Tussen twee vuurtorens

Vorige week donderdag kreeg ik het ineens op mijn heupen en wilde een weekendje weg. In verband met weekenddienst kan dat maar eens in de twee weken, dus haast was geboden. Via VVV Texel heb ik een B&B geboekt, nu eens niet in de duinen of Den Burg, maar in de polder, even buiten de Waal aan de Spangerweg.

Het regende al dagen pijpenstelen, zo ook onderweg naar Den Helder. Tijdens de rit klaarde het toch op en eenmaal op de boot was het droog. Het was behoorlijk druk, met een overdaad aan Duitsers die Herbstferien feierden. We konden pas om 16.30 uur de B&B in, dus verpoosden wij ons alvast op de vaste pleisterplaatsen. In Den Burg kochten we bij de VVV het losbladige boekje "4 fietsroutes en 24 wandelingen" een heruitgave van een vastbladig boekje dat we al uit hebben. Er staan andere wandelingen in en op de achterkant van elke NL versie staat nu ook de DE versie. Handig, zei Carla, als we alle wandelingen gedaan hebben doen we ze nog een keer in het Duits! Verder de topografische kaart van Texel op schaal 1:25.000, ter vervangingen van die uit 1998. Hiermee gewapend gingen we het eiland over. Den Burg lag er inmiddels zonnig bij. We kwamen een kat tegen die op een dak lag te zonnen. Hij wilde zo graag aangehaald worden dat hij er bijna afpleurde.

Na den Burg was het de beurt aan de vuurtoren in het uiterste noorden van het eiland. Hier is aan het strand een nieuwe strandtent verrezen. Over de bediening en lay-out zijn we niet zo tevreden, maar de locatie en het weer maakt veel goed. Er is na de aanleg van een strekdam een enorm strand ontstaan, waarop de de regen van afgelopen dagen behoorlijke plassen zijn gevormd, waar we dan weer helemaal omheen moesten om rond de vuurtoren te kunnen lopen.

De B&B is gelegen aan de Spangerweg, bezuiden de Waal en kijkt uit over de polder met aan de horizon Den Burg en Oudeschild, waar we een etentje in 't Pakhuus hebben gereserveerd. We namen kokkeltjes, vissoep, weiderund en lam. Buiten is het inmiddels stikdonker en wolkeloos. We genoten nog even na onder de sterrenhemel aan de rand van de Waddenzee. 

De volgende ochtend, na het breakfast, begonnen we welgemoed aan een wandeling in de Polder Waal en Burg. Het is werkelijk schitterend weer, hoewel de regen het land zeer drassig heeft gemaakt. Gelukkig hebben we waterdichte wandelschoenen. Naast de onvermijdelijke schapen zijn er ook veel (water-)vogels die zich al opmaken voor de grote trek. Net voor we weer in de auto stappen zag ik een vos de weg oversteken, waarna hij in het struikgewas verdween. 

We hebben nog tijd zat dus brachten we een bliksembezoek aan de Slufter, waar het wemelde van de Duitsers. Het woei inmiddels ook wat harder dus zijn we maar afgedropen en reden naar de Worsteltent voor een bakkie op het terras. We begonnen ook wel trek te krijgen en een bezoek aan Texel is niet af als je niet bij Veronica in Oudeschild hebt gegeten. Echte RAS-patat en kibbeling. Die patat viel trouwens een beetje tegen maar de kibbeling was goed. Eten doe je daar trouwens in gezelschap van zeer brutale spreeuwen.

Vanuit de kamer konden we het licht van de vuurtoren van Texel maar ook die van Den Helder zien. Aangezien we nog tijd hadden, zijn we daar ook nog even langsgereden. De Lange Jaap, zoals hij officieel heet, staat eigenlijk in Huisduinen, maar een kniesoor die daar op let. Vanaf de dijk heb je een schitterend uitzicht over het Marsdiep en de zandplaat Noorderhaaks.

Kattenvrouwtje

Met enige trots kan ik vertellen dat een door mij gemaakte foto wordt gebruikt in het halfjaarlijks blad van Erfgoed Leidschendam. Het is een foto van een zwerfkat in Póvoa de Santa Iria, die ik eerder dit jaar maakte toen wij daar op vakantie waren. Ik kreeg een e-mail van een zekere Ernst van Erkelens die mij vroeg deze foto die hij op Toledo's pad had ontdekt, te mogen gebruiken. Dat vond ik natuurlijk goed mits hij mij als bron zou vermelden. Het betreft het schrijnende verhaal van Anna van den Bergh, een kattenvrouwtje over wie op de site van Erfgoed Leidschendam al eens een uitgebreider verhaal verscheen. Zij leefde en stierf zoals haar eigen zwerfkatjes, door God, de instanties en iedereen verlaten.

Om de overige (zwerf)katten die ik kiekte op onze reizen van, naar en in Portugal niet te kort te doen, hieronder een overzicht.

