Been there, done that

24 augustus 2019 | Het is niet onze gewoonte twee jaar achter elkaar naar dezelfde bestemming te gaan, maar Toscane vorig jaar verdiende een reprise. Dus, dit jaar zo'n beetje in het naseizoen, togen wij weer welgemoed richting Località Gambaroncia, alwaar wij vorig jaar in het, zeg maar, voorseizoen verbleven. De weg erheen verliep dit maal iets anders, aangezien de nieuwe Peugeot 2008 een ander navigatiesysteem ingebouwd heeft (TomTom i.p.v. een vaag Frans geval). De reis ging derhalve via Duitsland, alwaar aangekomen bij de A61 een omleiding gold langs glooiende Duitse dreven. Weer terug op de snelweg kun je wel lekker opschieten, 160 km/u was geen uitzondering. Eenmaal aangekomen bij onze tussenstop in Steinen, waagden wij ons weer aan een schnitzelmahlzeit op het terras van het belendende restaurant. Parkeren onder de walnotenboom is voor eigen risico, aangezien de rijpe noten elk moment op je dak kunnen belanden.

25 augustus 2019 | 's-Anderendaags aanvaardden wij de eindetappe, eerst dwars door Zwitserland maar nu gewapend met een tolbadge die wèl (ook) voor Italië bestemd is. Ik kon de verkeerde die vorig jaar weigerde onlangs gratis omruilen bij de ANWB. Carla vond het nog heel spannend of deze het zou doen, maar wij reden fluitend door de gele Telepass poortjes op alle tolwegen. De ontvangst bij Casa Gambaroncia door Janneke en Hein was weer allerhartelijkst en wij werden verwend met een gezamenlijke Pasta Vongole (ingefluisterd door Jamie) en de nodige vloeibare versnaperingen. Het zou niet de laatste keer zijn. Op het erf liep inmiddels een nieuw hondje genaamd Lola. Het is nogal een blaffertje dus je hoorde constant Lola basta!!

26 augustus 2019 | De eerste echte vakantiedag brachten wij door in de supermarkten in het stadje Castiglion Fiorentino (hierna te noemen CF) en in de tuin, dit voorafgegaan door het ontbijt dat ons werd voorgeschoteld. Vanaf nu verzorgen wij onze eigen maaltijden, op cruciale momenten onderbroken door gezamenlijke. Volgende week komt onze dochter Laura ons een aantal dagen vergezellen en dan gaan we uitstapjes maken, voor nu doen we rustig aan (a.k.a. chillen in de tuin of op het terras) en doen we plekjes in de buurt aan. Overigens werd ons nog de weg versperd door wegwerkzaamheden en dat leverde op de terugweg nog wat problemen op omdat TomTom een voorkeur had voor zeer smalle en steile paadjes.

27 augustus 2019 | Vandaag maken we een wandeling door CF. Het is behoorlijk warm (30°C+, wat eigenlijk twee weken zou voortduren) en de straten zijn steil, dus een behoorlijke uitdaging voor onze inmiddels weer ongeoefende spieren. Het is een oud stadje met een museum waarin ook opgravingen worden tentoongesteld. Verder natuurlijk typisch Italiaanse tafereeltjes en doorkijkjes, Carla is er dol op! Terug bij de Casa begon het chillen weer van voren af aan.

28 augustus 2019 | Omdat we toch niet helemaal stil willen zitten wandelden we, op voorspraak van Janneke, naar een kerkje in de buurt, de Chiesa Madonna del Bagno. Een leuke wandeling langs vervallen huizen, buurtschapjes, landerijen met olijfbomen, druiven en met uitzicht over het dal en bergen in de verte. Met de kerk zelf (en kerken in het algemeen) heb ik niet zoveel, maar het ziet er allemaal erg authentiek doch schilderachtig uit. Carla geniet er meer van en dat vind ik dan ook wel weer waardevol. We liepen dezelfde weg weer terug wat mij in de gelegenheid stelde met de lange zoomlens wat detailfoto's te schieten.

