Gevoelige snaar

Vlak voor onze reis naar Portugal heb ik De Peus een APK en Grote Beurt laten ondergaan. Veiligheid voor alles. Aangezien het beestje op leeftijd begint te komen was dat echter geen garantie voor succes. Zo reden we, na een dagje Cascais, een helling op (één van Bruno's alternatieve routes) die dermate steil was, dat het mechaniek daar een opdonder van heeft gekregen. Vanaf dat moment kwam er een vreemd geluid vanuit het vooronder ons tegemoet, een soort zoemen dat fluctueerde met het toerental. Ik dacht zelf dat het de nieuwe distributieriem was die niet goed was afgesteld. Naarmate we meer kilometers maakten werd het geluid indringender. Thuisgekomen heb ik toch de dealer maar gebeld en daar kon ik meteen terecht voor een luistertest. Het bleek dat de twee spanrollagers van de multi v-riem (vroeger ook wel v-snaar genoemd) versleten zijn. Als die vast- of erafgelopen was zouden de rapen gaar zijn geweest, we hebben echt geluk gehad. Ik kon de auto meteen laten staan, want doorrijden is niet verantwoord. Vandaag is 'ie klaar en dan de eerste dag van de rest van zijn leven. Hoe lang nog?

Eten en drinken en eten

17 september 2011 | Laura is weer vrij en we gingen vandaag naar het gebied bezuiden Lissabon. Eerst reden we over de Ponte Vasco da Gama, waar ik vorig jaar ook al eens, maar dan onvrijwillig over reed. Daarna via Setubal, een tamelijk grote havenstad. Vervolgens de weg langs de kust, waar op een gegeven moment een barbecueplaats opdoemde en we even zijn gestopt. Hele gezinnen waren bezig met de voorbereidingen, waarbij de traditionele rolverdeling niet werd geschuwd. Vader beheert het vuur en moeder moet sjouwen. We liepen naar de zee waar je uitzicht hebt over de Costa Bela. Daarna reden we naar Portinho da Arrábida, een piepklein badplaatsje waar alle parkeerplaatsen bezet waren. We reden dus maar door naar Sesimbra, een alleraardigste badplaats. Aldaar gingen we op jacht naar een restaurant om caracois (slakjes) te gaan eten. Overal, zelfs als het op de kaart stond, nul op het rekest. Behalve bij de laatste poging (altijd de laatste…). Dwars door het binnenland zijn we weer teruggereden. 

’s Avonds zijn we uit eten geweest in het restaurant waar Laura en Bruno vaak eten en daarna stappen in de Bairro Alto. We gingen naar Yggyroska,  de bar waar alle vrienden uit alle windstreken bij elkaar komen. Iedereen vond het heel cool dat wij als oude knarren met onze kinderen gingen stappen. Wat ons niet weerhield er rond half twee de brui eraan te geven en per taxi naar huis zijn gereden.

 

18 september 2011 | Zondag stond Cascais op het programma en Bruno was ook vrij dus die ging mee. Ik wilde via de snelweg gaan, maar Bruno had een betere route. Hoewel, er was een soort sportdag in alle kustplaatsen aan de gang, dus de kustweg (N6) was voor de helft afgesloten (van west naar oost), dus werden we via allerlei omwegen naar Cascais geleid. Aldaar hadden we weer moeite een parkeerplaats te vinden, maar het lukt uiteindelijk toch. We liepen langs het strand naar de haven, waar een kolonie meeuwen de buurt onveilig maakte.

Ook hier werd één en ander aan sport gepromoot, maar dat ontweken we behendig, op weg naar Masala, het Indiase restaurant waar we wel vaker eten. Daar hebben we heerlijk geluncht, waarna we via het strand en allerlei straatjes en een terrasje waar we koffie dronken, weer naar de auto teruggingen. ’s Avonds zouden we bij Bruno’s ouders gaan eten, maar door een sterfgeval in de familie ging dat niet door. In plaats daarvan hebben we wat gechilled en tv gekeken. We waren sowieso doodmoe van alle uitstapjes deze week. Morgen Bilbao…

Zonnebrillen

Niet gehinderd door vulkaanuitbarstingen of sneeuwstormen vertrokken we zaterdagmiddag richting Portugal. De vlucht was voorspoedig en we landden, na een rondvlucht boven de stad en zee, op vliegveld Lissabon. Met de C4 van Bruno's moeder (bestuurd door zijn vader die op een kussentje zat) en een taxi spoedden we richting Póvoa de Santa Iria. Laura, Bruno en Mariska hadden ons, bij wijze van gezamenlijk verjaardagscadeau, uitgenodigd om in de week dat Carla jarig is (en een niet nader te noemen leeftijd bereikt) te komen logeren. Die rest van de avond besteedden we aan een uitgesteld sinterklaasfeest, met kleren (uit eigen kast) typisch Nederlandse eet- en snoepwaren gekocht bij Albert Heijn en Jamin en cadeautjes. Bruno haalde varkensvlees met schelpjes(!) bij de afhaalbarbecue alvorens we vroeg naar bed gingen.

