Mini look back show

Mini kwam vandaag naar buiten met een concept car, de Beachcomber. Het is een Mini zonder dak of deuren en met een stoer imago en losjes gebaseerd op de Mini Moke, een geinig strandkarretje uit de jaren zestig. Heel populair in de VS, Australië en allerhande toeristische eilanden. Zo ook op Corfu, waar ik er een tegenkwam in de badplaats Benitses.

De naam Moke betekent ezel in slang (Engeland) of mislukt paard (Australië). Wij kennen natuurlijk ook de band Moke. Naar verluidt werd de oom van Felix Maginn, de Ierse leider van dit Amsterdamse bandje, Moke (hij blij) genoemd en zo is de bandnaam ontstaan.

Chauvinisten uit voornoemd stadje in het Noorden des lands denken echter dat het een verbastering van Mokum is. Mochten ze willen...

Yes she can!

Laura was koud 18 jaar of ze ging autorijlessen. Het zat haar niet mee. Een plurk van een instructeur, eerste keer gezakt, twee onderbrekingen van een half jaar (werken op Corfu), verlopen theoriecertificaat et cetera. Inmiddels een andere rijschool en een goeie instructeur gevonden. Twee weken voor het tweede theoriecertificaat zou verlopen mocht ze dan eindelijk weer afrijden. NOT! Het sneeuwde die dag en vanaf 11.00 uur werd er niet meer afgereden. Laura zou precies op dat moment afrijden. Balen dus. Gelukkig werd het theoriecertificaat verlengd met drie weken en gisteren was het dan zover. Laura is geslaagd zonder op- of aanmerkingen, Cum Laura dus!

Op de foto karten op Texel, in 2002. In mijn enthousiasme heb ik Laura van de baan gedrukt en ze stuiterde tegen een manshoge stapel autobanden op in de bocht, die prompt bovenop haar viel. Ze is inmiddels van de schrik bekomen.

Ministry of Silly Walks

Vanaf vandaag gaan we elke dag een wandeling maken. We beginnen klein, en dan elke dag een stuk verder tot de wandeling zo'n 1 à 1,5 uur duurt, vanaf volgende week op eigen kracht. Tijdens de wandeling moet ik oefeningen doen, zoals op de tenen of de hielen lopen. Ook een stukje met gebogen knieën, met korte en lange passen. Dit is best vermoeiend en doet, niet eens uit de verte, aan John Cleese denken, in zijn rol van Minister van Malle Loopjes.

De dagen krijgen een vast patroon; beetje uitslapen, oefeningen doen, ontbijten, NRC Next lezen, douchen, nieuwe pleister opplakken (door mijn eigen Florence Nightingale), boek lezen, lunchen, samen wandelen, AD en/of boek lezen, even achter de computer, eten, oefeningen doen, tv kijken, slapen.

Keek op de Week

Maandag - Vandaag komt Mariska terug uit Corfu, volgende week gevolgd door Laura. Dan zijn we nog zo'n beetje anderhalve maand samen en verhuizen de dames naar de stad.

Dinsdag - Mariska kwam ernstig vertraagd thuis, rond half vijf vanmorgen. 's Avonds bakte ze een brownietaart en morgen gaat ze al weer werken. Ik kreeg een flesje authentieke Corfiotische kumquatlikeur cadeau. Met de post kreeg ik een kaart van de collega's van de afdeling en een mooi cadeau, het CD Luisterboek "De Overgave" van Arthur Japin. Maar liefst 11 uur luisterplezier. Omdat ik best een boek kan vasthouden, bewaren we dit voor in de auto tijdens onze uitstapjes volgend jaar.

Woensdag - Carla kookt de hele week en dat valt beslist niet tegen. Vandaag heb ik haar een beetje geholpen: olijven ontpit en ovenschotel gehusseld.

Donderdag - Ben inmiddels aan mijn derde Maarten 't Hart in één week begonnen. Vanmiddag zijn de hechtingen door de huisartsassistente verwijderd, of liever gezegd hechting, het bleek één lange draad te zijn, van schattig blauw nylon. Heb nu hechtpleisterjes. Dat lucht op, want die grote pleisters begonnen te jeuken, de lijm blijft achter en moet worden weggepoetst met alcohol. Daar kan mijn tere huidje niet tegen!

