) verzeild raken.

Vlak na de Portugese grens schaften wij ons een EasyToll abonnementje aan. Dit werkt met een VISA card. Het systeem maakt een foto van je kentekenplaat en je registreert je VISA card, waarna je op elke tolweg in Portugal met EasyToll logo automatisch je bijdrage levert. Kost overigens geen drol, maar dat terzijde.

Tegen 16.00 uur kwamen we dan aan bij Villa Aroeira (a.k.a. Villa Miosótis), in Aroeira(!). Dit is de plek waar we komende week bivakkeren met ons allen...

Terughaalactie

Na drie jaar is er een eind gekomen aan Laura's Portugese avontuur. Zij en Bruno kiezen eieren voor hun geld en komen (terug) naar Nederland om hier een nieuw bestaan op te bouwen. Na een paar maanden voorbereiding gingen Mariska en ik op pad om de verhuizing handen en voeten te geven. Aangezien mijn minuscule Peugeootje niet geschikt is voor een dergelijke onderneming, leende ik de Renault Espace van Hannie en Helmut. Deze kan, als alle stoelen (behalve de voorsten dan) verwijderd zijn 3m³ bergen. We zouden zaterdag 24/8 vertrekken en om beurten rijden. De woensdag ervoor haalde ik de Renault op, althans ik reed met de Peus naar Enschede en donderdag met de Renault weer terug. Deze rijdt (ook) op LPG, dus moest ik even leren tanken. 

Zaterdag 24 augustus 2013 | Nadat ik in Nederland wende aan de auto, reden we zaterdag dan eindelijk richting Portugal, een kleine 2200 km. De eerste stop was halverwege in Bayonne, nabij de Spaanse grens. Mariska vond het toch wel een beetje eng, rijden in die bak, zodat ik maar het hele eind heb gereden. met Mariska knikkebollend in de passagiersstoel. Voor de gelegenheid gebruikte ik de TomTom die ik de dames een aantal jaar geleden geschonken had. Deze kende de straat waaraan het Ibis hotel gelegen was wel, maar niet het huisnummer. TomTom's suggestie om dan naar het eerstvolgende willekeurige kruispunt te navigeren nam ik dankbaar aan. Echter, daar staat dus nóg een Ibis hotel, zodat ik mij braaf bij het verkeerde hotel vervoegde. Het kwam uiteindelijk goed, zodat we rond 23.00 uur incheckten en zonder avondmaaltijd te bedde gingen.

Zondag 25 september 2013 | De volgende dag spoedden wij ons naar Lissabon. Net als gisteren waren de wegen in Frankrijk richting Parijs overvol. Als dat volgende week maar goed komt... In Spanje kun je LPG tanken wel vergeten, slechts een enkel benzinestation levert het. In Portugal is het wel ruim voorhanden. Ik had eind mei al gereserveerd bij pension Residencial Setubalense in Belém, een wijk ten westen van Alcântara, waar Laura en Bruno wonen. Deze wijk staat onder meer bekend om het Monument van de Ontdekkingsreizigers, de Torre de Belém, het presidentieel paleis, de bakkerij van Pasteis de Belém en diverse ambassades. We mochten kiezen voor een kamer voor of achter, welke laatste we kozen. De auto parkeerden we op de parkeerplaats in Jardim de Belém, waar het gratis is tussen 19.00 en 09.00 uur.

Het was inmiddels etenstijd Portuguese Style, dus we spoedden ons te voet naar Doca de Santo, waar we met Laura en Bruno hadden afgesproken om pizza te gaan eten bij Capricciosa Docas, net niet onder de Ponte 25 de Abril. Na een emotioneel weerzien (voor Mariska was het alweer een paar weken geleden) bestelden we drankjes (voor mij 0,4L Superbock) en pizza. Vier verschillende zodat we onderling konden ruilen. Na deze lange reis met povere catering was dit weer een verademing. We spraken morgenochtend laat af. Het is tenslotte ook vakantie.

