Heden, verleden en toekomst

Vandaag scheen er een lekker najaarszonnetje en dat nodigde ons uit om weer eens naar Hellevoetsluis af te reizen. We reden er naar toe via de Rijksstraatweg tussen Brielle en Hellevoetsluis, waarbij we kennis maakten met de nieuwe rotondes in Brielle. Een hele verbetering! We parkeerden achter het gemeentehuis. Op de Opzoomerlaan viel op dat daar hele huizenblokken zijn gesloopt en dat er nieuwe appartementen worden gebouwd. De vooruitgang zullen we maar denken. Hier stonden woningen van de mariniers die hier woonden als ze niet op zee waren, tot de Marine naar Den Helder verhuisde. Ik weet nog dat er een drogist (Maarten volgens mij, zijn achternaam ben ik vergeten) gevestigd was, waar ik wel eens een boodschapje moest doen. Agré-Gola's tegen een zere keel...

We liepen over de van haar hoge bomen ontdane Wallen naar het Droogdok van Jan Blanken. We dronken een bakkie op het terras. In 2006 waren wij, als donateurs, getuige van het (symbolisch) slaan van het eerste paaltje van de werkloods. De bouw liet vervolgens nog vier jaar op zich wachten, maar nu is het af.

We liepen langs het water naar het Brandweermuseum om te kijken of ze nog modelbrandweerautootjes in het winkeltje hadden. Ik heb daar destijds een Peugeot 806 Incendie et secours gekocht. Ze hadden geen model-brandweerautootjes meer. Enigszins teleurgesteld vervolgden wij onze weg richting vuurtoren. Aan de overkant zagen we dat er eindelijk gebouwd wordt op de plek van het voormalige Marinehospitaal. Er wordt, geheel in de stijl van het afgebrande hospitaal en belendend perceel, een nieuw appartementen-complex gebouwd. Misschien iets voor ons als we gepensioneerd zijn?

Graag of niet

Het begint op te vallen: telkens als wij iets negatiefs hebben meegemaakt (dit keer het niet doorgaan van mijn droombaan) gaan we naar Hellevoetsluis, het dorp waar we geboren zijn. Vooral de oude vesting met haar haven, historische gebouwen als de vuurtoren, en het Haringvliet oefenen een onweerstaanbare aantrekkingskracht op ons uit. Zoals altijd parkeerden we bij Aquarius, ingeklemd tussen het kanaal door Voorne, het Haringvliet, de haven en de Vest, waarin honderden ganzen zwommen. We liepen richting de plek waar het Marinehospitaal stond en waar een nieuw gebouw zal verrijzen. De muur van het belendende pand, het Admiraliteitshuis, is netjes gerestaureerd. Met de oude VW kever op de voorgrond levert dat een onverwacht nostalgisch plaatje op.

We liepen door over de gerestaureerde brug naar de Westkade, richting vuurtoren. Het 'kleine strandje' zoals wij dat sinds mensenheugenis plegen te noemen, is onlangs op de schop gegaan en geschikt gemaakt voor verantwoord toerisme. Het is mooi weer, met een flinke bries en Hollandse wolkenluchten.

Op de terugweg zien we aan de Westkade een pand te huur staan. Ooit, hebben eens gezegd, keren we terug naar Hellevoetsluis, maar dan wel in het vestinggedeelte. Zou het lot ons nu al hierheen voeren? We raken enthousiast. Het is weliswaar een klein huis, maar de locatie is schitterend. We besluiten, als het significant goedkoper is dan ons huidige huis, het erop te wagen en fantaseren op de terugweg wat we allemaal moeten doen en laten om deze droom uit te laten komen. Carla zoekt op Funda en ontdekt de huurprijs.... 1265€, ruim het dubbele van wat we er voor over hebben. Kijk, zó graag willen we nu ook weer niet!

Anno fifties

Ramptoerisme

Oostzanddijk, ca. 1960

Carla en ik zijn beiden geboren en gedeeltelijk getogen in Hellevoetsluis. Hoewel mij van huis uit geen liefde voor deze plaats is bijgebracht, heb ik toch er (dus) toch een warm plekje voor in mijn hart. Toen vorige week het Marinehospitaal afbrandde waren we dan ook nogal ontdaan. Vandaag gingen we in weer en wind een kijkje nemen bij de ravage. Op het hoofd bij Aquarius waaiden we bekant uit onze vacht, dus zetten we de auto maar achter het gemeentehuis, precies op de plek waar mijn kleuterschool heeft gestaan. We liepen richting Oostkade, maar waar het net spannend begint te worden is de straat afgezet.

Er loopt een beveiligingsbeambte rond die ons vertelde dat het belendende pand (het Admiraliteitshuis) ook gevaar loopt als het Marinehospitaal zou wordt gesloopt, het leunt er namelijk letterlijk tegenaan. Vandaar dat volgens hem die muur en de voorgevel blijft staan en het hele pand zal worden herbouwd. Verder wordt het bluswater weggepompt en via tankers en tankauto's afgevoerd, zijnde chemisch afval. Alle panden in de buurt hebben rook- en waterschade. Het is een trieste bende.

