Kalm aan

Een Buitenlandse Bruiloft, zeker één in Portugal, vergt nogal wat voorbereiding. Die van bruidspaar Laura en Bruno laat ik maar even buiten beschouwing, ik doel op de onze. We zouden voor datzelfde bruidspaar en familie het nodige meenemen. Bruidsjurk, jurken voor de bruidsmeisjes, kostuums, schoenen, een enorm "wooden heart" bij wijze van gastenboek, de bedankjes (met zand en schelpjes gevulde stopflesjes), noem maar op. Onze Peus is beslist niet klein, maar we wilden de achterbank zo leeg mogelijk laten ter voorkoming van diefstal onderweg, zonder al te veel te hoeven sjouwen. Zodoende kocht ik in april een dakkoffer. Daar paste het genoemde ruimschoots in en de rest in de kofferbak.  

Een andere voorbereiding was de aanschaf van een tolbadge voor de tolwegen in Frankrijk. Deze bestelde ik bij de ANWB en had hem binnen twee dagen in huis. Met deze badge kun je zonder te stoppen door een speciale tolpoort rijden, waarna het bedrag van je bankrekening wordt afgeschreven. Je moet alleen uitkijken dat je niet de tolpoort van maximaal 2 m doorrijhoogte neemt, omdat dan je investering in de dakkoffer teniet wordt gedaan.

Last but not least: een tray energydrink, dit om de vermoeidheid vanwege de vele uren rijden te verdrijven. Werkt uitstekend voor mij; bij elke stop, braaf om de twee uur, een blikje achterover slaan. Carla zorgde, voor zover ze zelf niet sliep, voor de nodige afleiding.

De reis van ruim 2200 km deden we dus kalm aan, met twee overnachtingen onderweg, één in Poitiers en één in Valladolid, beide in een Ibis hotel, wat we al jaren doen en dat bevalt uitstekend. In Poitiers kochten we bij Auchan ons avondmaal: stokbrood, kip, zalm, water en meegebrachte Portugese rosé. Na deze copieuze maaltijd waagden we ons nog aan een wandelingetje. Hoewel we op een enorm bedrijventerrein gestationeerd waren (met o.a. de obligate Peugeot-dealer), vonden we achter het hotel toch nog een idyllisch plekje, een landhuis met een flinke tuin en een oude muur met hek.

Vanwege de belading, dakkoffer, klimaatbeheersing en de constant hoge snelheid was de benzinetank telkens na 400 km leeg. Dat hakte er wel in. Gelukkig is de benzine in Spanje bijzonder goedkoop. Daar heb je trouwens ook tolwegen, vooral in het Noorden/Baskenland. Daar kun je als toerist alleen maar contant betalen of met een bankpasje respectievelijk creditcard. In Valladolid maakten we, na de maaltijd in het hotelrestaurant, weer een wandelingetje. Ook hier weer een bedrijventerrein, met vlakbij wat industrie in de vorm van een Michelinfabriek. Verder een bewaakte, ommuurde woonwijk, vlakbij rio Pisuerga, die uiteindelijk in de Douro stroomt, de rivier waar Porto aan ligt waar we later nog (gepland) verzeild raken.

Vlak na de Portugese grens schaften wij ons een EasyToll abonnementje aan. Dit werkt met een VISA card. Het systeem maakt een foto van je kentekenplaat en je registreert je VISA card, waarna je op elke tolweg in Portugal met EasyToll logo automatisch je bijdrage levert. Kost overigens geen drol, maar dat terzijde.

Tegen 16.00 uur kwamen we dan aan bij Villa Aroeira (a.k.a. Villa Miosótis), in Aroeira(!). Dit is de plek waar we komende week bivakkeren met ons allen...

