Ritueel

Onvoorziene omstandigheden

Andere wereld | M.C. Escher 1947

M.C. Escher is een kunstenaar die door Carla zeer wordt bewonderd. Haar vader had het boek "De werelden van M.C. Escher" uit 1971 dat nu in onze Billy prijkt. Sinds tien jaar heeft hij (Escher) ook een eigen museum: Escher in het paleis, aan het Lange Voorhout te Den Haag. Onze buurvrienden Trudy en Cas wilden graag eens naar dat museum en, na een aantal valse starten, was het vandaag zo ver. We gingen met Cas' auto en Cas, gerenommeerd aanhanger van de anti-TomTom-of-andere-moderne-navigatiehulpmiddelen-beweging, wist gelukkig de weg. Zoals die tien jaar geleden was, bleek later. Naarmate we het Lange Voorhout naderden wierpen diverse wegwerkzaamheden barricades op en tot Cas' ontzetting leidde zijn kruip-door-sluip-door route niet tot de gewenste eindbestemming. Op zeker moment werden we in de consternatie dan ook bijna door een tram in de flank (aan mijn kant) getorpedeerd, tramlichten, bellen en geclaxonneer ten spijt. Hierna herpakte onze chauffeur zich snel en vonden we alras een vacant parkeerplekje aan het Tournooiveld. Op zich al een prestatie, want er was een Abvakabo-demonstratie tegen de bezuinigingen in de thuiszorg ophanden, precies ter hoogte van die plek aan het Lange Voorhout.

Hoewel er een bord stond liepen we in eerste instantie, omdat het zicht werd belemmerd door de Abvakabo-entourage, verkeerd. Uiteindelijk kwamen we te bestemder plekke: het voormalig winterpaleis van koningin-moeder Emma. We dronken eerst maar eens een bakkie in de oude keuken in het souterrain, omgetoverd tot MC Café. De expositie is verspreid over drie verdiepingen en behelst 130 werken, bijna het gehele oeuvre van Escher. In elke kamer hangt ook een kroonluchter van Hans van Bentem, sommige ook geïnspireerd door het werk van Escher. Nadat we in het winkeltje 3 ansichtkaarten (Delft: Voldersgracht met toren van het stadhuis, Grote markt, gezien vanaf de toren der Nieuwe Kerk en Detail Voldersgracht, alle houtgravures uit 1939) voor aan onze muur te hangen hadden gekocht, raakten we buiten verstrikt in de massale uittocht der Abvakabo-demonstranten. We ontwaarden zelfs Jan Marijnissen (met pet), zittend op een bankje en keuvelend met de achterban.

We hadden onze zinnen gezet op een hapje eten bij Simonis aan de Haven in Scheveningen, we waren toch in de buurt. Ook deze rit was niet zonder incidenten, want de meeste straatjes richting Visafslagweg waren opgebroken. Het leek ook wel drukker dan anders, maar dat weten we aan het mooie weer. Nadat we van een overvloedig menu hadden genoten (de porties zijn echt heel groot) maakten we ons op voor een wandeling naar zee. Het woei behoorlijk en de kou was ook nog lang niet uit de lucht. Het weerhield een aantal surfers niet zich op de koude golven te wagen. Trudy bracht nog een zoektocht te berde: naar de Seinpoststraat, alwaar haar opa en oma woonden toen zij als kind daar hele zomervakanties doorbracht, gebracht per boot(!) vanuit Rotterdam. Het lukte ons tenslotte ook dit te vinden (nu met hulp van Google Maps op Trudy's nieuwe mobi), maar wel gehinderd door het vele verkeer dat op de wielen was. Blijkt dat juist vandaag de boulevard van Scheveningen feestelijk is heropend!

