...Nothing like the Tuscan sun

3 september 2019 | Na al het zwijnengeweld chillen we de volgende morgen in de tuin.

De middag is gereserveerd voor een bezoekje aan Arezzo, aangezien dat de grootste stad in de buurt is en Laura wel eens een winkeltje of wat wil zien. Arezzo is, zoals we allemaal weten, het decor voor de film La vita è bella. Maar dat terzijde. Het is, zoals eigenlijk elke dag, behoorlijk warm en zonnig. Gezien mijn naam (Leo), ben ik altijd op zoek naar beeldhouwwerk of terra cotta met een leeuwenkop. Ik had geluk, bij een antiekzaakje onder de bogen aan de Via Giorgio Vasari stond een mooie kop op de stoep. De meeste winkels staan aan de Corso Italia, maar zoals altijd zijn de zijstraatjes net iets interessanter. Laura kan alleen niet heel lange stukken lopen in deze hitte en de steile hellingen helpen ook niet echt. Wel hebben we bij Dirty Rat aan de Via Cavour heerlijk wat gedronken, dit is echt een leuk stijlvol zaakje.

4 september 2019 | Morgen is alweer Laura's laatste dag met een bezoek aan Pisa, dus vandaag gaat zij lekker haar eigen ding doen en uitrusten. Wij daarentegen gaan weer naar hutje en boerderijwinkel van Sting! Carla is al helemaal hyper en ik vind het ook wel leuk. Vorig jaar waren we hier natuurlijk ook al en toen hebben we wijn en olijfolie gekocht. Dat is inmiddels op (op één fles na, die bewaren we voor ons 40-jarig jubileum). Dit jaar is niet anders, weer wijn en vooruit, ook wat olijfolie, ook weer voor de thuisblijvers. Tevens kocht ik een geinige kurk/dop met de Chianti-haan daarop afgebeeld.

De villa ligt een stukje verderop en daar is ook niets veranderd. Meneer is sowieso niet thuis. We lopen een beetje rond, langs de tuinderij, olijf- en wijngaarden, de heuvel op het bos in en langs het kerkje naar de beek die, vanwege de welig tierende watervegetatie, af en toe overstroomt, zo lezen we op een bord. Van Janneke hadden we de tip gekregen langs Radda in Chianti te rijden, dus dat was onze volgende stop.

Radda in Chianti is een piepklein stadje, maar met een grote aantrekkingskracht op toeristen. Je kunt er heerlijk rondstruinen, in en om het stadje. Het uitzicht naar de Toscaanse heuvels is werkelijk schitterend. Maar genoeg genoten, we moeten op huis aan, ernstig snel tanken en dan vanavond genieten van de afscheidsbarbecue.

Tja, die barbecue, laten de foto's voor zich spreken!

La vita è bella

Weer een rustig dagje, min of meer uitgeslapen en na het ontbijt boodschapjes doen. We eten hier heel veel fruit (meloen, wilde perziken, kersen), Italiaans brood natuurlijk met heerlijke vleeswaren en schapenkaas (ik dan, Carla gruwt van kaas, die gekke meid). Na de lunch het terras ingericht om, met de camera in de aanslag, het volgende boek ter hand te nemen. Eindelijk een hagedisje gesnapt, die beesten zijn zo snel dat het heel moeilijk is daar een fatsoenlijke foto van te maken. Het avondmaal bestond voornamelijk uit speklapjes (met zwoerd!), vegetarische focaccia en (weer) Surinaamse komkommersalade. Carla heeft een wild zwijn gehoord. Dat werd tijd!

Carla had haar zinnen gezet op Arezzo, de hoofdstad van deze provincie, waar het merendeel van de film La Vita è Bella is geschoten. Via de VVV, waar we enige uitleg en een kaartje ontvingen, konden we de diverse locaties opzoeken, waar een bord de diverse scenes uitbeelden en waar we zowel bord als omgeving op de gevoelige chip vastlegden. Dat was meteen een goede leidraad om de stad te bezichtigen. Het viel helemaal niet tegen, dat Arezzo. Het was wel warm en Carla kan daar niet zo goed (meer) tegen.

Janneke en Hein hadden ons uitgenodigd voor een barbecue, bereid in het buitenkeukentje van de studio waarin zij verblijven tijdens ons verblijf in hun huis. We begonnen met mosselen op Italiaanse Wijze (hoop ik), vervolgens vispakketje, kipspiesjes en voor de diehards ook nog werkelijk heerlijke hamburgers. Een en ander vergezeld van aardappel- en rijstsalade en de nodige alcoholische versnaperingen. Wij werden op onze beurt dan weer opgegeten door de talrijke muggen en andere insecten van bedenkelijk pluimage. Moet je er wel voor over hebben!

Castiglion Fiorentino

Na een werkelijk pikdonkere nacht en een copieus ontbijt zijn we eventjes boodschapjes gaan doen in Castiglion Fiorentino (CF). Carla moest nog even langs de farmacia omdat ze een bepaald medicijn vergeten was in te pakken, Gelukkig kreeg ze het, dankzij het medisch paspoort zonder fronsjes mee. Bij de twee plaatselijke supermarkten hebben voor twee dagen ingeslagen en morgen gaan we CF uitchecken. Vanmiddag is het een beetje druilerig dus kan ik zonder me schuldig te voelen even binnen aan dit blog werken.

We hebben ook de film "La vita è bella", met opnamen die in Arezzo en CF zijn gemaakt, de geboortestreek van acteur en regisseur Roberto Benigni, weer gekeken. Toen het weer opknapte heb ik de omgeving even uitgecheckt. Gambaroncia is een gehuchtje met een aantal (ex-) boerderijen in de middle of nowhere. Er zijn een aantal verwaarloosde katten, twee verwende honden, beetje blasé kippen, schichtige hagedissen en af en toe een verdwaald hert of zwijn. De (mede-)eigenaar van onze B&B, Handige Hein noem ik hem stiekem, is bezig een paadje aan te leggen van gevonden stenen en gekocht cement. De avond sloten wij passend af met een gebraden kippetje, salade en focaccia met aardappel. En een wijntje natuurlijk. Of twee...

De volgende ochtend begon goed met een ontbijt van brood, gebakken rauwe ham (spek hebben ze hier niet) en gebakken eieren. Vandaag gaan we wandelen in CF. Het is een alleraardigst stadje in het dal, een kleine 7 km rijden over een kronkelweggetje. Prompt werd ik gestalkt door een Italiaanse die vond dat ik best sneller kon rijden en die probeerde in te halen in bochten terwijl er tegenliggers waren. 's-Lands wijs, 's-lands eer zeg ik altijd maar ik liet me er niet door van de wijs brengen. We parkeerden op een enorm parkeerterrein bij de obelisk. Op weg naar het stadje kwamen we een tank uit WOII tegen, bedoeld als monument voor alle gevallenen en verwijzend (spoiler alert!) naar de "hoofdprijs" uit La Vita è Bella. Vervolgens zijn we op ons gemak CF doorgestruind. Het is mooi weer, rond de 24°C en perfect om thuis nog even op het terras te verpozen met een biertje. Onze gastvrouw trakteert ons op een hapje en dan is het lezen geblazen, waarna we gezamenlijk nog even borrelen en het diepe ingaan. Moet kunnen. We eten de restjes van gisteren en ik maak al vast mijn beruchte tomatensaus met plaatselijke ingrediënten. Morgen een rustdag, even boodschappen doen en eventueel een wandelingetje in de buurt. La vita è bella...