Zeevoedsel

20 september 2011 | Abaroa, het restaurant dat wij hadden uitverkoren om onze honger te stillen, ging pas om 20.30 open, dus oefenden we geduld op de kamer. Toen het eenmaal zover was viel het toch een beetje tegen. De dame die ons bediende was het lachen vergaan en kon bijna niet ongeïnteresseerder uit de hoek komen. Tot overmaat van ramp had Carla's vis (wat voor vis werd in het midden gelaten) van de dag zijn dag niet, want halfgaar. Dat wil zeggen, de ene helft was gaar en de andere niet. Gelukkig was de kok wel goed geluimd want zij kreeg een compleet nieuwe vis. Na het toetje, een ijsje uit de supermarkt, kon er bij ons geen fooi af. Het park dat wij wilden bezoeken zag er in het donker zeer ongastvrij uit, dus beperkten wij ons tot een wandeling langs de Ria de Bilbao. De bruggen en oevers van Bilbao worden feeëriek geïllumineerd, om maar eens een beruchte dicteezin te hanteren. Op de kamer hebben we nog wat gelezen. Morgen is het weer vroeg dag.

21 september 2011 | Vandaag gaan we verder naar het Noorden, hoewel lang niet zo ver als eergisteren. Bestemming is La Rochelle, in het departement Charente-Maritime. In 2003 hebben we hier in de buurt op een camping vakantie gevierd, de laatste met de meiden (Mariska en Laura). Hoewel de reis voort-spoedde, duurde het toch langer omdat er veel aan de weg gewerkt wordt, wat resulteerde in een maximum snelheid van 90km/h. Het weer valt alleszins mee, in de mid-20 graden regionen, zeg maar. Het hotel, hoewel niet meteen vindbaar, heeft een ruime parkeergelegenheid, dus daarover dit keer geen klachten. Het complexje waar we inzitten is van hout en heeft nog het meest weg van gestapelde chaletjes. Binnen is het heel klein, maar wel gezellig.

We hebben (weer) trek en gaan richting strand, La plage des Minimes. Zoals de naam al doet vermoeden een piepklein strandje. Maar wel met uitzicht op een replica van Le Phare du Bout du Monde, een vuurtoren op de uiterste punt van Tierra del Fuego (Vuurland) en een inspiratiebron voor Jules Verne's Het licht aan de rand van de wereld. Na wat heen en weer geloop streken we neer op het terras van L'Equinoxe, een strandtentje. We bestelden mosselen met, doe eens gek, bier en wijn. De mosselen waren zeer goedkoop in onze ogen, maar aan het eind van de rit betaalden we voor de drankjes evenveel. Voortaan beter opletten. Na een tamelijk spectaculaire zonsondergang krijgen we het koud en lopen vol goede moed naar onze kamer.

 

Kunst, omdat het moet

19 september 2011 | We gaan weer naar het Noorden. Van Spanje. Eerste stop is Bilbao. Het ligt op de route en ik wilde het Guggenheim-museum wel eens zien. Cultureel gezien zijn we halve wilden dus dat is nooit weg. We stonden vroeg op, gelijk met Laura die naar haar werk in Lissabon moest. Bruno begint een uurtje later en werkt in de buurt, dus hij kon mooi helpen met onze bagage. Daarna was het 847km kachelen, wat weer bijzonder snel ging want er was, evenals op de heenweg, bijna geen gallo op straat. Dat wordt wat als we weer in de bewoonde wereld zijn. We hadden even moeite met parkeren (het zal ook niet), want ik reed, op aanwijzing van Carla, meteen de parkeerkelder van het hotel in. Helaas moet je eerst inchecken en pas dan krijg je een kaartje. Dus toen Carla dat ging regelen blokkeerde ik natuurlijk de ingang, ik stond op een 45º helling en kon niet voor of achteruit. We gingen, hoewel moe van de rit, nog even Bilbao in om een hapje te scoren. Ik had trek in iets van McDonalds, maakte niet uit wat. Aangezien we geen Mac konden vinden aten we ten einde raad iets bij Pollo Campero. Afrader!