Maandag 26 augustus 2013 | De volgende ochtend parkeerde ik de auto, omdat ik geen zin had om parkeergeld te betalen, in een zijstraat waar het gratis parkeren is. Tot mijn grote vreugde waren er nog een aantal lege plekken, dit was mijn dag!  We ontbeten twee huizen verderop a Padaria Portuguesa waar je voor 5€ voor twee personen kunt ontbijten, waarna we de toerist gingen uithangen langs de Taag. Daarna hup naar de auto en hup naar het huis van Laura en Bruno. Maar de parkeerplaats was akelig leeg en het eerste wat me te binnen schoot was dat de auto was gestolen. Een ramp natuurlijk, geleende auto, verhuizing valt in duigen en hoe leg ik dit uit? We  moesten naar de Politie, dus Bruno opgetrommeld om te helpen aangifte te doen bij de lokale dienders. Mariska vertrouwde het niet en ging nog eens kijken en zag dat er een bord stond: een grote P met een diagonale oranje balk en het woord Embaxeida, dat verdacht veel op Ambassade lijkt. Tot onze grote opluchting betekende dit hoogstwaarschijnlijk dat de auto was weggesleept omdat iemand er van uit ging dat ik wellicht fout geparkeerd had. Het was pal naast de ambassade van Oost-Timor, een land dat geteisterd wordt door binnenlandse strijd en terrorisme. Ik belde aan en een vriendelijke dame bevestigde dat dit hun parkeerplaats was en dat de politie de aldaar geparkeerde auto's zonder pardon wegsleept. Ik werd verwezen naar het politiebureau bij ons in de straat, waar men ons weer verwees naar de Polícia de Segurança Pública, 'een eind de heuvel op'. Stijf van de adrenaline liepen we gevieren naar boven en kwamen uiteindelijk bij een terrein vol wrakken en in beslag genomen auto's. Onze auto stond er ook bij en blij liepen we naar het hek om aan te bellen. Op het bordje stond dat men geopend was tot 13.00 uur. Het was 13.05 uur. Eigenwijs als we zijn belden we toch aan en een agent kwam naar het hek. Nadat Bruno de situatie had uitgelegd mochten we toch binnenkomen. Na overhandiging van 160€ mochten we gaan.

Parkeren in hun buurtje is ook geen sinecure. We probeerden de overvolle straatjes, waar men à la portuguese parkeert, laveert en claxonneert om onze arme auto een plekje te geven. Na veel vijven en zessen vonden we er één, betaald weliswaar. Ook hier tot 19.00 uur, maar op één of ander manier kon ik alleen betalen tot 17.50 uur. Ik nam het risico. We moesten die namiddag en avond wat bestellingen afleveren, maar nu was het tijd voor ontspanning. We zijn lekker gaan lunchen bij Estrela de Alcântara, Waar Laura ons trakteerde op Caracóis (slakjes) en een stoofpotje met varkensvlees en olijven. 's Avonds brachten we spullen weg naar Jair in Alfama en Joie in Parede. Een vriendelijke doch plichtsgetrouwe agent had overigens voor de resterende tijd nog een parkeerbon onder de ruitenwisser verstopt. Het was me het dagje wel.

Dinsdag 27 augustus 2013 | Ik besloot gewoon geld in de meter te gooien, waarna we, na het ontbijt, een bezoekje brachten aan het Museu da Electricidade. Dit werkelijk schitterend gerestaureerde en vormgeven museum laat zien hoe in de eerste helft van vorige eeuw Lissabon en omstreken van elektriciteit werd voorzien. De in eerste instantie op steenkool gebaseerde centrale werd aan de gang gehouden door arbeiders die onder zeer moeilijke omstandigheden zwaar en gevaarlijk werk deden. Er is ook een expositie over de inmiddels bekende alternatieve energie-opwekking. Een echte aanrader dit museum en neem er gerust een dag de tijd voor!

Nadat we nog even pasteis hadden gescoord reden we naar Laura en Bruno om hun dit ontbijt aan te bieden. Hierna gingen we, zonder Bruno die allerlei bureaucratische zaken moest regelen, over de brug richting Setubal waarna we een bochtig tochtje door Parque Natural de Arrábida maakten met als eindbestemming Sesimbra waar we heerlijk op houtskool geroosterde sardines aten aan het strand.

Woensdag 28 augustus 2013 | We gaan naar de stad, we liepen via Jardim da Estrela, Praça Marquês de Pombal en Avenida da Liberdade naar het kloppende winkelhart van Lissabon. Bruno moest weer iets regelen en wij gingen eerst naar Alfama, de schilderachtige wijk rond het Castelo do São Jorge. 

