Le Point De Vue

Getriggerd door de reeks "Dwars door België" schoot het mij te binnen dat wij jaren geleden, twee jaar achter elkaar, een lang weekend in de Belgische Ardennen verbleven. We schrijven de jaren 2003 en 2004. We hadden het eerste jaar een lang weekend geboekt in Chiny, hotel Le Point De Vue. Het werd uitgebaat door een Amsterdamse dame, haar naam is me ontschoten.

Het hotel zelf was gesitueerd op een heuvel, met uitzicht over de rivier de Semois. Het was een vrolijke boel daar, een beetje Villa Kakelbont meets hippiecommune, erg vrij en blij en super rielekst. We arriveerden op een vrijdag en vertrokken de volgende zondag. Ik had voor de gelegenheid een camera geleend van mijn werk, de Canon PowerShot S50, een voor die tijd knap digitaal cameraatje, om te kijken of die geschikt was voor de Marketing- en Communicatieafdeling waar ik toen werkzaam was.

30 mei 2003 | Na aankomst de buurt verkend. De Semois loopt vlak langs het hotel en je hebt er een mooi uitzicht op. Het is er erg groen (het zijn tenslotte de Ardennen). Er is een sluis, een oude stenen brug, de Pont Saint-Nicolas en tal van kleine stroomversnellingen. Even onthaasten voor het avondeten en daarna chillen en kletsen met de andere gasten. 

31 mei 2003 | De zaterdag reserveerden we voor een uitgebreide wandeling in Bois de Conques. Het startpunt is net onder Herbeumont, Prieuré de Conques. Hoogtepunt was een verlaten spoorlijn met bijbehorende tunnel. Na deze wandeling deden we ook nog even de rand van Bouillon aan.

Des middags op het terras kregen we bezoek van een hert, die schijnt daar wel vaker te komen. Het bleek dat een andere gast net zoals wij oorspronkelijk uit Hellevoetsluis kwam en zelfs mijn zus heeft gekend! Na het diner hebben we flink bijgepraat over toen.

 

De volgende ochtend was het erg mooi weer en hebben we nog een uitgebreide wandeling in de buurt gemaakt alvorens we op huis aanreden.

30 april 2004 | Bijna een jaar later waren we er weer, nu met de gloednieuwe Peus. Door een misverstand in de reservering moesten we op zolder  logeren, in een minder dan comfortabel kamertje. Het had toch wel zijn charme, aangezien het eten gratis was als tegenprestatie.

1 mei 2004 | Le promenade d'année was die naar Le Tombeau Du Chevalier, oftewel het Graf van de Ridder. Parkeren nu in het stadje Herbeumont. Dit is een wandeling door dicht bos met flinke hellingen. Het graf zelf is een lus in de rivier, resulterend in een tongvorming schiereiland. Het uitzicht er op is magnifique.

2 mei 2004 | Weer een wandeling gemaakt in de omgeving. Ik had ergens gezien of gelezen over de Scheepsliften op het Centrumkanaal nabij La Louvière. Dit zijn imposante negentiende-eeuwse bouwwerken, in 2002 vervangen door een gloednieuwe reusachtige scheepslift van Strépy-Thieu. Het is min of meer op de route naar huis en meer dan de moeite van het omrijden waard!

 Na al dit technische geweld reden we moe, maar voldaan, huiswaarts.

Nu, vier Peugeots verder, hebben we er eigenlijk wel weer zin in. Dus wie weet, volgend jaar...

Het hotel is nu een superdeluxe gîte voor max. 27 personen. Je betaalt wel de hoofdprijs...

Kalm aan

Een Buitenlandse Bruiloft, zeker één in Portugal, vergt nogal wat voorbereiding. Die van bruidspaar Laura en Bruno laat ik maar even buiten beschouwing, ik doel op de onze. We zouden voor datzelfde bruidspaar en familie het nodige meenemen. Bruidsjurk, jurken voor de bruidsmeisjes, kostuums, schoenen, een enorm "wooden heart" bij wijze van gastenboek, de bedankjes (met zand en schelpjes gevulde stopflesjes), noem maar op. Onze Peus is beslist niet klein, maar we wilden de achterbank zo leeg mogelijk laten ter voorkoming van diefstal onderweg, zonder al te veel te hoeven sjouwen. Zodoende kocht ik in april een dakkoffer. Daar paste het genoemde ruimschoots in en de rest in de kofferbak.  