29 augustus 2019 | Op donderdag is de markt in Camucia, een stadje in de gemeente Cortona, waar we vorig jaar ook waren. Of de tijd heeft stilgestaan want het was weer ouderwets gezellig en druk. Helaas kon Carla weer geen jurkje vinden zoals vorig jaar, maar (spoiler alert!) dat is nog ruimschoots goed gekomen. Weer op advies heb ik een panino porchetta gekocht, een traktatie voor wie van gegrild varkensvlees op een broodje houdt (ik weet het, maar kan het niet helpen).

Vorig jaar konden we de weg erheen niet vinden en dit jaar viel het ook weer niet mee: best kept secret van de streek is de weg naar Castello di Montecchio Vesponi, een kasteel dat duidelijk zichtbaar vanuit de hele streek op een heuvel troont. Er staat slechts één (1) bord verscholen langs de provinciale weg en de deuren gaan eens per maand open voor het publiek. Na enkele vergeefse pogingen vinden we uiteindelijk de juiste afslag en kunnen even rond het kasteel dwalen, vergezeld van tuinlieden die de olijfbomen rondom snoeien.

30 augustus 2019 | Vandaag is het markt in CF en Carla hoopt een jurkje te kunnen scoren. Voor het zover is sla ik een hagedis gade en maak talloze foto's. Het beestje werd door het klikken gelokt en kwam steeds dichterbij, resulterend in zegge en schrijven één (1) goed gelukte scherpe foto. Op de markt scoorde Carla inderdaad een leuke jurk en ik dus maar weer een panino porchetta, die we samen in het piepkleine parkje aan de Via Trento vlakbij opaten. Morgen halen we Laura op van het vliegveld in Pisa!

Via via

De Tollen - Aosta 2009

Het is al weer 9 jaar geleden dat wij voor het laatst in Italië waren, en dan nog maar voor één dagje. Via de Mont Blanc tunnel reden we van Les Contamines-Montjoie naar Aosta. Lees hierover meer in het bericht "De Boomgrens" uit 2009. 

Dit jaar gingen we naar Toscane, een streek die al tijden op onze emmerlijst stond, maar waar we nu eigenlijk via stom toeval zijn beland. Dat zelfde toeval wil namelijk, dat iemand die Carla goed kent uit haar werkomgeving, onlangs na tien jaar verbouwen en inrichten, een vakantiehuis met B&B-mogelijkhedengenaamd Casa Gambaroncia, is begonnen in Gambaroncia(!), een località nabij Castiglion Fiorentino (hierna te noemen CF). Lees hierover meer op hun website. We hadden van de winter al geboekt en nu was het dan eindelijk zover!

Omdat Carla niet zo van lang autorijden houdt overnachtten we halverwege in Zuid-Duitsland, meer precies Hotel Tannenhof in Steinen (Zwarte Woud). We reden via België, Luxemburg, Frankrijk (met afslag Usine Peugeot-Citroën nabij Mulhouse, waar we op de terugweg nog zeker gaan kijken). De reis verliep zonder noemenswaardige incidenten, afgezien een verkeersfittie nabij Straatsburg. Naast het hotel schnitzels gegeten in Ristorante Pizzeria Tanne, uitgebaat door een wat oudere Italiaan. De schnitzels (twee per persoon) waren enorm maar super lekker. Ik heb er ruim drie op en Carla bijna een hele. Daarna ondernamen we nog een kleine dorpswandeling om de spijsvertering te bevorderen.

24 juni 2018

's-Anderendaags gingen we, na een eenvoudig doch voedzaam ontbijt, richting Italië. Carla was nogal zenuwachtig vanwege de Gotthard-wegtunnel (zoals deze officieel heet), maar dat viel achteraf reuze mee. We zijn wel van plan op de terugweg de Gotthardpas te nemen. Net over de grens met Italië veranderde de sfeer in het verkeer, plotsklaps kreeg iedereen haast, en, heel gek, hoe groter en hoe duurder je auto was, hoe meer haast je kreeg. Een raadselachtig antropologisch fenomeen. Wij, met onze kleine middenklasse Cross-over, deden rustig aan.

