Parque Natural da Arrábida

Tijd voor ontspanning. Nu we toch aan gene zijde van de Taag zijn, ligt een tochtje door Parque Natural da Arrábida voor de hand. Hier zijn we al eens eerder geweest, in 2011 en 2013. We gingen met twee auto's, Sander en Mariska met een gehuurde FIAT en wij met de Peus. Omdat er een lampje kapot was in de FIAT stopten we bij een benzinestation onderweg. Via Sétubal reden we, na wat navigatieperikelen, de goede kant op. In de stad ervoeren we nog wat road rage, een patser in een BMW kon het niet verkroppen dat ik voorrang had (of nam, daar wil ik vanaf wezen). Toeteren, alarmlichten aan, langzaam voor me gaan rijden, the works. Hoofd koel houden dan gaat het vanzelf over. 

Het park is een enorm natuurgebied, waar aan de kust gerecreëerd mag worden. Er staat ook een cementfabriek, waarschijnlijk vanwege de logistiek (ligging aan zee). Onze eerste stop was bij

Parque de Merendas da Comenda, een soort zeearm die behoorlijk ver het land ingaat. Er is een picknickplaats waar mensen uit de wijde omtrek hun zelf gekochte of gevangen sardines komen grillen. Het is een vrolijke chaos, Wij liepen langs het water naar de zee, een fotogeniek tripje.

Via allerlei sympathieke kronkelwegen belanden we bij de volgende stop, een moderne ruïne van wat ik vermoed een of ander zeepaviljoen of iets dergelijks. Het ligt halverwege Praia da Figuerinha en Praia dos Galapos. Het heeft een soort fascinerende vaagheid, eigenlijk.

Omdat de maagjes gingen rommelen zetten we koers naar Sesimbra, een bekende bad- en vissersplaats. We hadden onze zinnen gezet op gegrilde sardines. Na een valse start op het terras van een eettentje aan de boulevard, belandden we bij Restaurante O Canhão, een tentje met het terras in een smal steegje waar de was van de buren boven je hoofd wappert. Laura en Mariska waren hier al eens eerder geweest. De sardines worden buiten op houtskool gegrild, het vuur wordt aangewakkerd door een half gesmolten föhn. Na de dis nog even flaneren op de boulevard. Sander kocht een aantal slippers (2).

De volgende dag werd er, onderbroken door een kort bezoek aan de mani- en pedicure, voornamelijk gechilled in en om het zwembad. Pedro, een andere vriend Bruno, kwam ook nog langs. De dag werd besloten met een heerlijke hamburgermaaltijd, bereid Sander en Mariska. Laat op de avond arriveerden Aad en Lia nog met de taxi van Nelson Furtado (geen familie). Het gezelschap is compleet.

Avondmaal

Bruno is een paar weken geleden voor het eerst naar Santuário de Cristo Rei geweest en wilde vandaag daar met ons weer naar toe. We namen de trein naar Alcântara-Terra en stapten daar over op de Fertagus-lijn naar Pragal, via de Ponte de 25 Abril. Vandaar kun je met de bus (duur) of taxi (goedkoop) naar Cristo Rei, een enorm beeld van Jezus, uitkijkend over de Taag. Na een dollemansrit per taxi arriveerden we bij het beeld, waar we eerst omheen liepen en van het uitzicht over de Taag en Lissabon aan de overkant genoten. We mijmerden over het huisje in Alcântara waar Laura en Bruno al over twee weken intrekken. Daarna lieten we ons per lift tot grote hoogte hijsen, voor 4€ p.p. Dan ben je er nog niet, je moet dan nog diverse trappen op. Het uitzicht boven is overweldigend, het beeld van Jezus evenzo. Als ongelovig en meestentijds nuchter persoon was ik toch wel onder de indruk.

