Terughaalactie

Na drie jaar is er een eind gekomen aan Laura's Portugese avontuur. Zij en Bruno kiezen eieren voor hun geld en komen (terug) naar Nederland om hier een nieuw bestaan op te bouwen. Na een paar maanden voorbereiding gingen Mariska en ik op pad om de verhuizing handen en voeten te geven. Aangezien mijn minuscule Peugeootje niet geschikt is voor een dergelijke onderneming, leende ik de Renault Espace van Hannie en Helmut. Deze kan, als alle stoelen (behalve de voorsten dan) verwijderd zijn 3m³ bergen. We zouden zaterdag 24/8 vertrekken en om beurten rijden. De woensdag ervoor haalde ik de Renault op, althans ik reed met de Peus naar Enschede en donderdag met de Renault weer terug. Deze rijdt (ook) op LPG, dus moest ik even leren tanken. 

Zaterdag 24 augustus 2013 | Nadat ik in Nederland wende aan de auto, reden we zaterdag dan eindelijk richting Portugal, een kleine 2200 km. De eerste stop was halverwege in Bayonne, nabij de Spaanse grens. Mariska vond het toch wel een beetje eng, rijden in die bak, zodat ik maar het hele eind heb gereden. met Mariska knikkebollend in de passagiersstoel. Voor de gelegenheid gebruikte ik de TomTom die ik de dames een aantal jaar geleden geschonken had. Deze kende de straat waaraan het Ibis hotel gelegen was wel, maar niet het huisnummer. TomTom's suggestie om dan naar het eerstvolgende willekeurige kruispunt te navigeren nam ik dankbaar aan. Echter, daar staat dus nóg een Ibis hotel, zodat ik mij braaf bij het verkeerde hotel vervoegde. Het kwam uiteindelijk goed, zodat we rond 23.00 uur incheckten en zonder avondmaaltijd te bedde gingen.

Zondag 25 september 2013 | De volgende dag spoedden wij ons naar Lissabon. Net als gisteren waren de wegen in Frankrijk richting Parijs overvol. Als dat volgende week maar goed komt... In Spanje kun je LPG tanken wel vergeten, slechts een enkel benzinestation levert het. In Portugal is het wel ruim voorhanden. Ik had eind mei al gereserveerd bij pension Residencial Setubalense in Belém, een wijk ten westen van Alcântara, waar Laura en Bruno wonen. Deze wijk staat onder meer bekend om het Monument van de Ontdekkingsreizigers, de Torre de Belém, het presidentieel paleis, de bakkerij van Pasteis de Belém en diverse ambassades. We mochten kiezen voor een kamer voor of achter, welke laatste we kozen. De auto parkeerden we op de parkeerplaats in Jardim de Belém, waar het gratis is tussen 19.00 en 09.00 uur.

Het was inmiddels etenstijd Portuguese Style, dus we spoedden ons te voet naar Doca de Santo, waar we met Laura en Bruno hadden afgesproken om pizza te gaan eten bij Capricciosa Docas, net niet onder de Ponte 25 de Abril. Na een emotioneel weerzien (voor Mariska was het alweer een paar weken geleden) bestelden we drankjes (voor mij 0,4L Superbock) en pizza. Vier verschillende zodat we onderling konden ruilen. Na deze lange reis met povere catering was dit weer een verademing. We spraken morgenochtend laat af. Het is tenslotte ook vakantie.

