Huizenjacht

Drie jaar geleden werd ik 65 jaar en dat vierden we met een logeerpartijtje in Boutique Hotel de "Oude Veste" in Hellevoetsluis. Dit jaar deden we dat nog eens, nu ter gelegenheid van Carla's 65e verjaardag. We boekten weer een kamer en alvast een etentje in het belendende Steakcafé de Buren. 

 

Brielle | Onderweg stopten we even in Brielle, om thee en nootjes te scoren bij de plaatselijke middenstand. Ook gingen we even langs Lijstenmakerij Bazen, om oude landkaarten te zoeken van de polder (Naters) waar mijn vader vandaan komt. Jan Bazen had nog wat liggen op zolder, dus we konden meekomen om te zoeken in stoffige mappen. En warempel, de gezochte kaart (1696) vonden we, helaas niet ingekleurd zoals op de afbeelding hieronder, maar Carla bood aan het zelf in te kleuren (grapje). En passant namen we ook de kaart van polder Rugge mee, tezamen voor slechts 10€. Inlijsten doen we zelf. Hierna een hapje eten in de Brielse Aap.

Nieuwenhoorn | Carla had bedacht om alle huizen waar zij heeft gewoond voordat ze naar Brielle verhuisde te gaan bezoeken. Het zwaartepunt daarvan is in Hellevoetsluis, maar zij heeft ook in Nieuwenhoorn gewoond, aan de Wee Weneestraat. Ook mijn familie heeft daar gewoond voordat ze naar Hellevoetsluis verhuisden, dus ik vond dat een goed idee. We wandelden langs alle plekjes waar Carla goede herinneringen heeft, de kerk, haar schooltje, de bakker, haar oude huis en de Smithilseweg, v/h de Achterweg waar mijn ouders woonden.

Hellevoetsluis 1 | Op naar Hellevoetsluis, parkeren bij de Brandweerkazerne en installeren in het hotel. Even chillen en om de eetlust op te wekken een wandelingetje naar "het kleine strandje". Het is best fris en er staat wat wind. Het etentje bij de buren maakt veel goed. Geheel tegen onze natuur in tv gekeken (Even tot hier) en de rummykub competitie overgeslagen.

Hellevoetsluis 2 | Na de marathon in Rotterdam gaan we vandaag onze eigen marathon lopen, langs de huizen in Hellevoetsluis. Op weg naar de Cruijsenhoekstraat, waar Carla als baby een jaar heeft gewoond, lopen we een route die ik als kind liep op weg ("om een booschop") naar mijn oom Kommer en tante Maartje aan de Moriaanseweg Oost, het nummer weet ik niet meer. Het liep over de Molenweg, vanaf de Jan Blankenstraat, door weilanden en akkers. Het is nu helemaal volgebouwd en onherkenbaar. De Cruijzenhoekstraat, wordt opgeschrikt door onze aanwezigheid (nieuwsgierige blikken). 

We eten een boterhammetje en gaan door naar de Cornelis van Kleiburgstraat waar Carla is geboren. Daar is ook de school waar haar zus en mijn broer op hebben gezeten (zelfde jaar). We wilden wat gaan drinken in de Smaeck van Hellevoet, waar Carla een (FB) vriendin van 60 jaar geleden tegenkomt. We besluiten er niet te lunchen want het menu spreekt ons niet aan. We lopen nog een rondje om de kerk, die binnenkort wordt getransformeerd tot woningen. Door naar de Sternstraat waar ook een tijdje werd gewoond.

Hierna steken we door naar het Weergors aan het Haringvliet, een plek, ingeklemd tussen camping en vakantiepark, waar we eigenlijk nog nooit geweest zijn. Het is een soort mini natuurgebied, ontstaan na de aanleg van de Haringvlietdam. Weer even uitpuffen bij het kleine strandje, waar een ganzenfamilie in de harde wind en dito golfslag probeert naar de haven te zwemmen. Late lunch bij de Waag met steak en een Ouwe Toeter Sterke Blonde voor mij.