Nadat we een golf Teutoonse horden hadden overleefd, zijn we weer naar beneden gegaan om de bus naar Almada te pakken om vandaar met de veerboot weer naar Lissabon te varen. De bus reed net weg, maar de chauffeur was zo aardig nog voor ons te stoppen toen we armenzwaaiend en rennend zijn aandacht probeerden te trekken. Na een tocht door kronkelende straatjes, ternauwernood breed genoeg voor de bus, kwamen we bij het haventje van Cacilhas aan. Er ligt daar een oude onderzeeër afgemeerd en er wordt door de Marine geoefend. Zo waren we getuige van een oefening met een motorboot en een helikopter. De vissen doen zich hier te goed aan wat het rioolwater ze brengt en luttele meters verderop staan een aantal mannen te vissen. Je moet er niet aan denken... De boot van de Transtejo brengt je in een paar minuten naar Cais do Sodré aan de overkant en biedt je een tamelijk unieke kijk op de rivier, het beeld en de brug.

Aan de overkant begaven we ons naar Restaurante A Merendeira, 54 Avenida 24 de Julho, waar we vorig jaar zo'n heerlijke lunch aten. Nu was het al wat later maar konden we een mini-menu kopen, met pão com chouriço en caldo verde (brood met meegebakken chorizo en boerenkoolsoep). Nu houd ik absoluut niet van boerenkool, maar deze soep is echt heel erg lekker! Hierna zijn we door de bloedhitte naar station Santa Apolónia gelopen. Onderweg zagen we een enorm cruiseschip. Toen we verder liepen lette ik niet op en liep keihard tegen een zojuist neer te laten slagboom op, met als gevolg een bloedende wond boven mijn rechteroog, dit tot grote hilariteit van mijn reisgenoten. Nadat we Laura weer bij het station hadden opgepikt kochten we een lekker gegrild kippetje bij Pingo Doce die we 's avonds laat met sla en stokbrood op het balkon verorberden. Life's good!

 

Kater

Het dreigde een mooie dag te worden, maar omdat ik zoveel spullen meedraag besloot ik mijn colbertje aan te trekken, wat een kardinale fout bleek te zijn. Onderweg naar de trein dronken we een 'bica', zoals ze hier een espresso noemen, waarna we afdaalden richting station. Langs de kant van de weg zagen we wat zwerfkatten, die worden vertroeteld door buurtbewoners.

We namen de trein naar Orient, waar we lekker langs de Taag zouden flaneren, een hapje eten en zouden gaan winkelen. Dat is allemaal gelukt, alleen zweette ik wel uit mijn jasje. Op het terras van Azul Profundo aten we heerlijke tosta's, met een biertje natuurlijk, dit als aanloop naar het stappen vanavond In Bairro Alto. Via het winkelcentrum reden we weer op huis aan, en dronken we vers geperst naranja op het terrasje van de Palacio dat gisteren gesloten was. Na een hapje en een biertje op het balkon en een frisse douche gingen we weer naar de stad.

Laura en Bruno eten best vaak bij Grelha do Carmo in Bairro Alto, dus daar gingen we naar toe. Dit restaurant is niet zo groot en ook niet zo duur, maar het eten is goed. De zaak wordt gerund door een wat wonderlijke man, die niet echt naar andere mensen luistert zonder dat dit overigens hinderlijk wordt.  Hoewel, er ontstond een discussie over wat voor aardappelen we wilden (geen grote gekookte, maar kleine, in de schil gegrilde) en hij kreeg het toch nog voor elkaar Carla de verkeerde te serveren. Ik had bacalhau, vergezeld van bier en een ruime hoeveelheid olijfolie, wat ik niet wist. De salade op hetzelfde bord voorzag ik zelf van een even ruime hoeveelheid voornoemde olie, wat resulteerde in een oliebad die ik in mijn enthousiasme bijna geheel verorberd heb. Dit zou later op de avond nog een staartje krijgen...

Na het eten gingen we even chillen en van het avondlijke uitzicht genieten op het Miradouro São Pedro Alcántara, de plek waar ook de beroemde tram Elevador de Gloria naar boven kruipt. Daar dronken we ook weer een bica, vlakbij de toiletten. Op een gegeven moment kwam er een man uit het toilet, liep om, ging de bar binnen en kwam daarna weer met een toiletrol naar buiten en verdween weer het toilet in. Wij vroegen ons af of hij die rol miste voor- of nadat hij die nodig had...