Donderdag 29 augustus 2013 | Ik wilde heel graag naar Cimetério dos Prazeres, niet ver van waar Laura en Bruno wonen. Mariska zag het niet zo zitten en bleef hangen in Jardim da Estrela en Bruno had het weer te druk. Ik had weer pasteis gekocht en nadat we dat opgepeuzeld hadden gingen we op weg. De begraafplaats, die ook figureert in de film Nachttrein naar Lissabon, is een stad op zich en een vreemde gewaarwording voor de nuchtere, niet-katholieke Nederlander. Bij aankomst werd de toon al gezet met het voeren van de vele zwerfkatten. Op de uiterste hoek heb je een mooi uitzicht op de wijk waar Laura woont.

Een verblijf in Lissabon is niet af zonder een uitje in Bairro Alto. We hebben een paar vrienden opgetrommeld en zijn met zijn allen wezen eten en stappen. We zijn om 01.30 uur weer veilig thuisgebracht met een taxi.

Vrijdag 30 augustus 2013 | De laatste dag in Lissabon. Tussen alle bedrijven door hebben we natuurlijk spullen gedemonteerd, ingepakt, gesorteerd, weggegooid, kortom: er werd ook nog gewerkt. Na een drankje op een terras in de buurt liepen Mariska en ik naar het gebied rond de Rua  Rodrigues de Faria, een gebied met fabrieken en pakhuizen dat een nieuwe functie heeft gekregen: kunst, cultuur, eten & drinken et cetera. Vandaag kwamen Tracy en Pedro nog langs om afscheid te nemen en zijn we naar Estrela de Alcântara voor een drankje op het terras. 

Zaterdag 31 augustus 2013 | De laatste dag van de maand en van het Portugese avontuur. Ik had geen zin om met tassen te sjouwen, dus parkeerde ik de auto voor het hotel. Vanuit het parkeerterrein is het linksaf, maar dat mag niet, je moet eerst rechtsaf en via een aantal kronkels kom je dan voor de deur te staan. Het was nog vroeg, voor zevenen en ik dacht kom, ik ga toch linksaf. Nu wil het geval dat het eerder genoemde politiebureau daar recht tegenover is, en er stond een agent in de schaduw van een boom... De goede man hield mij aan en vroeg mij in het Portugees of ik dat bord niet gezien had (vermoed ik). Ik putte mij uit in duizend excuses en mocht met Gods Gratie doorrijden. De dag begon dus goed en het werd nog beter. De auto stond op de hoek, op de stoep en de kinders sjouwden de spullen daar naartoe, ik stouwde alles in het laadruim. Bijna alles paste, alleen de stofzuiger, de strijkplank en de magnetron konden we niet meer kwijt. Klep dicht en rijden, dacht ik. Maar de klep zat niet goed dicht en daarom kreeg ik hem ook niet meer open, het slot blokkeerde. Ik zag ons al die hele auto leeghalen via de deuren om die blokkade op te heffen, maar uiteindelijk lukte het mij toch de klep open te krijgen. 

Er kon nu niets meer misgaan en we reden eindelijk weg richting Nederland. Net zoals Mariska op de heenweg zou Laura op de terugweg stukken rijden. Na de eerste stop was het zover en dat ging hartstikke goed. Toen Laura weer aan de beurt was zag ze er toch maar van af, het was te vermoeiend en het zou snel druk worden op de weg. Ik zag daar geen probleem in en reed verder de hele weg terug. We stopten voor de nacht bij Ibis Pessac, net onder Bordeaux. We waren wederom te moe om te eten en gingen meteen ons mandje in. 

 

Zondag 1 september 2013 | De andere dag reden we gezwind richting Parijs, echter bij de diverse péages was het dermate druk dat we daar in evenzovele files terecht kwamen. Net voorbij Parijs gingen het tanken van LPG niet zo goed, het ging echt heel traag en na af- en weer aankoppelen van de vulslang ging het goed, maar de auto wilde niet rijden op gas. Dus dan maar op benzine. Toen we net voorbij de Nederlandse grens stopten, wilde ik het toch weer proberen en warempel, het werkte weer! Geen probleem! Toch?