Ik had een nieuwe tolbadge aangeschaft bij de ANWB, welke ook in Italië geldig zou zijn. Helaas weigerde deze bij de eerste de beste slagboom, zodat ik, onder toezien van hoofdschuddende mede tolweggebruikers, achteruitrijdend een andere tolpoort moest opzoeken. Daarna liep het, met de VISA Card in de aanslag, gesmeerd*. Net voor Florence zijn veel nieuwe tunnels aangelegd en mijn verouderde navigatie trok dat niet, zodat wij ruim uur lang in een virtueel niemandsland reden. Gelukkig waren de borden redelijk duidelijk, al kon je nergens aflezen hoe snel je nu eigenlijk mocht. Niet dat iemand zich er iets van aantrok, maar toch. Het einde van de rit kon ook niet van het schermpje worden afgelezen, maar dat wist ik al. Zodoende had ik de oude TomTom van de kinders geleend, maar die liet het op het moment suprême afweten. Na een telefonisch consult met onze gastvrouw konden we het alsnog op de tast vinden.

We werden gastvrij onthaald en getrakteerd op een welkomstdrankje en avondmaal. Na een korte rondleiding door de B&B en een afzakkertje legden wij ons moe maar voldaan te bedde...

*eenmaal weer thuis meteen naar de ANWB, waar bleek dat deze badge helemaal niet voor Italië was... 

Tour de Pays-Bas

Het begint zo langzamerhand een traditie te worden: een rondje Nederland na aanschaf van een nieuwe Peus. In 2003 ondernam ik dit, met de 307, nog alleen en reed in één dag een paar honderd kilometer rond het IJsselmeer. In 2012, met de 208, was het onze 'zomervakantie'; ruim 800 km via Marken, Harlingen, Enschede (pitsstop) en Thorn. Dit jaar, uiteraard met de 2008, een soortgelijk traject: Volendam, Groningen, Enschede (pitsstop) en Bergeijk.

De pitsstop in Enschede is vaste prik, we logeren dan bij onze dierbare vrienden Hannie en Helmut. Bij wijze van cadeautje hadden we bedacht gerookt paling te scoren in Volendam. Je bent er, vanuit Rotterdam, in een klein uurtje. Volendam an sich is niet mijn kopje thee. Mij te veel banaal toerisme, maar ach, wie ben ik... De langgerekte vissen kochten we bij een piepklein non-descript viswinkeltje om de hoek aan het Zuideinde. De uitbater nam, nadat wij vroegen of we konden pinnen (palingen worden duur betaald) de gelegenheid breed uit te meten over de bankcrisis en wiens schuld dat was (de banken en de regering) zodat wij ons vriendelijk doch dringend excuseerden en uit de voeten maakten. Volgende stop: de Afsluitdijk, meer precies het monument ergens halverwege. 

Daarna spoedden wij ons naar de stad Groningen, alwaar ik online een winkel had ontdekt waar het zogenaamde Klettervest, of werkmansjasje, aan de man wordt gebracht. Mijn vader, straatmaker van beroep, droeg voor dat werk een 'Manchester pak', een robuust ensemble (broek en jas) van zwarte corduroy. In een aanval van een mengeling van ontijdig eerbetoon en misplaatste nostalgie wilde ik voor mezelf zo'n jasje aanschaffen. Aldus begaven wij ons naar Vakkledinghuis Groningen, één van de twee winkels in Nederland waar dit nog verkocht wordt. We parkeerden in het Q-Park garage aan de Ossenmarkt. Sinds ik via de ANWB/Yellowbrick doe aan 06-parkeren (ga toch lekker Bricken...), ben ik ook de trotse eigenaar van den Q-Park creditcard, vandaar. De winkel aan de Oud Ebbingestraat is niet ver daar vandaan. Binnen heerst een prettige chaos van allehande werk- en vrijetijdskleding (kleding dus, zeg maar). Gelukkig hadden ze mijn maat (56, zo blijkt). Zo blij als een kind reden we toeristisch naar Enschede, dwars door de provincies Groningen, Drenthe en een stuk Overijssel.

Na de nodige glazen wijn en Helmut's Bijzondere Pannenkoeken en natuurlijk de meegebrachte gerookte paling, werden de oogjes allengs kleiner en kropen we in ons logeermandje.