Een andere voorbereiding was de aanschaf van een tolbadge voor de tolwegen in Frankrijk. Deze bestelde ik bij de ANWB en had hem binnen twee dagen in huis. Met deze badge kun je zonder te stoppen door een speciale tolpoort rijden, waarna het bedrag van je bankrekening wordt afgeschreven. Je moet alleen uitkijken dat je niet de tolpoort van maximaal 2 m doorrijhoogte neemt, omdat dan je investering in de dakkoffer teniet wordt gedaan.

Last but not least: een tray energydrink, dit om de vermoeidheid vanwege de vele uren rijden te verdrijven. Werkt uitstekend voor mij; bij elke stop, braaf om de twee uur, een blikje achterover slaan. Carla zorgde, voor zover ze zelf niet sliep, voor de nodige afleiding.

De reis van ruim 2200 km deden we dus kalm aan, met twee overnachtingen onderweg, één in Poitiers en één in Valladolid, beide in een Ibis hotel, wat we al jaren doen en dat bevalt uitstekend. In Poitiers kochten we bij Auchan ons avondmaal: stokbrood, kip, zalm, water en meegebrachte Portugese rosé. Na deze copieuze maaltijd waagden we ons nog aan een wandelingetje. Hoewel we op een enorm bedrijventerrein gestationeerd waren (met o.a. de obligate Peugeot-dealer), vonden we achter het hotel toch nog een idyllisch plekje, een landhuis met een flinke tuin en een oude muur met hek.

Vanwege de belading, dakkoffer, klimaatbeheersing en de constant hoge snelheid was de benzinetank telkens na 400 km leeg. Dat hakte er wel in. Gelukkig is de benzine in Spanje bijzonder goedkoop. Daar heb je trouwens ook tolwegen, vooral in het Noorden/Baskenland. Daar kun je als toerist alleen maar contant betalen of met een bankpasje respectievelijk creditcard. In Valladolid maakten we, na de maaltijd in het hotelrestaurant, weer een wandelingetje. Ook hier weer een bedrijventerrein, met vlakbij wat industrie in de vorm van een Michelinfabriek. Verder een bewaakte, ommuurde woonwijk, vlakbij rio Pisuerga, die uiteindelijk in de Douro stroomt, de rivier waar Porto aan ligt waar we later nog (gepland) verzeild raken.

Vlak na de Portugese grens schaften wij ons een EasyToll abonnementje aan. Dit werkt met een VISA card. Het systeem maakt een foto van je kentekenplaat en je registreert je VISA card, waarna je op elke tolweg in Portugal met EasyToll logo automatisch je bijdrage levert. Kost overigens geen drol, maar dat terzijde.

Tegen 16.00 uur kwamen we dan aan bij Villa Aroeira (a.k.a. Villa Miosótis), in Aroeira(!). Dit is de plek waar we komende week bivakkeren met ons allen...

Löss en mergel

Over tradities gesproken, de laatste jaren gaan we er een weekje, al dan niet gesubsidieerd door het kerstpakket, tussenuit rond Carla's of mijn verjaardag. Dit jaar dus de tweede week van april en wel naar Zuid-Limburg, meer precies Bungalowpark Schin op Geul. Als bonus kwamen de kinders (vier inmiddels) ook een weekendje in een eigen bungalow. De kinderen reden gevieren in Sander's auto mee en wij met alle bagage in de Peus. Ruimte zat! Arriveren had nogal wat voeten in de löss, aangezien de navigatie je naar een verkeerd punt in Walem stuurt. Vertwijfeld informeerde ik bij een lokale bewoner die op zijn motormaaier zat en die stuurde ons, nadat hij bevestigde dat echt iedereen naar dit punt wordt gestuurd, de juiste kant op. Daarna gezwind boodschappen voor drie dagen doen bij de Appie in Valkenburg. Die avond aten we pannenkoeken en hebben we spelletjes gedaan op de Xbox in de kinderbungalow.

