Been there, done that

24 augustus 2019 | Het is niet onze gewoonte twee jaar achter elkaar naar dezelfde bestemming te gaan, maar Toscane vorig jaar verdiende een reprise. Dus, dit jaar zo'n beetje in het naseizoen, togen wij weer welgemoed richting Località Gambaroncia, alwaar wij vorig jaar in het, zeg maar, voorseizoen verbleven. De weg erheen verliep dit maal iets anders, aangezien de nieuwe Peugeot 2008 een ander navigatiesysteem ingebouwd heeft (TomTom i.p.v. een vaag Frans geval). De reis ging derhalve via Duitsland, alwaar aangekomen bij de A61 een omleiding gold langs glooiende Duitse dreven. Weer terug op de snelweg kun je wel lekker opschieten, 160 km/u was geen uitzondering. Eenmaal aangekomen bij onze tussenstop in Steinen, waagden wij ons weer aan een schnitzelmahlzeit op het terras van het belendende restaurant. Parkeren onder de walnotenboom is voor eigen risico, aangezien de rijpe noten elk moment op je dak kunnen belanden.

25 augustus 2019 | 's-Anderendaags aanvaardden wij de eindetappe, eerst dwars door Zwitserland maar nu gewapend met een tolbadge die wèl (ook) voor Italië bestemd is. Ik kon de verkeerde die vorig jaar weigerde onlangs gratis omruilen bij de ANWB. Carla vond het nog heel spannend of deze het zou doen, maar wij reden fluitend door de gele Telepass poortjes op alle tolwegen. De ontvangst bij Casa Gambaroncia door Janneke en Hein was weer allerhartelijkst en wij werden verwend met een gezamenlijke Pasta Vongole (ingefluisterd door Jamie) en de nodige vloeibare versnaperingen. Het zou niet de laatste keer zijn. Op het erf liep inmiddels een nieuw hondje genaamd Lola. Het is nogal een blaffertje dus je hoorde constant Lola basta!!

26 augustus 2019 | De eerste echte vakantiedag brachten wij door in de supermarkten in het stadje Castiglion Fiorentino (hierna te noemen CF) en in de tuin, dit voorafgegaan door het ontbijt dat ons werd voorgeschoteld. Vanaf nu verzorgen wij onze eigen maaltijden, op cruciale momenten onderbroken door gezamenlijke. Volgende week komt onze dochter Laura ons een aantal dagen vergezellen en dan gaan we uitstapjes maken, voor nu doen we rustig aan (a.k.a. chillen in de tuin of op het terras) en doen we plekjes in de buurt aan. Overigens werd ons nog de weg versperd door wegwerkzaamheden en dat leverde op de terugweg nog wat problemen op omdat TomTom een voorkeur had voor zeer smalle en steile paadjes.

27 augustus 2019 | Vandaag maken we een wandeling door CF. Het is behoorlijk warm (30°C+, wat eigenlijk twee weken zou voortduren) en de straten zijn steil, dus een behoorlijke uitdaging voor onze inmiddels weer ongeoefende spieren. Het is een oud stadje met een museum waarin ook opgravingen worden tentoongesteld. Verder natuurlijk typisch Italiaanse tafereeltjes en doorkijkjes, Carla is er dol op! Terug bij de Casa begon het chillen weer van voren af aan.

28 augustus 2019 | Omdat we toch niet helemaal stil willen zitten wandelden we, op voorspraak van Janneke, naar een kerkje in de buurt, de Chiesa Madonna del Bagno. Een leuke wandeling langs vervallen huizen, buurtschapjes, landerijen met olijfbomen, druiven en met uitzicht over het dal en bergen in de verte. Met de kerk zelf (en kerken in het algemeen) heb ik niet zoveel, maar het ziet er allemaal erg authentiek doch schilderachtig uit. Carla geniet er meer van en dat vind ik dan ook wel weer waardevol. We liepen dezelfde weg weer terug wat mij in de gelegenheid stelde met de lange zoomlens wat detailfoto's te schieten.