's Anderendaags reden we via Duitsland, dit om de Peus eens serieus op de staart te trappen, richting Bergeijk op de grens met België. Hiervoor moesten we, omdat we op het eind nog verkeerd reden, in totaal drie maal de landsgrens overschrijden. Ditmaal werd dit opgeluisterd door extra strenge controles door de Marechaussee in verband met de Nucleaire Top in Den Haag. In Bergeijk start het Tweelandenpad, dat inderdaad door twee landen loopt. Het is het stroomgebied van de Dommel, wat resulteert in een hoop nattigheid op de grond en, helaas omdat het regelmatig regent en zelfs hagelt, ook in de lucht.

Na ruim 800 km is de Peus goedgekeurd.

Geknipt

De telefoon die ik bijna twee jaar geleden overhield aan een escapade met een oud-klasgenoot en zijn inmiddels failliete bedrijfjes, voldoet de laatste tijd niet meer zo. Door mijn vorig jaar aangeschafte Nexus7 tablet werd ik op het spoor gezet van de Nexus4, diens kleine broertje en gefabriceerd door LG naar specificaties van Google. De Nexus smartphones en tablets onderscheiden zich van de andere vanwege het ontbreken van een schil om Android en het feit dat je altijd de laatste versie hebt, iets waar het bijvoorbeeld bij Samsung nogal aan schort.

Vervelend is wel dat de Nexus4 officieel niet in Nederland verkrijgbaar is omdat LG, naast productieproblemen (de Nexus4 is elders in de wereld niet aan te slepen) ook niet van plan is met zichzelf te concurreren. Begin er dan niet aan, maar soit. Ik vond via Google(!) wel een webwinkel waar je hem, waarschijnlijk geïmporteerd uit Duitsland, kunt bestellen: www.belsimpel.nl. Ik had hem binnen één werkdag in huis. Er was nog één klein probleempje: er past alleen een micro simkaartje in, dus ik moest mijn oude simkaart kleiner maken met het tangetje dat ik kocht bij www.simkaartknipper.nl.

Over werk gesproken: mijn arbeids-contract bij de Dierenbescherming is met ingang van 1 april 2013 voor een jaar verlengd, zij het dat ik vanaf die datum vrijwillig terug ga naar een 32-urige werkweek. Heb ik lekker veel tijd om minder geld uit te geven... Dit heuglijke feit heb ik trouwens begin dit jaar al gevierd door voor mijn nieuwe camera een 100-300mm zoomlens te kopen (in kleinbeeldtermen dus 200-600mm).

Zomervakantie

We waren dit jaar weer van plan een lang weekend in Enschede door te brengen maar helaas kon ik geen vrij krijgen. Twee dagen later wel en, omdat we ook een rondje Nederland met de nieuwe Peus wilden doen, hebben we dit gecombineerd. We reden via Marken en Harlingen naar Enschede en van daaruit via Duitsland naar Thorn waar Carla die schattige witte huisjes wel eens wilde zien en ik een natuurwandeling langs de Maas wilde maken. We waren bijna acht jaar geleden ook al in Marken, ook op weg naar Harlingen waar we ons 25-jarig huwelijksjubileum vierden. Net als toen wilden we naar de vuurtoren rijden, maar je mag daar niet met de auto komen dus parkeerden we bij het dorp, waarna we door de nevel en broeierige hitte over de dijk naar de vuurtoren wandelden. Op de picknickplaats aten we een boterhammetje en liepen daarna over het Oosterpad weer terug, nog even het dorp in om het massatoerisme aldaar aan den lijve te ondergaan.

Op naar Harlingen. We stopten even bij het monument op de Afsluitdijk, waar Ir. Lely met zijn laptop onder de arm over het IJsselmeer uitkijkt. In Harlingen parkeerden we bij de vuurtoren, waar we acht jaar geleden een nachtje doorbrachten in de hotelkamer helemaal bovenin. De nevel is inmiddels opgetrokken en we maakten een wandelingetje door dit sympathieke stadje, waarna we dwars door Friesland, Drenthe en Overijssel naar Enschede reden. Onderweg in de buurt van Staphorst zagen we wel veertien ooievaars.