Toen was het tijd om te gaan stappen. In de praktijk betekent dit bar in, bar uit, bier drinken, afgewisseld met shotjes sambuca of andere, in sommige landen verboden, drankjes. In bar Sem Nome was het een weerzien met oude bekenden maar ontmoetten we ook wat nieuwe mensen, zoals jarige Lee en zijn zoon Jackson uit Australië en Paula, een Braziliaans fotomodel. Het is allemaal een beetje uit de hand gelopen zoals de vele foto's die nu op facebook rouleren illustreren. Zo rond 04.15 uur waren we weer thuis en ik voelde me kiplekker. Hoe anders was het toen ik zes uur later wakker werd met bonzend hoofd en misselijk. Ik geloof dat ze dat een kater noemen. Bij elke oprisping werd ik herinnerd aan bacalhau met olijfolie en bad dat ik het binnen zou kunnen houden. Het is me gelukt! Na exact 12 uur op bed stond ik op, at een broodje en ben gaan douchen. Morgen gaan we met tramlijn 28 dwars door Lissabon. Zin an!

Zonnebrillen

Niet gehinderd door vulkaanuitbarstingen of sneeuwstormen vertrokken we zaterdagmiddag richting Portugal. De vlucht was voorspoedig en we landden, na een rondvlucht boven de stad en zee, op vliegveld Lissabon. Met de C4 van Bruno's moeder (bestuurd door zijn vader die op een kussentje zat) en een taxi spoedden we richting Póvoa de Santa Iria. Laura, Bruno en Mariska hadden ons, bij wijze van gezamenlijk verjaardagscadeau, uitgenodigd om in de week dat Carla jarig is (en een niet nader te noemen leeftijd bereikt) te komen logeren. Die rest van de avond besteedden we aan een uitgesteld sinterklaasfeest, met kleren (uit eigen kast) typisch Nederlandse eet- en snoepwaren gekocht bij Albert Heijn en Jamin en cadeautjes. Bruno haalde varkensvlees met schelpjes(!) bij de afhaalbarbecue alvorens we vroeg naar bed gingen.

Het beloofde mooi weer te worden en dat kwam uit. Vandaag staat Cascais op het programma, een bad-plaats ten westen van Lissabon. We gaan met het openbaar vervoer, eerst de trein, dan de metro en dan weer de trein. Bij elkaar ben je toch zo'n twee uur onderweg. Het systeem hier is dat je per lijn een kaartje koopt voor 50 cent. Die kun je dan per keer opladen voor een enkele reis of retour. De kaart is een jaar geldig. Als je, zoals wij nu ver moet, heb je drie kaartjes nodig. Dit zorgt in het begin voor de nodige stress, maar we komen er uit. We hebben inmiddels trek gekregen en Laura stelt voor dat we Indiaas (zij zei Indiaans) gaan eten bij Masala Restaurante Indiano. Het is een sfeervol restaurant en het eten is heerlijk en niet duur. Cascais is zonovergoten, de temperatuur schommelt rond de 25ºC, en we lopen langs de Port de Pesca naar het Parque Municipal da Gandarinha. Het is een echt familiepark met pauwen en kippen en allerhande ander gevogelte. Daarna lopen we langs de boulevard naar Parede, wat we niet redden wegens de afstand. We stappen een aantal haltes eerder op de trein naar huis. Helaas missen we de afspraak met Bruno en Rute, maar dat halen we nog wel in. Vlak bij huis deden we de boodschappen voor het avondeten. Helaas hadden ze geen patatjes meer, dus namen we kipnuggets en calamares en sla. Dat verorberd gingen we weer vroeg naar bed.

