Kwelling

Planking (onbekend slachtoffer)...

Vandaag, net terug van een klusje in de stad (brievenbusklep vastschroeven bij Mariska) ging de telefoon. Ik was nog aan het parkeren. Ik had niet in de gaten wie het was, maar een dame zei dat ze mij miste. Ik was gevleid maar had geen idee wie het was. Het bleek de receptioniste van mijn podotherapeut te zijn. Ik had de afspraak, die ik in mijn oude telefoon had opgeslagen, gemist. Of ik toch maar meteen kon komen? Natuurlijk, ik reed gedwee terug naar de stad. Daar moest ik een half uur wachten, voor straf neem ik aan. Ik werd vervolgens in een behandelkamer gedirigeerd en moest eerst mijn voet(af)druk laten meten. Uit de grafieken, die luttele minuten later triomfantelijk op het beeldscherm verschenen, bleek dat de druk op de rechter voorvoet en linker achtervoet te hoog is. Daarvoor werden mijn zooltjes prompt aangepast. Daarna moest ik neerzijgen in een soort massagestoel. Het leek meer op een variant van de Comfy Chair, het geliefde martelwerktuig van Monty Python's Spanish Inquisition. Het apparaat past zich aan je lengte en bouw aan (dit gaat gepaard met het gevoel dat je in de breedte in elkaar gedrukt en in de lengte uit elkaar getrokken wordt), om je vervolgens aan een massage te onderwerpen. Je achterkant wordt, dan weer ritmisch dan weer a-ritmisch, beklopt, geprikt, vermurwd terwijl je middenstuk een soort gerobotiseerde lambada danst. "Doet het ergens pijn?" vroeg de podo na een tijdje subtiel. En meteen, voor ik kon antwoorden: "het moet minder worden na een paar minuten!" Dat luchtte op. Voor mijn gevoel duurde het een eeuwigheid. Daarna mocht ik mijn sokken en schoenen, mèt verhoogde zooltjes, weer aantrekken en een nieuwe afspraak maken. Het wordt begin september. Benieuwd aan welke kwelling ik dan zal worden onderworpen.



De Deens-Italiaanse connectie

Carla mag graag een lungo drinken, ik ben meer van de espresso. Met onze Italiaanse Illy X7 (made by Francis-Francis!) is dat kinderspel. Deze werkt volgens de metodo iperespresso: blauwe capsules voor lungo en rode voor espresso. Het maalsel daarin bepaalt sterkte en smaak. De X7 kreeg echter steeds meer moeite het water door de rode capsule te persen, kennelijk is dat harder aangestampt. Tijd voor actie. Wederverkoper Correct alsmede Illy verwezen ons naar The Coffee Connection, een in espresso-apparaten gespecialiseerd bedrijf dat voor meerdere merken werkt. Na telefonisch consult was de diagnose: kapotte pompklep. Reparatie zou een half uurtje duren mits we, na telefonische afspraak, het apparaat langs zouden brengen. In Zeewolde. 



Dat ligt vlakbij Bataviastad, het outlet winkelparadijs waar we graag onze slag slaan. Nu hadden we een goed excuus daar weer eens rond te gaan kijken, dus daar gingen we eerst heen. Sinds ik bij de podotherapeut loop en mijn schoenen vul met steunzolen, passen ze niet meer zo goed. Bovendien raadde hij mij mijn schoenkeuze tot dan toe af, te platte zolen, bijna geen hak.

Hij raadde mij aan eens Ecco's te proberen. Die vond ik altijd een beetje duur, maar nu we er toch waren ben ik bij TMS (TopMerkSchoenen) binnengelopen en verdomd, ze hadden Ecco's. Weliswaar slecht één model, maar dat was wel meteen bingo. Het mooie is dat de binnenzool verwijderd kan worden zodat de steunzolen beter passen. Ik ben er blij mee, ze zitten lekker, lopen goed en zijn niet te lomp. Ik dacht altijd dat Ecco een Italiaans merk was, zeker nadat mijn podotherapeut, die van Italiaanse afkomst is, ze aanprees. Het blijkt echter een Deens merk te zijn. Nadat Carla nog wat onderbroekjes scoorde bij Hunkemöller reden we naar Zeewolde.

Het is gesitueerd op Trekkersveld, een gigantisch bedrijven-terrein dat je het best kunt omschrijven als het Logistiek Epicentrum Van Nederland. Op de site lijkt het gebouw van The Coffee Connection imposant, de werkplaats bereik je echter via een zijdeur met daarachter een piepklein halletje, half onder een open trap en met een loket. Het apparaat zou met een half uurtje klaar zijn. Het was prachtig weer dus zijn we het bedrijventerrein gaan uitchecken. Het is zo groot dat we amper de helft gezien hebben. Het meest interessante gebouw was dat van Spyker Cars. Toen we terug kwamen was de X7 net klaar. We namen het dankbaar in ontvangst en zijn, de snelwegen mijdend, weer naar huis gereden.