Naschrift: Maandag, op weg naar Enschede, kreeg ik ineens allerlei berichten op het dashboard. Eerst ging het acculampje knipperen, toen de temperatuurmeter, vervolgens verscheen het woord STOP. De ANWB maar gebeld en die kwam binnen een kwartier. Van der Wiel, aangenaam! Ik hield me in en legde het probleem uit. Het bleek dat de multiriem er afgelopen was. Dat werd slepen naar de Renaultdealer in Rotterdam. Daar probeerde ik uit te leggen dat die auto echt vandaag of morgen richting Enschede moet. Mijn eigen auto staat daar en ik moet Mariska en Bruno van Schiphol afhalen. Uiteindelijk was de auto om 16.00 uur klaar en kon ik deze dinsdag heelhuids terugbrengen. Eitje!

Plaatjes schieten

De Canon PowerShot SX200IS die ik ruim twee jaar geleden kocht voldoet prima als snapshotcamera. Het viel me wel op dat het objectief tamelijk vertekent, vooral in de groothoekstand. Bovendien heb ik hem van de zomer laten pleuren en de lamellen die de lens beschermen gaan nu moeizaam open en dicht, vooral bij extreme temperaturen. Tijd voor een nieuwe zou je zeggen, maar het tempo waarin er camera's worden aangeschaft ligt wel erg hoog. Het begon in 2001 met de tweedehands Agfa ePhoto CL-20, gevolgd door de Olympus Mju 300 Digital in 2003 en de Sony CyberShot DSC-W90 in 2007. De Canon dus in 2010. De eerste twee waren kapot/versleten, de derde slijt zijn dagen in Portugal. Carla is nu serieus van plan met de Canon aan de slag te gaan, maar wacht op het moment dat ze haar kippigheid permanent gaat oplossen (goeie actie van Pearl...).

Iets nieuws dus. Na de nodige research kwam de Panasonic Lumix DMC-G5 er uit rollen. Dit is een systeemcamera, wat, kort door de bocht, als een spiegelreflexcamera zonder spiegel omschreven kan worden. Geen spiegel betekent dat 'ie compact, snel en stil is maar wel met verwisselbare objectieven. Dit model, de XEG, heeft een Powerzoomobjectief met een brandpuntsafstand van 14-42 mm, omgerekend naar fotorolletjesbegrippen 28-84mm. Powerzoom houdt in dat je kunt zoomen vanaf de body, maar ook met een knopje op het objectief zelf, wat niet elke fabrikant levert. Twee andere leuke features zijn een uitklapbaar aanraakscherm en een zoeker die eigenlijk ook een schermpje is.

Naast het standaardobjectief heb ik ook de 45-175mm (90-350mm) Powerzoom aangeschaft, die je ook met de hand kunt bedienen. Ter bescherming beider lenzen Hoya HMC UV(c)-filters van resp. 37 en 46mm, wat echt heel klein is. Verder een Metz MecaBlitz 44 AF-1 digital met dedicated flash (zoomt mee!) voor Panasonic (en Olympus/Leica) alsmede een Sto-Fen Omni-Bounce MZ80 Diffusor. Een hele mond vol voor een plastic dop die flitslicht verspreidt... Fotootjes worden opgeslagen op een Sandisk Ultra SDHC-Card van 32GB. De hele bups wordt opgeborgen en vervoerd in de LowePro Stealth Reporter D100AW, een werkelijk fanTAStische tas. Na wat leveringsproblemen kon ik het hele pakket bij Kamera Express op 5 december hier om de hoek in Capelle aan den IJssel ophalen, alleen de extra accu wordt nageleverd.

Kattenvrouwtje

Met enige trots kan ik vertellen dat een door mij gemaakte foto wordt gebruikt in het halfjaarlijks blad van Erfgoed Leidschendam. Het is een foto van een zwerfkat in Póvoa de Santa Iria, die ik eerder dit jaar maakte toen wij daar op vakantie waren. Ik kreeg een e-mail van een zekere Ernst van Erkelens die mij vroeg deze foto die hij op Toledo's pad had ontdekt, te mogen gebruiken. Dat vond ik natuurlijk goed mits hij mij als bron zou vermelden. Het betreft het schrijnende verhaal van Anna van den Bergh, een kattenvrouwtje over wie op de site van Erfgoed Leidschendam al eens een uitgebreider verhaal verscheen. Zij leefde en stierf zoals haar eigen zwerfkatjes, door God, de instanties en iedereen verlaten.