Voor- en tegenspoed

Tuinbanken zijn bij ons geen lang leven beschoren. Het klimaat werkt niet mee en de kwaliteit van de Gamma, Karwei en Praxis bankjes laat te wensen over. Zodoende kochten we vorig jaar bij Intratuin de Sangsong tuinbank, getimmerd van goedgekeurd Meranti. Dit bankje steekt constructief goed in elkaar. Dus geen grote boorgaten op plekken waar de meeste kracht wordt uitgeoefend (recht onder mijn billen, zeg maar). Dit jaar bezweek de bank in de voortuin, dus bij Intratuin Pijnacker een tweede gekocht, mede gefinancierd door de VVV-bonnen die we nog hadden liggen.

Het repareren van de Peus ging niet van een leiendakje. Volgens het Autoschadehuis had mijn assurantie-tussenpersoon geregeld dat er eerst expertise bedreven moest worden. Ik geen erg, maar de garagist sputterde tegen: dat is zeer ongebruikelijk als de auto All Risks (al riks volgens mijn vader) verzekerd is. Toch maar even gebeld met onderhavige tussenpersoon. Deze ex-collega wist het niet en wie het wel wist (een andere ex-collega) was vrij die dag. Dan het expertisebureau maar eens gebeld. Die gaf aan dat de verzekeringsmaatschappij er op had aangedrongen. Mevrouw liet ook merken niet gediend te zijn van onze bemoeizucht... Enfin, de inderhaast aangetreden expert schatte de schade op 2050€. Dit bedrag zou aan mij worden overgemaakt. Ook dit is zeer ongebruikelijk want ik heb 'Topherstel', wat inhoudt dat de auto echt gerepareerd moet worden bij een bepaalde garage in de regio. Later bleek dit dan weer op een misverstand te berusten en kon ik de Peus afgelopen maandagochtend vroeg ter reparatie aanbieden. Mijn inmiddels tot Bijbelse proporties gegroeide optimisme dreef me ertoe er van uit te gaan dat hij 's avonds weer klaar zou zijn. Helaas, ik kon hem pas woensdag ophalen. Woensdag werd ik gebeld dat het donderdag zou worden. Al die tijd reed ik in een Opel Corsa, een autootje waar ik mijn benen niet in kwijt kan. We denken er over kleiner te gaan rijden, maar nu twijfel ik een beetje. Wat een ruimte weer!

Afgelopen weken ben ik natuurlijk ook weer hard bezig geweest bij de Stichting Zwerf-katten Rijnmond, alsmede bij de Dierenambulance Rotterdam Rijnmond, waar ik mee ga helpen de nieuwe website te bouwen. Hierover later meer. Hieronder een impressie van een actie waarbij ik vijf gecastreerde katten moest terugbrengen naar de boerderij in Sommelsdijk waar ze gevangen waren. Er liepen daar ook kippen en varkens, toevallig twee van mijn favoriete dieren...

In dier voege

Begin januari dit jaar had ik het helemaal gehad. Ik moest in actie komen ander zou het helemaal fout gaan. Zodoende heb ik contact opgenomen met de Stichting Zwerfkatten Rijnmond of ze iemand (zoals ik) als vrijwilliger konden gebruiken. Dat konden ze! Ik ben natuurlijk geen vreemde voor ze, zoals je in het bericht "Een dagje uit van de stichting" kunt lezen.

Op 1 februari jongstleden ben ik begonnen. Momenteel is er een chronisch gebrek aan chauffeurs, dus daar ben ik mee begonnen. Ook het PC-park wordt nu door mij onderhouden, wat inhoudt dat ik alle PC's weer up-to-date probeer te krijgen. Aangezien de machientjes van respectabele leeftijd zijn, lukt dat wel maar heel langzaam. Tot overmaat van ramp crashte er één (toeval...), die ik vervangen heb door het exemplaar dat ik uit Portugal heb meegenomen. Via via had de stichting ook een HP Laser All-In-One op de kop getikt en die heb ik aan de praat gekregen en aan het netwerk gehangen.

Het draait natuurlijk om de zwerfkatten en daarvoor moeten we naar buiten. Ik ben maar een beginneling op dit gebied dus ik vergezel de doorgewinterde lieden achter het stuur of als bijrijder. Tot nu toe ben ik op pad geweest met Joke, Walther, Yvonne en Maaike. De eerste dag met Joke was gelijk bingo: een ren plaatsen in Pernis, een kat brengen naar het asiel in Spijkenisse, een kat ophalen in Hellevoetsluis en een locatie inspecteren in Zevenhuizen. Voor een vangactie zijn we gaan folderen in Feijenoord. Met Walther ben ik onder andere katten gaan brengen naar een boerderij annex manege in Berkel en Rodenrijs. Er waren net schapen op het ijs die vervolgens de stal werden ingejaagd waar wij net de katten aan het vrijlaten waren, net Wild West... In Heerjansdam plaatsten we een vangkooi bij mensen thuis die daar een kat in de garage opvingen maar zich niet door hen liet vangen. De volgende dag was het raak.