20 september 2011 | Vandaag is het boven weersverwachting  prachtig weer. De zon schijnt en het is 25 to 30ºc. Veel te mooi om naar een museum te gaan, maar ja, we zijn er nu eenmaal. Het Guggenheim in Bilbao is wereldberoemd om zijn architectonische schoonheid. Of het gebodene binnen net zo mooi is? De installaties op de begane grond spraken mij erg aan, maar niet nadat ik op het apparaatje, waarvan de werking ons in eerste instantie onze pet te boven ging (je moet per object het objectnummer intoetsen, hoe moeilijk is dat eigenlijk?), onder de knie kreeg. De tweede verdieping is niet toegankelijk, vandaar de korting die we kregen. Op de derde is de overzichtstentoonstelling ‘Painterly Abstraction 1949-1969’. Carla en ik konden beiden zegge en schrijve één schilderij aanwijzen dat ons aansprak. Carla een Corneille en ik een Appel. Van de rest werden we depri; wij zijn niet te redden denk ik. Weer beneden aangekomen gingen we nog naar de foto’s van AitorOriz en The matter of time, de stalen platen van Richard Serra.

Tijd om te winkelen. Er is een tamelijk groot winkelgebied op en rond de (haal diep adem) Grand Via Don Diego López de Hara, kortweg de Grand Via. Het is prachtig weer, Bilbao is een mooi aangelegde en onderhouden stad. Op één of andere manier voel ik me hier erg thuis. Te meer ze hier ook een H&M hebben. Dat kwam goed uit, want ik had sokken nodig, ik had er te weinig van meegenomen. Een bezoekje aan het Parque Extebarria stellen we uit tot vanavond. We zijn moe en ons water is op, dus gaan we even chillen op de kamer. We lopen helemaal terug via het Guggenheim, want Carla wil graag Máma, de spin van Louise Bourgeois nog van dichtbij bekijken. Via de Puente Principes de España en de oevers van Ria de Bilbao lopen we terug naar het hotel. Het restaurant naast ons hotel oogt geschikt om er vanavond een hapje eten. In de lobby nog even facebook gecheckt en vervolgens op de kamer ontspannen (lezen, schrijven, wijn drinken) terwijl buiten de kinderen joelen, basketballers basketballen en de kerkklok om het kwartier slaat. 

Klussen

Twee dagen voor we vertrokken belde Laura dat haar laptop geen teken van leven meer vertoonde. Omdat zij en Bruno sparen voor hun voorgenomen huwelijk volgend jaar, besloten Carla en ik om hen een nieuwe laptop te geven, die ik inderhaast bij de MediaMarkt scoorde. Ik had een dag om het apparaat in te richten. Als tegenprestatie krijgen ze een jaar lang geen cadeautjes meer... Voor dit incident was de Peus natuurlijk virtueel al volgeladen. Met cadeautjes, haar eigen spulletjes, kleren, een kubieke meter schoenen, een tweedehands computer, dozen oude Libelles et cetera.

Een week eerder belde ze dat Engelse gasten door hun bed gezakt waren, bezweken onder het gewicht. De middenbalk was finaal doormidden. Helaas was ze ook het bonnetje kwijt, dus ruilen ging niet meer. Wij hebben precies hetzelfde bed op de logeerkamer, dus die balk nam ik ook maar mee, diagonaal in de Peus, bevestigd met duct tape. Zo reden wij van Rotterdam naar Póvoa de Santa Iria.

De laatste etappe begon in de bergen van Baskenland. Een waar genot voor de natuurliefhebber en automobilist. Daarna volgt een tamelijk dor uitziend traject, lege tarwevelden en geel tot bruine zonnebloemvelden. De benzine is in Spanje zeer goedkoop, het scheelt 40 cent met Frankrijk en 35 cent met Nederland. Zodoende tankten we vlak voor de Portugese grens maar extra, want in Portugal is het nog duurder dan in Nederland. Voorbij Salamanca wordt het groener, uitgestrekte olijfboomgaarden en pijnboombossen. Portugal is helemaal groen en ziet er al met al wat vriendelijker uit.