 

Omgevlogen

We waren bijna vergeten hoe het was, een huis vol kinderen. Drie jaar geleden gingen Mariska en Laura uit huis, samenwonen in een flatje in het Centrum van Rotterdam. Dik een jaar geleden ging Laura het geluk beproeven in Portugal met haar vriend Bruno. Afgelopen woensdag kwamen ze voor een weekje naar Nederland, Laura voor de tweede, maar Bruno voor de eerste keer sinds hun vertrek. Ze zouden woensdag tegen middernacht landen. Het was mistig en koud. Op weg naar Rotterdam kon je bijna een hand voor ogen zien, best eng. Gelukkig ging het goed. De kinders moesten erg wennen aan de kou.

De eerste nacht sliepen ze bij ons in de logeerkamer, in Laura's eigen oude bed. Donderdag en vrijdag werden benut om oude bekenden, vrienden en familie te bezoeken. Er werd af-en-aan bij ons of bij Mariska gegeten en/of geslapen. Zaterdag hadden we een lunch gepland, waar Marja en Willem en ook Mariska bij aanwezig zouden zijn. Ik had Baskische tomatensoep, pastasalade met tonijn en zelf afgebakken broodjes gemaakt en beleg naar Laura's keuze ingeslagen. Helaas moest Willem afzeggen wegens griep, Marja nam als troost een bakje soep voor hem mee. Zondag zijn we naar Gerda, Hendrik en Anne in Brielle afgereisd voor een gezellige middag en een Indische rijsttafel van Gerda's hand. De maandag was ingeruimd om te winkelen in de stad, Laura had warme laarzen en een sjaal nodig, zaken die in Portugal schaars zijn. We zouden een broodje scoren bij Panini, maar vanwege de kou belandden we bij Bazar aan de Witte de Withstraat.

Dinsdag was een verrassing: een dagje naar Texel. Laura had dit stiekem ook gehoopt maar het liep anders. Vanwege de aanhoudende mist hadden we dit plan maandag al uit ons hoofd gezet en Scheveningen leek een redelijk alternatief. Dit stond bij Laura op de tweede plaats zo bleek, dus dat was weer bingo. Op de dag zelf was het natuurlijk prachtig weer, wat de pret niet drukte, integendeel. We gingen eerst lunchen bij Simonis aan de Haven, een zaak waar we wel vaker komen. Bruno had nog nooit echt goeie haring gegeten, dus dit was zijn vuurdoop. Voor de zekerheid had ik ook een bak kibbeling besteld. Helemaal niet nodig, Bruno vond het heerlijk! Laura opgelucht. Daarna een strandwandeling richting de pier. Er stond bijna geen wind, wat wel raar is aan zee. Na een bezoekje aan het winkelcentrum en een verwarmd terras waar de mussen lekker dichtbij de kachels vertoefden, reden we naar IKEA in Delft waar we, naast de nodige snuisterijen, ook een Zweedse maaltijd samenstelden om thuis op te peuzelen.

Vandaag was al weer de laatste dag. Na een tweede bezoekje aan oma gingen we naar de AHXL om de broodnodige Hollandse, in Portugal niet verkrijgbare,  smaakmakers in te slaan. Rond 14.00 uur vertrokken we weer naar Schiphol. De week is omgevlogen...

Beste maatjes

In de grote AD-haringtest 2010 kwam Simonis in Scheveningen met een 9,5 in de top 10 te staan. Ze hadden evenveel punten als de winnaar, maar andere factoren bepalen de rangorde in een ex aequo-situatie. Op de eerste dag van de haring waren we al met Petra geweest, maar nu zijn we met zijn tweetjes gegaan. Dit jaar bestaat onze vakantie uit dagjes uit, vandaar. We bestelden er eerst zes, maar die smaakten toch naar meer dus we lieten er nog drie aanrukken. Ze smaakten heerlijk, iets stevig en een tikkeltje zout.

Daarna liepen we langs de Buitenhaven richting zee, over de door betonblokken omzoomde havenpieren. Het is prima weer om uit te waaien. Via de eblijn liepen we richting Scheveningsepier, langs kitesurfers, kwalletjes en natuurlijk meeuwen. Er is niet veel volk op de been hoewel het nabij de pier drukker wordt. Na de oninteressante winkelpassage over de boulevard weer terug. Er wordt hard gewerkt aan de nieuwe zeewering. Nadat we nog even de Binnenhaven hebben bezocht, rijden we via IKEA Delft weer naar huis. Dat kunnen we nu eenmaal niet laten!