Ook met Maaike heb ik vangkooien geplaatst, nu in Pendrecht. Daar lopen twee zwerfkatten waarvan we er één gevangen hebben, de andere laat zich niet zien. We keren wel meerdere keren terug op het plaats delict om te kijken of er al resultaat is of om het lokvoer te verversen. Verder brachten we twee katten naar Bleiswijk, waar ze bij een groentetransportbedrijf werden teruggeplaatst. Ze worden daar verzorgd door Ismaël, die als een kind zo blij was dat ze terug waren. Het leuke van dit werk is dat je ook contact hebt met de betrokken buurtbewoners.

Met Yvonne ging ik eerst een kat ophalen die door een vrouw in haar toilet was opgesloten, ze had hem daar met voer naartoe gelokt. Probeer hem dan maar eens te vangen! Ook moesten we een kuurtje brengen naar Crooswijk, waar een vrouw zich ontfermd had over een zieke kat. Met Yvonne bracht ik ook een overleden kat naar het crematorium in Ommoord. Dat was een minder leuke ervaring. We zouden de kat (in een zak...) in de koeling leggen, maar daar lagen ook dode honden, open en bloot. Daar schrok ik wel van.

Ik ben ongetwijfeld een aantal ritten en gebeurtenissen vergeten. Je bent de hele dag bezig en er moeten ook ad-hoc dingetjes geregeld worden, zoals het brengen van een vergeten laptop naar Ridderkerk, het ophalen van kattenvoer dat iemand overhad en aan ons schonk tot het tanken van diesel voor de bus en de bestelwagen.

De stichting ressorteert onder Dierenbescherming Rijnmond en die zoeken ook mensen. Ineke, de directeur van de stichting, heeft mij daar voorgedragen en ik heb een gesprek gehad. Deze maand ga ik meewerken aan de bouw van de nieuwe website, waarbij de nadruk in eerste instantie zal liggen op de pagina('s) van de Dierenambulance. In dier voege ga ik ook stage lopen bij de meldkamer en de ambulances, waarbij ik niet uitsluit dat ik, als de website klaar is, daar blijf plakken...

Redelijk alternatief

Carla en ik willen al heel lang onze benedenverdieping een warmere uitstraling geven, door de plavuizen te bedekken met een houten of laminaatvloer. Helaas kan Bruin deze organisatorische en logistieke nachtmerrie niet trekken, dus besloten we als redelijk alternatief een mooi vloerkleed aan te schaffen. De oplettende lezer weet inmiddels dat wij van het type "Ikeaklant" zijn, dus daar keken we afgelopen vrijdagmiddag eerst maar eens. We zagen een mooi kleed dat helemaal in ons interieurtje zou passen, de Kajsa, die we semi negeerden omdat we die toch wel erg groot vonden. Eenmaal, onverrichter zake, thuis toch maar eens nagemeten: dat zou toch passen!

Waarom ik niet eerst gemeten heb is mij ook een raadsel. Helaas is deze Ikea op zondag dicht en in Delft was geen voorraad, dus moest ik tot vandaag wachten. First thing in the afternoon reisde ik naar Barendrecht af om het kleed alsnog te scoren. En wat denk je? Ook nog eens 50€ afgeprijsd, dus voor slechts 149€ kunnen wij er weer tegenaan. Het enige waar ik nu nog bang voor ben is dat onze katten ook dit kleed als redelijk alternatief voor de krabpaal gaan gebruiken...

Miauw, Millau

9 november 2010 | Nadat we tapa's hadden gegeten namen we nog even afscheid van het rode katje dat altijd bij het hotel rondscharrelt. Carla is helemaal verkikkerd op het beest en wil hem het liefst mee naar huis nemen. We noemen hem Enrique, vrij naar Heinz, onze rode kater van weleer.

10 november 2010 | Vandaag stonden we ultravroeg op voor de reis naar Millau, toch bijna 1100km. We sloegen het ontbijt over en vertrokken om 07.30 uur. De TomTom weigerde weer eens dienst (geen signaal), dus reden we op gevoel uit Toledo richting Madrid, waar het op de ringweg fout ging, verkeerde afslag. Paniek! Toen werd TomTom wakker en lag de weg naar Millau open. Letterlijk, want er waren tientallen wegwerkzaamheden. Telkens van 120 naar 100 naar 80km en weer terug, ik werd er tureluurs van. We reden door een scala aan landschappen, wat de verveling tegenging. Op een gegeven moment zijn we de geijkte spelletjes gaan doen, met als hoogtepunt etenswaren (begin-eindletter). Bij de laatste stop voor de grens werden we geïnterviewd ten behoeve van een onderzoek naar toerisme in Spanje door iemand van het ministerie. Was natuurlijk ook in Nederland geweest en herinnerde zich vooral Koninginnedag en koffieshops.