De zaterdag was gereserveerd voor een bezoekje aan Maastricht, lekker winkelen, een uitstapje naar de Wyck aan de overkant en wandelen over de stadsmuur, nadat we Japans aten op een terrasje aan de Maas. Die avond aten we luxe broodjes en twee door mij op de markt stiekem gescoorde gegrilde kippetjes, waarna we nog de Monsters vs. Aliens op DVD keken. 

Zondag gingen Mariska en Sander snowboarden en wij namen Laura en Bruno op sleeptouw naar Valkenburg. Het is naar mijn smaak wel erg toeristisch maar iedereen vond het wel leuk. De avond brachten we gezessen door rond de Japanse bakplaat en vierden alvast Carla's verjaardag.

Maandag ondernamen we met zijn allen een korte wandeling in de buurt, voor de kinderen weer richting huis reden. We raakten, lopend langs de Geul, verzeild bij kasteel Schaloen, met aanpalend kasteeltuin Oud Valkenburg, wat helaas voor het seizoen gesloten was. Nadat iedereen was vertrokken reden wij de Mergellandroute.

We zouden eerst op dinsdag en donderdag een lange wandeling maken, maar het weer was nog niet zo goed dus gingen we dinsdag naar Leuven, een stadje dat Mariska en Sander onlangs bezochten en waar ze heel enthousiast over waren. Op de terugweg reden we, de snelweg mijdend, weer op huis aan.

Wij doen al jaren wandelingen uit het boek De mooiste wandelingen in Nederland van Capitool en één ervan start op steenworp afstand van ons park. Het is de Geul en Gerendal route, een wandeling met pittige klimmetjes. Het weer is intussen werkelijk schitterend en we genieten dan ook met volle teugen van het landschap. We liepen door dorpjes als Oud-Valkenburg, Stokhem, Engwegen en Schin op Geul.

Op de achterkant van deze route staat de Cannerberg en St.-Pieter route, één die we al eerder hebben gedaan maar, we zijn er nu toch, we hebben deze op donderdag dunnetjes over gedaan. De beschrijving is helaas niet al te duidelijk dus we zijn op het stuk bij de mergelgroeve enigszins verdwaald. Het weer is iets minder, maar het mag de pret niet drukken. De wandeling gaat ook nog een stukje door Maastricht en dat is ook weer niet verkeerd. 

Vrijdag reden we, met een kleurtje op onze toet, weer westwaarts.

Leo's definitieve Peugeot

Less is more dachten we zo'n twintig maanden geleden toen we onze Peugeot 208 ophaalden. Kleiner en zuiniger dan de 307 Break die we toen inruilden. Zuiniger is 'ie en kleiner zeker. En dat is het probleem. In combinatie met slechts drie deuren is het toch niet zo'n praktische auto gebleken. Een jaartje later kwam de Peugeot 2008 Crossover op de markt en dat blijkt nu precies de auto te zijn die ik altijd al wilde hebben. Op basis van de 208 maar een klein stukje groter: iets langer en hoger, en met een vlakke laadvloer met lage tildrempel en plat wegklapbare achterbank. Een stuk efficiënter dus met de ruimte, wat wel nodig is aangezien we sinds september 2013 weer met ons vieren zijn. Verder is de in- maar vooral uitstap iets 55+-vriendelijker. 

Natuurlijk ontbreken de optionele nieuwste snufjes niet, zoals Grip Control®. Dit is een uitbreiding van het ESP waarmee je zonder vierwielaandrijving toch uit de wielen kunt op listige ondergronden zoals zand, modder en sneeuw. Dit systeem is dan wel weer gekoppeld aan 17" Eridan Anthra lichtmetalen velgen met Goodyear Vector 4Seasons M+S (Mud+Snow) banden, met als voordeel dat je het halfjaarlijkse ritueel van zomer- en winterbanden wisselen en vice versa kunt overslaan.