Maandag 26 augustus 2013 | De volgende ochtend parkeerde ik de auto, omdat ik geen zin had om parkeergeld te betalen, in een zijstraat waar het gratis parkeren is. Tot mijn grote vreugde waren er nog een aantal lege plekken, dit was mijn dag!  We ontbeten twee huizen verderop a Padaria Portuguesa waar je voor 5€ voor twee personen kunt ontbijten, waarna we de toerist gingen uithangen langs de Taag. Daarna hup naar de auto en hup naar het huis van Laura en Bruno. Maar de parkeerplaats was akelig leeg en het eerste wat me te binnen schoot was dat de auto was gestolen. Een ramp natuurlijk, geleende auto, verhuizing valt in duigen en hoe leg ik dit uit? We  moesten naar de Politie, dus Bruno opgetrommeld om te helpen aangifte te doen bij de lokale dienders. Mariska vertrouwde het niet en ging nog eens kijken en zag dat er een bord stond: een grote P met een diagonale oranje balk en het woord Embaxeida, dat verdacht veel op Ambassade lijkt. Tot onze grote opluchting betekende dit hoogstwaarschijnlijk dat de auto was weggesleept omdat iemand er van uit ging dat ik wellicht fout geparkeerd had. Het was pal naast de ambassade van Oost-Timor, een land dat geteisterd wordt door binnenlandse strijd en terrorisme. Ik belde aan en een vriendelijke dame bevestigde dat dit hun parkeerplaats was en dat de politie de aldaar geparkeerde auto's zonder pardon wegsleept. Ik werd verwezen naar het politiebureau bij ons in de straat, waar men ons weer verwees naar de Polícia de Segurança Pública, 'een eind de heuvel op'. Stijf van de adrenaline liepen we gevieren naar boven en kwamen uiteindelijk bij een terrein vol wrakken en in beslag genomen auto's. Onze auto stond er ook bij en blij liepen we naar het hek om aan te bellen. Op het bordje stond dat men geopend was tot 13.00 uur. Het was 13.05 uur. Eigenwijs als we zijn belden we toch aan en een agent kwam naar het hek. Nadat Bruno de situatie had uitgelegd mochten we toch binnenkomen. Na overhandiging van 160€ mochten we gaan.

Parkeren in hun buurtje is ook geen sinecure. We probeerden de overvolle straatjes, waar men à la portuguese parkeert, laveert en claxonneert om onze arme auto een plekje te geven. Na veel vijven en zessen vonden we er één, betaald weliswaar. Ook hier tot 19.00 uur, maar op één of ander manier kon ik alleen betalen tot 17.50 uur. Ik nam het risico. We moesten die namiddag en avond wat bestellingen afleveren, maar nu was het tijd voor ontspanning. We zijn lekker gaan lunchen bij Estrela de Alcântara, Waar Laura ons trakteerde op Caracóis (slakjes) en een stoofpotje met varkensvlees en olijven. 's Avonds brachten we spullen weg naar Jair in Alfama en Joie in Parede. Een vriendelijke doch plichtsgetrouwe agent had overigens voor de resterende tijd nog een parkeerbon onder de ruitenwisser verstopt. Het was me het dagje wel.

Dinsdag 27 augustus 2013 | Ik besloot gewoon geld in de meter te gooien, waarna we, na het ontbijt, een bezoekje brachten aan het Museu da Electricidade. Dit werkelijk schitterend gerestaureerde en vormgeven museum laat zien hoe in de eerste helft van vorige eeuw Lissabon en omstreken van elektriciteit werd voorzien. De in eerste instantie op steenkool gebaseerde centrale werd aan de gang gehouden door arbeiders die onder zeer moeilijke omstandigheden zwaar en gevaarlijk werk deden. Er is ook een expositie over de inmiddels bekende alternatieve energie-opwekking. Een echte aanrader dit museum en neem er gerust een dag de tijd voor!

Nadat we nog even pasteis hadden gescoord reden we naar Laura en Bruno om hun dit ontbijt aan te bieden. Hierna gingen we, zonder Bruno die allerlei bureaucratische zaken moest regelen, over de brug richting Setubal waarna we een bochtig tochtje door Parque Natural de Arrábida maakten met als eindbestemming Sesimbra waar we heerlijk op houtskool geroosterde sardines aten aan het strand.

Woensdag 28 augustus 2013 | We gaan naar de stad, we liepen via Jardim da Estrela, Praça Marquês de Pombal en Avenida da Liberdade naar het kloppende winkelhart van Lissabon. Bruno moest weer iets regelen en wij gingen eerst naar Alfama, de schilderachtige wijk rond het Castelo do São Jorge. 

Donderdag 29 augustus 2013 | Ik wilde heel graag naar Cimetério dos Prazeres, niet ver van waar Laura en Bruno wonen. Mariska zag het niet zo zitten en bleef hangen in Jardim da Estrela en Bruno had het weer te druk. Ik had weer pasteis gekocht en nadat we dat opgepeuzeld hadden gingen we op weg. De begraafplaats, die ook figureert in de film Nachttrein naar Lissabon, is een stad op zich en een vreemde gewaarwording voor de nuchtere, niet-katholieke Nederlander. Bij aankomst werd de toon al gezet met het voeren van de vele zwerfkatten. Op de uiterste hoek heb je een mooi uitzicht op de wijk waar Laura woont.