Witgloeiend

Vandaag moest ik voor controle naar de podotherapeut. Ik heb erg veel steun aan mijn zolen en dat bleek ook uit mijn nieuwe voetafdrukken, bijna normaal. Alleen de rechtervoet moet nog iets hoger afgesteld worden en die zool kreeg dan ook een klein verhoginkje. De bovenkant werd nu ook afgewerkt met een laagje leer. De peut constateerde ook dat mijn rugspier ter linkerzijde wat verkrampt is (op de plaats van het hernialitteken). Ik kreeg een tijgerbalsemstift mee om dat euvel te verhelpen. Nu loop ik licht geurend en plaatselijk gloeiend door een witte wereld.

Ik reed meteen door naar Mariska, waar ik vanavond zou eten omdat Carla met collegae uit eten ging. Door weers- en familie-omstandigheden ging dat alsnog niet door, dus kwam zij na haar werk ook deze kant op. Gisteren belde Mariska met de mededeling dat haar auto niet vooruit te branden was. Ik ging dus even kijken wat er aan de hand was en wat ik al dacht: handrem vastgevroren. Dat wordt dus wachten tot het gaat dooien.

 

Het was nog vroeg en om de tijd te doden ben ik het obligate rondje door Rotterdam gaan sneeuwschuifelen, langs Panini voor een panino vecchio, de MediaMarkt, waar ze in tegenstelling tot mijn vestiging wel de Onkyo CS-V645 hadden. Het is een heel mooi apparaat. Deze was in zilver en met boxen, ik wil de zwarte zonder die ook nog eens een stuk goedkoper is. Hierover moet ik nog met Carla modderworstelen.

Ik kocht wel twee cd's ter vervanging wegens digitaal geremasterd: Déjà vu van CSN&Y en Stationtostation van David Bowie. Plato had voor de verandering niets van mijn gading, maar Meijer & Blessing des te meer. In de modelautoramsj ontdekte ik onder-/achteraan diverse Peugeot bestelwagens met reclameopdruk en -smuk. Vorig jaar verraste Carla mij met een Knorrmobiel, in dezelfde serie kocht ik nu de volgende bestelwagentjes:

Peugeot 203 Fourgeonette
'Lait Mont Blanc'



Peugeot 203 Fourgeonette
'Cachou La Jaunie'

Peugeot 404 Break
'Mapa'

Eénmaal terug grillde ik een maiskippetje dat ik op de heenweg bij de poelier had gescoord, met sla, garnaaltjes en rivierkreeftjes en pofaardappels. Dat was weer eens ouderwets lekker!

Zoolmeet

Vanwege de vorige week ontdekte plantaire fasciitis resp. hielspoor ging ik een afspraak maken met een podotherapeut. Dat heeft nog heel wat voeten in de aarde. Die hier vlak in de buurt heeft een wachtlijst tot half november, in Capelle namen ze de telefoon niet op, die op de Hoofdweg zit eigenlijk in Schiedam... Uiteindelijk vond ik er één aan de Oostmaaslaan. Een blijmoedige man met een on-Nederlands accent nam de telefoon op. Na het horen van mijn naam informeerde hij of ik uit Rockanje kwam. Mijn vader en nog een handjevol familieleden komen uit die contreien (ikzelf kom uit Hellevoetsluis). Ja, want hij had nogal wat Toledo's in zijn klantenbestand. Familiekwaaltje zeker, grapte ik. Een goede basis was gelegd.

Vandaag mocht ik aantreden. Ik kreeg meteen de eerste tip: geen portemonnee in de kontzak, dat knelt je zenuw af (als je zit) en daar krijg je ook klachten van. Die kon ik ehh... in mijn zak steken. Toen moesten de schoenen en sokken uit. Nadat hij mijn voeten bepoteld had (au!) moest ik op een glazen verhoging met een spiegel eronder gaan staan. Door een bepaald lichteffect kun je dan zien waar de voetzool te hoge of juist te lage druk ondervindt. Daarna moest ik over een soort stempel lopen om de dynamische voet te vereeuwigen. Conclusie: mijn rechtervoet is er erger aan toe dan mijn linker, de 'wijsteen' is ook langer dan de grote teen en dat gaat vaak gepaard met afwijkende middenvoetsbeentjes die dan weer extra problemen veroorzaken. Eén en ander wordt verergerd door 'het ouder worden'.

©arla

Heel fijn. Ik krijg dus zowel links als rechts een steunzool, volgende week zijn ze klaar. Verder kreeg ik gratis schoenadvies naar aanleiding van enkele meegebrachte schoenen. Zij hebben een te platte zool, er moeten echt hakken van drie a vier centimeter onder zitten. Ik kan bijna mijn hele schoencollectie aan de wilgen hangen. Dat kan er ook nog wel bij!