In Frankrijk was het al niet beter met de wegwerkzaamheden, hoewel daar zelden de snelheid behoeft te worden aangepast. Het werd snel donker en daar heeft Carla een hekel aan. Een kleine 20km voor Millau gingen we provinciaal rijden en na een kleine twaalf uur kwamen we op onze bestemming aan. In het restaurant lekker gegeten, ik had gekonfijte eend en vooraf salade met gegrilde Roquefort, Carla carpaccio en kalkoen. We kozen een lokale wijn, Peysir Côtes de Millau 2009, die Carla als volleerd wijnproefster keurde. Morgen gaan we lopen richting het Viaduc de Millau, de hoogste brug ter wereld (hoogste pijler 343 meter). Of had ik dat al verteld?

Toledo Turístico

Toledo (de stad) is veel toeristischer dan we hadden gedacht. Gisteravond was de stad al afgeladen met toeristen en ellenlange files die de stad in of juist uit wilden. De slachtoffers probeerden het proces te versnellen door veelvuldig te claxonneren. Ons hotel Medina de Toledo staat in de Barrio de la Antequeruela, pal naast de stadsmuur. Het is een hele klim, maar gelukkig staan er Escaleras Mecanicas (roltrappen). Vandaag gingen we, zolang het mooi weer is, op de bonnefooi de stad verkennen. Als het slechter wordt (over-)morgen, gaan we de musea en kerken in. Het is tamelijk rustig vergeleken met gisteren. Er zijn relatief veel Spaanse toeristen, maar ook wel Amerikanen en Japanners.

 

We zagen ook veel katten, vooral op de daken (dakhazen genoemd in Nederland). Ik had de Michelinkaart 86 van Toledo gekocht, maar we raakten soms toch de weg kwijt. Later bleek dat ik de detailkaart van het centrum over het hoofd had gezien. Daarna ging het beter. Vandaag hebben we vooral de zuid- en westkant doorlopen. We liepen een stuk langs de Taag, vanaf de ruïne Baños Arabes (stokoude Hammam) tot aan de Puente de San Martin.

Vandaar gingen we weer de stad in en hebben we langs allerlei kerken en andere interessante gebouwen geslenterd. Om de honger te stillen kochten we stokbrood met tortilla. Later kochten we er nog één en één met jamon en cuerza (ham en kaas) voor de wandeling morgen. Dan nemen we Paso Peatonal Riberas del Tajo (het voetpad langs de oever van de Taag, zeg maar), ook wel Senda Ecológica geheten. Vanavond gaan we er op uit om Paella te gaan eten op een van de terrasjes, maar niet nadat we een blik op de Puente de Alcántara hebben geworpen. Hier vlak om de hoek heb je er uitzicht op.

Zoekt en gij zult vinden

We hebben eindelijk, na ruim een jaar, een fauteuiltje gevonden voor in ons 'kantoortje'. Louter toeval bracht mij er toe afgelopen weekend eens in de IKEA-gids te kijken. Tot op heden had deze Zweedse woongigant niets van onze gading. Maar op pagina 2 stond een piepkleine annonce voor een eenmalige aanbieding op 26 t/m 28 oktober: de Oleby voor slechts 129 euro. Dit stoeltje, een klassiek model van donkerbruin leer, maakt geen onderdeel uit van het reguliere assortiment maar wordt te pas en te onpas in de aanbieding gedaan. Over timing gesproken! Rest nog de vraag: waar moet Kitty nu slapen?

Er zijn grenzen

Wij zijn waarschijnlijk de enigen die nog nooit op het Drielandenpunt zijn geweest. Nu we zo dichtbij zijn wagen we het erop. We nemen de snelste route met de TomTom, wat altijd een verrassende rit oplevert. We parkeren gratis bij de Wilhelminatoren die we ook beklimmen voor 2 euro p.p.. Het is een vermolmd stuk hout met uitzicht op een stukje Duitsland vermoeden we. We wanen ons op het Drielandenpunt, maar dat ligt een stuk verderop ontdekken we later. Het is nog net geen massatoerisme gelukkig. Het wemelt er van de zwerfkatten die er overigens weldoorvoed uitzien. Als ik het Echte Drielandenpunt voorbij loop krijg ik prompt een sms’je van Vodafone dat ik welkom ben in België.

We vertrekken maar richting Heijenrath voor een wandeling door het Gulpdal. Helaas kunnen we het gratis parkeerterrein alleen verlaten als we 2 euro in het automaatje gooien. Gratis met een twist. Onderweg kopen we in de Epener Spar versgebakken broodjes en nog verserder gesneden salami (goedkoper en waarschijnlijk lekkerder dan het lunchpakket dat het hotel slijt voor 13,5 euro p.p.). Het is een pittige tocht met veel klimmen en dalen. Gladheid ligt ook weer op de loer, Carla kan er wel om lachen. Het is druilerig weer en best koud. De gedeelten langs de Gulp (ik kan het ook niet helpen) zijn het fotogeniekst.