Haring lite

Van paling naar haring is maar een klein stapje. Vorig jaar ben ik, toen vrouw- en dochterlief naar Barcelona waren afgereisd, bij Petra langs geweest om eens lekker nieuwe haring te gaan eten. Dat beviel zo goed dat zij dit jaar Carla en mij uitnodigde om vandaag hetzelfde te doen. Het is vandaag namelijk de eerste dag van de nieuwste haring dit jaar. Die datum staat heel lang van te voren vast en in maart hadden we al afgesproken. Het dreigde vandaag slecht weer te worden, dus het parapluutje ging mee. Onnodig, want het was goed weer.

Met de Peus koersten we richting de Visafslagweg(!) in Scheveningen, naar Simonis Aan De Haven. We bestelden eerst maar eens zes haringen, mocht het tegenvallen dan laten we het daarbij. De haringen zijn minder vet dan vorig jaar maar toch zeer smakelijk en met iets meer bite. Dat smaakte naar meer, dus nog maar eens zes besteld. Zalig. Daarna liepen we nog even naar het strand, waar we bij de Waterreus een drankje nuttigden. We waren best dorstig na vier haringen de mens m/v! Toen begon het toch te betrekken, dus kuierden we maar weer richting auto. We kochten nog wel wat Hollandse garnaaltjes voor door de sla.

We spraken af dat we dit elk jaar gaan doen. Daarna reden we via IKEA Delft waar we nog een tuintafeltje wilden kopen ter vervanging van de tafel van twee, die nu na een jaar ernstig krom begint te trekken. Helaas waren die wegens verbouwing resp. ruimtegebrek niet meer te koop. In Rotterdam bij de HEMA: geen tuintafel. Blokker: geen succes. Xenos: bingo! Mèt stoeltjes, want je moet toch èrgens op zitten?

Scheveninguh

Vandaag zèn Laura en Carla afgeâhrèsd nâh Barcelona. Ik bracht ze nâh Schiphol, wâh ze bètèds wilden zèn, beducht als Carla is voâh veâhrtraging. Ik hoefduh niet mei nâh binnen (eâh moès nog geshopt wôhden), dus om 10:00 uur had ik ut rèk allein.

Ik had met Petra, un ouduh schoâlvriendin van Blaise Pascal, afgesproken. Met hâh en Kaspeâh had ik in novembeâh vôhig jâh al un rendez-vous nâh aanlèding van duh schoâlreünie. Ik was veil tuh vroeg, dus maaktuh ik un tussenstop in Katwèk, wâh ik un wandelingetje oveâh duh boulevard hep gemaakt en un cappucinoâtje hep gedronken in un strandtent. Ik had TomTom duh opdracht 'mèdt snelwegen' gegeven, dus ut was un lache, landelèk tochtje richting duh Haag.

Petra woânt ik un mauie rustiguh wèk in un compleit veâhrbouwd huis, samen met zoân-, vriend- en hondlief. Petra liet me ut huis zien, gechapeâhronneiâhrd doâh duh inteâhrieurmedeweâhrk-steâhr. Ut was duh bedoeling nâh Scheveninguh tuh gaan, dus dat deden we. Bè Simonis nabè duh haven scoâhden we zes haringuh, lekkeâh decadent. Ze waren heiâhrlèk.

Daâhrna wandelden we richting strand en dronken wat in un strandtent. Ut was beslist niet koud en eâh stond wènig wind. We hadden peâh ongeluk duh hond thuisgelatuh, mâh dat hebbuh we goedgemaakt met un wandeling nâh ut park. Zo tegen half vèf was ut zoetiesaan tèd om weiâh nâh huis tuh gaan. Volgenduh keiâh doen we Rotteâhrdam, en dan probeâhren we Kaspeâh oâk tuh strikken!