Quackjeswater | We zijn al 60 jaar niet bij het Quackjeswater geweest dus nu is de ideale gelegenheid, als afscheid van deze trip down memory lane. Het is mooi weer en we slaan even broodjes en rosbief in bij de AH. Het is maar 8 minuten rijden en parkeren is ook een makkie. Het pad leidt rond het water (rode paaltjes), het kan niet missen. Bij het uitkijkpunt kun je uitgebreid de watervogels observeren, aalscholvers (of schollevaren in goed Nederlands), lepelaars, ganzen, zwanen etc. etc. Zeer rustgevend allemaal en echt een aanrader. De terugweg aanvaardden we via Goeree-Overflakkee en een kleine tussenstop bij Ikea in Barendrecht.

Kwade Hoek 2025

 

Ooltgensplaat

Kwade Hoek

Ooievaar!

We gaan zeker één maal per jaar naar Cadzand-Bad. Dit jaar ter gelegenheid van Mariska's verjaardag, die op de dag zelf in Portugal bij haar zus Laura logeert. We reden uiteraard met de nieuwe Peus. Het beloofde een schitterende dag te worden. Bij de tolpoort van de Westerscheldetunnel riep ik weer Ooievaar!*, heel flauw maar altijd hilarisch. We besloten eerst naar Knokke te rijden om over de boulevard te flaneren en te kijken of het modelautowinkeltje er nog was. Helaas was het dermate druk dat we maar door zijn gereden. In Cadzand-Bad was het al niet veel beter: druk en alle parkeerplaatsen bezet, op die ene na, net achter de dijk. Voor drie euro weet je alles.

 

Via Boulevard de Wielingen, waar nog volop gebouwd wordt aan hotels en appartementen, liepen we naar het "winkelcentrum", waar Mariska op een ijsje trakteerde (na een zogenaamd vrijblijvende opmerking dienaangaande mijnerzijds (hé lekker ijs)). Via een omweg langs het afwateringskanaal om het in aanbouw zijnde Noordzee Résidence Cadzand-Bad te aanschouwen liepen we het strand op voor de broodnodige verkoeling. Normaal gesproken heeft Carla dan binnen een minuut een haaientand gevonden, vandaag was daar geen sprake van. Na een klein omweggetje via de dijk reden we monter richting Sluis. We hadden trek in mosselen.

Sluis was gelukkig niet zo druk als we vreesden. Mariska had absoluut geen zin in winkelen, dus dat beperkten we tot een minimum. Na een drankje op het terras van De Molen van Sluis gingen we al slenterend op zoek naar de Rode Leeuw waar we vorig jaar heerlijke mosselen hadden gegeten. Het terras was echter vol/gereserveerd dus wij op zoek naar een ander etablissement. Achter het Belfort, op een pleintje vonden we De Drie Wijzen, waar we dit keer alle drie mosselen bestelden. De bediening is wat nors maar ik kan wel stellen dat dit de lekkerste mosselen waren die ik ooit heb gegeten. Ter uitbuiking zijn we langs de Damse Vaart gaan wandelen, waar een ooievaar op zijn nest zat. Het was inmiddels avond en we vonden het welletjes, dus gingen we vol goede moed huiswaarts.

Zondagavond, Zeeland. De eerste file was op de N61, net na Schoondijke. Op de radio hoorden we al van een file op de A58. Misschien hadden we geluk, ik zag bij de oprit auto's met gewone snelheid voorbij komen. Honderd meter verder begon de file, eerst 6km aangroeiend tot 12km. In paniek nam ik de afslag richting Zierikzee. We reden via de Zeelandbrug waar een nieuwe file opdoemde, die tot de A29 op Hoeksche Waard aanhield, waarna we op topsnelheid Rotterdam naderden. Al met al hebben we er ruim een uur langer over gedaan. Ik denk dat we maar eens een jaartje overslaan. Ooievaar!

Hooglanders in de Lage Landen

Vanaf morgen gaat Carla fulltime werken, ergo vandaag is voorlopig onze laatste vrije maandag samen. Het mooie herfstweer houdt ook aan, dus lag een wandeling voor de hand. Maar ik wilde ook voor warme schoenen voor de winter kijken bij Rosada, dus zochten we een wandeling daar in de buurt. In het boekwerkje '365x de natuur in met Natuurmonumenten' viel mijn oog op de Dintelse Gorzen, onder de rook van Dinteloord waar Carla's grootvader aan vaders kant oorspronkelijk vandaan kwam.

