Keutenberg

7 juni 2024 | We zijn al vaker in Zuid-Limburg geweest in de loop der jaren, maar de laatste keer was toch al weer tien jaar geleden. Dit jaar kozen we weer voor een Natuurhuisje, bovenop de Keutenberg nabij Schin op Geul. Deze berg is berucht vanwege de 22% helling, geliefd bij wielrenners uit alle windstreken. De rit van 2,5 uur was zonder echte verrassingen, met de nodige files natuurlijk. We waren ruim op tijd vertrokken en kwamen precies op tijd aan. Onderweg deden we ons traditioneel tegoed aan boterhammen met gebakken ei. We werden allerhartelijkst ontvangen door de uitbaters, rondgeleid en voorgesteld aan het gedierte (kippen en herten) en getrakteerd op een enorme appelvlaai waar we twee dagen mee gedaan hebben. Na de van thuis meegebrachte spaghetti met (vader maakt) saus nog een wandelingetje gemaakt in de buurt, waar bij we een enorme grasmaaimonster zagen die nog laat aan het werk was.

8 juni 2024 | Heerlijk (uit-)geslapen, het is tenslotte vakantie. Eerst maar eens boodschappen doen in Valkenburg, meer precies bij de AH. Maar eerst een gegrild kippetje scoren, na een zoektocht bij Vesting Grill. Daarna aardappelsalade bij de traiteur en vervolgens de dagelijkse boodschapjes bij de Appie. Nog even wat foto's gemaakt in en om het huis. Blijkt dat ik in 2014 al "zicht op Schin op Geul" heb gekiekt (nu ons uitzicht).

Na de lunch gingen we het Kerkepad uitchecken, een steil modderpaadje omlaag bijna recht tegenover ons huisje. We hadden wat tegenliggers en er waren veel omgewaaide bomen, dus het ging met horten en stoten. Eenmaal beneden kom je op camping de Gronselenput dat een aantal weken geleden nog ontruimd is wegens overstromingsgevaar. Daarna langs de Kleine Geul richting Schin op Geul, waar we twee eerdere tegenliggers weer tegenkwamen en samen een stukje opliepen. Snel terug, want we moeten de beruchte helling op van 22%. Dat viel overigens reuze mee, op de fiets is dat een stuk lastiger is onze indruk. 

De rest van de middag lekker op het terras gezeten met een boek (Papa Blanca, een vaderdagcadeau). Deze crimineel die ik al eens in levenden lijve ontmoet heb, blijkt net als ik bij R. Mees & zoonen Assurantiën te hebben gewerkt, midden jaren zestig. De wereld is klein. Kip en aardappelsalade smaakten goed, er is nog over voor morgen. De eerste Rummikubsessie is nipt gewonnen door Carla. Ik wijt dat aan mijn cijferblindheid. Morgen meer geluk met Scrabble?

9 juni 2024 | Nee dus, kan ik alvast verklappen. Ook 's ochtends zat het niet mee, het rookalarm ging af tijdens het bakken van het spek voor het Engels Ontbijt. Na de lunch gingen we weer wandelen, nu de andere kant op in zuidelijke richting. Bij Hoeve Blankenberg (Wijlre) rechtsaf het Groendellervoetpad op en dan weer rechtsaf, over de Heideweg naar Engwegen. Ik dacht, we zijn pas op de helft maar het bleek dat we alweer onderaan de Keutenberg stonden. Carla had het wel in de gaten. Van schrik zijn we maar een ijsje gaan eten bij camping Vinkenhof. Daarna via allerlei paadjes weer op huis aan, waarna we de hele middag lekker in de zon hebben zitten lezen. Ik heb mijn boek al weer uit. De rest van de kip en aardappelsalade gegeten en de Scrabblecompetitie hervat, helaas door mij weer verloren.

me jassie

10 juni 2024 | Tegen de verwachting in hebben we eigenlijk geen last van spierpijn, hoewel we dit jaar nauwelijks getraind hebben voor de wandelingen. Het is vandaag slecht weer, dit in tegenstelling tot twee hele zonnige dagen hiervoor. Prima gelegenheid om naar Roermond af te reizen naar de Designer Outlet, waar ik bij Carhartt WIP (Work In Progress) een jasje en shorts scoorde, Carla had geluk bij Rituals waar zij met een cadeaubon kon afrekenen. We hadden ook een bezoekje aan downtown Roermond gepland maar het weer werd zo slecht dat we maar weer huiswaarts zijn gekeerd, bij tijd en wijle door hevige regenbuien. Vanavond revanche...