Om de overige (zwerf)katten die ik kiekte op onze reizen van, naar en in Portugal niet te kort te doen, hieronder een overzicht.

Ooievaar!

We gaan zeker één maal per jaar naar Cadzand-Bad. Dit jaar ter gelegenheid van Mariska's verjaardag, die op de dag zelf in Portugal bij haar zus Laura logeert. We reden uiteraard met de nieuwe Peus. Het beloofde een schitterende dag te worden. Bij de tolpoort van de Westerscheldetunnel riep ik weer Ooievaar!*, heel flauw maar altijd hilarisch. We besloten eerst naar Knokke te rijden om over de boulevard te flaneren en te kijken of het modelautowinkeltje er nog was. Helaas was het dermate druk dat we maar door zijn gereden. In Cadzand-Bad was het al niet veel beter: druk en alle parkeerplaatsen bezet, op die ene na, net achter de dijk. Voor drie euro weet je alles.

 

Via Boulevard de Wielingen, waar nog volop gebouwd wordt aan hotels en appartementen, liepen we naar het "winkelcentrum", waar Mariska op een ijsje trakteerde (na een zogenaamd vrijblijvende opmerking dienaangaande mijnerzijds (hé lekker ijs)). Via een omweg langs het afwateringskanaal om het in aanbouw zijnde Noordzee Résidence Cadzand-Bad te aanschouwen liepen we het strand op voor de broodnodige verkoeling. Normaal gesproken heeft Carla dan binnen een minuut een haaientand gevonden, vandaag was daar geen sprake van. Na een klein omweggetje via de dijk reden we monter richting Sluis. We hadden trek in mosselen.

Sluis was gelukkig niet zo druk als we vreesden. Mariska had absoluut geen zin in winkelen, dus dat beperkten we tot een minimum. Na een drankje op het terras van De Molen van Sluis gingen we al slenterend op zoek naar de Rode Leeuw waar we vorig jaar heerlijke mosselen hadden gegeten. Het terras was echter vol/gereserveerd dus wij op zoek naar een ander etablissement. Achter het Belfort, op een pleintje vonden we De Drie Wijzen, waar we dit keer alle drie mosselen bestelden. De bediening is wat nors maar ik kan wel stellen dat dit de lekkerste mosselen waren die ik ooit heb gegeten. Ter uitbuiking zijn we langs de Damse Vaart gaan wandelen, waar een ooievaar op zijn nest zat. Het was inmiddels avond en we vonden het welletjes, dus gingen we vol goede moed huiswaarts.

Zondagavond, Zeeland. De eerste file was op de N61, net na Schoondijke. Op de radio hoorden we al van een file op de A58. Misschien hadden we geluk, ik zag bij de oprit auto's met gewone snelheid voorbij komen. Honderd meter verder begon de file, eerst 6km aangroeiend tot 12km. In paniek nam ik de afslag richting Zierikzee. We reden via de Zeelandbrug waar een nieuwe file opdoemde, die tot de A29 op Hoeksche Waard aanhield, waarna we op topsnelheid Rotterdam naderden. Al met al hebben we er ruim een uur langer over gedaan. Ik denk dat we maar eens een jaartje overslaan. Ooievaar!

Despedida

IKEA. Je ontkomt er niet aan. Zonder auto is het wel een wereldreis, eerst met de trein naar Orient en dan de bus naar Loures. Gelukkig stopt de bus er pal naast. Omdat ze in het nieuwe huis veel minder ruimte hebben moet er slim ingekocht worden, ideeën zat als je er zo rondloopt. Ze kochten onder andere een linnenkast en twee tv-meubeltjes die je kunt stapelen, drie plafondlampen en gordijnroeden. Wij zorgden voor de nieuwe keukenspulletjes, zoals pannen, een eetservies, glazen en allerlei andere noodzakelijkheden. De grote stukken worden bezorgd, de rest zeulden we mee in vier blauwe IKEA-tassen.

Het weerhield ons er niet van lekker Caracois te eten bij het Palacio. Dit is een echt Portugese lekkernij: gekookte, piepkleine slakjes. Het is een echt seizoensgerecht en overal zie je dan ook bordjes Há Caracois! (ze zijn er weer, kronkeltjes!). Na dit voorgerecht aten we thuis tapas (lees: restjes). In navolging van Carla ben ik eerst nog even naar de kapper geweest. Deze zwijgzame man doet wel precies wat ze in Nederland niet durven: heel kort. Met de tondeuse op één.