Een verblijf in Lissabon is niet af zonder een uitje in Bairro Alto. We hebben een paar vrienden opgetrommeld en zijn met zijn allen wezen eten en stappen. We zijn om 01.30 uur weer veilig thuisgebracht met een taxi.

Vrijdag 30 augustus 2013 | De laatste dag in Lissabon. Tussen alle bedrijven door hebben we natuurlijk spullen gedemonteerd, ingepakt, gesorteerd, weggegooid, kortom: er werd ook nog gewerkt. Na een drankje op een terras in de buurt liepen Mariska en ik naar het gebied rond de Rua  Rodrigues de Faria, een gebied met fabrieken en pakhuizen dat een nieuwe functie heeft gekregen: kunst, cultuur, eten & drinken et cetera. Vandaag kwamen Tracy en Pedro nog langs om afscheid te nemen en zijn we naar Estrela de Alcântara voor een drankje op het terras. 

Zaterdag 31 augustus 2013 | De laatste dag van de maand en van het Portugese avontuur. Ik had geen zin om met tassen te sjouwen, dus parkeerde ik de auto voor het hotel. Vanuit het parkeerterrein is het linksaf, maar dat mag niet, je moet eerst rechtsaf en via een aantal kronkels kom je dan voor de deur te staan. Het was nog vroeg, voor zevenen en ik dacht kom, ik ga toch linksaf. Nu wil het geval dat het eerder genoemde politiebureau daar recht tegenover is, en er stond een agent in de schaduw van een boom... De goede man hield mij aan en vroeg mij in het Portugees of ik dat bord niet gezien had (vermoed ik). Ik putte mij uit in duizend excuses en mocht met Gods Gratie doorrijden. De dag begon dus goed en het werd nog beter. De auto stond op de hoek, op de stoep en de kinders sjouwden de spullen daar naartoe, ik stouwde alles in het laadruim. Bijna alles paste, alleen de stofzuiger, de strijkplank en de magnetron konden we niet meer kwijt. Klep dicht en rijden, dacht ik. Maar de klep zat niet goed dicht en daarom kreeg ik hem ook niet meer open, het slot blokkeerde. Ik zag ons al die hele auto leeghalen via de deuren om die blokkade op te heffen, maar uiteindelijk lukte het mij toch de klep open te krijgen. 

Er kon nu niets meer misgaan en we reden eindelijk weg richting Nederland. Net zoals Mariska op de heenweg zou Laura op de terugweg stukken rijden. Na de eerste stop was het zover en dat ging hartstikke goed. Toen Laura weer aan de beurt was zag ze er toch maar van af, het was te vermoeiend en het zou snel druk worden op de weg. Ik zag daar geen probleem in en reed verder de hele weg terug. We stopten voor de nacht bij Ibis Pessac, net onder Bordeaux. We waren wederom te moe om te eten en gingen meteen ons mandje in. 

 

Zondag 1 september 2013 | De andere dag reden we gezwind richting Parijs, echter bij de diverse péages was het dermate druk dat we daar in evenzovele files terecht kwamen. Net voorbij Parijs gingen het tanken van LPG niet zo goed, het ging echt heel traag en na af- en weer aankoppelen van de vulslang ging het goed, maar de auto wilde niet rijden op gas. Dus dan maar op benzine. Toen we net voorbij de Nederlandse grens stopten, wilde ik het toch weer proberen en warempel, het werkte weer! Geen probleem! Toch?

Naschrift: Maandag, op weg naar Enschede, kreeg ik ineens allerlei berichten op het dashboard. Eerst ging het acculampje knipperen, toen de temperatuurmeter, vervolgens verscheen het woord STOP. De ANWB maar gebeld en die kwam binnen een kwartier. Van der Wiel, aangenaam! Ik hield me in en legde het probleem uit. Het bleek dat de multiriem er afgelopen was. Dat werd slepen naar de Renaultdealer in Rotterdam. Daar probeerde ik uit te leggen dat die auto echt vandaag of morgen richting Enschede moet. Mijn eigen auto staat daar en ik moet Mariska en Bruno van Schiphol afhalen. Uiteindelijk was de auto om 16.00 uur klaar en kon ik deze dinsdag heelhuids terugbrengen. Eitje!