Maandag hadden we gepland om naar het Parque das Nações te gaan. Laura en Bruno moeten werken, maar Mariska is er al eens geweest en het OV hebben we inmiddels ook onder de knie. Het is weer warmer dan gisteren. We stappen uit op Oriente en verkennen eerst het terrein, aangelegd in 1998 ter ere van de Wereldtentoonstelling. Het is een soort themapark rond de zeevaarders en ontdekkingsreizigers, het (zee)stokpaardje der Portugezen. Gelukkigerwijs zijn er heel veel restaurantjes en barretjes met terras. Dat komt goed uit, want we hebben alweer trek en strijken neer bij Peter Café Sport met uitzicht over de Taag en de kabelbaan. Daarna gaan we shoppen in het luxe Centro Vasco da Gama. Mariska komt met armen vol tasjes weer buiten en ik heb zelf een micro-usb kabel gescoord bij Vobis. Moe maar voldaan gaan we huiswaarts en halen nog wat boodschappen voor het avondmaal. Ik maak Spaghetti Putanesca, zoveel dat Laura nog wel drie keer een lunchpakket er van mee naar haar werk kan nemen. Ook nu weer vroeg ter bedde want het is allemaal erg vermoeiend.

 

Vandaag doen we rustig aan. Er staat een enorme afwas en daarna gaan we naar de rivier (de Taag). Het is weer warmer en de zon brandt op onze, inmiddels roodverbrande, huidjes. De omstandigheden hier zijn zoals juli/augustus in Nederland! De rivier wordt bereikt, maar we belanden in één of ander krottenwijkje van het riviervolkje. Het ruikt er niet zo fris en de dames willen zo snel mogelijk weg. Via een andere weg is de rivier niet te bereiken dus druipen we af en lopen richting huis. Dit keer gaan we door het park, waar we op een bankje onze broodjes eten. Midden in het park staat het Palacio da Quinta de Piedade, waar Carla even van het toilet gebruik maakt. Daarna weer de klim, langs een soort kinderboerderij en dan weer boodschapjes doen bij de Minipreço. Vanavond ga ik pannenkoeken bakken voor de hele familie, inclusief Bruno's zuster Lurdes die overkomt vanuit Engeland. Morgen vertrekt ze naar Guinee-Bissao voor een stage.

 

Toledo Turístico

Toledo (de stad) is veel toeristischer dan we hadden gedacht. Gisteravond was de stad al afgeladen met toeristen en ellenlange files die de stad in of juist uit wilden. De slachtoffers probeerden het proces te versnellen door veelvuldig te claxonneren. Ons hotel Medina de Toledo staat in de Barrio de la Antequeruela, pal naast de stadsmuur. Het is een hele klim, maar gelukkig staan er Escaleras Mecanicas (roltrappen). Vandaag gingen we, zolang het mooi weer is, op de bonnefooi de stad verkennen. Als het slechter wordt (over-)morgen, gaan we de musea en kerken in. Het is tamelijk rustig vergeleken met gisteren. Er zijn relatief veel Spaanse toeristen, maar ook wel Amerikanen en Japanners.

 

We zagen ook veel katten, vooral op de daken (dakhazen genoemd in Nederland). Ik had de Michelinkaart 86 van Toledo gekocht, maar we raakten soms toch de weg kwijt. Later bleek dat ik de detailkaart van het centrum over het hoofd had gezien. Daarna ging het beter. Vandaag hebben we vooral de zuid- en westkant doorlopen. We liepen een stuk langs de Taag, vanaf de ruïne Baños Arabes (stokoude Hammam) tot aan de Puente de San Martin.

Vandaar gingen we weer de stad in en hebben we langs allerlei kerken en andere interessante gebouwen geslenterd. Om de honger te stillen kochten we stokbrood met tortilla. Later kochten we er nog één en één met jamon en cuerza (ham en kaas) voor de wandeling morgen. Dan nemen we Paso Peatonal Riberas del Tajo (het voetpad langs de oever van de Taag, zeg maar), ook wel Senda Ecológica geheten. Vanavond gaan we er op uit om Paella te gaan eten op een van de terrasjes, maar niet nadat we een blik op de Puente de Alcántara hebben geworpen. Hier vlak om de hoek heb je er uitzicht op.

Loop van de rivier

Vanmorgen stonden we tamelijk gebroken op na alle vermoeienissen van gisteren. Vandaag staat een wandeling langs de Rio Tejo (spreek uit Tèzjoe) oftewel de Taag op het programma. De rechtstreekse trein naar station Appolonia ging pas over een uur dus namen we een eerdere trein en stapten op Station Oriente over. Intussen nam ik foto's van de industriële activiteiten en het verval rond station Póvoa.