 

Thorn in een notendop

Na bij de Appie proviand voor de volgende dag te hebben ingeslagen en alvast een beginnetje te hebben gemaakt met de flessen rosé en rode wijn die voor ons klaarstonden, gingen we een hapje eten bij Fat Kee, een chinees restaurant in de buurt. Toen we binnenkwamen dachten we, nog even verder kijken. Maar er was verder niets bijzonders in de buurt dus we waagden het er maar op. Ik had Pekingeend, wat eigenlijk best lekker was, maar Carla's Mifang Kerrie (Mifang is Twents voor Mihoen) viel zwaar tegen. Het was er ook bloedheet, wat ook niet hielp. Gelukkig hadden we al een zak uitgebakken spekjes bij de wijn leeggegeten...

De volgende dag reden we via Duitsland naar Thorn in Midden-Limburg. Dit gaf mij de kans om de Peus op zijn staart te trappen, hoewel ik niet harder dan 150km/h heb gereden. De wegligging blijft ook onder die omstandigheden uitstekend, wat ik van de oude Peus niet kon zeggen. Na wat strubbelingen om Venlo uit te komen, parkeerden we net buiten Thorn aan de Groothegger-laan, waar we vol goede moed aan een wandeling begonnen. De bewegwijzering is echter nogal summier en ik heb geen kaart. Het pad op de grens met België dat we namen loopt dood en tot overmaat van ramp kreeg Carla een hypo. We kozen eieren voor ons geld en zijn toen Thorn ingelopen, bekend om zijn witgeschilderde huisjes. Dat is het eigenlijk. Op een terrasje dronken we een bakkie en ik nam natuurlijk een stuk abrikozenvlaai. Carla had net al haar brood naar binnen gepropt en had geen trek meer. Op weg naar de Peus waarschuwde Carla nog voor de gaten en kuilen in de weg, maar te laat, ik zwikte en stortte met donderend geraas ter aarde. Hand en elleboog open maar gelukkig hadden we pleisters bij ons. Moe maar voldaan aanvaarden we de reis naar huis. Tot zover onze zomervakantie.

Krater maar water

Weer of geen weer, op onze laatste dag gaan we naar de drie Maren nabij Daun. Dit zijn vulkaankraters gevuld met water. Omdat we geen routebeschrijving hebben, rijden we langs de plaatselijke VVV, waar ze een summier kaartje hebben en een folder met uitleg over het ontstaan van deze geologische fenomenen. Er zijn er drie, verschillend van formaat en gelegen op verschillende hoogten. Zodoende heeft de wandeling rond de maren een hoog op-en-neer gehalte. Gelukkig regent het gestaag zodat we koel blijven.

We begonnen bij de Weinfelder Maar, de middelste en ingericht als natuurgebied. We liepen er omheen maar het regende zo hard dat we even pauzeerden in een schuilhut waar we een aantal Kosakkenboterhammen opaten. Vervolgens liepen we via de zelfs door Carla beklommen Dronketurm naar de Gemündener Maar, de kleinste waarin een zwembad en bootverhuur is gesitueerd. Daar aten we, pal naast het WOI monument voor de gevallenen (tja, we moesten wel...) weer een serie boterhammen. Daarna liepen we via de openbare weg L64 terug naar de parkeerplaats, een ware helletocht.

Restte nog de Schalkenmehrener Maar, de grootste en dienend als recreatiegebied van het dorp Schalkenmehren. Hier kun je niet omheen, althans niet pal langs de oever zoals bij de andere, dus we hebben hier een stuk afgesneden. In de verte begon het te rommelen en zelfs een kudde geiten zocht een goed heenkomen toen het weer begon te regenen. Wij ook...

Wallfahrt

Ja mensen, het is alweer bijna veertig jaar geleden dat ik voor het laatst in Trier was. Het was de schoolreis van 1973, ik zat in het derde jaar. Dat voorjaar deden we eerst Trier aan en daarna Han sur Lesse. We schijnen aardig de beest uitgehangen te hebben, hoewel ik volgens mij niet aan die festiviteiten heb deelgenomen. Te braaf denk ik. Anywho, vandaag reden wij op ons gemakje richting Trier. Het weer zit mee, van de aangekondigde buiigheid geen spoor, tot we Trier zelve bereikten. Parkeren deden we aan de Ostallee in de parkeergarage van het winkelcentrum aldaar. MediaMarkt lonkte maar ik was sterk. Op goed geluk liepen we naar het centrum, wat op zich niet zo moeilijk is want Trier is niet zo groot. Alles draait hier om het Romeins erfgoed en dan vooral de Porta Nigra. Ik moet ergens nog een foto van toen hebben liggen waar die op staat. Het is een drukte van belang met al die toeristen, ons incluis.