Een andere optie heeft te maken met mijn liefde voor muziek. Standaard audiosystemen in auto's klinken vaak belabberd. Vandaar dat ik heb gekozen voor het JBL Soundsystem, bestaande uit een versterker van 240W en vier tweeters, vier woofers en een subwoofer, netjes weggewerkt in een van de wielkasten. Om het geluid te optimaliseren is gebruik gemaakt van het Harman Kardon®: AuroVox® systeem, waarmee met de akoestische eigenschappen van het interieur rekening gehouden wordt. 

De derde optie is het Connect NAV systeem met touchscreen, wat ook al in de 208 te vinden is, maar dan met nieuwe software en gemakkelijker te bedienen. Hierop sluit ik als vanouds mijn iPod Nano of USB-stick aan. 

Standaard maar wel nieuw voor mij zijn Hill Start Assist, zeg maar de hellingproef voor dummies. Verder parkeerhulp, want die extra twintig centimeters kunnen wel eens voor problemen gaan zorgen. 

Om het stoere karakter van deze auto te benadrukken zijn er wat visuele en zelfs praktische accenten aangebracht. Dakrails, beschermende kunststoffen accenten rondom en roestvrijstalen beschermplaten voor en achter.

De in december 2013 bestelde Peugeot 2008 Crossover Allure 1.6 VTi 120pk, in de kleur Gris Platinum, wordt komende week afgeleverd. Ik ben benieuwd!

 

Wisselvallig

Net als in 2011 vond Carla afgelopen kerst een kadobon voor een verblijf in Center Parcs in haar kerstpakket. Vorig jaar spendeerden we die in het Eifelgebergte, dit jaar viel de keus op Drenthe, zoals ik in 2009 al voorspelde. De Huttenheugte, een park waar we met opa en de kinderen in 1989 al eens waren, ligt verscholen tussen de uitlopende bomen, in wier toppen een ware kraaienmenigte ganse dag elkaar bekrast. Op de grond wemelt het van de eenden en ganzen, die, zodra je je voor het raam of schuifpui waagt, naar je toe komen voor een stuk brood. We waren te vroeg, dus parkeerden we op de grote parkeerplaats en liepen het hele park rond op zoek naar ons huisje, wat nog een hele tippel was. Het kwalificeerde als De Wandeling Van Vandaag. Op weg naar de auto kocht ik een midweek/weekend WiFi abonnement van KPN Hotspots. Het bleek dat je dat maar op één apparaat tegelijk kon gebruiken. Nadat we de auto hadden uitgeladen ging ik boodschappen doen in Coevorden en Carla pakte alles uit.

Dagelijkse routine | Nadat we alles netjes hadden opgeborgen gingen we zwemmen, iets dat we drie dagen achter elkaar hebben gedaan, zo tussen 17.00 en 18.00 uur, dan is het rustig. Bij de super op het park kochten we open haard blokken. Daarna was het borrelen geblazen, ik had bier meegenomen dat nog over was en Carla aan de Chardonnay. Na het eten/afwas de haard ontstoken, wat geen onverdeeld succes was omdat die blokken maar moeilijk branden. De schoorsteen trok ook niet zo lekker zodat er wat rook de kamer binnen kwam. Tegelijk ontbijten was lastig, we eten allebei 'slobber' (muesli/cornflakes) en er was maar één schaal in de goede maat, dus ontbeten we na elkaar. Ik terwijl Carla na mij douchte onderwijl mijn zakelijke e-mail checkende (the show must go on). Ik had inmiddels ontdekt dat ik vanwege mijn XS4ALL abonnement ook gratis gebruik kon maken van WiFi, dus nu kon het met twee apparaten tegelijk (smartphone/tablet/laptop).

