Posts tonen met het label Dinteloord. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Dinteloord. Alle posts tonen

maandag 31 oktober 2011

Hooglanders in de Lage Landen

Vanaf morgen gaat Carla fulltime werken, ergo vandaag is voorlopig onze laatste vrije maandag samen. Het mooie herfstweer houdt ook aan, dus lag een wandeling voor de hand. Maar ik wilde ook voor warme schoenen voor de winter kijken bij Rosada, dus zochten we een wandeling daar in de buurt. In het boekwerkje '365x de natuur in met Natuurmonumenten' viel mijn oog op de Dintelse Gorzen, onder de rook van Dinteloord waar Carla's grootvader aan vaders kant oorspronkelijk vandaan kwam.
De Dintelse Gorzen ligt onder Dinteloord, aan de monding van de Steenbergse Vliet en het Volkerak. Aan de overkant ligt Goeree-Overflakkee. We parkeerden bij Benedensas, een schutsluis die alleen nog voor de plezier-vaartuigen dienst doet. Het lijkt wel een openluchtmuseum. Het gebied betreed je via een smalle loopbrug over de Botkreek. Hier lopen Schotse Hooglanders en zwarte pony's, alsook reeën en vossen. Deze laatsten komen pas 's avonds tevoorschijn. 

Eerstgenoemden zagen we pas in groten getale toen we bij het Volkerak aankwamen. Die beesten liepen daar allemaal langs en in het water. Er zijn twee uitkijkpunten, houten schotten met kijkgaten er in. Bij de tweede was het zicht matig, zodat ik er vóór ging staan. Toen mijn camera 'klik' zei, vlogen er duizenden ganzen op. Die schotten staan er niet voor niks. Verder zagen we nog libellen, boven de drassige stukken van de verder droge kreek. Terug liepen we weer over dezelfde brug, terwijl een eindje verderop een Hooglandster en haar kalf doodgemoedereerd de Botkreek overliepen/zwommen.

 

Na afloop reden we naar Rosada in Roosendaal. Ze hebben daar een Eccowinkel en ik heb schoenen nodig voor de winter, bestand tegen kou en sneeuw. Vorige winters als er sneeuw lag droeg ik steeds mijn wandelschoenen, maar dat was geen succes. Het aanbod was vrij groot, maar slechts één model, de Iron,  hadden ze in mijn maat. Gelukkig zien ze er goed uit, lopen lekker en de zool blijft soepel tot -20ºC. Wel goed invetten!

zondag 25 oktober 2009

Kat met peren

Kat met peren. 
Zondag. Mooi weer. Eigenlijk geen plannen. Wandelen dus. Carla wilde naar de duinen, ik wilde het bord Toledo's pad nog eens goed op de gevoelige chip vastleggen. Twee jaar geleden was dat jammerlijk mislukt. In een grijs verleden had mijn gewaardeerde (ex-)collega Franciscus M., Cis voor zijn vrienden, al een analoge foto gemaakt en aan mij gegeven. Een kleine tien jaar later noemde ik dit weblog zo, omdat het precies weergeeft wat het is, namelijk het pad dat ik afleg in het leven. Zodoende togen wij vandaag welgemoed richting Burgh-Haamstede, Zeeland. We parkeerden bij de kerk aan de Kerklaan. Ter plaatse wordt je gewaarschuwd voor vallende peren, waarover ik in een vorig bericht al vertelde. Nu liep daar ook een leuk jong katje rond, dus de grap was snel gemaakt.

Carla moest (natuurlijk) plassen, we gingen dus even naar warme bakker annex streekmuseum annex Volkswagenfanaticitempel Sonnemans. Ze hadden ook bolussen maar we zouden die dan op de terugweg kopen. Via de Zandstraat liepen we richting duinen genaamd 'Het Zeepe'. Daar volgden we een volgens de beschrijving 'nauwelijks zichtbaar paadje'. Dat hebben we geweten. Binnen no time waren we verdwaald. Zodoende liepen we dan weer wel langs een aantal mooie rood met witte stippen paddenstoelen.

Door mijn 'feilloze' oriëntatie-vermogen en heel veel mazzel bereikten we uiteindelijk wel het bos 'De Kop van Schouwen' waar we in eerste instantie naar toe wilden. We liepen door duinen waar kennelijk heel veel paarden liepen, want er lagen behoorlijk veel paardenvijgen, echter geen paard te zien. Wat verder opviel was een enorme hoeveelheid gevelde bomen, hoog opgetast midden in het duingebied. Het bos zelf tooide zich in fraaie herfstkleuren.

Via geaccidenteerd terrein, zoals dat zo mooi heet, liepen we weer richting Burgh-Haamstede, waar we even van de route afweken om Toledo's pad nog eens te fotograferen. Vervolgens liepen we weer langs de duinrand waar we alsnog een kleine dertig zwarte pony's zagen die kennelijk verantwoordelijk waren voor het hoge vijggehalte. Eerst nog even langs Sonnemans om die bolussen te scoren. Ze verkochten ook Volkswagenmodelautootjes. Ik verzamel 1:43 modellen en daarvan hadden ze er maar één, de VW Beetle 'Herbie' (de liefdeskever) van fabrikant Cararama uit Hong Kong, voor de schertsprijs van 8,95€. Moe maar tevreden reden we via Dinteloord, waar Carla's roots liggen, terug naar Rotterdam.