Oost West Go Best!

16 juni 2008 | Laura is weer vrij en om de tijd te doden gaan we met de bus naar Kerkyra. Met de auto is het een hachelijke onderneming. Het zijn luxe bussen met airco. Waar de bus stopt is een beetje een loterij. We staan natuurlijk verkeerd. Elena en Kimberly rijden ook mee, die gaan naar Paleokastritsa. Het is heet in Kerkyra. Ik wil sowieso het oude fort zien en daarna gaan we winkelen. Op weg erheen komen we langs het nieuwe fort, wat een lelijk ding is. Er is daar ook een markt, met groente, fruit en vis en bestelbusjes vol knoflook.

We lopen dwars door de stad naar het fort. Het fort is gigantisch. In tijden van oorlog bivakkeerden hier tienduizend mensen. Het uitzicht is weer om van te smullen. Je hebt overzicht over zee en de stad. We zien een vliegtuig opstijgen. De dames zijn ongeduldig dus we gaan winkelen, maar eerst een hapje eten bij MicMac (pal naast McDonalds). Het bier wordt in een bevroren pul geserveerd. Slechts één, want vannacht moet ik rijden. Kerkyra is zeer toeristisch ingesteld. Er zijn veel winkels, hele luxe, maar ook veel met toeristenprullaria. Leuk voor het thuisfront!

Ik zie de vierde en laatste Peugeot: een 304. We nemen de bus van 15.30 terug. Nog even douchen, colaatje drinken in de Beach Bar, eten en dan met de bus naar het vliegveld. Het gaat allemaal razendsnel en van de gevreesde chaos is geen sprake. Het afscheid is vrolijk. Ilona was mee want haar ouders komen vanavond. Zo lossen we elkaar af. Het vliegtuig is ruim en koel, wel een contrast met de heenreis. We landen om 01.15, Carla genoot van de lichtjes tijdens de landingsperiode van 30 minuten. De Peus opgehaald en planken naar huis. Carla denkt er over nog een keer te gaan...

Het lijkt wel vakantie!

14 juni 2008 | We gaan vandaag met Elena, Laura's collega en kamergenote, naar Paleokastritsa. Dit is een van de mooiste plekken op Corfu. De zee is hier diepblauw en er zijn allemaal baaitjes en rotsen. Op de weg ernaartoe nemen we de binnenweggetjes, lekker veel bochten en mooie uitzichten. We rijden ook nog verkeerd, naar Sinarades, maar zelfs dat vinden we leuk. Er is een groot parkeerterrein, want er komen hier veel toeristen. Laura trakteert ons op een rondvaart langs de kust. We bezoeken enkele ondiepe grotten. Het is heel mooi allemaal. We gaan eten in een visrestaurantje aan de baai. Het lijkt wel vakantie!

Daarna rijden we de berg op voor een bezoek aan het klooster. Vorig jaar waren hier allemaal poesjes en dit jaar is het ook weer bingo. Eén kitten ziet er niet zo florissant uit, maar kennelijk boeit dat onze gelovige vrienden niet. Binnen kun je een kaarsje branden, wat massaal gebeurt. Zodra je je hielen hebt gelicht komt er echter een oud vrouwtje om ze allemaal weg te halen om plaats te maken voor de volgende lichting. Kassa! We verlaten het dorp en gaan de grote berg op richting Bella Vista, wat Mooi Uitzicht betekent. Geen woord teveel! Laura vond het zo mooi dat ze van de weeromstuit frontaal tegen een glazen deur aanliep. Dat was echt lachen! Verder maar weer. De dames willen naar de Jumbo, een warenhuis nabij Kerkyra. In minder dan geen tijd is de kar vol met allerlei prullaria om hun kamer op te pimpen en wat bestellingen van andere collega's.