11 juni 2024 | Helaas weer verloren. Vandaag doen we boodschappen bij de Lidl in Hoensbroek, dat een beetje overhoop ligt door werkzaamheden. Daarna weer een wandeling in de buurt, nu de Gronzedelle, een pad naar beneden door het bos. We komen weer uit bij eerder genoemde camping en gaan door naar Schin op Geul. Daar is weinig te beleven en het begint ook te regenen. We schuilen even onder een boom bij het standbeeld van Wim Sonneveld in de figuur van Frater Venantius, die volgens de overlevering hier vandaan komt. Daarna wat gedronken bij de Herbergier, ik een Sjins Blond, een lokaal biertje van de tap. Daarna weer omhoog de berg op. Gelukkig wel weer (ternauwernood) gewonnen met Scrabble!

 

12 juni 2024 | Maastricht. We waren hier ook al eerder, in 2014 en 2009, om ons 30-jarig huwelijksjubileum te vieren. Destijds wandelden we over de stadsmuur, die in 2019 is ingestort en nu wordt gerestaureerd. Een waar monnikenwerk met allemaal genummerde en van QR-code voorziene stenen teneinde de muur weer in originele staat te herstellen.

 

 

In Carla's zakken brandde al twee jaar een cadeaukaart van Wonderbox voor een High tea, die we nu gaan verzilveren in Grand Café Maastricht Soiron, een sympathieke uitspanning waar voornamelijk grijze koppies te zien zijn, inclusief een Handwerk Damesclub!

Daarna winkelen in downtown Maastricht, allemaal op ons gemakje. Na een paar uur hebben we het wel weer gezien en rijden we op huis aan. We zijn te moe voor de Rummikub.

13 juni 2025 | Het blijft mooi weer dus een goede reden om naar de dierentuin te gaan in Kerkrade, de GaiaZoo. Het is een voor onze begrippen kleinschalige dierentuin, ingedeeld in (nagebootste) habitats, waaronder ook de Limburgse. De dieren krijgen goed de ruimte, waardoor het ook kan voorkomen dat je ze niet ziet. Gelukkig kan je om bijna alle verblijven heenlopen zodat de kans op een glimp wel groter is. 

Je ziet hier ook wel dieren die je elders niet ziet, zoals de Boshond of de Capibara.  Speciale attractie is natuurlijk het onlangs geboren Berberaapje (a.k.a. aapjes kijken).

Kortom, vermaak voor jong & oud...

14 juni 2024 | Vandaag even resetten. Uitgeslapen, boodschappen gedaan, gelezen in de tuin (Rotterdam van Arjen van Veelen, aanrader!). Kippetje gegeten en een avondwandeling in de buurt. 's Avonds breekt de hel los met wind en regen. Gewonnen met Scrabble.

15 juni 2024 | Gelukkig klaart het in de loop van de ochtend weer op en kunnen we de voorgenomen wandeling over de Brunssummerheide aanvangen. We lopen de lichtgroene paaltjesroute van Natuurmonumenten. Helaas is er bijna geen sprake van heide maar vooral bos en duinen en heel veel loslopende honden (en hun her en der willekeurig gedeponeerde excrementen). Bijzonder was nog de zilverzandafgraving dat momenteel wordt omgeturnd tot natuurgebied. Via Simpelveld teruggereden. Gewonnen met Rummikub.