We zijn naar de Westkade aan de overkant gelopen. Dit moet via de sluis omdat de brug wordt gerenoveerd. Vanaf dit punt heb je een 'mooi' overzicht. Daarna gaan we terug en via de Kerkstraat, langs de vest naar de achterkant. Hier kun je goed zien dat de eiken balken netjes opgestapeld zijn en de gaten waar ze in zaten hoog in de muur. Verder zie je dat er een binnenplaats was die nooit zichtbaar was maar nu dus wel. We proberen nog via de Brandlaan (je verzint het niet) dichterbij te komen maar dat lukt niet.

Nu we er toch zijn lopen we over de wallen richting Brielse Poort. Dit was gedeeltelijk de route die ik van huis naar school v.v. liep. Destijds was dat allemaal veel spannender dan nu, met hoge bomen, nu allemaal omgezaagd, en echte kinderlokkers! Over de Opzoomerlaan liepen we weer terug. Daar heb ik in '76-'77 nog een blauwe maandag gewerkt bij de boekhouder van mijn vader. Gezien mijn cijferblindheid was dat niet echt een goeie carrièrekeuze. Het watertje op de foto is dezelfde als die op de foto van mijn oude school die hier stond.

Oude vlam

Mijn geboortedorp Hellevoetsluis werd gisteren opgeschrikt door een enorme brand in het voormalige Marinehospitaal, een van de markantste gebouwen in die oude vesting en gebouwd begin 18e eeuw. In de loop der jaren had ik dit gebouw, waar Carla's zus in de jaren zeventig enige tijd heeft gewoond, gefotografeerd.

Vlak in de buurt, op de wallen, stond de Openbare Kleuterschool (a.k.a. De Witte School) waar ik op gezeten heb. Ik heb ook een klassenfoto, ik schat uit 1962. Ik zit op de voorste rij, derde van rechts en kijk natuurlijk weer als enige niet naar het vogeltje! Kinderen die ik nog herken zijn Simon Tuinstra, Peter van Eijk, Peter Oostlander, Ditje Roos, Rodi Baas, en natuurlijk juffrouw Klijnsmit. Wat ik me verder nog kan herinneren is een zinken kleibak op poten en enorme legoblokken. Een keer klaagde ik tegen de juf dat een kind mij aan het pesten was, en zij vroeg wel tien keer 'wat deed hij?' waarop ik 'pesten' zei, tot het tot me doordrong dat ik 'plagen' moest zeggen. Een wijze les! 

 

1962-63

 

1963-64

1958 (niet zelf genomen)

2003

2003

2009

Gemeentepropaganda

Toevallig

Na bijna een half jaar 'binnen zitten koekenbakken', zoals mijn moeder dat zou noemen, hadden Carla en ik toevallig bijna tegelijkertijd het idee om weer eens naar het vuurtorentje in Hellevoetsluis te gaan. Vandaag zou haar (mijn moeder dus) 92e verjaardag zijn geweest, ware het niet dat zij 24 jaar geleden is overleden, toevallig twee dagen na haar verjaardag. We besloten via Goeree-Overflakkee te rijden, omdat dat de mooiste route is en die toevallig langs Dirksland komt, waar mijn zus Tine haar laatste dagen sleet. Gisteren was het toevallig precies een jaar geleden dat zij is gecremeerd. We parkeerden bij Aquarius aan het Haringvliet. We besloten een rondje te maken langs het haventje en dan via de wallen en "de knaal" (het Kanaal door Voorne) zoals wij dat noemden, terug.

Achter de vuurtoren ligt tegenwoordig een vakantiepark, maar 45 jaar geleden was daar "het kleine strandje" met bijbehorende kleine duintjes. Zodra de zon scheen en de temperatuur het toeliet gingen mijn moeder en ik naar dat strandje. Ik werd snel heel erg bruin en werd dan ook de "blankebilneger" genoemd. Als mijn moeder me kwijt was zocht ze gewoon naar het bruinste jongetje.

Na de wandeling gingen we naar mijn zus Nel en zwager Jan in Oudenhoorn, die toevallig over diezelfde twee dagen jarig is. We vielen met onze neus in de boter, want de hele familie ging toevallig uit eten in de MagnEETcafé in Heenvliet. Dit is een voormalig tramstation, vroeger de Paardenstal geheten. Mijn neefjes Hendrik en Ronald, met hun respectievelijke vrouwen en kindertjes waren er ook bij. We hebben gezellig zitten ouwehoeren en goed gegeten.



Op deze boeiende foto staat het Marinehospitaal waar
Carla's zus Marion toevallig een tijdje heeft gewoond.