Kattenvrouwtje

Met enige trots kan ik vertellen dat een door mij gemaakte foto wordt gebruikt in het halfjaarlijks blad van Erfgoed Leidschendam. Het is een foto van een zwerfkat in Póvoa de Santa Iria, die ik eerder dit jaar maakte toen wij daar op vakantie waren. Ik kreeg een e-mail van een zekere Ernst van Erkelens die mij vroeg deze foto die hij op Toledo's pad had ontdekt, te mogen gebruiken. Dat vond ik natuurlijk goed mits hij mij als bron zou vermelden. Het betreft het schrijnende verhaal van Anna van den Bergh, een kattenvrouwtje over wie op de site van Erfgoed Leidschendam al eens een uitgebreider verhaal verscheen. Zij leefde en stierf zoals haar eigen zwerfkatjes, door God, de instanties en iedereen verlaten.

Om de overige (zwerf)katten die ik kiekte op onze reizen van, naar en in Portugal niet te kort te doen, hieronder een overzicht.

Volg het konijn

Dit weblog is vernoemd naar Toledo's pad, een duinovergang in Burgh-Haamstede, wat op zijn beurt weer is vernoemd naar een ver familielid, Heereman van Toledo (1892-1970). Hij verhuisde in 1915 van Oostvoorne naar het toenmalige Haamstede waar hij bedrijfsleider werd op de boerde- en tuinderij Nieuw Leven. Het is nu een camping onder dezelfde naam.

 

Vandaag wilde ik mij weer eens in Burgh-Haamstede verpozen om nieuwe foto's maken van Toledo's pad, ik heb tenslotte een nieuwe camera met meer megapixels! Het bord staat er nog steeds en ik maakte een twintigtal foto's, waarvan er één gephotoshopt (gekanteld zodat het bord recht lijkt en het pad scheef) bovenaan dit weblog prijkt. Het pad loopt dood, d.w.z dat er na en paar honderd meter een barricade van takken is opgeworpen. Toen ik op het parkeerterrein terugkwam stond er een Peugeot 404 uit 1961. Terwijl ik daar foto's van maakte, kwam er een ouder echtpaar langs die spontaan vertelden dat zij ooit zo'n auto hadden en er ook in waren getrouwd. Peugeot verbroedert!

Het leek me wel aardig om het graf en woonhuis van Heereman te gaan bezoeken. Gisteravond heb ik wat research bedreven en vond zijn laatste adres en de naam van de begraafplaats. Hij ligt begraven op Vredehof in v/h Haamstede. Ik kon het graf maar niet vinden en had het al bijna opgegeven, toen een wit konijn (echt waar!) een pad op schoot dat leidde naar een nieuwer gedeelte dat ik niet had gezien. Niet lang daarna vond ik het graf. Daarna reed ik naar het huis, dat inderdaad midden op een camping staat. Zoals uit deze krantenknipsels blijkt, was Heereman een bekend figuur in Haamstede en omstreken.

Lees hier meer over Heereman van Toledo.

We'll meet again

De foto is gemaakt op een receptie, ik schat 1986.
v.l.n.r. Arjen, Netty en Leo. 

Dik twintig jaar geleden werkte ik op de afdeling Verkoopbevordering van de firma ABN Assurantiën. Mijn directe collega's waren Netty en Arjen. Netty heeft nog Mariska's geboortekaartje gemaakt en haar vriend Harold, beroep timmerman, haar ledikantje. Nadat ik naar Automatisering was vertrokken en ons bedrijf is gesplitst, verloren we elkaar uit het oog. Netty zag ik in 1999 op Koninginnedag pas weer en daarna duurde het tien jaar voordat we elkaar weer troffen. Ik was namelijk bezig mijn connecties voor LinkedIn bij elkaar te sprokkelen en vond Netty via Google. Zij heeft jaren in Costa Rica en Spanje gewoond en is eigenlijk net terug in Nederland. We spraken af op 10 september op het terras van Café Schoonewil aan de Bergweg. We dronken een paar biertjes en gingen toen pizza eten, waarna we naar het stamcafé van Netty en haar vriend Rob vertrokken. Daar ben ik gebleven tot ik in gestrekte draf nog net de laatste trein naar huis kon halen. Ik had meer bier op dan in het hele jaar ervoor.

Anyway, Netty vertelde dat ze voor een aantal maanden naar Australië vertrok. Ik suggereerde dat ze dan wel een weblog zou kunnen bijhouden. In Costa Rica hield ze namelijk ook een weblog avant la lettre bij. Hoewel ze interesse toonde, is het er niet van gekomen. Gisteren ontving ik een uitgebreide e-mail met het hele verhaal en foto's tot nu toe. Mijn handen jeukten en ik stelde voor er een weblog van te maken. Zo gezegd zo gedaan. Het resultaat vindt je hier: G'day from Downunder.

Arjen heb ik inmiddels ook via LinkedIn gekoppeld. Wie weet zit er een reünie in?

