Harrisongs

George Harrison overleed ruim tien jaar geleden op 29 november 2001. Gewaardeerd gitarist als hij was werd hij wel onderschat als liedjesschrijver, wat niet zo vreemd is in het gezelschap van John Lennon en Paul McCartney. Toch konden wij regelmatig kennismaken met zijn liedjes die met zekere regelmaat op hun albums verschenen en de toets der kritiek konden doorstaan. Toen de band uit elkaar ging had George tientallen songs op de plank liggen die in 1970 op de driedubbel-elpee All things must pass verschenen, waarvan ik de dubbel-cd sinds jaar en dag in mijn bezit heb. Het artwork bestaat slechts uit een flets zwart-wit-fotootje, genomen in 's mans achtertuin door de onlangs overleden Barry Feinstein. Als één van zijn laatste projecten werd in 2001 de jubileumversie (expanded & remastered) hiervan uitgebracht, nu in een luxe box en met een keurig boekje in kleur. Ik had al een kopietje, maar vandaag kocht ik dan eindelijk het origineel.

Aangezien ik gek ben op zelf samengestelde verzamel-cd's heb ik er ook een gemaakt van alle Harrison songs (Harrisongs*, zeg maar) uit de Beatleperiode:

Don't Bother Me
You Know What to Do

I'm Happy Just to Dance with You

I Need You

You Like Me Too Much

Think for Yourself

If I Needed Someone

Taxman

I Want to Tell You

Love You To

Within You Without You

The Inner Light

Only a Northern Song

Blue Jay Way

While My Guitar Gently Weeps

Piggies

Long, Long, Long

Savoy Truffle

Not Guilty

It's all too Much

Old Brown Shoe

For You Blue

I Me Mine

Something

Here Comes the Sun
All things must pass

* Ook, en niet toevallig, de naam van zijn muziekuitgeverij.

Harde regen

Heden ten dage wordt Europa geteisterd door de IJslandse Aswolk, de Harde Regen van dit millennium. In het vorige was Bob Dylan's Hard Rain een metafoor voor alle ellende dat ons ten deel zou vallen. Ik maakte ermee kennis op de Concert for Bangla Desh driedubbelelpee uit 1971 van George Harrison & Friends. Destijds vond ik het kattengejammer van Ravi Shankar mooier. Wijsheid komt echter met de jaren en, geholpen door mijn vrienden Eric en Aad, ben ik Bob Dylan meer gaan waarderen. Aad heeft een verzamel-cd'tje voor me gemaakt met zijn favoriete nummers en Eric dacht mij op slinkse wijze te indoctrineren door een aantal zeldzame opnamen van Bob Dylan met The Beatles ter beschikking te stellen. Het heeft geholpen!

Vandaag liep ik toevallig met Carla door de MediaMarkt waar mijn oog viel op DYLAN uit 2007 met 50 nummers uit bijna evenzovele jaren Bob Dylan geschiedenis. Het is een Limited Edition - DeLuxe Box Set met daarin 3 cd's verdeeld over de jaren 60, 70/80 en 90/0. Het bijzondere is dat de cd'tjes bedrukt zijn als waren het mini-elpeetjes, wat op zich niet zo bijzonder is, maar dan ook met een zwarte onderkant! Verder een boekje en tien collector cards. De prijs was 16,99 euro, wat neerkomt op 34 cent per track. Daar kan iTunes niet tegenop!

Zelfde ontwerper?

A day in the life 3

Heeft wel iets weg van Sauron

Vandaag een ander ontbijtje genomen. Voor wie dit boeiend vindt: toast met jam en brie, worstje, spek, gekookt eitje, yoghurt met vruchten en thee. Dit houdt me op de been tot 14.00 uur. Laura alleen toast met brie. Maar: ze ontbijt!

Op weg naar de Magical Mystery Tour besluiten we een stadswandeling te maken. Eerst maar eens de Liverpool Metropolitan Cathedral om de hoek bezichtigen. Deze kerk heeft een lange geschiedenis. Start bouw: 1962, ingewijd in 1967 (Summer of Love).  Vanaf het bordes kun je Liverpool Cathedral goed zien. Dat is de kathedraal waar Paul is afgewezen als koorknaap maar waar hij wel zijn eerste opera liet opvoeren. Daar liepen we ook weer langs.