Wandelingen | We waren van plan minimaal twee wandelingen te maken. Eén in Drenthe en één in Groningen. Eerst Drenthe, een wandeling tussen Norg en Veenhuizen. De navigatie van de Peus kent Norg niet, dus viel de keus op het dichtstbijzijnde plaatsje Westervelde en zouden we de borden volgen zodra Norg daarop verscheen. Even na Assen was het zover. We moesten op de Brink bij de kerk zijn, dus dat was niet moeilijk te vinden. Norg is een schitterend brinkdorp en de omgeving is ook supermooi, vergelijkbaar met Rolde waar we drie jaar geleden waren. Het was tegen alle verwachtingen in mooi weer, met een buitje halverwege de wandeling. We liepen via Westervelde, het Tonckensbosch, Tempelstukken, langs beek de Slokkert en Hunebed D2.  Jammer is wel dat onze kaarten aan het verouderen zijn en dat de route niet altijd klopt; we moesten een aantal malen om- of teruglopen, zodat we te veel kilometers maakten om helemaal naar Veenhuizen te lopen. Dat hebben we dan maar met de auto gedaan, waarna we toeristisch zijn teruggereden naar Dalen, onder andere via Beilen waar Carla's (stief-) oma woonde.

Met Groningen onder handbereik leek het ons leuk ook daar te gaan wandelen, in de buurt van het Lauwersmeer. Het weer is inmiddels een stuk minder, hoewel we niet weggeregend zijn. In de beschrijving stond dat er schietoefeningen gehouden kunnen worden, dat gebeurt een aantal malen per jaar. En ja hoor, uitgerekend deze week was het dan zover. Het hield in dat we niet overal konden komen op de beschreven route. Er stond een straffe wind en aan de oever van de Waddenzee voel je dat dubbel. Ook deze beschrijving was niet helemaal up to date, maar een beetje puzzelen maakt het spannend. Langs de vissershaven van Lauwersoog, vervolgens over de zeedijk waar schapen en lammetjes liepen, langs het militair oefenterrein waar inmiddels inderdaad geschoten werd. We meden het Marnebos waar je niet in mocht en liepen terug langs het Nieuwe Robbengat. Op het laatst raakten we de weg nog kwijt maar gelukkig liep het goed af. De avond sloten we af met een dinertje in The Grill. Carla nam saté, ik onbeperkt spareribs. Het was alleen zo veel, dat ik niet eens bijbesteld heb. Beperkt spareribs dus.

Excursie | Tussen al het wandeljolijt door was er ook tijd voor ernstige zaken en wel een bezoek aan Herinneringscentrum Kamp Westerbork. Het was er best druk, er waren twee schoolklassen op excursie. Dat leverde een vervreemdend tafereel op met scholieren die monter de meest vreselijke vragen moest beantwoorden. Je leert er een hoop maar je begrijpt er steeds minder van. 

Het eigenlijke kamp ligt bijna drie kilometer van het centrum verwijderd dus dat leverde weer een wandeling op. We liepen over het Melkwegpad, gelardeerd met informatieborden over ons zonnestelsel. Dit omdat het Westerbork Synthese Radio Telescoop hier gevestigd is, op het terrein van het voormalig Polizeiliches Durchgangslager Westerbork. We werden onderweg opgevrolijkt door een opstelling van twee schotels, waarmee je op grote afstand met elkaar kunt praten. Het kamp zelf is leeg. Alle barakken zijn weg, er zijn een aantal monumenten, er liggen paden, er is gras. Het huis van de commandant wordt gerestaureerd. In de winkel kochten we het boek 'Terugkeer ongewenst' van Charles Lewinsky, dat zich gedeeltelijk afspeelt in Westerbork. Nie wieder...

Back in the USB

Vandaag is het precies vijftig jaar geleden dat the Beatles hun eerste LP, Please Please Me, uitbrachten. Er is iets geks met de muziek van the Beatles. Het staat zo op zichzelf dat je er niet afgewisseld met andere muziek naar moet luisteren. Telkens als ik zo maar een nummer hoor, wil ik de rest ook horen. Dat is wel lastig in de auto, waar ik mijn complete cd collectie via een iPod afspeel, en dan ook nog geshuffeld. Eerst dacht ik nog vanaf een 64GB USB-stick al mijn muziek te kunnen beluisteren, maar de Peus accepteert maximaal 2GB USB-sticks. Dat is dan weer te klein, dus ben ik overgestapt op een iPod. Dat werkt prima, maar ik krijg de zenuwen van die Beatles er tussendoor...