 

We vielen met onze neus in de boter, want er is een manifestatie aan de gang inzake de Heilig Rock Wallfahrt. Ik dacht aan een relirockconcert, maar het blijkt een pseudo bedevaart te zijn met als doel de werkloosheid in de regio op slinkse wijze te koppelen aan de plaatsing van een metershoge replica van het kledingstuk dat Jezus droeg tijdens de kruisiging. Bent u daar nog? Het geschiedde dat wij net aan de goede kant van de Porta Nigra stonden toen deze processie daar voorbij kwam. Er was ook televisie aanwezig en verdomd, wij staan net niet op het filmpje! Daarna bogen we af richting de Moezel om via een omtrekkende beweging weer in de stad te geraken. Inmiddels regende het behoorlijk. Nadat we de winkelstraatjes hadden uitgekamd en tevergeefs in een modelbouwwinkel leuke modelautootjes hadden gezocht, dropen we af naar de MediaMarkt, waar ook al niets van onze gading lag.

Cas en Trudy hadden hoog opgegeven van het stadje Cochem en daar reden we, in de inmiddels stromende regen, naartoe. Het is inderdaad een alleraardigst bergstadje aan de Moezel, met de Reichsburg, een enorme burcht die boven alles uittorent. We parkeren bij het Friedhof aan de Jahnstrasse en dalen via allerlei trapjes af naar het gebied waar alle winkeltjes en restaurantjes zijn. Het regent inmiddels pijpenstelen en we wagen de klim naar de burcht, waar we, inmiddels droog, de hele stad en rivier kunnen overzien. Nadat we beneden nog de laatste Kosakkenbrot net voor de volgende klant's neus hebben weggekaapt rijden we, half doorweekt, weer naar onze vakantiewoning.

Erloschenen Vulkan

De weervoorspellingen voor woensdag zijn niet best, dus vandaag besloten we een dag eerder dan gepland een wandeling te maken. Wandeling 34 begint bij de Heilbachsee en via Sassen naar de Hochkelberge, voorheen een stratovulkaan maar nu een afgesloten natuurgebied, waar we dus omheen lopen. Vergeleken met de vorige wandeling is deze veel gevarieerder en dus leuker. In het bos zien we een ouder boerenpaar schielijk omgezaagde bomen aan mootjes hakken voor eigen gebruik, althans dat vermoeden we. Ze kijken namelijk wel heel schichtig als wij langslopen. Meters verder neem ik een foto van het tafereeltje, in de hoop niet hun wraakzucht te prikkelen.

Onderweg zien we ook diverse uitkijkposten. Het lijkt erop dat er veel natuurliefhebbers (of jagers?) zijn in deze contreien. Onderweg zien wij in ieder geval diverse herten en eekhoorns. Die beesten zijn alleen zo schuw dat ik er ternauwernood twee op een bewogen foto heb kunnen vastleggen. Nadat we een Romeinse gedenksteen gepasseerd zijn komen we nabij het dorp Mosbruch terecht in een verlande mare, de Mosbrucher Weihe. Dit is een elfduizend jaar oude vulkaankrater waar water in heeft gestaan maar nu dusdanig opgedroogd dat er een moerasbos is ontstaan. Er is een uitzichtpunt met geestig bovenmaats meubilair.

Via een slecht gedocumenteerd pad langs de Schönbach, waar zich een kolonie Grobbebollen ophoudt, lopen we weer terug naar het park. Het Grobbekuiken hebben we niet gezien. Toet!!!

Onderweg aten we Weltmeisterbrot (1974) en 's avonds maakte ik geïmproviseerde spaghetti Bolognese. Er is nog genoeg voor twee dagen...

Kaltgestellt

CarZilla. 