Elena heeft een tijd geleden een hondje gevonden en geadopteerd en die logeert zolang in de hondenopvang van Louisa. Het beest heet Poepie omdat in het begin de douche onderscheet. What's in a name? Het is een vrolijk diertje. De opvang herbergt honden, katten, kippen et cetera. Het is al laat en we moeten maar eens een hapje gaan eten. Elena trakteert bij wijze van tegenprestatie op pizza. De pizzanist is een Griek die met een Hollandse vrouw is getrouwd, dus hij spreekt redelijk en verstaat goed Nederlands. Pizza's bakken is 'ie trouwens ook goed in. Het smaakt heerlijk, Mythosje erbij... Dan valt de stroom uit in het hele dorp. Geen paniek, hij gebruikt een houtoven. De buren hebben wel een probleem, de afzuigkap is uitgevallen. Er komt een walm de veranda op drijven. Gelukkig is het stroomprobleem snel verholpen. We mogen nog een foto maken met mij als pizzabakker, Laura en Carla als deeg resp. pizza-assistente. Al met al een echte vakantiedag, met dank aan Elena.

15 juni 2008 | Vanuit een ooghoek zagen we dat Lefkimi ook een aardig plaatsje is, met een Canal. Lefkimi ligt landinwaarts maar heeft een haventje verbonden met zee. Het is een van de warmste dagen tot nog toe. We parkeren bij een school en lopen op de gok naar een kerkje. Water is laag dus lopen we naar beneden door een straat die open ligt en waar zelfs nu, op zondag, aan gewerkt wordt. De riolering wordt vervangen. We zijn inderdaad de goede richting op gelopen, en dat zonder TomTom!

We lopen wat rond en zien heel veel vervallen huisjes, vaak nog middeleeuws lijkt het wel. Benitses is ook leuk, volgens Laura dan. Dit is een soort Scheveningen. Visstalletjes, winkeltjes, scooterverhuur en eethuisjes. Wij vinden er niet veel aan, maar zien wel een Mini Moke, een soort buggy op Minibasis.

We gaan lunchen. Daarna lopen langs het strand. We komen langs Laura met haar collega's die een Disneyvoorstelling aan het voorbereiden zijn. Dan gaan we zwemmen en een uurtje bakken in de zon. Er staat veel wind, wat wel lekker is. Op het terras een biertje en de één na laatste sigaar. De laatste is voor vanavond, als afsluiting van het dinertje met Laura in het visrestaurant aan de overkant van de rivier de Mesonghi. Gaan we omlopen of met de heen-en-weerwolf? We gaan lopen. We geven de sleutel van de huur-Polo af bij de receptie. Het is een aardig restaurant met terras pal aan het strand. Het eten is overal spotgoedkoop naar Nederlandse begrippen en best voedzaam doch eenvoudig, zo ook hier. Het is bijna volle maan. Zucht... morgen de laatste dag.

Kat en muis

12 juni 2008 | Carla wilde graag naar het "muizeneiland" in de baai bezuiden Kerkyra. Om daar te komen is nog een hele klus, want je moet helemaal om het vliegveld heen en dan naar het dorp Kanoni. Ook hier schiet de bewegwijzering weer tekort. We parkeren in Mon Repo en lopen het laatste stuk. Het is een tochtje langs opgravingen, zeer oude panden en vakantiewoningen. Het muizeneiland wordt vergezeld van een kerkje op een eilandje genaamd Vlacherena. Het is piepklein met als nevenactiviteit een prullaria- en souvenirwinkeltje.

 

We zien een schattig kattengezin, met zes kittens. Ze zien er weldoorvoed uit. Als we een tas hadden zouden we ze allemaal meenemen! In het kerkje brandt Carla een kaarsje voor hen die niet meer onder ons zijn. Eenmaal buiten beklimmen we de berg en gaat lunchen in het restaurant aldaar. We hebben uitzicht over het vliegveld, maar er is nauwelijks vliegverkeer vandaag.

Op de terugweg zie ik toch weer een Peugeot, een 305 Break. Op weg naar huis rijden we even langs het paleis van keizerin Sissy. Het is 7 euro toegang, dus dat doen we maar niet. Carla was hier vorig jaar al en mij lijkt het niet zo boeiend. Terug in het hotel zijn we gaan zwemmen. Er zijn een paar wolkjes, dus niet zo warm. Laura had piratendag vandaag en komt na afloop even buurten met Elena. We eten gezamenlijk met alle meiden. Ik ga nog een staartje Kroatië-Duitsland kijken en de dames gaan naar de Griekse Avond. Nog even foto's kijken en dan slapie doen...