 

Tijd dus voor een aparte 2GB USB-stick voor the Beatles. Dat is op zich al een uitdaging, want die zijn bijna niet meer te bekomen, laat staan in de nano-uitvoering, zodat het ding ook niet je cabine inpriemt. Toch vond ik er één, uitgerekend bij mijn huisdealer Informatique: de DeLock USB 2.0 nano speicherstick 2GB (je verzint het niet). Het heeft de afmetingen van een honingdropje.

Inclusief de Anthology serie, verzamelaars en andere curiosa, beslaat de officieel uitgebrachte collectie ongeveer 549 nummers, samen goed voor 1,99GB, Dat zou passen denk je, maar de netto opslagcapaciteit van onderhavige stick is 1,89GB. Ik moest dus sowieso iets weglaten, dus dat heb ik maar gedaan met de verzamelaars die als zodanig niets toevoegen. Het rippen deed ik voor de gelegenheid met een bitrate van 192 kbps (kilobits/second) wat een hogere geluidskwaliteit oplevert (minder compressie) dan de reguliere 128 kbps.

Well my heart went boom when I crossed that room.

Winterklaar

Helium 16", 195|55|R16|87H

Begin september kreeg ik de lachers op mijn hand door aan te kondigen dat ik met flinke korting winterbanden had besteld. Het was zo'n beetje de warmste week van het jaar. Nu na zeven weekjes slapen hebben we alweer nachtvorst gehad en drie dagen later kon ik dan naar de Kwik Fit om de banden te laten verwisselen. Eerst was ik nog in de veronderstelling dat ik ook van die lelijke zwarte stalen velgen moest aanschaffen, maar gelukkig hoeft dat niet: de zomerbanden worden er afgehaald en de winterbanden omgelegd. De afspraak was om 10.00 uur, dus je verwacht dat ze meteen beginnen. Niet dus, het duurde bijna een uur alvorens ze met de klus begonnen.

Michelin Alpin A4

De banden worden afgevuld met stikstof in plaats van met gewone lucht. Stikstofmoleculen zijn zo groot dat ze niet door het rubber heen kunnen dringen, dus de banden lopen minder snel leeg. Als bonus krijg je groene ventieldopjes. Ter afsluiting van het ritueel moet je nog getuige zijn van het aandraaien van de wielbouten en daar ook voor tekenen. Kennelijk is het ooit eens fout gegaan en kreeg Kwik Fit er de schuld van dat er een wiel afliep. Na 150 km rijden moet je de bouten nog even laten controleren.

Michelin Energy Saver

De zomerbanden worden centraal opgeslagen en voorzien van een barcode zodat ze ook weer teruggevonden kunnen worden. Over een kleine vijf maanden worden de banden weer teruggewisseld. Ik vroeg wanneer het beste moment is en toen kreeg ik als antwoord: "dat ligt aan het weer". Zoiets vermoedde ik al, maar dat is mij te vaag. Het blijkt dat als de gemiddelde temperatuur boven de 10°C uitkomt het moment daar is. We zullen zien.

Na de bandenwissel was het tijd om de Peus door de wasstraat te halen. Niet alleen zagen mijn velgen er niet meer uit, ook het Saharazand van afgelopen week was mij een doorn in het oog, om maar niet te zwijgen van de spreeuwenpoep die er op Texel op was neergedaald. Daarna nog even de deurrubbers ingespoten met siliconenspray en winterklaar is Kees!

Kruidnootjes

Terwijl de zomer eindelijk een beetje op gang wil komen verschijnen de kruidnootjes al in de winkels en worden winterbanden aangeprezen. Het liefst denk ik nog niet aan, maar als je niet snel genoeg bent kan winterbandenschaarste je opbreken. De ANWB heeft nu een actie met korting als je winterbanden bestelt bij de Kwik Fit. Tot nu toe heb ik altijd zonder gedaan, maar tegenwoordig gebruik ik de Peus voor woon-werkverkeer en dan gaat veiligheid voor alles. De nieuwe 208 is uitgerust met Michelin Energy Saver bandjes en het stond me bij dat vorig jaar de Michelin Alpin A4 goed uit de test kwam, dus ik heb die maar besteld. De afspraak staat voor eind oktober en de zomerbandjes gaan dan in opslag tot volgend voorjaar.