Normaal gesproken associeer je een geiser met warm water. Zo niet hier in de Vulkaneifel, waar zich een heuse koudwatergeiser bevindt, en wel in Andernach, een plaatsje ten noorden van Koblenz en gelegen aan de Rijn. Dat wilden we wel eens zien dus vandaag togen we oostwaarts naar het bijbehorende Avonturencentrum, waar fijntjes en op speelse wijze uit de doeken wordt gedaan hoe o.a. de aarde in elkaar zit en hoe een koudwatergeiser überhaupt functioneert. Begeleid door een soort hoorspel van een Duitse opa en zijn kleindochter word je langs allerlei natuurkundige en geologische fenomenen geleid die zelf een doorgewinterde leek het licht doet zien.

Hierna wandel je naar een rondvaartboot die je naar de eigenlijke geiser, een kleine twee kilometer stroomafwaarts, brengt. Het is een micro-natuurgebied, voorheen een eiland in de Rijn, nu aan de oever gelegen. Je kunt er alleen maar bootsgewijs komen, hoewel waaghalzen ook het trapje dat afdaalt van de fly-over van de snelweg dat er pal over loopt, kunnen gebruiken. Wij braveriken gaan gedwee met de gids mee. Het is er werkelijk piepklein en in het midden prijkt een berg stenen waar water rustig borrelt. Periodiek komt het water omhoog aangezien de druk onderaards dermate hoog is geworden door de daar natuurlijk aanwezige CO2 oftewel koolzuur dat het water een uitweg omhoog zoekt. We staan er allemaal omheen, de geiser begint en wordt steeds hoger. Echter door de wind of een ander natuurverschijnsel draait de straal zodat je nat wordt en moet rennen voor je leven. Het water is een beetje lauw en stinkt naar zwavel. Het is ook tamelijk ijzerhoudend zodat de hele omgeving bruin is van de roest. Als het gedruis achter de rug is merk ik dat mijn bril en cameralens onder de vlekken zit. De gids legt uit dat dit zout is dat alleen met lauw water verwijderd kan worden. Lekker dan! Na een uitvoerige uiteenzetting zijnerzijds druipen we af naar de boot. Het is inmiddels zo mogelijk nog kouder geworden en we gaan lekker binnen zitten, waar helaas de dieseldampen ons het leven zuur maken.

Nadat we zijn afgemeerd lopen we nog een stukje door Andernach en vertrekken krek als de parkeertijd is verstreken richting Mayen om nog wat boodschapjes te doen bij de Lidl. We slaan ook wat doosjes spotgoedkope wijn in, Moezelwijn voor Carla en Franse Merlot voor mij. Tankje vol bij de Shell en we kunnen weer een paar dagen vooruit...

 

Wanderlust

Park Eifel ligt in wat wij Hollanders noemen een bergachtig maar bosrijk gebied, gelegen benoorden het plaatsje Gunderath. Vanuit het park ontspruiten diverse wandelingen, in lengte variërend van 3,5 tot 10,5 km. Omdat het gebied geaccidenteerd is, kozen we voor onze eerste wandeling die van 8,5km met nummer 31. Omdat we niet wisten of er ook bordjes langs de route staan kochten we een kaart, die tot mijn vreugde zeer gedetailleerd is, schaal 1:20.000. Het was koud en het woei flink. Carla had in het begin best wel moeite, de griep van vorige week eiste zijn tol. Later ging het beter. Er stonden inderdaad bordjes, maar lang niet op alle cruciale plekken. De tocht ging door landbouwgebied en bossen, ook een stukje via de "Vulkanweg" die de streek doorkruist. Onderweg zagen we een hert, in Kötterichen een haas en verderop een eekhoorn.

In de buurt van Uersfeld zagen we de mijningang van een verlaten barietmijn. Bariet, ook wel zwaarspaat genoemd, wordt gebruikt als grondstof voor bariumsulfaat, een contrastvloeistof voor röntgenfoto's. In de WOII werd de mijn gebruikt als schuilkelder tijdens de bombardementen van die vervelende Engelsen. (Oeps, heb ik hem toch genoemd!)

Onderweg aten we Kürbiskernbrot van de Lidl. Dat is een zeer compact zuurdesembrood met pompoenpitten. Verrassend lekker! Daar kochten we gisteren trouwens ook een groentensoeppakket, bij wijze van roerbak-groenten voor in de Kantonese Kip vanavond. Je moet toch wat...