Bijna 24 jaar geleden huurden Carla en ik een huisje in Eckelrade. Carla was toen zeven maanden zwanger van Mariska. Opa bracht en haalde ons met de Hyundai Pony. We reden er heen om te kijken of we het huisje nog terug konden vinden, maar dat is niet gelukt. De kaart die we toen gebruikten heb ik nu weer meegenomen. Al onze fietstochtjes van toen staan er op getekend met balpen.

We willen niet in het hotel eten, dus gaan we Houthem uitchecken qua Horeca. Dat valt tegen. De Friture is maandag en dinsdag gesloten, het enige andere restaurant is heel duur, dus we melden ons met hangende pootjes bij het hotel. Geluk bij een ongeluk: ze hebben Zoervleis, heb ik altijd al eens willen proberen!

(Zelf)ontspannen in Eckelrade - juli 1986

Winterslaap

Onze Kitty is een echte buitenkat. 's Ochtends na het ontbijt kan ze niet wachten om naar buiten te gaan. Behalve de laatste dagen, met al dat gesneeuw. In het begin wilde ze nog wel, maar afgelopen dagen met al dat geweld bleef ze toch liever binnen. Tot vanmorgen, het was welletjes geweest en mevrouw stond alweer te trappelen. Alleen lag er nu zoveel sneeuw in de tuin dat ze er geen raad mee wist. Ze zakte er met haar poten doorheen, helemaal tot aan haar buik. Gelukkig lag er onder het tuintafeltje veel minder, dus daar ging ze meteen naar toe. Een klein uitstapje naar rechts en toen toch maar weer snel naar binnen! Stijf opgerold op een stapel kussens ligt ook heel lekker. Een soort winterslaap...

Kat met peren

Kat met peren. 

Zondag. Mooi weer. Eigenlijk geen plannen. Wandelen dus. Carla wilde naar de duinen, ik wilde het bord Toledo's pad nog eens goed op de gevoelige chip vastleggen. Twee jaar geleden was dat jammerlijk mislukt. In een grijs verleden had mijn gewaardeerde (ex-)collega Franciscus M., Cis voor zijn vrienden, al een analoge foto gemaakt en aan mij gegeven. Een kleine tien jaar later noemde ik dit weblog zo, omdat het precies weergeeft wat het is, namelijk het pad dat ik afleg in het leven. Zodoende togen wij vandaag welgemoed richting Burgh-Haamstede, Zeeland. We parkeerden bij de kerk aan de Kerklaan. Ter plaatse wordt je gewaarschuwd voor vallende peren, waarover ik in een vorig bericht al vertelde. Nu liep daar ook een leuk jong katje rond, dus de grap was snel gemaakt.

Carla moest (natuurlijk) plassen, we gingen dus even naar warme bakker annex streekmuseum annex Volkswagenfanaticitempel Sonnemans. Ze hadden ook bolussen maar we zouden die dan op de terugweg kopen. Via de Zandstraat liepen we richting duinen genaamd 'Het Zeepe'. Daar volgden we een volgens de beschrijving 'nauwelijks zichtbaar paadje'. Dat hebben we geweten. Binnen no time waren we verdwaald. Zodoende liepen we dan weer wel langs een aantal mooie rood met witte stippen paddenstoelen.

Door mijn 'feilloze' oriëntatie-vermogen en heel veel mazzel bereikten we uiteindelijk wel het bos 'De Kop van Schouwen' waar we in eerste instantie naar toe wilden. We liepen door duinen waar kennelijk heel veel paarden liepen, want er lagen behoorlijk veel paardenvijgen, echter geen paard te zien. Wat verder opviel was een enorme hoeveelheid gevelde bomen, hoog opgetast midden in het duingebied. Het bos zelf tooide zich in fraaie herfstkleuren.

Via geaccidenteerd terrein, zoals dat zo mooi heet, liepen we weer richting Burgh-Haamstede, waar we even van de route afweken om Toledo's pad nog eens te fotograferen. Vervolgens liepen we weer langs de duinrand waar we alsnog een kleine dertig zwarte pony's zagen die kennelijk verantwoordelijk waren voor het hoge vijggehalte. Eerst nog even langs Sonnemans om die bolussen te scoren. Ze verkochten ook Volkswagenmodelautootjes. Ik verzamel 1:43 modellen en daarvan hadden ze er maar één, de VW Beetle 'Herbie' (de liefdeskever) van fabrikant Cararama uit Hong Kong, voor de schertsprijs van 8,95€. Moe maar tevreden reden we via Dinteloord, waar Carla's roots liggen, terug naar Rotterdam.