Voorlopig zitten we nog lekker in de tuin en genieten we van het nazomerweer. Aan de voetjes heb ik nu ook eindelijk de felbegeerde Plakkies die ik nergens kon krijgen in mijn maat. Ze waren zo goedkoop dat we meteen maar twee paar hebben gekocht. Plakkies worden in Zuid-Afrika gemaakt van onder andere oude autobanden volgens een procedé dat door de TU Delft is uitgedacht. De ideale zomerband dus!

 

Zomervakantie

We waren dit jaar weer van plan een lang weekend in Enschede door te brengen maar helaas kon ik geen vrij krijgen. Twee dagen later wel en, omdat we ook een rondje Nederland met de nieuwe Peus wilden doen, hebben we dit gecombineerd. We reden via Marken en Harlingen naar Enschede en van daaruit via Duitsland naar Thorn waar Carla die schattige witte huisjes wel eens wilde zien en ik een natuurwandeling langs de Maas wilde maken. We waren bijna acht jaar geleden ook al in Marken, ook op weg naar Harlingen waar we ons 25-jarig huwelijksjubileum vierden. Net als toen wilden we naar de vuurtoren rijden, maar je mag daar niet met de auto komen dus parkeerden we bij het dorp, waarna we door de nevel en broeierige hitte over de dijk naar de vuurtoren wandelden. Op de picknickplaats aten we een boterhammetje en liepen daarna over het Oosterpad weer terug, nog even het dorp in om het massatoerisme aldaar aan den lijve te ondergaan.

Op naar Harlingen. We stopten even bij het monument op de Afsluitdijk, waar Ir. Lely met zijn laptop onder de arm over het IJsselmeer uitkijkt. In Harlingen parkeerden we bij de vuurtoren, waar we acht jaar geleden een nachtje doorbrachten in de hotelkamer helemaal bovenin. De nevel is inmiddels opgetrokken en we maakten een wandelingetje door dit sympathieke stadje, waarna we dwars door Friesland, Drenthe en Overijssel naar Enschede reden. Onderweg in de buurt van Staphorst zagen we wel veertien ooievaars.

 

Thorn in een notendop

Na bij de Appie proviand voor de volgende dag te hebben ingeslagen en alvast een beginnetje te hebben gemaakt met de flessen rosé en rode wijn die voor ons klaarstonden, gingen we een hapje eten bij Fat Kee, een chinees restaurant in de buurt. Toen we binnenkwamen dachten we, nog even verder kijken. Maar er was verder niets bijzonders in de buurt dus we waagden het er maar op. Ik had Pekingeend, wat eigenlijk best lekker was, maar Carla's Mifang Kerrie (Mifang is Twents voor Mihoen) viel zwaar tegen. Het was er ook bloedheet, wat ook niet hielp. Gelukkig hadden we al een zak uitgebakken spekjes bij de wijn leeggegeten...

De volgende dag reden we via Duitsland naar Thorn in Midden-Limburg. Dit gaf mij de kans om de Peus op zijn staart te trappen, hoewel ik niet harder dan 150km/h heb gereden. De wegligging blijft ook onder die omstandigheden uitstekend, wat ik van de oude Peus niet kon zeggen. Na wat strubbelingen om Venlo uit te komen, parkeerden we net buiten Thorn aan de Groothegger-laan, waar we vol goede moed aan een wandeling begonnen. De bewegwijzering is echter nogal summier en ik heb geen kaart. Het pad op de grens met België dat we namen loopt dood en tot overmaat van ramp kreeg Carla een hypo. We kozen eieren voor ons geld en zijn toen Thorn ingelopen, bekend om zijn witgeschilderde huisjes. Dat is het eigenlijk. Op een terrasje dronken we een bakkie en ik nam natuurlijk een stuk abrikozenvlaai. Carla had net al haar brood naar binnen gepropt en had geen trek meer. Op weg naar de Peus waarschuwde Carla nog voor de gaten en kuilen in de weg, maar te laat, ik zwikte en stortte met donderend geraas ter aarde. Hand en elleboog open maar gelukkig hadden we pleisters bij ons. Moe maar voldaan aanvaarden we de reis naar huis. Tot zover onze zomervakantie.