16 juni 2024 | Vanwege het slechte weer vandaag weer uitgeslapen. Des middags een potje voetbal gekeken (Polen-Nederland) en na het avondeten, toen het weer opklaarde nog een flinke wandeling gemaakt naar/op de Sousberg hier in de buurt. Twee steile hellingen, dat hakte er in en ik was dermate bezweet dat ik geholpen moest worden mijn T-shirt uit te trekken. Met overmacht verloren met Scrabble.

17 juni 2024 | Traditiegetrouw is het in de ochtend regen dat de klok slaat, een mooie gelegenheid om Kasteel Hoensbroek te bezoeken, stokpaardje van Carla. Kort door de bocht bestaat dit grootste kasteel van Nederland uit drie gedeelten, heel oud, iets nieuwer maar toch wel oud en nog iets nieuwer maar best wel oud nog. Het oudste gedeelte bevat gangetjes, trappetjes en krochten waar Carla niet in durft vanwege haar milde claustrofobie, De rest is wel begaanbaar en ook wel interessant. Na een bezoek aan de glasbak en de Lidl hebben we de middag toch weer lezend (Oud worden, jong blijven van Erik Scherder, in één ruk uitgelezen) in de zon doorgebracht. Nipt gewonnen met Rummikub.

18 juni 2024 | De verjaardag van Sir Paul en mijn vader. Maar dat terzijde. Vanwege het aanhoudend slechte weer een binnenactiviteit: de steenkolenmijn in Valkenburg. Net echt, het is een steenkolenmijn nagebouwd in een mergelgrot. De echte mijnen zijn hermetisch afgesloten nadat het graven naar het zwarte goud was gestopt. Het is meer een museum met een rondleiding door een ervaringsdeskundige die op een of andere manier in of voor de mijnen heeft gewerkt. Zo hadden wij Wim en het gezelschap van een ander echtpaar. Carla moest natuurlijk even wennen aan de gezellige beslotenheid van de mergelgrot, waar een steenkolenmijn nauwkeurig is nagebootst, met alle machines, constructies, treinen, nagebouwde situaties et cetera. Op zich al een gigantisch karwei. Het was super leerzaam, het leven van de mijnwerkers (kompels) was echt niet te benijden. Goed dat het gestopt is moeten we maar denken!

 

 

Na een bezoekje aan de Jumbo hebben we nog een tijdje op ons overdekte terras kunnen zitten en lezen (Dwars door de Lage Landen van Arnaud Houben). Eind van de middag barstte het los en ben ik maar aan het eten begonnen, waarna een potje Scrabble (weer) niet werd gewonnen (Carla had een keer 50 punten extra en dan lul je niet meer...).

19 juni 2024 | Na wat huishoudelijke beslommeringen zijn we nog een iets grotere wandeling gaan maken in de buurt. Weer zuidelijk, maar bij Hoeve Blankenberg doorgelopen via de Dodemanweg. Door alle regen afgelopen dagen is het pad daar zeer drassig en modderig, Carla liep in een poel drijfzand! Via de iets hoger gelegen akker kon je wel doorlopen. Via de Kinkerweg/Luijtenweg en Onderste Heideweg liepen we het Lemmensbos in, waar de paden geheel waren uitgesleten door waterstromen als gevolg van de regen. Via de Sousberg kom je dan weer in Schin op Geul aan, waar we bij de Herbergier op het inmiddels zonnige terras iets dronken met vlaai. Langs de flink gezwollen Kleine Geul weer terug tot de Gronzedelle en zo weer naar het huisje.

 

De zon schijnt nu volop en heerlijk op het terras/oprijlaan gezeten en gegeten. Oh ja, er liep een eekhoorn over het afdakje. Gewonnen met Rummikub.