Vrijdag de dertiende | Vannacht heeft het hevig geonweerd met harde regen. Wij hebben er alleen niets van gemerkt. Het blijft de hele dag wisselvallig. We gaan er op uit en doen eerst Gardiki aan. Dit is een Byzantijns fort uit de 13e eeuw, bijna 800 jaar oud dus. Het is eigenlijk een stenen muur om een rots heen. Eromheen liggen agrarische bedrijfjes. We zien een paadje uitgesleten door... mieren. We rijden in noordelijke richting. In de olijfgaarden zijn netten opgestapeld. Als het oogsttijd is worden deze uitgespreid om de olijven op te vangen. We rijden verder noordwaarts via allerlei bergweggetjes en belanden uiteindelijk in Pelekas, een onaanzienlijk kuststadje. Bezienswaardig is wel de Keizerstroon met uitzicht over zee. Het wordt slecht weer en we spoeden ons huiswaarts. Na een fikse bui gaan we wandelen richting Mesonghi, alwaar een contingent Duitsers op leeftijd van een welverdiende vakantie genieten (don't mention the war!). Eenmaal terug even loungen in de bar op het strand, daarna een voorstelling van Fleur (Laura) en Floor (Nathalie), een soort clownsact. Na het eten alvast in de stemming komen bij Italië-Roemenië. Ons buurjongetje voorziet iedereen  met schmink van vlaggetjes op wangen en voorhoofd. Vanavond moet het gebeuren!

Tour de Corfu II

10 juni 2008 | 's Ochtends maken we een strandwandeling en we lopen langs Laura's appartementje. Het Korisiameer staat vandaag op de agenda. Het is alleen moeilijk te vinden, dus rijden we meteen door naar het zuiden, naar de haven van Melikia, waar de boot naar de Paxi (Paxos en Antipaxos) afvaart. Er wordt aan de weg gewerkt. Het resultaat mag er zijn. Het is een prachtige weg geworden. Het haventje is een kale bedoening. Er wordt een vrachtschip met gravel gelost. Het is inmiddels alweer behoorlijk warm. Op de kaart lonkt Kavos. Het blijkt een soort Lloret de Mar te zijn. Het is er niet mooi en de jeugd loopt rijen dik midden op straat. Ook zien we de eerste politieauto, wat te denken geeft. We rijden via Spartera weer naar het noorden. Het is hier prachtig, met bochtige weggetjes en schitterende uitzichten. Het wemelt van de olijfgaarden. Eenmaal thuis slaat de man met de hamer toe. Drie uur geslapen! Na het eten gaan we weer naar Harry & George's om naar Griekenland-Zweden te kijken. Het is een saaie wedstrijd en we vertrekken voor het einde. Voor ons doen gaan we vroeg naar bed en slapen vrijwel onmiddellijk.

11 juni 2008 | Vuurtorens hebben een vreemde aantrekkingskracht op ons. Op de kaart zien we er een op Kaap Lefkimi. Er is daar ook een zoutwinningsgebied, dus in theorie is dit een interessante plek. We rijden weer naar het zuiden naar Alikes, de rest moeten we lopen. We rijden door echt pittoreske dorpjes en zien zelfs oud-Griekse Amazones, schrijlings gezeten op... ezeltjes. Bossen hout en andere boodschappen meetorsend. Dat het nog bestaat! Eenmaal aangekomen zien we een jacht- annex vissershaventje, maar geen vuurtoren. De zoutwinning is kennelijk ook gestaakt. Er zijn alleen uitgestrekte blubberbassins en achtergelaten, volkomen doorgeroeste rails en karretjes. Heel desolaat allemaal. Weer op weg naar het noorden doen we de MegaMarkt aan voor een paar boodschapjes. We kopen bijna om de dag 6 1,5 literflessen water. We kopen ook wat Corfiotische Nyssos olijfolie.