Vandaag sluiten we af. Het was een heel drukke week, met leuke uitstapjes, bezichtigingen en veel eten & drinken. Het is markt in de buurt en gelukkig is onze vlucht weer vertraagd zodat we wat meer tijd hebben. Deze week gebruikte ik Carla’s buiktasje en ik kocht er nu zelf één op deze markt alsmede twee pão chouriço voor onderweg vanavond. Ook aten Bruno en ik broodjes Courato, gegrild zwoerd. Heel erg lekker, maar de dames gruwden. Verder was het rondkijken geblazen, er is genoeg te zien, zoals een stomdronken wijnverkoper die vrolijk zijn eigen koopwaar achterover sloeg. Je staat er trouwens van te kijken hoe men hier hygiëne interpreteert. Hierna dronken we nog één keer uitgeperste naranjas bij het Palacio. Dit is sowieso afscheid van het oude buurtje, volgende keer is het Alcântara wat de klok gaat slaan. 

 

Alsmaar Portugezer

Laura en Bruno wonen nu bijna twee jaar in een zeer ruim appartement in Póvoa de Santa Iria, een voorstad van Lissabon. Laura werkt in de wijk Alcântara, Lissabon en is dagelijks een aantal uren kwijt aan reizen, wat ook niet goedkoop is. Stappen en bezoekjes aan vrienden is ook allemaal in Lissabon zelf, dus verhuizen is eigenlijk zo gek nog niet, zeker nu ook Bruno werk in de stad heeft gevonden. Vorige week gingen ze op huizenjacht en bij de tweede bezichtiging in Alcântara was het bingo. Het appartement dat ze vonden is in een geheel gerenoveerd pand uit de jaren dertig van de vorige eeuw, voorzien van alle gemakken maar piepklein. Zo hebben ze een nieuwe keuken en badkamer, betegeling op de vloer waar nodig en authentieke houten vloeren in alle kamers. Ze kunnen er eind mei al in en vandaag zijn we met de makelaar alle puntjes op de i wezen zetten.

Om het te vieren zetten we koers naar Belém, om Carla's Pastéis-fetisjisme te bevredigen. We kwamen langs een Pingu Doce, waar we water en Leo's (Milka repen) scoorden. Op een terras aan de Doca de Santo Amaro aten we tosta's, met een biertje, cola en ananassap. Het is inmiddels weer bloedheet. Daarna liepen we, met een frisse tegenwind van zee, naar Belém om eerst in Jardim do Ultramar uit te puffen. De pastéis was weer heerlijk. Hierna namen we bus 28 naar het centrum, waar we gisteren een outlet store hadden gevonden. Carla wilde Laura trakteren op wat koopjes. Met de buit, schoenen en een vestje, liepen we naar station Apolónia, waar we weer een kippetje kochten voor vanavond. In Póvoa deden we nog wat inkopen voor het nieuwe huis bij de Chinese bazar en een kantoorboekhandel, waarna we traditioneel naranja dronken en boodschappen deden bij de Minipreço. Het avondmaal gebruikten we, zoals afgelopen dagen wel vaker, zo rond 21.30 uur. Is dat Portugees of wel?

Avondmaal

Bruno is een paar weken geleden voor het eerst naar Santuário de Cristo Rei geweest en wilde vandaag daar met ons weer naar toe. We namen de trein naar Alcântara-Terra en stapten daar over op de Fertagus-lijn naar Pragal, via de Ponte de 25 Abril. Vandaar kun je met de bus (duur) of taxi (goedkoop) naar Cristo Rei, een enorm beeld van Jezus, uitkijkend over de Taag. Na een dollemansrit per taxi arriveerden we bij het beeld, waar we eerst omheen liepen en van het uitzicht over de Taag en Lissabon aan de overkant genoten. We mijmerden over het huisje in Alcântara waar Laura en Bruno al over twee weken intrekken. Daarna lieten we ons per lift tot grote hoogte hijsen, voor 4€ p.p. Dan ben je er nog niet, je moet dan nog diverse trappen op. Het uitzicht boven is overweldigend, het beeld van Jezus evenzo. Als ongelovig en meestentijds nuchter persoon was ik toch wel onder de indruk.