20 juni 2024 | Ter afsluiting van deze lente en onze vakantie leek een bezoekje aan Sittard ons wel passend. Het is maar een half uurtje rijden en parkeren konden we aan de Hub Dassenplein. Modern hoor, zo'n hub aan het Dassenplein, maar het bleek zijn voornaam te zijn! Het is markt vandaag dus dat belooft een gezellige drukte. Dat valt mee. We beginnen aan een wandeling over de stadswallen om de oude kern heen. Daarna door het autoluwe centrum langs de winkels en tenslotte de markt, waar stoffen de overhand hebben. Het gaat een beetje miezeren en het is lunchtijd, dus een terrasje aan de Markt opgezocht (De Limbourg Sittard). Zoervleis met patat en Carla een aspergesoepje, kroket en carpaccio met brood. Na nog een rondje rond de (overmatig aanwezige) kerken gaat het wat harder regenen en vluchten we de Music Machine in, helaas weinig van mijn gading. We zijn via Eckelrade, waar we in 1986, zeven maanden zwanger en wel, vakantie vierden, terug gereden. En gewonnen met Scrabble!

21 juni 2024 | De terugreis verliep zonder incidenten.

Löss en mergel

Over tradities gesproken, de laatste jaren gaan we er een weekje, al dan niet gesubsidieerd door het kerstpakket, tussenuit rond Carla's of mijn verjaardag. Dit jaar dus de tweede week van april en wel naar Zuid-Limburg, meer precies Bungalowpark Schin op Geul. Als bonus kwamen de kinders (vier inmiddels) ook een weekendje in een eigen bungalow. De kinderen reden gevieren in Sander's auto mee en wij met alle bagage in de Peus. Ruimte zat! Arriveren had nogal wat voeten in de löss, aangezien de navigatie je naar een verkeerd punt in Walem stuurt. Vertwijfeld informeerde ik bij een lokale bewoner die op zijn motormaaier zat en die stuurde ons, nadat hij bevestigde dat echt iedereen naar dit punt wordt gestuurd, de juiste kant op. Daarna gezwind boodschappen voor drie dagen doen bij de Appie in Valkenburg. Die avond aten we pannenkoeken en hebben we spelletjes gedaan op de Xbox in de kinderbungalow.

De zaterdag was gereserveerd voor een bezoekje aan Maastricht, lekker winkelen, een uitstapje naar de Wyck aan de overkant en wandelen over de stadsmuur, nadat we Japans aten op een terrasje aan de Maas. Die avond aten we luxe broodjes en twee door mij op de markt stiekem gescoorde gegrilde kippetjes, waarna we nog de Monsters vs. Aliens op DVD keken. 

Zondag gingen Mariska en Sander snowboarden en wij namen Laura en Bruno op sleeptouw naar Valkenburg. Het is naar mijn smaak wel erg toeristisch maar iedereen vond het wel leuk. De avond brachten we gezessen door rond de Japanse bakplaat en vierden alvast Carla's verjaardag.

Maandag ondernamen we met zijn allen een korte wandeling in de buurt, voor de kinderen weer richting huis reden. We raakten, lopend langs de Geul, verzeild bij kasteel Schaloen, met aanpalend kasteeltuin Oud Valkenburg, wat helaas voor het seizoen gesloten was. Nadat iedereen was vertrokken reden wij de Mergellandroute.

We zouden eerst op dinsdag en donderdag een lange wandeling maken, maar het weer was nog niet zo goed dus gingen we dinsdag naar Leuven, een stadje dat Mariska en Sander onlangs bezochten en waar ze heel enthousiast over waren. Op de terugweg reden we, de snelweg mijdend, weer op huis aan.

Wij doen al jaren wandelingen uit het boek De mooiste wandelingen in Nederland van Capitool en één ervan start op steenworp afstand van ons park. Het is de Geul en Gerendal route, een wandeling met pittige klimmetjes. Het weer is intussen werkelijk schitterend en we genieten dan ook met volle teugen van het landschap. We liepen door dorpjes als Oud-Valkenburg, Stokhem, Engwegen en Schin op Geul.

Op de achterkant van deze route staat de Cannerberg en St.-Pieter route, één die we al eerder hebben gedaan maar, we zijn er nu toch, we hebben deze op donderdag dunnetjes over gedaan. De beschrijving is helaas niet al te duidelijk dus we zijn op het stuk bij de mergelgroeve enigszins verdwaald. Het weer is iets minder, maar het mag de pret niet drukken. De wandeling gaat ook nog een stukje door Maastricht en dat is ook weer niet verkeerd. 