Na een uitbundige begroeting sjouwden we alle spullen naar boven, het was eigenlijk zo gepiept. Nadat Bruno van zijn werk kwam hebben we alle cadeautjes uitgedeeld en natuurlijk sloeg de laptop in als een bom, hoewel Laura het stiekem wel had gehoopt. Ze kent haar Pappenheimers. Als eerste klus heb ik het bed voorzien van onze balk, wij moeten er ten slotte in slapen. Daarna heb ik de inhoud van haar oude harde schijf overgezet. Dat was wel een opluchting, want al haar foto's staan er op. Geen back-up, maar dat heb ik ook geregeld. Na een heerlijk maal en de nodige drankjes was het tijd om te slapen. Vanmorgen gingen de dames, nadat we op het balkon hadden ontbeten, de deur uit om onder andere naar bruidsjurken in Lissabon te gaan kijken. 

Ik werd moederziel alleen gelaten om de PC aan de praat te krijgen. Dat lukte wel, maar het toetsenbord en de muis kreeg ik niet aan de praat. Dit was wel eens eerder gebeurd toen deze PC nog van Cachita was, dus ik ben bij de InforPáscoa in de buurt een nieuw ouderwets toetsenbord (met PS/2 stekker i.p.v. USB) en muis gaan halen, mèt Portugese indeling. Dit is echt het laatste wat ik voor ze koop! Tussen de bedrijven door heb ik ook nog de foto van de Elevador de Gloria opgehangen. Bruno was er nog niet aan toegekomen....

Terzijde

Een tijdje geleden had de ANWB het bericht dat je beter auto rijdt met een Red Bull achter je kiezen. Nu had ik dat spul nog nooit gedronken en het is ook best een duur drankje. Dus kocht ik bij de Lidl een blikje miXXed up en bij de AH een Euroshopper Energy Drink voor een vergelijkend warenonderzoek. Ik vond de laatste iets lekkerder. In de verte smaakt het naar Exota Champagnepils, iets wat ik in mijn prille jeugd graag dronk voor Marcel van Dam roet in de limonade gooide. Ik kocht een hele tray en bij elke stop drink ik een blikje leeg. En verdomd, ik ben niet één keer in slaap gevallen!

Grensgeval

Na een proletarisch ontbijt (lees: lunchpakketje maken) aanvaardden we de reis naar Irún, in Spaans Baskenland. Het begon goed, wel bewolkt maar droog. Tot het ging regenen. En dan niet zo'n klein beetje. Gek genoeg reden er behoorlijk wat automobilisten zonder licht, levensgevaarlijk. Tegen Bordeaux begon het op te klaren en werd het ook flink warmer. De reis vervolgde zonder incidenten en eindigde zoals gezegd in Irún, net over de grens, verscholen in een dal in de uitlopers van de Pyreneeën.

Het hotel is gesitueerd op een bedrijventerrein. Omdat we tamelijk vroeg waren gingen we deze even uitchecken en liepen ongemerkt het stadje Irún in, wat beslist niet tegenviel. Zoals wel vaker verdwaalden we zelfs even, maar konden op onze schreden terugkeren. We wilden eigenlijk niet in het hotel eten en vonden op voornoemd bedrijventerrein zelfs een horecagelegenheid, met disco, dakterras en restaurant. Je moest wel zelf je drankje halen en het restaurant had alleen verlepte tapas. Dus toch maar in het hotel gegeten, wat niet slecht was maar beslist ook niet goed. Van de casa kregen we nog een straffe borrel, wat een hoop goed maakte. Morgen de laatste etappe...