We wagen vandaag weer een poging het Korisiameer te bereiken. De bewegwijzering is niet opti, maar we komen er uit. Het is opnieuw erg warm. Het is een kunstmatig meer, men heeft een duin doorgestoken en het achterland liep vol water. Beetje zoals de Slufter op Texel. We lopen over het zandstrand en het is hier verbazingwekkend koel. Er wordt ook naakt gerecreëerd, wat in sommige gevallen beter achterwege had kunnen blijven. Het strand is bezaaid met een soort strookjes van plantaardige herkomst. Ziet er een beetje vreemd uit. We zijn net op tijd terug om nog te lunchen. Daarna ga ik zwemmen in het zwembad en Carla gaat een tukkie doen. Daarna naar het strand voor een drankje. Laura komt ook nog even langs en daarna gaan we weer eten. De dames gaan vanavond winkelen in het dorp en ik tik dit verhaaltje. Al twee dagen geen oude Peus gezien!

Tour de Corfu

Vandaag is Laura vrij en maken we ons op voor de Tour de Corfu met de Polo. Einddoel is Sidari en we rijden via de oost- en noordkust. Eerste stop is Gouvia. Het is bloedheet en we brengen een bezoekje aan Andreas, de arts waar Laura vorig jaar veel mee te maken heeft gehad. Andreas is een hele aardige kerel, hij maakte ijskoffie voor me. Ik dronk het alleen achter elkaar op, wat niet de bedoeling is. Gouvia is heel toeristisch en toch pittoresk. De baai is schitterend. Er staan oude en nieuwe ruïnes. Er wordt hier gebouwd, maar vaak stopt het als het betonnen skelet af is. Het schijnt een belastingtruc te zijn. Op weg naar Kassiopi moeten we dwars door Kerkyra, de hoofdstad van Corfu. Het is een druk en chaotisch stadje en gelukkig zijn sommige doorgaande straten opgebroken. Dit zorgt voor de nodige rustmomenten. We overleven het en verderop stoppen we even om van het uitzicht te genieten. Boven Kerkyra zien we een enorme bui. Later horen we dat het een flinke storm was.

 

Wij spoeden ons naar Kassiopi. Dit is een alleraardigst vissersdorpje met jachthaven. We eten wat op een terras aan de baai. Het is heerlijk en echt niet duur. We maken ook nog een wandelingetje over het pad land de baai. Ik spot een naaktrecreante die zich veilig waant in de beschutting van het struikgewas. Papparazo Leo heeft er een sappig fotootje van gemaakt. Helaas bedekt het gebladerte het belangrijkste deel van mevrouw heur bilpartij. Er zijn meer doorkijkjes waar nog foto's van zijn gemaakt. Zee en lucht zijn blauw en ook de wolkpartijen zijn schitterend. 

 

Sidari is Laura's 'thuis'. Ik vond het wat minder, een beetje kalig. De stranden et cetera zijn wel weer mooi. Beroemd is "Canal d'amour". Als je erdoorheen zwemt ontmoet je de liefde van je leven. Ik waag het er niet op. De restaurants hebben allemaal (overdekte) terrassen aan de zeekant. We zijn gaan eten in de B.E.D. Bar (Beverage, Entertainment, Dining). Ik neem mixed grill, wat een bord met minstens 1 kilo gegrild vlees oplevert. Ik vreet het allemaal op. Helaas uit e.e.a. zich in een opzwellend buikje. Volgende week balansen! De weg terug voert door de bergen. Een waar Walhalla voor diegenen die van jakkeren door bochten houden. Ook Koos Spee zou hier een natte droom van krijgen, want Corfioten hebben het niet zo op de verkeersregels, hoewel het nooit gevaarlijk wordt, eerder vermakelijk.

's Avonds zit Carla er doorheen, maar ik ga met de meiden Voetballen Kijken bij "Harry & George's", een alternatieve kroeg annex cocktailbar. Het is erg gezellig, mede geholpen door de pinten Mythos. De Doelpunt/Mythoscoëfficient is 1:1. Thuis nog even de samenvatting gekeken (in de kroeg stond Metallica c.s. op 9) om nog wat commentaar te vernemen. Moe maar voldaan val ik in slaap...