Vrijdag reden we, met een kleurtje op onze toet, weer westwaarts.

Er zijn grenzen

Wij zijn waarschijnlijk de enigen die nog nooit op het Drielandenpunt zijn geweest. Nu we zo dichtbij zijn wagen we het erop. We nemen de snelste route met de TomTom, wat altijd een verrassende rit oplevert. We parkeren gratis bij de Wilhelminatoren die we ook beklimmen voor 2 euro p.p.. Het is een vermolmd stuk hout met uitzicht op een stukje Duitsland vermoeden we. We wanen ons op het Drielandenpunt, maar dat ligt een stuk verderop ontdekken we later. Het is nog net geen massatoerisme gelukkig. Het wemelt er van de zwerfkatten die er overigens weldoorvoed uitzien. Als ik het Echte Drielandenpunt voorbij loop krijg ik prompt een sms’je van Vodafone dat ik welkom ben in België.

We vertrekken maar richting Heijenrath voor een wandeling door het Gulpdal. Helaas kunnen we het gratis parkeerterrein alleen verlaten als we 2 euro in het automaatje gooien. Gratis met een twist. Onderweg kopen we in de Epener Spar versgebakken broodjes en nog verserder gesneden salami (goedkoper en waarschijnlijk lekkerder dan het lunchpakket dat het hotel slijt voor 13,5 euro p.p.). Het is een pittige tocht met veel klimmen en dalen. Gladheid ligt ook weer op de loer, Carla kan er wel om lachen. Het is druilerig weer en best koud. De gedeelten langs de Gulp (ik kan het ook niet helpen) zijn het fotogeniekst.

Bijna 24 jaar geleden huurden Carla en ik een huisje in Eckelrade. Carla was toen zeven maanden zwanger van Mariska. Opa bracht en haalde ons met de Hyundai Pony. We reden er heen om te kijken of we het huisje nog terug konden vinden, maar dat is niet gelukt. De kaart die we toen gebruikten heb ik nu weer meegenomen. Al onze fietstochtjes van toen staan er op getekend met balpen.

We willen niet in het hotel eten, dus gaan we Houthem uitchecken qua Horeca. Dat valt tegen. De Friture is maandag en dinsdag gesloten, het enige andere restaurant is heel duur, dus we melden ons met hangende pootjes bij het hotel. Geluk bij een ongeluk: ze hebben Zoervleis, heb ik altijd al eens willen proberen!

(Zelf)ontspannen in Eckelrade - juli 1986

Window of opportunity

Eigenlijk zouden we nu in Normandië zijn bij Celma & Robert. Jammer genoeg zijn ze gestopt met hun chambre d’hôtes. Als redelijk alternatief had Carla in februari al een hotel-letje in Houthem St. Gerlach in Limburg geboekt, een 3-daags Volop Genieten arrangement in De Geulvallei. Stom toevallig hadden Carla’s ouders in 1967 in hetzelfde dorp ook al eens in hotel Roeloffzen gelogeerd. Afgelopen dagen regende het aan een stuk en onderweg hadden we meer van hetzelfde. Eenmaal in Limburg zelf kregen we een semi wolkbreuk over ons heen. Dat beloofde veel goeds en inderdaad, toen we ingecheckt waren en een wandeling wilden gaan maken, klaarde het op. Zo zeer zelfs dat we zweetten als otters.

We liepen de Geul en Gerendalroute uit het losbladig ANWB wandelingenboek. In 2004 hebben we al een gedeelte in dit stuk gelopen. Het Gerendal loopt ten Westen parallel aan de rivier de Geul. Het landschap is een mengelmoes van weiden, boomgaarden, bos en akkers. Ideaal voor mensen die snel verveeld raken. We moesten soms ook behoorlijk klimmen. Op de terugweg daalden we af via een modderige getrapte helling. Carla vroeg of ik nog/al last had van mijn knie. Een nanoseconde later lig ik op mijn kont waarbij ik mijn (geopereerde) pols ook nog bezeer. Dat heb je er van! Het betrekt langzaam en als we de auto naderen regent het al. Onderweg naar het hotel breken de wolken. Ons window of opportunity is gesloten. Na een korte chillperiode gaan we eten in het hotelrestaurant. Het valt niet tegen. Na een staartje eredivisie (Ajax geen kampioen!) en Wegmisbuikers gaan we nog even een frisse neus halen. Het dorp is uitgestorven. We blijken pal tegenover Ronald McDonald's Kindervallei te zitten, we dachten eerst dat het een moskee was! De wilde frisheid van regen geeft het dorp een mysterieuze glans.