Les chats de Saran

Het begint een gewoonte te worden: even naar Portugal rijden om wat spulletjes langs te brengen. En, net als vorig jaar, doen we dat rustig aan; het is tenslotte ook onze grote vakantie. Na weken voorbereiding vertrokken we vanmorgen om 09.30 uur. De rit ging voorspoedig, met als enig oponthoud een bouchon op de Boulevard Périférique, maar daar kijken we al niet meer van op. Net daarvoor stopten we op een aire, waar een Portugese(!) vrachtwagenchauffeur lekker zat te lunchen in/aan zijn geïmproviseerde kitchenette.

Eerste stop Saran, iets ten noorden van Orléans. De rit duurde inclusief pauzes net geen zeven uur. Het hotel, Ibis Orléans Saran Nord, ligt pal aan de snelweg, maar is toch omgeven door groen en ligt op steenworp afstand van het gelijknamige plaatsje. Onderweg hadden we een stapel boterhammen verorberd maar er waren nog een paar over, dus besloten we die in het stadje op een bankje naast de kerk op te peuzelen.

Op de heenweg, eigenlijk nog op de parkeerplaats van het hotel, zat een vrouw gehurkt in de berm. Niet wat je denkt: er zat een nest jonge katjes van een paar weken oud. Hebben wij weer! Het zijn schattige beestjes, waarvan de moeder vermoedelijk ook heel jong is. Zo gaat dat als je de populatie niet kunt beheersen. Mensen uit de omgeving voeren de diertjes bij, ze worden niet gecastreerd (de kittens) en zo blijf je dan aan de gang.

Eenmaal terug pikten we het terrasje van het hotel. Bier (ik) en cola (zij), zoals het hoort. Nu op de kamer nog even bijkomen en dan vroeg in de mand: morgen staat de rit naar Irún in Baskenland op het programma.

Bilbo in Baskenland

Je verwacht het niet... 

De kamer in het Ibis Poitiers is klein maar brandschoon. We hebben nog even TV gekeken en zagen op het Portugese nieuws overstromingen en sneeuw. Dat belooft wat. Carla ging, nadat we de klokjes alvast op wintertijd hadden gezet, vroeg onder de wol waar ik nog wat in De Hobbit (11e uitgave, 1974) las. Het is de vijfde keer alweer of daaromtrent, maar het is zo'n leuk verhaal. Het wordt binnenkort verfilmd. Carla schrok wakker van wat ze muizengetrippel dacht te zijn, maar het was de regen. Het ontbijt was niet verkeerd, heel uitgebreid. Daarna tasjes in de Peus gesmeten en onderweg naar de volgende bestemming: Valladolid. Het was inmiddels droog, tot we Bordeaux naderden. Het bleef gelukkig binnen de perken. De bomen zijn prachtig in herfsttooi. De naaldbossen van Les Landes zijn natuurlijk groen, maar die worden voor zover wij konden zien massaal omgehakt. Gelukkig wordt er wel herplant, maar er zijn hele grote kale stukken. Dommage. Ineens doemen er bergen op. Dat zijn nou de Pyreneeën, Carla! Daar had ze niet van terug.

Baskenland, deels in het noorden van Spanje, is prachtig bergachtig met fantastisch slingerende wegen. Je mag er 120km/h, maar door de vele tunnels moet je telkens terug tot 100 of 80. Aankondigingen boven de weg zijn afwisselend in het Spaans en Baskisch. We tanken weer braaf bij elke stop. In Spanje is de benzine bijna 35 cent goedkoper! En geen gekheid met alcohol. In Itziar maak ik wat foto's van de omgeving. Het landschap wordt daarna allengs saaier. Bruine heuvels, bruine velden, bruine alles. In de buurt van Valladolid wordt het gelukkig weer groener. Het hotel ligt vlakbij de snelweg, heel makkelijk te vinden. Carla heeft knallende hoofdpijn (wegens coffeïnedeficiëntie zo zou later blijken), neemt een heftige pil en gaat slapen. Ik troost mij met een Viña Salceda Rioja Crianza 2005 en dit verhaal...