Het is prachtig zomerweer en de temperatuur stijgt van 22ºC naar 26ºC. Het plan was te lopen naar Bélem aan de westzijde van Lissabon. Het is een hele tippel. Onderweg zagen we vissen (waarschijnlijk karpers) die zich te goed deden aan het afvalwater uit de stad. Het eerste stuk is een beetje achenebbisj, vervallen (pak)huizen en veel wegwerkzaamheden. Vanaf het Praça do Comerçio wordt het snel beter. De Ponte de 25 Abril komt dichterbij lijkt het wel, maar die is zo gigantisch dat je je vergist in de afstand.

Net voorbij deze lawaaiige brug (er rijden treinen onder en er liggen ijzeren platen op het wegdek) lunchten we op een terras bij de jachthaven. Helaas waren de kleine biertjes uitverkocht dus moest ik wel een grote nemen. Verkwikt vervolgden wij onze weg naar Belém, waar we Filipe zouden ontmoeten die gisteren zijn telefoon had laten liggen. We hadden het Padrao dos Descobrimentos (een monument voor de ontdekkingsreizigers) als ontmoetingsplaats afgesproken. We dachten alweer dat we er bijna waren, ons weer vergissend in de afstanden, dus dat duurde ook weer een hele tijd.

Filipe maakte zich er niet druk om en nam ons meteen op sleeptouw om een aantal leuke dingen te laten zien, zoals voornoemd monument. Hij stond er op een reeks portretten van ons te maken. Daarna troonde hij ons mee naar Pastéis de Belém waar we de aldaar gemaakte gelijknamige lekkernijen aten. Het is een soort wentelteefje, maar dan van bladerdeeg en rond. Heel erg lekker. Helaas kwam Filipe in tijdnood en moest er vandoor.

Wij moesten ook opschieten, want we zouden ergens gaan eten. We waren te laat om de rechtstreekse trein naar Póvoa te halen dus gingen we met de tein naar station Cais do Sodré en van daar met de metro naar Oriente om daar de trein naar Póvoa te pakken. Redelijk uitgerust zwoegden we daar de helling weer op. Bruno herinnerde zich plotsklaps dat hij vanavond moest voetballen dus hij had eten laten aanrukken die zijn vader (Manuel) langs bracht. Na een lange, warme en zonnige dag hadden we ook wel een drankje verdiend. Misschien wel twee...

Klimmen en dalen

Na als twee blokken geslapen te hebben stonden we om acht uur al weer naast ons bed. Het was inmiddels zonnig weer en dat kwam goed uit want we gingen Lissabon met een bezoekje vereren. Laura zou gidsen, zij is inmiddels al aardig bekend in deze naar onze maatstaven gigantische stad. Eerst met de trein naar trein/metrostation Oriente, gebouwd ter gelegenheid van de Expo in 1998. Dan de Rode Lijn naar Alameda, overstappen en dan naar Martim Moniz op de Groene Lijn.

We stapten uit in de buurt van Castelo São Jorge, waar we van het uitzicht wilden genieten. Het is een hele klim en het is inmiddels zomer naar Nederlandse maatstaven, zo'n 20ºC, dus hijgen en zweten. Het kasteel vraagt echter 7 euro entree en da's een beetje te gortig. We liepen er maar omheen, door schattige straatjes, waar we ook op een terrasje sardines hebben gegeten, een vurige wens van Carla.

Daarna daalden we af naar de Taag om via Praca do Commercio en Praca Dom Pedro IV in de Bairro Alto verzeild te raken. Hier gaan Laura en Bruno vaak stappen. Bij Louie Louie kocht ik Larks' Tongues in Aspic. Geen exquise gerecht maar een cd van King Crimson uit 1974. De vermoeidheid sloeg toe dus gingen we zo zoetjesaan weer terug. We reden vanaf Baixa Chiado, een heel erg diep metrostation en Carla had hoogtevrees op de roltrap. Vanuit de trein is het weer een hele klim naar huis en we waren blij de schoentjes uit te kunnen schoppen...