Eiland in de zon

7 juni 2008 | De vlucht ging voorspoedig, hoewel 20 minuten verlaat. Binnen was het best krap en warm. Er waren veel jengelende kinderen. In de bus op Schiphol kwam ik ex-collega Maarten tegen, die ook naar Corfu ging. Op Corfu had het flink geregend. Laura wachtte ons op en reed met ons mee terug. De buschauffeurs staken, dus de broers en verre neven van het management rijden de bussen voorlopig. We konden niet meteen inchecken, dus zijn we het dorp Moraitika gaan bezichtigen. Ze hebben hier geen welstandscommissie, wat het dorp wel een authentieke uitstraling geeft. Het is inmiddels bloedheet. We hebben ook al 24 uur niet geslapen, dus tijd voor een biertje. Het plaatselijke bier heet Mythos en komt in 0,5 liter flessen. Op het terras bij de "Drie Zusters" smaakt dat goed. Het blijkt ook een probaat slaapmiddel te zijn voor Carla, die ter plekke indommelt. Het gaat onweren dus we spoeden ons hotelwaarts. We kunnen het appartement in. Het is splinternieuw en van alle gemakken voorzien. Alle faciliteiten die er toe doen zijn binnen handbereik, zoals een bar op het strand waar ze, tot mijn verbazing, bier schenken. Het semi-openluchtrestaurant is pal naast ons. We gaan lunchen. De gerechten zijn van het type eenvoudig doch voedzaam. Er is keuze te over en smaakt erg goed. Daarna doen we een dutje. Om vijf uur is er een infobijeenkomst. Timmy, onze hostess, is nauwelijks verstaanbaar, omdat het inmiddels hagelt met stenen als  kwarteleieren zo groot. Het begint goed! Daarna lekker gedoucht, omdat we nu na 36 uur wel een beetje plakkerig zijn. Vervolgens avondeten. Er blijkt ook wijn geschonken te worden, wat door mij als een meevaller wordt ervaren. 's Avonds stappen in theater-dansant "Dionyssos" waar een playback versie van "Cabaret" ten beste wordt gegeven. Op het BVN kanaal "Bloedbroeders" gekeken. Daarna vielen de luikjes dicht.

8 juni 2008 | Lekker geslapen en op naar het ontbijt. Het is strandweer dus een uurtje naar het strand. Het is wel 1 minuut lopen! De strandstoelen zijn bezet met mensen of voorwerpen om de komst van mensen aan te kondigen. Dan maar op de grond, die keihard is. Een venter smeert mij watermeloen tegen woekerprijs aan, dit tot ongenoegen van Carla. Bij de receptie een internetkaart gekocht, goed voor een uur online. In Timmy's kantoortje meteen ook voor een week een VW Polo gehuurd. We maken een wandelingetje richting rivier de Mesonghi. Hier meren allerlei vissers en rondvaartboten af. Er staat een Peugeot 304 (jaren 70) geparkeerd, met zo op het eerste gezicht ernstige onderhoudsproblemen. Aan de overkant zien we Laura's appartementje. Terwijl ik dit schrijf voel ik de vloer heen en weer gaan. Te veel wijn? Nee, een aardbeving! Het moet niet gekker worden! Later horen we van de aardbeving bij Athene. Geeft je toch te denken.

's Middags wordt er door de gezamenlijke animatieteams een piratenfeest gehouden voor de kindertjes. Een verhaal met een moraal, aan het eind wordt iedereen vriendjes. Tijd voor een drankje bij de Beach Bar. Het bier is koud. Daarna een wandelingetje langs het strand. Vanaf een steiger hebben we mooi uitzicht op onze baai, waar we onze pootjes in laten bungelen. We lopen om het buurhotel heen, een gebiedje met citroenbomen, een kippenhok. We zien een hagedis.

Eén van de meiden is jarig dus we gaan met zijn allen uit eten in "The Rose Garden". Een leuk restaurant met veranda. De prijzen hier zijn klantvriendelijk, het eten is goed. Carla krijgt een cursus Sambucadrinken. Nadat de Sambuca is ontstoken en weer gedoofd met een groot omgekeerd glas moet je met een rietje de Sambuca opzuigen, liefst in één teug en de opgevangen alcoholdamp via datzelfde rietje inademen. Dat geeft een kick! En je weet wat ze zeggen...

Give Greece A Chance!