Het beloofde mooi weer te worden en dat kwam uit. Vandaag staat Cascais op het programma, een bad-plaats ten westen van Lissabon. We gaan met het openbaar vervoer, eerst de trein, dan de metro en dan weer de trein. Bij elkaar ben je toch zo'n twee uur onderweg. Het systeem hier is dat je per lijn een kaartje koopt voor 50 cent. Die kun je dan per keer opladen voor een enkele reis of retour. De kaart is een jaar geldig. Als je, zoals wij nu ver moet, heb je drie kaartjes nodig. Dit zorgt in het begin voor de nodige stress, maar we komen er uit. We hebben inmiddels trek gekregen en Laura stelt voor dat we Indiaas (zij zei Indiaans) gaan eten bij Masala Restaurante Indiano. Het is een sfeervol restaurant en het eten is heerlijk en niet duur. Cascais is zonovergoten, de temperatuur schommelt rond de 25ºC, en we lopen langs de Port de Pesca naar het Parque Municipal da Gandarinha. Het is een echt familiepark met pauwen en kippen en allerhande ander gevogelte. Daarna lopen we langs de boulevard naar Parede, wat we niet redden wegens de afstand. We stappen een aantal haltes eerder op de trein naar huis. Helaas missen we de afspraak met Bruno en Rute, maar dat halen we nog wel in. Vlak bij huis deden we de boodschappen voor het avondeten. Helaas hadden ze geen patatjes meer, dus namen we kipnuggets en calamares en sla. Dat verorberd gingen we weer vroeg naar bed.

Maandag hadden we gepland om naar het Parque das Nações te gaan. Laura en Bruno moeten werken, maar Mariska is er al eens geweest en het OV hebben we inmiddels ook onder de knie. Het is weer warmer dan gisteren. We stappen uit op Oriente en verkennen eerst het terrein, aangelegd in 1998 ter ere van de Wereldtentoonstelling. Het is een soort themapark rond de zeevaarders en ontdekkingsreizigers, het (zee)stokpaardje der Portugezen. Gelukkigerwijs zijn er heel veel restaurantjes en barretjes met terras. Dat komt goed uit, want we hebben alweer trek en strijken neer bij Peter Café Sport met uitzicht over de Taag en de kabelbaan. Daarna gaan we shoppen in het luxe Centro Vasco da Gama. Mariska komt met armen vol tasjes weer buiten en ik heb zelf een micro-usb kabel gescoord bij Vobis. Moe maar voldaan gaan we huiswaarts en halen nog wat boodschappen voor het avondmaal. Ik maak Spaghetti Putanesca, zoveel dat Laura nog wel drie keer een lunchpakket er van mee naar haar werk kan nemen. Ook nu weer vroeg ter bedde want het is allemaal erg vermoeiend.

 

Vandaag doen we rustig aan. Er staat een enorme afwas en daarna gaan we naar de rivier (de Taag). Het is weer warmer en de zon brandt op onze, inmiddels roodverbrande, huidjes. De omstandigheden hier zijn zoals juli/augustus in Nederland! De rivier wordt bereikt, maar we belanden in één of ander krottenwijkje van het riviervolkje. Het ruikt er niet zo fris en de dames willen zo snel mogelijk weg. Via een andere weg is de rivier niet te bereiken dus druipen we af en lopen richting huis. Dit keer gaan we door het park, waar we op een bankje onze broodjes eten. Midden in het park staat het Palacio da Quinta de Piedade, waar Carla even van het toilet gebruik maakt. Daarna weer de klim, langs een soort kinderboerderij en dan weer boodschapjes doen bij de Minipreço. Vanavond ga ik pannenkoeken bakken voor de hele familie, inclusief Bruno's zuster Lurdes die overkomt vanuit Engeland. Morgen vertrekt ze naar Guinee-Bissao voor een stage.