Geburtstag

Net als 16 miljoen andere Nederlanders kreeg Carla een CentreParcs kortingsbon in haar kerstpakket, toch nog 150€. Sinds de kinders de deur uit zijn mijden wij bungalowparken als de pest, maar er is een park in Duitsland en daar hadden we dan weer goeie berichten over gehoord van Trudy en Cas. Zo gezegd, zo geboekt en gisteren reden we af naar Park Eifel in midden Duitsland. Onderweg kregen we de kans om de nieuwe A74  bij Venlo te berijden, hoewel TomTom ons liever via Maastricht wilde leiden, wat nu dus een omweg is. Nadat we hadden ingecheckt en de bungalow hadden verkend deden we nog even een boodschapje in de buurtsuper. We hadden voor ons Knorr pakket van deze avond kipfilet nodig, maar ze hadden alleen Schweinefleish. Bier hadden ze dan wel weer in 69 soorten... Gewapend met boodschappentas besloten we af te dalen naar de Heilbachsee, een stuwmeertje dat pal naast het park ligt en vroeger de naamgever ervan was. Ik dacht al, waar ken ik die naam van?

De avond heb ik vloekend doorgebracht achter de laptop omdat de KPN hotspot er steeds uit lag. Dat had ik eerst niet in de gaten en dacht dat het aan mij lag. Maar nadat ik 's avonds nog even had geklaagd bij de Rezeption ging het vanmorgen zienderogen beter. Nadat ik nog een aantal instellingen had gewijzigd heb ik nu een stabiele verbinding. Thuis hebben we XS4ALL en dan heb je gratis toegang tot KPN Hotspots, ook in het buitenland. Iets wat ze bij CenterParcs desgevraagd niet wisten. Scheelt toch weer 24€ voor een week! Vanmorgen wilden we van een welverdiend ontbijt genieten, maar mijn sleutel weigerde plotsklaps dienst. Ik kon nog wel openmaken, maar toen ik terugkwam van de bakker met croissants en broodjes bleef de sleutel ronddraaien in het slot. Carla gebeld maar die stond nog te douchen. Weer bij de Rezeption kreeg ik een nieuwe sleutel en die werkt.

Vandaag stond Koblenz op het programma. Het ligt op het punt waar de Moezel in de Rijn stroomt en het gebied aldaar staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco. We parkeerden op de noordoever Am Güter-bahnhof, een beetje aggenebbisje buurt, maar parkeren is gratis. Je moet alleen de Balduinbrücke over om in de Altstad te geraken, waar we, omdat Carla nodig moest, een terrasje pikten bij Café Werrmann voor espresso en cappuccino. De bestelling duurde echter zo lang dat Carla eiskaffee kreeg. De wandeling langs Moezel en Rijn was heel leuk, er stond ook een vent met een draaiorgeltje die daarmee Hey Jude ten beste gaf. Dat was wel een paar muntjes waard. Nadat het een beetje begon te regenen vluchtten we de Saturn in, waar ik een ISY Mobile USB hub kocht, zodat ik wat meer apparaten tegelijk kan aansluiten op de laptop (muis, speakers, harde schijf, camera en als het moet ook nog een telefoon. Op die harde schijf staat inmiddels 15 Gb aan geripte cd's, zodat we lekker naar onze eigen muziek kunnen luisteren.

Via de (enige) grote winkelstraat belanden we weer bij de Moezel, toen Carla bedacht dat ze een Vietnamees restaurant had gezien. Ze is jarig vandaag dus zij mocht het zeggen. Restaurant Hanoi het is klein en heel goedkoop, maar dan toch lekker. We namen het middagmenu, Carla kipkerrie en ik een soort tjaptjoi met eend. Het was niet heel Vietnamees volgens mij maar wel Oosters, zeg maar. Hierna reden we richting Mayen om daar eens rond te kijken maar dat viel een beetje tegen. Het kan ook aan ons liggen hoor, we waren moe en het werd al laat en we moesten nog boodschappen inslaan voor de komende dagen. Gelukkig ontwaardden we onderweg een Lidl op een enorm bedrijventerrein. Opgelucht reden we daarna op huis aan, over kronkel-weggetjes, bergen en dalen. Een leuke rit! Vanavond checken we even de Market Dome uit (live muziek!) en morgen een fikse wandeling in de buurt.