Behelpen

Vandaag begon de herfst en de langverwachte verbouwing, of liever renovatie, van onze badkamer en toilet beneden. De keuken volgt eind volgende week. De werklui (contradictio in terminis?) zouden om 07.15 uur beginnen, dus we moesten al voordat de dag kriekte opstaan. De dag tevoren hadden we alles wat in de weg stond, hing of lag naar veiliger oorden verbannen en 's avonds de deuren voorzien van een lap plastic tegen het stof. Kitty moest (lees: wilde) de hele dag naar buiten en Sofie (dit zijn onze poezen) was opgesloten in onze slaapkamer, alwaar nu ook haar eten en drinken, krabpaal en bak staan. Ze heeft de hele dag op die bak gezeten. De heren begonnen met de vloer te bedekken met karton en de trap met plankjes. Water afgekoppeld en toen hakken & zagen. Ik ben maar in de tuin gaan werken, en daarna een boekje gaan lezen in de zon.

Plassen mocht bij Cobi (hier in de straat), want de toiletten waren naar buiten gedragen. Die van beneden wordt elke dag weer teruggezet zodat je hem buiten werktijd nog kunt gebruiken. Doortrekken kan niet, doorspoelen moet met een emmertje water. Het is behelpen maar het went snel. Zo rond 14.30 uur was het gedaan voor deze dag, zodat ik kon gaan stofzuigen en allerhande voorwerpen weer op hun plaats zetten, zoals de wasmachine en -droger die in de berging staan. Daar moest namelijk ook het een en ander gedaan worden aan de waterleiding. Gloeilampen zet je uit door ze los te draaien, er zijn even geen schakelaars. Na dat de rust was weergekeerd ging Sofie voorzichtig op onderzoek uit en in no time zat ze al weer buiten in de tuin.

Overigens hadden we onlangs in diezelfde tuin een egel ontdekt die Carla prompt heeft aangemeld wegens Het Jaar Van De Egel. Vanmorgen zag ik haar weer (de egel), maar nu vergezeld van een iets kleiner exemplaar, kennelijk een mannetje met bepaalde intenties. Ben benieuwd of zij het voorzichtig gaan doen...

 

 

Bloed, zweet & spierpijn

Maanden heeft het geduurd. In november 2008 verliet Laura het pand, een kamertje van 4,5 x 2,65 meter achterlatend. Wij hadden ernstig behoefte aan een kantoortje, door sommigen in een ambitieuze bui ook wel studeerkamer genoemd. Er moest heel wat aan gebeuren. Het oorspronkelijke behang zat er nog op met diverse lagen muurverf, elk corresponderend met een bepaalde fase uit Laura's leven (eerst rose, dan zwart met knalrood). Vooraleer de muren dan weer toonbaar zijn, moest er worden afgetrokken, afgestoomd, afgeweekt, gaten gedicht, geëgaliseerd, voorgestreken, behangen (glasvezel) en gesausd. Het plafond ontkwam ook niet aan een witbeurt. Vervolgens hebben we laminaat gelegd, met de hulp van Cor, een scheepstimmerman in ruste. Cor is een vakman en praat daar graag en veel over. Ik heb heel wat geleerd, ook over laminaat leggen.

Kitty voelt zich alvast erg thuis (let op het Droste-effect).

Meubels hadden we al her en der in gebruik. Tafelblad (Lundia) uit de slaapkamer waar ik nog twee poten (Vika Kaj) onder moest maken, boekenkasten (Billy's van 25 jaar oud) van de overloop en zolder. Designtafeltje, ooit gekocht bij mijn tweede werkgever Eisenga Interieur te Brielle, uit de huiskamer. Alleen het kastje (Laxvik) voor de randapparatuur en de plafondlamp (Fuga) hebben we nieuw gekocht (bij Ikea uiteraard). De staande schemerlamp tenslotte is een echt vintage model uit de collectie van Carla's moeder. Rest nog het opleuken van de muren en, ter vervanging, een lees- en bureaustoel.

Over de Alpen uitweiden

29 juni 2009 |  Als je snel naar Frankrijk wilt rijden, moet je niet via België gaan. Daar hebben ze namelijk het patent op lullige redenen voor een verkeersopstopping. Ik noem hier hooibalen, hout en groenten op de weg. Op het benzinestation was het al niet veel beter. Evengoed zorgde dit ervoor, dat de doortocht tweemaal zolang duurde dan TomTom had voorspeld. Na Brussel ging het wel een stuk vlotter en in Frankrijk zelf was nauwelijks verkeer van betekenis op de péage.

 

Weer Online had zomerse waarden in de Alpen beloofd, wat echter tegenviel naarmate we onze bestemming bereikten. Het was wel warm, maar het onweerde ook flink. We arriveerden in Les Contamines-Montjoie rond 18.00 uur, een kleine elf uur na vertrek. Alvorens de chalet te betrekken reden we nog even langs de Intermarché voor de broodnodige boodschappen, met daarin een onevenredig aandeel voor wijn. Ik kamp al een week met een zeer vervelende hoest en dat werd allengs erger. De eerste avond beheerste dat ook een beetje de sfeer en ik was verder ook niet lekker. We zijn redelijk vroeg naar bed gegaan en ik ben ’s nachts een aantal keren wakker geworden, hoewel ik niet zoveel hoestte als gevreesd. Volgens Carla was ik ook heet, wat deze keer aan koorts te wijten was.