Kat met peren

Kat met peren. 

Zondag. Mooi weer. Eigenlijk geen plannen. Wandelen dus. Carla wilde naar de duinen, ik wilde het bord Toledo's pad nog eens goed op de gevoelige chip vastleggen. Twee jaar geleden was dat jammerlijk mislukt. In een grijs verleden had mijn gewaardeerde (ex-)collega Franciscus M., Cis voor zijn vrienden, al een analoge foto gemaakt en aan mij gegeven. Een kleine tien jaar later noemde ik dit weblog zo, omdat het precies weergeeft wat het is, namelijk het pad dat ik afleg in het leven. Zodoende togen wij vandaag welgemoed richting Burgh-Haamstede, Zeeland. We parkeerden bij de kerk aan de Kerklaan. Ter plaatse wordt je gewaarschuwd voor vallende peren, waarover ik in een vorig bericht al vertelde. Nu liep daar ook een leuk jong katje rond, dus de grap was snel gemaakt.

Carla moest (natuurlijk) plassen, we gingen dus even naar warme bakker annex streekmuseum annex Volkswagenfanaticitempel Sonnemans. Ze hadden ook bolussen maar we zouden die dan op de terugweg kopen. Via de Zandstraat liepen we richting duinen genaamd 'Het Zeepe'. Daar volgden we een volgens de beschrijving 'nauwelijks zichtbaar paadje'. Dat hebben we geweten. Binnen no time waren we verdwaald. Zodoende liepen we dan weer wel langs een aantal mooie rood met witte stippen paddenstoelen.

Door mijn 'feilloze' oriëntatie-vermogen en heel veel mazzel bereikten we uiteindelijk wel het bos 'De Kop van Schouwen' waar we in eerste instantie naar toe wilden. We liepen door duinen waar kennelijk heel veel paarden liepen, want er lagen behoorlijk veel paardenvijgen, echter geen paard te zien. Wat verder opviel was een enorme hoeveelheid gevelde bomen, hoog opgetast midden in het duingebied. Het bos zelf tooide zich in fraaie herfstkleuren.

Via geaccidenteerd terrein, zoals dat zo mooi heet, liepen we weer richting Burgh-Haamstede, waar we even van de route afweken om Toledo's pad nog eens te fotograferen. Vervolgens liepen we weer langs de duinrand waar we alsnog een kleine dertig zwarte pony's zagen die kennelijk verantwoordelijk waren voor het hoge vijggehalte. Eerst nog even langs Sonnemans om die bolussen te scoren. Ze verkochten ook Volkswagenmodelautootjes. Ik verzamel 1:43 modellen en daarvan hadden ze er maar één, de VW Beetle 'Herbie' (de liefdeskever) van fabrikant Cararama uit Hong Kong, voor de schertsprijs van 8,95€. Moe maar tevreden reden we via Dinteloord, waar Carla's roots liggen, terug naar Rotterdam.

Kettingreactie

5e klas 1968: Celma middenrij
links, ik rechtsboven. 

Celma ken ik al sinds de (lagere) Ichthusschool in Rugge (Brielle). Tijdens de Blaise Pascal-reünie ontmoetten we elkaar weer sinds 15 jaar. Het klikte meteen. Later maakte ik ook weer kennis met haar man Robert, die ik nog langer niet gezien had. Tien jaar geleden hebben die twee een oude boerderij in Saint-Agnan-de-Cernières, Normandië gekocht en zij gaan dit jaar, na tien jaar ploeteren, daar permanent wonen. De boerderij hebben zij in die tijd getransformeerd tot een Chambres d'Hôtes en die 'le Chaînon' genoemd, wat 'Schakel' betekent, hun achternaam. Celma stelde voor een bericht op dit weblog te schrijven over ons verblijf aldaar in mei a.s..

 

Dat verhaal houd je nog tegoed, we gaan het tweede weekend van mei. Ik ben van de weeromstuit meteen in de omnibus 'Boerin in Frankrijk' begonnen, geschreven door Wil den Hollander-Bronder. Zij was ooit school- of klasgenote van mijn moeder in Brielle. Dat moet in de jaren 20 van de vorige eeuw zijn geweest. Ik lees het alweer voor de derde keer.

Of het de leeftijd is weet ik niet, maar afgelopen jaar heb ik de hele 'American Recordings'-reeks (vijf in totaal) van Johnny Cash aangeschaft. De laatste aanwinst was 'Unchained' (Ontketend/ ontschakeld), het boekje is verluchtigd met prachtige foto's van vervallen schuren en dergelijke. Zeer toepasselijk allemaal gezien het voorgaande. Vooral het nummer 'Rusty cage' [YouTube], geschreven door Chris Cornell van Soundgarden, maakte indruk op me en dan met name de regels

But I'm gonna break

I'm gonna break my

Gonna break my rusty cage and run

Celma en Robert durven het, nu ik nog.