Impressie van Corfu 2007

Morgen gaat het dan eindelijk gebeuren: we gaan naar Corfu! We vertrekken on 01.30 uur, 03.00 uur inchecken en 05:00 uur stijgen we op om vervolgens rond het ontbijt te landen. Laura wacht ons op want zij doet de transfer. Er was een klein probleempje: de buschauffeurs staken. Welkom in de EU! De bus rijdt toch is beloofd dus dat komt goed. We hebben geen Internet in het hotel zelf, dus de weblog zal op onregelmatige tijden worden bijgewerkt. Ik zal er voor zorgen dat het wachten wordt beloond, met sterke verhalen en spectaculaire foto's. De weersverwachting is warm (27°+) met kans op onweer. Lekker belangrijk!

 

Routineklus

Laura is weer eens naar Corfu gevlogen om te gaan werken in Kidsworld, Mesonghi Beach. Vanmorgen vertrokken we zo mogelijk nog vroeger dan vorige keer richting Schiphol, ditmaal met een delegatie uit Rotterdam-Oost, Capelle en Nieuwerkerk aan den IJssel. We hebben Laura gisteravond verrast met een afscheidsdiner met de hele club in Bella Beer. Dit kwam als een volkomen verrassing, want het zou een etentje voor twee worden met haar vriendje. Daarna zijn ze nog gaan poolen. Om een uur of twaalf kwamen ze thuis en hebben nog twee uurtjes geslapen. Wij waren al om 22.00 uur in de mand gekropen, 02.00 uur op, 03.00 vertrokken. Onderweg geen bijzonderheden. Op Schiphol troffen we weer enkele collega's van Laura.

Bij het inchecken was het, zelfs op dit uur, bijzonder druk. Laura had 16 kilo overbagage. Normaal gesproken mag dat, maar het was door haar werkgever niet gemeld bij Transavia, dus dat was dokken geblazen, 98 euri's. Gelukkig kan ze het declareren. Nog even paffen en dan op naar de douane. Daar was het ook weer best druk. Het afscheid was niet zo emotioneel als vorige keer, in ieder geval geen traantjes. Ditmaal werd er, na de douane, wèl gezwaaid. Eenmaal thuisgekomen toch maar weer het mandje in. Het merendeel van de jongelui moest echter aan het werk. Wij werden gewekt door Laura's verlossende SMS'je: goede reis gehad, veilig geland en mooi weer op Corfu.

Even (uit)blazen

Vrijdag brachten we Laura naar Vierhouten op de Veluwe, (onder de rook van Apeldoorn) voor een trainingsweekend. Dit omdat zij weer voor zes maanden naar Corfu gaat. Jammer was wel, dat in Nederland de vakantiemassahysterie was uitgebroken. Over een lullige 125 km deden we dus drie uur. En geen tankstation te zien. Leg dat maar eens uit aan iemand met een zwakke blaas! Het was inmiddels pikkedonker in het Enge Bos. Daarna op naar Enschede. We hadden onszelf uitgenodigd, omdat we zo lekker dichtbij waren, al. Het eerste stuk was er bijna geen kip op straat. Dit gezegd hebbende: alchoholcontrole. Of ik even wilde blazen. De agent vroeg of ik daar ervaring in had en ik moest ontkennen. Vragende blikken waren mijn deel. Ik merkte fijntjes op dat ik uit Het Westen kwam. Dat maakte indruk.

Onderweg belde Helmut een tikje ongerust op waar we bleven. "Tussen Rotterdam en Enschede!" merkte ik snedig op. Hoongelach was mijn deel. En of we nog wel pannenkoeken lustten. Dat deden we, maar dan wel van het type hartig. Het smaakte prima. Er gingen ook de nodige Grolschjes doorheen. Dorine en Jeanne bedolven onder cadeaus en plaatjes gedraaid. 's Anderendaags lekker uitgeslapen. Carla ging met Hannie naar de markt en ik het computerpark geüpdatet. 's Middags bleek dat de pomp van mijn ruitensproeier het begeven had. Dat kan er ook nog wel bij. 's Avonds kip Gandhi gegeten (Magere Kip op Indiase Wijze) en vrij vroeg de mand in, want de hele familie ging de naar Portugal op vakantie. Wij sloten af.