30 juni 2009 | Het had ook zijn goeie kanten, want ik had nu een excuus om niet de volgende ochtend met Aad naar de bakker in het dal te gaan en de helletocht weer de berg op mee te maken. Lia had Aad opdracht gegeven om voor mij ook codeïnepillen te kopen om de hoestprikkel te onderdrukken. Die werken perfect en zijn zonder recept verkrijgbaar bij de apotheek, vermits je niet meer dan één doosje koopt. We ontbeten op het balkon met vers brood, gebakken eieren en ham, vergezeld van bloedsinaasappelsap. Dachten we. Het bleek een extreem zuur goedje dat bij nadere lezing van het etiket diende te worden verdund met zes delen water. Een beetje zoals azijnessence en net zo zuur! In het dorp was markt tot 12.30 uur. We kochten fruit, olijven, ik een korte broek, Lia een mandtas (of tasmand) twee horloges (lang verhaal) en Aad een ‘wandelshirt’. Je verzint het niet. Lia dacht ook een leuke zonnebril gescoord te hebben maar die bleek aan de verkoopster toe te behoren. Daarna chillen op het balkon, lekker in het zonnetje. Boekje erbij, het kan niet beter hoewel er flink gewerkt wordt in de buurt wat toch de nodige geluidsoverlast met zich meebrengt. De tuinman en zijn knecht waren bezig met maaien, bladblazen en diverse andere, door machines ondersteunde werkzaamheden. Achter ons wordt een perceeltje bouwrijp gemaakt, wat gepaard gaat met drilboren, een graafmachine en vrachtwagens die af en aan rijden. Verder worden er boomstammen vanaf de berg naar beneden gesleept en min of meer in onze achtertuin opgeslagen met behulp van een grijper. Toen betrok de lucht en dreigde er weer onweer, wat niet doorging, waarna we welgemoed aan de borrel begonnen voor we het eten gingen bereiden.

Na het eten gingen Carla en ik even de buurt verkennen. Het bouwperceeltje is helemaal uitgegraven en van die aarde is een wal aangelegd. Het leeggekomen gedeelte wordt opgevuld met (lei)puin zodat er een waterpas plateautje ontstaat. Wat er komt weten we niet, misschien een luxe vakantiewoning of appartementen-complex. Na tien meter klimmen hadden we het wel gezien. Dit moet je niet doen na een lange dag eten & drinken!

1 juli 2009 | Albertville. De weg naar Albertville is een natte automobilistendroom. Haarspeldbochten, steile hellingen. Er is een wegomleiding wegens werkzaamheden, dus we gaan via een déviation over de D109 i.p.v. de N212 . Aad en Lia hebben een discussie over het jaartal waarin de winterspelen hier waren. Dit wordt, zelfs tot haar eigen verbazing, door Lia gewonnen, (1992) waarna Aad mompelt dat het ook weer niet zo belangrijk was. Het stadje zelf stelt helaas niet zoveel voor. Eén winkelstraat, dat is alles. Het is bloedheet en, zoals gewoonlijk, zijn bijna alle winkels gesloten. We slagen er wel in een T-shirt voor mij en een bloesje en schoenen voor Carla te scoren. Voor de terugweg nemen we een meer landelijke route via de D925 en D218, met zo mogelijk nog meer bochten en hellingen. Ik vind het fantastisch. Nog even langs de Intermarché in Megève voor de boodschappen. Het regent maar het is niet koud, het vaste patroon laat in de middag. We krijgen bezoek van een poes uit de buurt, het is echt een schatje. ’s Avonds kijken we Munich.

2 juli 2009 | We gaan de berg op, naar le Lac d’Armancette. Ik zie er wel tegenop, het is lang geleden dat we echt een inspannende wandeling hebben gemaakt. De klim is ruim 400 meter (hoogteverschil) en we doen er anderhalf uur over. Ik ben helemaal kapot, Lia ook en deze wandeling wordt als facile aangemerkt! De beloning is een prachtig, maar heel klein meertje waarvan het water van de gelijknamige gletsjer komt. Het wemelt er van de donderkopjes, in eerste instantie dacht ik aan kikkers. Maar er zwemmen ook volwassen salamanders en grote donderkoppen met een flinke staart, dus ik hou het op salamanders.