Weerzien in Póvoa de Santa Iria

Na dat wijntje gisteravond had ik ook knallende koppijn vanmorgen. Causaal verband wordt vermoed. Nochtans stonden we weer vroeg naast ons bed en na een Spaans ontbijt en Hollands lunchpakket reden we om 09.00 uur uit Valladolid richting Portugal. Eerst kochten we nog water bij het benzine-station naast het hotel. Water uit de kraan is niet te zuipen. Chloor! Het landschap is inmiddels behoorlijk groen en de zon maakt het ook allemaal wat vrolijker. Bij Vilar Formoso rijden we Portugal binnen en het is meteen onze eerste stop, met een foto van de plaatselijke veestapel als gevolg. In Portugal wordt, anders dan in Spanje, behoorlijk schilderachtig gereden. Hierdoor aangemoedigd ga ik iets te snel uit de startblokken bij de tolweg en vlieg bijna uit de bocht. Dat liep maar net goed af. Carla sms'te Laura dat we er over een uurtje zouden zijn, maar ze lag nog in bed, dus kleine paniek daar.

Uitzicht vanuit het slaapkamerraam:
de Taag en Ponte Vasco da Gama

Meteen nadat we in Póvoa de Santa Iria arriveerden hebben we alle spullen naar boven gesjouwd en alles (DVD-speler en PC) netjes opgeruimd en in elkaar gezet. Helaas zijn er nu te weinig stopcontacten. Daarna een korte verkenning in de buurt, waar op deze feestdag (Allerheiligen) maar weinig winkels open zijn. In een Koreaanse bazaar koop ik twee stekkerdozen. Daarna bier drinken in het buurtcafé, vergezeld van koude Portugese snacks uit de frituur. Laura maakte eten en we hebben nog wat gekletst en TV gekeken. Carla en ik zijn echt kapot van de afgelopen dagen (ruim 2100 km gereden!) en gaan, nadat ik dit verhaaltje nog even heb geschreven, vroeg het mandje in.

Voorpret

Deze week kwam eindelijk mijn pensioentje binnen. Ik heb er de leeftijd niet voor, maar het is zo weinig dat ik het nu kon afkopen. Desondanks het is meer dan ik had verwacht. Het plan was om het hele bedrag aan een laptop te spenderen, maar daar ben ik van teruggekomen. Ik heb mijn wensen zodanig bijgesteld, dat ik nog wel heel blij kan zijn en toch geld overhoud.

Wij gaan namelijk, tamelijk onverwacht, deze herfst naar het Iberisch schiereiland. Onze jongste dochter Laura is inmiddels met haar vriend Bruno gaan samenwonen in Póvoa de Santa Iria, een 'parochie' in de stad Vila Franca de Xira in voorstedelijk Lissabon. Ze huren een appartement met uitzicht over de Taag. We gaan met de Peus om kleren, meubeltjes en huisraad naar haar toe te brengen. We logeren daar een paar dagen en gaan dan naar Toledo (de stad, in Spanje) om daar een vleugje wereldhistorie en cultuur op te snuiven. Het hele feest sluiten we af met een weekendje in het chambre d'hôte van Celma en Robert in Normandië.

Enfin, die laptop zal ik nodig hebben om Toledo's pad te verrijken met onze avonturen onderweg. De concessies die ik heb gedaan zijn de volgende:

Processor: Intel Core™ i5-520M, 2,4GHz  i.p.v. Intel Core™ i7-720QM, 1,6GHz
Kleur: Zwart i.p.v. Premium Black
Geheugen: 4 GB 1066MHz DDR3 SDRAM i.p.v. 4 GB 1333MHz DDR3 SDRAM
Maar: Blu-ray Disc™ writer i.p.v. Blu-ray Disc™ player, dat dan weer wel.

Om de voorpret niet te drukken kocht ik gisteren alvast een tas, de CaseLogic VNC216. Theoretisch is die te klein, want 16" terwijl de laptop een 16,4" scherm heeft, maar ik mocht hem even passen. Dat was nog een heel gedoe, want de laptop bij MediaMarkt lag aan de ketting en alarm, dus dat moest allemaal losgepeuterd worden. Gelukkig doen ze daar niet moeilijk over. Hij past perfect!