Op weg naar Vierhouten de 'mijdt snelwegen'-route gereden, daarna de Elspeetsche Heideroute gelopen. We waren veel te vroeg, dus nog wat rondgelummeld en om 16.00 uur konden we mét Laura, weer terugrijden naar Rotterdam.

De nieuwe Heintje Davids

14 juli 2007 | Vol goede moed togen wij weer naar Schiphol, om Laura weer eens uit te zwaaien. We krijgen er al aardig routine in. Op Schiphol zou Laura een nieuwe collega, ontmoeten. Bij de incheckbalie aangekomen stonden ze elkaar te bellen op één meter afstand van elkaar! Ze vlogen deze keer Comfort Class. Dit keer geen tranen, dat hadden we zo afgesproken. Laura vond het ook niet nodig te zwaaien toen ze eenmaal door de douane was. Vergeten, was haar verdediging. Voorlopig moet ze wegblijven, hebben we afgesproken. Daarna gingen we naar Noordwijk aan Zee, even uitwaaien. Het was best mooi strandweer. Onderweg regen, maar zon op het strand. Het woei wel flink. Patatje gescoord bij Kees Kroket en een ijsje toe. Via Katwijk weer naar huis.

11 juli 2007 | Het oog wil ook wat
Laura (ze is jarig vandaag!) heeft dus een ontstoken oogzenuw. Omdat ze 'maar' 10% zichtverlies heeft, wordt ze hiervoor niet behandeld, het gaat vanzelf weer over. Grote opluchting in Huize Toledo. Madam heeft meteen de reis 'naar huis' zoals ze dat noemt, geregeld. Zaterdag om 18:00 uur vliegt ze weer naar Corfu, bijgestaan door een kersverse collega. Kan ze die vast inwerken. 's Avonds nog een verjaardags afterparty. Cake & Booze. Allerlei jongelui over de vloer, plus Marja en Willem. Heel gezellig.

10 juli 2007 | Tussenlanding
Laura is even terug in Nederland. Morgen is ze jarig en dat wilde ze toch maar vieren in ons natte kikkerlandje. Nu heeft ze ook een probleempje: ze mist 25% van het zicht in haar rechteroog. Hiervoor is ze in Corfu al onderzocht, MRI scan, een bezoekje aan de oogarts. Die zei dat ze in Nederland verder behandeld moet worden. Dus vandaag hals over kop terug. Vandaag naar de huisarts en dan a.s.a.p. naar het Oogziekenhuis (neuroloog of oogarts). Vanavond lekker naar Bella Beer onbeperkt spareribs en gamba's eten.

Na een enerverende dag even chillen in de Bella Beer. Het is vandaag onbeperkt spareribs en gamba's eten! De tent zit tjokvol en het duurt even voor we de aandacht van het personeel krijgen. Blijken ze uit het filiaal in Spijkenisse te komen en zijn nog een beetje onwennig. Moesten zeker opdraven wegens drukte. Laura kon eindelijk een beetje ontspannen. Ze vertelde honderduit over wat ze de afgelopen dagen allemaal had meegemaakt. Morgen Het Grote Onderzoek in het Oogziekenhuis.

9 juni 2007 | Ketelbinkie '07
Vandaag is Laura uit Rotterdam vertrokken naar Corfu! In het holst van de ochtend, 06.15 uur om precies te zijn, togen wij naar Schiphol. TomTom kweet zich uitstekend van zijn taak, het duurde alleen even voordat het GPS signaal werd opgevangen. Kennelijk is ook TomTom geen ochtend-mens.  Inchecken ging niet zo soepel, er werd wat Arkepersoneel opgeleid ten koste van het tempo. Bij de douane aangekomen kwamen de eerste waterlanders. Maar een man mag niet huilen, dus dat deed ik dan ook niet. Nog een laatste foto bij de douane... helaas, een oplettende douanier greep me in de kraag en dwong me de laatste foto te wissen. Nog even zwaaien en weg was ze. Vanaf het vliegveld in Corfu het verlossende telefoontje, alles was goed gegaan. Later nog nog eens teruggebeld. 28ºC, zon, zee, zand et cetera. Hotelkamer biedt slaapplaats, zuurstof en kunstlicht, behoorlijk Spartaans dus.