We genieten even van de natuur en lopen weer naar beneden, wat toch een beetje tegenvalt. Ik krijg last van mijn rug en linkerbeen. Eenmaal beneden gaat het wel weer. We besluiten lekker op het balkon te gaan lezen/zonnen. De poes houdt ons ook weer gezelschap en kruipt bij mij op schoot. Ik doop haar Isabelle*. Het is prachtig weer, maar zoals gewoonlijk betrekt het laat in de middag en gaat het onweren. Terwijl de dames een film (Jacob the Liar) kijken, schrijf ik dit op een donker balkon. In de verte rommelt het nog wat. Aad schenkt mij pastis in, zonder water. Het wordt heel gezellig en mijmeren wat over mijn (onderbroken) carrière.

3 juli 2009 | Vandaag doen we het rustig aan en brengen een bezoekje aan Saint-Gervais-les-Bains, een dorpje in het dal. Vandaar vertrekt de tram naar de Mont Blanc. We checken e.e.a. uit voor een tochtje morgen. Daarna gaan we naar Sallanches om inkopen te doen bij Carrefour. We slaan weer de nodige hapjes en drankjes in. Bij de olijfolie ontdek ik Huile d’Olive Toledo, uit zone de production Montes de Toledo. Ik koop een paar flesjes om in Nederland uit te delen. Isabelle voelt zich al helemaal thuis en begint zelfs een beetje opdringerig te worden. We overwegen haar mee te nemen naar Nederland (grapje). ’s Avonds kijken we The Missing.

4 juli 2009 | Vandaag gaan we met de Tramway du Mont-Blanc de Mont Blanc op. We zijn ruim op tijd dus we verkennen de buurt van het stationnetje. Het is 's morgens in de vroegte maar er staan al wat mannen in de stationsrestauratie drank achterover te slaan. Dit jaar bestaat de lijn honderd jaar en dat wordt volgende week gevierd, dus dat lopen we mis. Vanaf hier tot aan het eindpunt kost een retourtje 25 euro p.p. We verwachtten geen TGV, maar dit trammetje heeft toch zijn beste tijd wel gehad. Houten bankjes die, zoals verwacht, keihard zitten. Zuchtend en steunend komt het gevaarte in beweging maar gaat onverwacht soepel de berg op. Er is een aantal stops onderweg en de reizigers zijn voornamelijk door de wol geverfde alpinisten. Het eindpunt is Le Nid de l’Aigle met zicht op de Glacier de Bionnassay en het daaruit voortspruitende riviertje. Je kunt daar rondlopen of één van de paden naar boven of naar beneden nemen. De meeste alpinisten gaan omhoog. Wij wagen ons op een pad naar beneden. Er loopt en kudde gemzen en het gaat onweren. Gelukkig hebben we paraplu’s bij ons. Aad en Lia keren op hun schreden terug maar wij dalen verder af.

Er is hier geen pad en de regen maakt het glad. Gelukkig vinden we weer een pad naar boven, die iets steiler en gevaarlijker is dan Carla, met haar hoogtevrees, aan kan. Ik hou het hoofd koel om Carla niet ongerust te maken, maar ze sterft van angst. Gelukkig loopt het goed af. Aad is zelfs nog teruggegaan om ons te zoeken, maar wij zijn zelf nog eerder terug dan Lia en het duurt even voordat ook Aad zich weer bij ons voegt. Hij heeft geen gevaar onderweg gezien. Mannen! We moeten ruim een uur wachten voordat we weer naar beneden gaan en allengs verzamelt zich weer een bont gezelschap terugkerende alpinisten. Het weer slaat om en het gaat flink onweren en regenen. De menigte gaat zonder toestemming van de conducteur de tram in, wij voorop, waarna we in het Frans nog een uitbrander krijgen.

De tocht naar beneden duurt gek genoeg net zo lang als naar boven. Het is daar gelukkig mooi weer en we rijden voldaan richting chalet, na eerst nog wat stokbroden voor de terugreis gescoord te hebben bij het bakkertje in het dorp. De dames maken het huis nog even aan kant en we lezen nog even op het balkon, de poes bij mij op schoot. Dan vroeg naar bed, we willen om 07.00 uur vertrekken.

5 juli 2009 | Dat lukt wonderwel, we rijden een kwartiertje later weg. Het is stil op de weg en we kunnen goed opschieten. Net als op de heenreis rijden Aad en ik omstebeurt. Naarmate we vorderen daalt de temperatuur, met als dieptepunt het stuk tussen Brussel en Antwerpen. Er valt een enorme stortbui en de weg staat blank met schuimkoppen. Ik weet dat dit een mengsel is van olie, rubber en andere troep en als zodanig spekglad  Ik houdde snelheid op 90 km/u. In de buurt van Antwerpen stopt de regen en ook de temperatuur gaat weer omhoog. In Rotterdam is het weer gewoon zomerweer. We zetten Aad en Lia af bij hun huis en tegen zessen zijn we weer thuis.

* Wrample uit Isabelle, je t'aime van Les Poppys (1972).
** Wrample uit Op een klein stationnetje (trad.).