De Dintelse Gorzen ligt onder Dinteloord, aan de monding van de Steenbergse Vliet en het Volkerak. Aan de overkant ligt Goeree-Overflakkee. We parkeerden bij Benedensas, een schutsluis die alleen nog voor de plezier-vaartuigen dienst doet. Het lijkt wel een openluchtmuseum. Het gebied betreed je via een smalle loopbrug over de Botkreek. Hier lopen Schotse Hooglanders en zwarte pony's, alsook reeën en vossen. Deze laatsten komen pas 's avonds tevoorschijn. 

Eerstgenoemden zagen we pas in groten getale toen we bij het Volkerak aankwamen. Die beesten liepen daar allemaal langs en in het water. Er zijn twee uitkijkpunten, houten schotten met kijkgaten er in. Bij de tweede was het zicht matig, zodat ik er vóór ging staan. Toen mijn camera 'klik' zei, vlogen er duizenden ganzen op. Die schotten staan er niet voor niks. Verder zagen we nog libellen, boven de drassige stukken van de verder droge kreek. Terug liepen we weer over dezelfde brug, terwijl een eindje verderop een Hooglandster en haar kalf doodgemoedereerd de Botkreek overliepen/zwommen.

 

Na afloop reden we naar Rosada in Roosendaal. Ze hebben daar een Eccowinkel en ik heb schoenen nodig voor de winter, bestand tegen kou en sneeuw. Vorige winters als er sneeuw lag droeg ik steeds mijn wandelschoenen, maar dat was geen succes. Het aanbod was vrij groot, maar slechts één model, de Iron,  hadden ze in mijn maat. Gelukkig zien ze er goed uit, lopen lekker en de zool blijft soepel tot -20ºC. Wel goed invetten!

De lange termijn

Enkele weken geleden las ik een bericht over de bodemsanering van de oude gasfabriek in Hellevoetsluis, dat in 1930 gesloopt is. Tijdens de wederopbouw is die grond gedeeltelijk gebruikt voor de aanleg van de Glaciswijk (het stuk tussen de vesting en het kanaal door Voorne). Zo ook voor de President Paterstraat (v/h het meest westelijk deel van de Koedijk), waar ik ben geboren op nummer 3. In 1999 is die grond, die bij nader inzien giftig was, verwijderd en vervangen door schoon zand. Nu moet het terrein verder worden afgegraven tot wel 7 meter diep. Ik heb dit nooit geweten en was wel benieuwd naar die gasfabriek, die tussen het kanaal door Voorne en de Tramhaven stond.

De Tramhaven was het eindpunt van de tram uit Rotterdam. Die namen we bijvoorbeeld toen mijn vader aan een maagzweer was geopereerd in het oude Sint Franciscus Gasthuis te Rotterdam. Dat was hele wereldreis. Het was ook de springplank naar Goeree-Overflakkee, dat je alleen maar met de daar vertrekkende veerpont kon bereiken voordat de Haringvlietdam was aangelegd.

Ik zal een jaar of vijf geweest zijn en had nog geen fiets en kon ook nog niet fietsen. Een vriendje zou het mij wel even leren fietsen en we gingen naar het tramstation. Waarom dat nou een goeie plek was weet ik niet meer, maar bij de eerste poging reed ik zo het perron af en kwam midden in een plas olie tussen de rails terecht. Het was zondag en ik had mijn beste zondagse kleren aan. Mijn moeder had gewaarschuwd niet mijn kleren vuil te maken... Nadat ik met lood in de schoenen naar huis was gegaan kreeg ik de gevreesde aframmeling. Het was de eerste en meteen ook de laatste.

Anyway, afgelopen vrijdag deden we Hellevoetsluis weer eens aan. Het regende en er was niets te beleven in de Vesting, dus dacht ik eens een kijkje te gaan nemen bij de Tramhaven. Het is volledig van de kaart geveegd en rond het oude haventje staan allerlei jachtwerven. Het is duidelijk vergane glorie. Wat nog wel zichtbaar is zijn de meerpalen waar de oude veerpont aanlegde. Het terrein van de gasfabriek is overwoekerd en afgezet. We liepen via de Pres. Paterstraat terug. Nu maar hopen dat er geen schadelijke langetermijneffecten zijn voor de gezondheid...