Zonnebrillen

Niet gehinderd door vulkaanuitbarstingen of sneeuwstormen vertrokken we zaterdagmiddag richting Portugal. De vlucht was voorspoedig en we landden, na een rondvlucht boven de stad en zee, op vliegveld Lissabon. Met de C4 van Bruno's moeder (bestuurd door zijn vader die op een kussentje zat) en een taxi spoedden we richting Póvoa de Santa Iria. Laura, Bruno en Mariska hadden ons, bij wijze van gezamenlijk verjaardagscadeau, uitgenodigd om in de week dat Carla jarig is (en een niet nader te noemen leeftijd bereikt) te komen logeren. Die rest van de avond besteedden we aan een uitgesteld sinterklaasfeest, met kleren (uit eigen kast) typisch Nederlandse eet- en snoepwaren gekocht bij Albert Heijn en Jamin en cadeautjes. Bruno haalde varkensvlees met schelpjes(!) bij de afhaalbarbecue alvorens we vroeg naar bed gingen.

Het beloofde mooi weer te worden en dat kwam uit. Vandaag staat Cascais op het programma, een bad-plaats ten westen van Lissabon. We gaan met het openbaar vervoer, eerst de trein, dan de metro en dan weer de trein. Bij elkaar ben je toch zo'n twee uur onderweg. Het systeem hier is dat je per lijn een kaartje koopt voor 50 cent. Die kun je dan per keer opladen voor een enkele reis of retour. De kaart is een jaar geldig. Als je, zoals wij nu ver moet, heb je drie kaartjes nodig. Dit zorgt in het begin voor de nodige stress, maar we komen er uit. We hebben inmiddels trek gekregen en Laura stelt voor dat we Indiaas (zij zei Indiaans) gaan eten bij Masala Restaurante Indiano. Het is een sfeervol restaurant en het eten is heerlijk en niet duur. Cascais is zonovergoten, de temperatuur schommelt rond de 25ºC, en we lopen langs de Port de Pesca naar het Parque Municipal da Gandarinha. Het is een echt familiepark met pauwen en kippen en allerhande ander gevogelte. Daarna lopen we langs de boulevard naar Parede, wat we niet redden wegens de afstand. We stappen een aantal haltes eerder op de trein naar huis. Helaas missen we de afspraak met Bruno en Rute, maar dat halen we nog wel in. Vlak bij huis deden we de boodschappen voor het avondeten. Helaas hadden ze geen patatjes meer, dus namen we kipnuggets en calamares en sla. Dat verorberd gingen we weer vroeg naar bed.

Maandag hadden we gepland om naar het Parque das Nações te gaan. Laura en Bruno moeten werken, maar Mariska is er al eens geweest en het OV hebben we inmiddels ook onder de knie. Het is weer warmer dan gisteren. We stappen uit op Oriente en verkennen eerst het terrein, aangelegd in 1998 ter ere van de Wereldtentoonstelling. Het is een soort themapark rond de zeevaarders en ontdekkingsreizigers, het (zee)stokpaardje der Portugezen. Gelukkigerwijs zijn er heel veel restaurantjes en barretjes met terras. Dat komt goed uit, want we hebben alweer trek en strijken neer bij Peter Café Sport met uitzicht over de Taag en de kabelbaan. Daarna gaan we shoppen in het luxe Centro Vasco da Gama. Mariska komt met armen vol tasjes weer buiten en ik heb zelf een micro-usb kabel gescoord bij Vobis. Moe maar voldaan gaan we huiswaarts en halen nog wat boodschappen voor het avondmaal. Ik maak Spaghetti Putanesca, zoveel dat Laura nog wel drie keer een lunchpakket er van mee naar haar werk kan nemen. Ook nu weer vroeg ter bedde want het is allemaal erg vermoeiend.