Ansichtkaart Hotel Roeloffzen



Foto vanuit hotel, april 1967

Muur van begrip

Precies 10 jaar voor de val van de Berlijnse Muur zijn Carla en ik getrouwd, na een verlovingstijd van 2 jaar, 4 maanden en 2 dagen. Afgelopen zaterdag hebben we, met nog ruim twintig anderen, dit heuglijke feit gevierd en meteen maar onze nieuwe keuken ingewijd onder het motto 'Open Keuken'. 's Anderendaags spoedden wij ons naar Maastricht, waar we een kamer in Chambres d'hôtes 'La Cloche' hadden afgehuurd. Het is gevestigd in een monumentaal, geheel gerenoveerd pand aan de Brede-straat. Inchecken moest echter in het café met dezelfde naam aan het Vrijthof, wat om de hoek is. Je krijgt de sleutel mee, ook van de voordeur! Parkeren deden we in het Q-Park Vrijthof. De kamers hebben een thema, de onze dat van de Mestreechter Geis (Maastrichter Geest). Geen idee, maar van deze 'geest' staat een sculptuur (één van de vele in Maastricht) op Het Bat nabij de Kleine Stokstraat.

We boften, heel november is het koopzondag in Maastricht (alleen de zondagen natuurlijk), dus we konden lekker slenteren, etalages kijken en winkelen. Dat maakte toch wel hongerig en omdat we een deur verder India House zagen gingen we daar eten. Dat viel zwaar tegen. De kwantiteit viel on-Indiaas mee, maar de kwaliteit viel omgekeerd evenredig tegen. Zelfs het als Indiaas aangeprezen bier (Cobra) was, volgens het etiket, gebotteld en gebrouwen in de EU of all places. De restauranthouder kreeg later op de avond nog versterking in de vorm van een wat oudere dame, die je het best kan omschrijven als Madam Mikmak (haar/gewaad) met een zwaar Engels accent. Na deze teleurstelling gingen we bij Florian nog een Italiaans bakkie halen. 'Florian is het goed bewaarde geheim van Maastricht' kraait de website. Inderdaad, het was leeg. De koffie echter (Illy!) was uitstekend. Het meisje riep vanachter de kassa 'wat we wilden drinken' en bij het afrekenen moest ik zelf de bon van de kassa scheuren! Tot zover de bediening.

Daarna zijn we nog een avondwandeling door de stad gaan maken en redelijk vroeg teruggegaan naar de kamer. Wat nog opviel was het aantal terrassen (met verwarming, foei!) die goed bezet bleken en niet alleen door rokers. Vanmorgen ontbeten we in het café aan de Vrijthof. Dat was erg goed geregeld en overvloedig. Het is in de prijs van slechts 80 euro begrepen. Daarna de spullen naar de auto gebracht en weer een flinke stadswandeling gemaakt. Over de Maas via de Sint Servaasbrug, door Wyck (bekend van Wieckse Witte) en de nieuwe wijk Ceramique (v/h Sphinx) terug via de Hoge Brug naar de Stadsomwalling, daterende uit 1229.

Daar kan geen Berlijnse muur tegenop! De muur eindigt in een wirwar van universiteitsgebouwen en toen zijn we maar naar het centrum teruggelopen, waar we nog wat gewinkeld hebben. Een echte aanrader is Selexsyz, gevestigd in de Dominikanenkerk. We waren moe en zijn maar weer eens op huis aangereden. Laura had gebeld dat ze ziek was en we zijn even bij haar langs gereden. Het blijft toch je kind hè.