Tramhaven | De arm is van mijn zus Nel, ik lijk hier wel een buikspreekpop.
Verder mijn moeder en broer Henk, mijn vader nam de foto, ik schat in 1959.

Dikkertje Dap...

Foto genomen door mijn neef Hans, 1966.

The age of Aquarius

Na de verwoestende brand in november 2009 en onze inspectie luttele weken daarna, zijn we vandaag weer gaan kijken bij de restanten van het Mariniershospitaal in Hellevoetsluis. Vorige keer kon uw razende reporter melden dat het oude gebouw wellicht herbouwd zou worden, nu is deze hoop de bodem ingeslagen. Alles is gesloopt en weggehaald, voorwaar Het Gat Van Hellevoetsluis!

We hadden, zoals zo vaak, geparkeerd bij Aquarius en liepen langs het Haringvliet richting de haven. Carla sprak een ex-bewoonster die vertelde dat er wel weer gebouwd gaat worden op de onheilsplek. Je kon nu wel goed de achterkant van Admiraliteitshuis zien, waar de geschrokken bewoners een provisorisch terras hadden aangelegd.

We liepen langs Fa. van Gelder, de juwelier waar ik in 1977 onze verlovingsringen heb gekocht, van het laagste karaat dat ik kon betalen. We verloofden ons op 7-7-77. De winkel is nu verlaten. We maakten een rondje, via de wallen en langs het kanaal. We waren wat knorrig, dus scoorden we een patatje bij Aquarius. Op de menukaart stond kroketten met friet. Ik bestelde patat met kroketten (let op de terminologie resp. volgorde). Dit werd door de serveerster niet begrepen, zodat ik het maar aanwees op de kaart. Oh, ik dacht dat u een kindermenu bedoelde! Kinderbrein zul je bedoelen. De patat kwam, onregelmatig gevormde hompen aardappel in diverse stadia van gaar- en krokantheid. Zonder mayo! De desgevraagde mayo kostte achteraf 75 eurocenten extra. Aquarius is ver over de datum, getuige het interieur (type: goedkoop, lelijk en versleten) en olijfolie in handige sprayflacon (t.h.t. november 2008). We zijn via Goeree-Overflakkee teruggereden.

All in the family

Voor het huisje van mijn zus Tine en zwager Eef | 1965

Vandaag zou Carla's zus 58 geworden zijn. Zij is echter in 1976, het jaar dat ik Carla ontmoette, overleden. Haar urn staat op de begraafplaats in Rockanje en we reden er via Goeree-Overflakkee naar toe. Dat is altijd een mooie rit. We reden op een gegeven moment achter een slome camper, dus ik sloeg af naar Stad aan 't Haringvliet en dan naar Middelharnis. Helaas pakte ik daar op een rotonde de verkeerde afslag en ik had er pas erg in toen we ruim voorbij Oude Tonge waren (de terugweg zeg maar). Carla zei: ik dacht al, waarom neem je deze afslag! Onderweg reden we even langs onze zwager Eef, die net naast de Haringvlietdam woont. Daarna naar de begraafplaats. Het is er heel mooi zo in de duinen. We aten een patatje in de strandtent.

Dit weekend is het precies 25 jaar geleden dat mijn vader begraven is, dus die vereerden we ook even met een bezoekje. Mijn moeder ligt er vlakbij. Het was nog een hele klus om ze te vinden, want de graven zijn helemaal overwoekerd. Volgende keer neem ik tuingereedschap mee! We reden ook nog even langs mijn broer en zus, die respectievelijk in Brielle en Oudenhoorn wonen. Mijn zus Nel had een boek op de kop getikt, Herlevend Hellevoet 1945-1980, met allemaal zeer bekend voorkomende foto's uit Hellevoetsluis, Nieuw-Helvoet en Nieuwenhoorn. Op één ervan staat de camping van (de vader van) mijn zwager Eef, op een andere Carla's moeder in de tuin aan de van Kleijburgstraat! Ik mocht ook wat oude foto's meenemen om in te scannen.