Vervolgens doen we China Town aan, maar een betere naam zou China Crisis zijn. Wat een aggenebbisj zootje. Daarna wordt duidelijk waarom, dit hele gedeelte van Liverpool is ernstig verwaarloosd. Helemaal tot aan het centrum vervallen, leegstaande gebouwen. Aan het eind van Duke Street begint de (her)bouw zone. Hele straten worden gesloopt of gerenoveerd. Rotterdam is een picknick vergeleken met de activiteiten hier. Het weer is een stuk beter, de zon breekt zelfs door en er is nauwelijks wind

MAGICAL MYSTERY TOUR | Om 12.00 uur vertrok de bus. Het is niet de echte bus, die wordt gerestaureerd. Onderdelen halen ze uit Malta, omdat daar nog dezelfde bussen rondrijden. Een kleine tien nationaliteiten had zich aangemeld. De tourleider wist heel veel leuke details uit het hoofd te vertellen en was bij vlagen erg grappig. Eerst gingen we naar het geboortehuis van George Harrison in een armoedige buurt. Het was een piepklein huisje waar ze met zijn zessen woonden. We mochten uit de bus om foto's te maken.

STRAWBERRY FIELDS FOREVER | Vervolgens naar Strawberry Field. Dit is een soort landgoed waar eens een weeshuis voor meisjes stond. Geen wonder dat John Lennon daar als kind ging spelen! Er staat nu alleen nog het hek met het naambordje. Jammer was wel dat iedereen tegelijk foto's ging maken met moeder de vrouw of pappa als model. Geduld is een schone zaak dus uiteindelijk heb ik e.e.a. zonder mensen of alleen met Laura kunen fotograferen. Het waren echt Japanse toestanden! Om de hoek woont Dirk Kuijt.

Daarna naar Mendips, het huis van Aunt Mimi en waar John Lennon woonde. Voor de deur is zijn moeder Julia doodgereden door een dronken politieagent. Hoezo blauw op straat? Het huis is te bezichtigen, net als dat van Paul McCartney. Dat gaan we vrijdag doen. Daarna dus naar het laatste huis aan Forthlin Road waar Paul woonde. Dit huis is zo bijzonder, omdat daar meer dan honderd Beatlessongs zijn geschreven, sommige in de badkamer vanwege de akoestiek. Het is nu een museum. Er woont wel iemand, maar die is in dienst van het museum.

PENNY LANE | De song Penny Lane gaat meer over de omliggende wijk dan over de laan zelf. Het is ook de naam van het busstation waar de Beatles elkaar opwachtten om naar de stad te rijden. Er worden nog dagelijks straatnaambordjes gestolen. Van daaruit reden we naar Dingle, de wijk waar Ringo Starr woonde toen hij nog Richard Starkey heette. Ook hier weer erg armoedige huisjes, de hele wijk gaat binnenkort tegen de vlakte.

TWIST AND SHOUT | Aan het eind van de tour kwamen we bij de Cavern Club in Matthew Street aan. Dit is niet de echte, maar een nagebouwde. Toch lijkt het de oorspronkelijke sfeer te hebben. In deze straat heerst nog een beetje Beatlemania. Zo is er een Cavern Bar en sinds kort het Hard Day's Night Hotel. Het wemelt er van de Beatles prullaria-winkels. We dronken een pint en toen de stad in om de volgende tour te reserveren. Na even gechilled te hebben in het hotel zijn we weer de stad ingegaan. Via omwegen belandden we weer in de Cavern Club waar we nog een pintje dronken. Daarna nog even gemact.

I'M SO TIRED | We wilden nog even gaan poolen, maar hadden uiteindelijk geen puf meer. Alle spieren doen zeer. Het zijn intensieve dagen, zelfs voor een oude man met een hernia. Nog even TV kijken en dan slapen.