Nadat we een golf Teutoonse horden hadden overleefd, zijn we weer naar beneden gegaan om de bus naar Almada te pakken om vandaar met de veerboot weer naar Lissabon te varen. De bus reed net weg, maar de chauffeur was zo aardig nog voor ons te stoppen toen we armenzwaaiend en rennend zijn aandacht probeerden te trekken. Na een tocht door kronkelende straatjes, ternauwernood breed genoeg voor de bus, kwamen we bij het haventje van Cacilhas aan. Er ligt daar een oude onderzeeër afgemeerd en er wordt door de Marine geoefend. Zo waren we getuige van een oefening met een motorboot en een helikopter. De vissen doen zich hier te goed aan wat het rioolwater ze brengt en luttele meters verderop staan een aantal mannen te vissen. Je moet er niet aan denken... De boot van de Transtejo brengt je in een paar minuten naar Cais do Sodré aan de overkant en biedt je een tamelijk unieke kijk op de rivier, het beeld en de brug.

Aan de overkant begaven we ons naar Restaurante A Merendeira, 54 Avenida 24 de Julho, waar we vorig jaar zo'n heerlijke lunch aten. Nu was het al wat later maar konden we een mini-menu kopen, met pão com chouriço en caldo verde (brood met meegebakken chorizo en boerenkoolsoep). Nu houd ik absoluut niet van boerenkool, maar deze soep is echt heel erg lekker! Hierna zijn we door de bloedhitte naar station Santa Apolónia gelopen. Onderweg zagen we een enorm cruiseschip. Toen we verder liepen lette ik niet op en liep keihard tegen een zojuist neer te laten slagboom op, met als gevolg een bloedende wond boven mijn rechteroog, dit tot grote hilariteit van mijn reisgenoten. Nadat we Laura weer bij het station hadden opgepikt kochten we een lekker gegrild kippetje bij Pingo Doce die we 's avonds laat met sla en stokbrood op het balkon verorberden. Life's good!

 

Eléctrico 28

De dagen zijn zo vol dat ik nog geen tijd heb gehad voor dit blog. Het weer is fantastisch, elke dag rond de 30°C! Maandag gingen we, zonder Laura die moest werken, met tramlijn 28 dwars door de stad. Carla was eerst nog naar de kapper geweest, dat kost hier maar 11€ (wassen, knippen, föhnen). De reis naar het beginpunt ging per trein naar Alcântara-Terra en van daar met de metro naar station Rato en dan te voet tot Jardim da Estrela om een hapje te eten. Eerst probeerden we een paviljoen in dit park, maar daar waren ze niet zo geïnteresseerd in onze clientèle, zodat we even verderop bij Restaurante Flor da Estrela op het terras neerstreken, met uitzicht op de Basilica da Estrela, waar net een begrafenisdienst gaande was. Daarna liepen we omhoog naar het beginpunt van de rit, bij Cemitério dos Prazeres. Daar namen we tram 28 die je dwars door Lissabon voert. Onderweg kun je goed foto's nemen, de ramen zijn open. We reden door Estrela, Madragoa, Bairro Alto, Baixa en eindigden in Alfama. Dit is niet het eindpunt, maar wel het punt waar je gemakkelijk, zonder al te veel te klimmen, naar Castelo de Sào Jorge kunt lopen. We stapten dus uit bij Miradauro Santa Luzia, waar we even rondkeken. Ik heb er nog een gezelschap Duitsers op hun verzoek gefotografeerd.

Tijdens een rustpauze belde Bruno even met het bedrijf waar hij gesolliciteerd had en warempel, hij is aangenomen! Het is (weer) een boekenwinkel, maar nu midden in het centrum en eind deze maand begint zijn training. Met dit goede nieuws op zak liepen we met lichtere tred naar het kasteel, waar we wel rondkeken maar niet naar binnen gingen. Nadat we weer via de kleine steegjes van Alfama waren afgedaald, ontmoetten we Laura op station Santa Apolónia, waarna we de trein naar huis namen, maar niet nadat we bij ons Palacio weer vers geperste naranja namen, hoewel Bruno voor de gelegenheid een biertje nam. Hij heeft het verdiend!