Op het autostrand in Oostvoorne. Let op de degelijke Robinson schoenen!

Ons Brieltje

Gisteren was voor ons de laatste gelegenheid om de tentoonstelling 'De historische daden van Johan Been' in Brielle te bezichtigen. Deze wordt tot 1 juni gehouden in het Historisch Museum Brielle. Dit museum bestaat uit een samenvoeging van het oude Trompmuseum en het Stadhuis, waar wij in 1979 getrouwd zijn. Johan Been heeft mijn belangstelling omdat familie in zijn huis heeft gewoond en mijn opa er is gestorven. Been was, naast schrijver van het boek 'Paddeltje, de scheepsjongen van Michiel de Ruijter' en het lied 'Wij houden van ons Brieltje', ook schoolmeester op de Klompenschool waar mijn moeder op heeft gezeten, en stadsarchivaris. Er is tamelijk veel van de man bewaard gebleven en dat is nu uitgestald in het museum. Je ziet zijn nagebouwde werkkamer, krantenknipsels, schriften en allerhande prullaria. Zelfs een replica van zijn hond ontbreekt niet. Hierna bezichtigen we de rest van het museum, iets wat we al eerder gedaan hebben. Zo zien we portretten van de Martelaren van Gorkum. Eén van hen was Lenaert Veghel, naar wie de straat in Rugge is vernoemd waar wij in woonden en die op een steenworp afstand van het klooster dat op de plek staat waar het drama zich heeft afgespeeld.

Moeder en zoon, 1939

Daarna zijn we door Brielle gaan wandelen. Via de Voorstraat, Maarland (waar mijn ouders vlak voor WOII nog een tijdje gewoond hebben en waar mijn oudste broer geboren is) en de Dijkstraat naar de Wallen. Chez Jean Paul Ladage hebben we op Franse wijze gefrituurde aardappelstaafjes en Zacht IJs gegeten. Op (om)weg naar de auto kwamen we plotsklaps een oude tante (1921) van mij tegen die ik al in geen twintig jaar gezien had. Na een korte babbel (altijd goed), gingen we op huis aan. We reden via Tinte en de Strypsedijk richting Goeree-Overflakkee en zo naar Ons Rotterdam.

Zie ook de site van Jenneke Groeneveld: 'Johan Been heeft, hoe kan het anders, in zijn geboorteplaats zijn sporen nagelaten. Zo zijn het plaatselijk museum, de VVV, de padvinderij, de muziek- en gymnastiekvereniging Libertatis Primitiae een deel van zijn omvangrijke erfenis. Maar ook in passieve zin heeft Johan Been zijn sporen nagelaten. In het huis waarin hij zijn leven lang gewoond heeft, is een gevelsteen aangebracht en verder herinneren onder andere een straatnaam, een plaquette aan de muur van de Catharijnetoren en een monumentale Johan Been-bank aan deze voor de stad zo belangrijke figuur.'

Toevallig

Na bijna een half jaar 'binnen zitten koekenbakken', zoals mijn moeder dat zou noemen, hadden Carla en ik toevallig bijna tegelijkertijd het idee om weer eens naar het vuurtorentje in Hellevoetsluis te gaan. Vandaag zou haar (mijn moeder dus) 92e verjaardag zijn geweest, ware het niet dat zij 24 jaar geleden is overleden, toevallig twee dagen na haar verjaardag. We besloten via Goeree-Overflakkee te rijden, omdat dat de mooiste route is en die toevallig langs Dirksland komt, waar mijn zus Tine haar laatste dagen sleet. Gisteren was het toevallig precies een jaar geleden dat zij is gecremeerd. We parkeerden bij Aquarius aan het Haringvliet. We besloten een rondje te maken langs het haventje en dan via de wallen en "de knaal" (het Kanaal door Voorne) zoals wij dat noemden, terug.

Achter de vuurtoren ligt tegenwoordig een vakantiepark, maar 45 jaar geleden was daar "het kleine strandje" met bijbehorende kleine duintjes. Zodra de zon scheen en de temperatuur het toeliet gingen mijn moeder en ik naar dat strandje. Ik werd snel heel erg bruin en werd dan ook de "blankebilneger" genoemd. Als mijn moeder me kwijt was zocht ze gewoon naar het bruinste jongetje.