 

Vandaag doen we rustig aan. Er staat een enorme afwas en daarna gaan we naar de rivier (de Taag). Het is weer warmer en de zon brandt op onze, inmiddels roodverbrande, huidjes. De omstandigheden hier zijn zoals juli/augustus in Nederland! De rivier wordt bereikt, maar we belanden in één of ander krottenwijkje van het riviervolkje. Het ruikt er niet zo fris en de dames willen zo snel mogelijk weg. Via een andere weg is de rivier niet te bereiken dus druipen we af en lopen richting huis. Dit keer gaan we door het park, waar we op een bankje onze broodjes eten. Midden in het park staat het Palacio da Quinta de Piedade, waar Carla even van het toilet gebruik maakt. Daarna weer de klim, langs een soort kinderboerderij en dan weer boodschapjes doen bij de Minipreço. Vanavond ga ik pannenkoeken bakken voor de hele familie, inclusief Bruno's zuster Lurdes die overkomt vanuit Engeland. Morgen vertrekt ze naar Guinee-Bissao voor een stage.

 

Riep daar iemand?

5 november 2010| Vandaag gaan we allemaal belangrijke dingen doen. Eerst naar de Nederlandse Ambassade in Alcântara. Laura wil een beetje hulp met werk zoeken en daarvoor moet je daar zijn. De hulp bestaat uit een lijstje met websites en emailadressen. Alle beetjes helpen. Ook de Nederlands Portugese Kamer van Koophandel heeft handige tips, al moet je die zelf op hun website bij elkaar sprokkelen. Daarna naar IKEA, waar we nog twee stoelen en een mooi ingelijste foto van de Elevador da Gloria (een lift vermomd als tram) moeten kopen. Eergisteren waren de stoelen niet op voorraad en de foto te groot om mee te nemen. Door allerlei wegwerkzaamheden raakten we een beetje uit de koers (het zal niet de eerste en zeker niet de laatste keer zijn) en toen kwamen we bij die andere IKEA uit. Helaas konden we daar niet slagen, dus op naar de oorspronkelijke in Loures. Op het moment suprême nam ik echter, tegen het dringende advies van Laura in, een verkeerde afslag en belandden we op de Ponte Vasco Da Gama. Deze is twaalf kilometer lang en van keren is geen sprake. Het is allemaal goed gekomen.

Bruno had de middag vrij genomen om samen met ons naar Parede te gaan. Dat is zeg maar het Scheveningen van Lissabon. Het was natuurlijk weer prachtig weer en het strand was zonovergoten. We gingen lekker Ameijoja eten, kleine schelpdiertjes. Alleen zijn ze stervensduur, ik schat een euro per stuk. Daarna wandelden we langs de zee en wachtten op de zonsondergang, die zo rond 17:30 uur begint. Het was werkelijk prachtig.

's Avonds hadden Bruno's ouders ons uitgenodigd voor een traditioneel Afrikaans (Guinee- Bissau) etentje. Ze wonen vlakbij dus we liepen in ons paasbest de heuvel af. We werden allerhartelijkst ontvangen, alleen Manuel (Bruno's vader) moest nablijven (hij is gymleraar op een middelbare school). Vergadering. Wij werden met allerlei alcoholica en snacks zoet gehouden. Daarna kon het feest beginnen. Betty (Bruno's moeder) kookt professioneel op een school in Lissabon en thuis doet ze het graag dunnetjes over. Ze heeft ook een zelfgemaakte pepersaus die ze altijd bij zich draagt mocht de nood zich aandienen. Ik was gewaarschuwd dat het heel scherp zou zijn, maar het viel reuze mee. Het eten was heerlijk, maar we waren moe van de afgelopen dagen en we moest vroeg op om de reis naar Toledo te aanvaarden. We spraken af dat wanneer ze in Nederland zijn ze welkom zijn en ik ze dan mijn erwtensoep zal voorschotelen, ongeacht het seizoen.

6 november 2010| Vanmorgen reden we, na uitgebreid afscheid van Laura en Bruno te hebben genomen, naar Toledo. Het eerste stuk door Portugal is prachtig (vooral Ponte Vasco Da Gama!), heel groen en afwisselend. Zodra je de Spaanse grens overgaat wordt alles anders, minder groen en grootschaliger. Toen ik voor het eerst Toledo op de borden zag schrok ik. Het is toch raar je naam in grote witte letters te zien. In Toledo zelf wordt je er natuurlijk mee doodgegooid en op straat hoor je de naam ook regelmatig. De eerste twee keer wilde ik reageren. Riep daar iemand?