Na de wandeling gingen we naar mijn zus Nel en zwager Jan in Oudenhoorn, die toevallig over diezelfde twee dagen jarig is. We vielen met onze neus in de boter, want de hele familie ging toevallig uit eten in de MagnEETcafé in Heenvliet. Dit is een voormalig tramstation, vroeger de Paardenstal geheten. Mijn neefjes Hendrik en Ronald, met hun respectievelijke vrouwen en kindertjes waren er ook bij. We hebben gezellig zitten ouwehoeren en goed gegeten.



Op deze boeiende foto staat het Marinehospitaal waar
Carla's zus Marion toevallig een tijdje heeft gewoond.

Een mooie dag...

Dit is onze eerste wandeling na drie maanden winterstop. De laatste maanden komen we wekelijks op Goeree-Overflakkee om mijn ernstig zieke zus Tine in Dirksland te bezoeken. Het is een mooie dag... We parkeren in Goedereede en lopen via dijkjes naar De Kwade Hoek. We zijn hier al eerder geweest, maar dan in de herfst. De Kwade Hoek is net zoiets als de Slufter op Texel, maar dan met lagere duinen. Het is erg nat, we moeten door de blubber. In de verte zie je de Haringvlietdam, Voorne-Putten en de Maasvlakte, met zicht op het windmolenpark. Aan de horizon allemaal schepen op weg naar de Rotterdamse haven. De terugweg voert door het Waterwingebied. Het laatste stukje door Goedereede. We rijden naar Dirksland.

De zon, het zand, de hitte en de rustige rivier

De stilte en de droogte, en de leegte van dit hier

De hemel en de aarde, de wijsheid van het land

En de wijsheid van een man, dat is genoeg

Er is niets waar ik op wacht

Morgen blijft het nacht

Ik overdacht mijn zorgen en de wereld

En alle keren dat ik wakker lag

Ik besloot

Wat een mooie dag

Wat een mooie dag

De grond, het gras, de wegen naar de horizon die trilt

De tijd is hier de ruimte, de diepte hier is wild

De onzin en de noodzaak, ze naderen de grens

De liefde van één mens, was mij genoeg

Er is niets waar ik op wacht

Morgen blijft het nacht

Ik overdacht mijn zorgen en de wereld

en alle keren dat ik wakker lag

Ik besloot

Wat een mooie dag

Wat een mooie dag

Er is niets waar ik op wacht

Morgen blijft het nacht

Ik overdacht mijn zorgen en de wereld

En alle keren dat ik wakker lag

Ik besloot

Wat een mooie dag

Wat een mooie dag

Er is niets waar ik op wacht

Morgen blijft het nacht

Ik overdacht mijn zorgen en de wereld

En alle keren dat ik wakker lag

Ik besloot

Wat een mooie dag

Wat een mooie dag

Wat een mooie dag

Wat een mooie dag

voor de dood...

TomTom test

Het traject Rotterdam - Brielle v.v. kunnen we inmiddels blind rijden. Reden te meer om op deze route onze nagelnieuwe TomTom ONE Europe te testen! Foutje: de zuignap moet je eerst nat maken, anders valt hij van de voorruit af (3x). Zorgt toch voor een aantal schrikmomentjes. TomTom kent de weg, zij het dat hij soms wat laat is met de juiste aanwijzing (wat ik overigens wel gewend ben met CarCar). Verder houdt hij bijv. in de Beneluxtunnel de linker buis aan (geen vrachtverkeer). Na Brielle even naar Hellevoetsluis en van daar uit via Goeree-Overflakkee weer naar huis. Zorg wel dat je de verkeersborden gehoorzaamd. Zo werden wij bij de Haringvlietdam een weg ingestuurd waar je met de auto niet mag komen. Ook kwam het voor dat een rotonde als een gewone kruising werd aangegeven. Omdat het al vrij laat was, hebben we rechtsomkeerd gemaakt en zijn we via de snelste route huiswaarts gegaan. Volgende rit: Laura naar Schiphol brengen!