29 augustus 2019 | Op donderdag is de markt in Camucia, een stadje in de gemeente Cortona, waar we vorig jaar ook waren. Of de tijd heeft stilgestaan want het was weer ouderwets gezellig en druk. Helaas kon Carla weer geen jurkje vinden zoals vorig jaar, maar (spoiler alert!) dat is nog ruimschoots goed gekomen. Weer op advies heb ik een panino porchetta gekocht, een traktatie voor wie van gegrild varkensvlees op een broodje houdt (ik weet het, maar kan het niet helpen).

Vorig jaar konden we de weg erheen niet vinden en dit jaar viel het ook weer niet mee: best kept secret van de streek is de weg naar Castello di Montecchio Vesponi, een kasteel dat duidelijk zichtbaar vanuit de hele streek op een heuvel troont. Er staat slechts één (1) bord verscholen langs de provinciale weg en de deuren gaan eens per maand open voor het publiek. Na enkele vergeefse pogingen vinden we uiteindelijk de juiste afslag en kunnen even rond het kasteel dwalen, vergezeld van tuinlieden die de olijfbomen rondom snoeien.

30 augustus 2019 | Vandaag is het markt in CF en Carla hoopt een jurkje te kunnen scoren. Voor het zover is sla ik een hagedis gade en maak talloze foto's. Het beestje werd door het klikken gelokt en kwam steeds dichterbij, resulterend in zegge en schrijven één (1) goed gelukte scherpe foto. Op de markt scoorde Carla inderdaad een leuke jurk en ik dus maar weer een panino porchetta, die we samen in het piepkleine parkje aan de Via Trento vlakbij opaten. Morgen halen we Laura op van het vliegveld in Pisa!

Berg en dal

Vooruit, een eenvoudig ontbijt en daarna boodschappen doen in CF. De tocht via het kronkelweggetje gaat steeds beter. Eerst de Penny Market (ontbijtspek gevonden!), een soort ALDI en daarna de Conad, meer een AH-erlebnis. Eigenlijk zoals thuis. 

Het is al lekker weer en na de lunch gingen we in de buurt wandelen. Het is semi bergachtig hier met rotsachtig beboste hellingen en gravelpaden. Er zijn hier opvallend veel vlinders en de vogels hoor je overal kwetteren. De rotsen zijn eigenlijk plakjes steen die na miljoenen jaren de moed een beetje hebben opgegeven, ze vallen uit elkaar bij het minste geringste. Bovenaan gekomen hebben we een schitterend uitzicht over de omgeving (lees: CF en de meer wijde omgeving daaromheen). Een beetje heiig is het wel. Hier is ook een monument voor Fabrizio Meoni, geboren in CF en verongelukt tijdens de Paris Dakar rally waarna hij overleed aan een hartstilstand.

Op de terugweg nog even het erf en de gebouwen van de naboer bekeken, een schitterende verzameling ouwe meuk, maar ik kan er geen genoeg van krijgen. Ouwe brommers, fietsen, scooters, een FIAT 850 en heel veel hout. De hondjes van de buurvrouw begroeten ons luid blaffend maar bedaren als ze ons herkennen, het zijn eigenlijk heel lieve beesten. 

De rest van de middag heerlijk lezend doorgebracht met een Corona in de aanslag. Net voor het eten nog even geborreld met onze gastmensen , dat begint al een traditie te worden!

Castiglion Fiorentino

Na een werkelijk pikdonkere nacht en een copieus ontbijt zijn we eventjes boodschapjes gaan doen in Castiglion Fiorentino (CF). Carla moest nog even langs de farmacia omdat ze een bepaald medicijn vergeten was in te pakken, Gelukkig kreeg ze het, dankzij het medisch paspoort zonder fronsjes mee. Bij de twee plaatselijke supermarkten hebben voor twee dagen ingeslagen en morgen gaan we CF uitchecken. Vanmiddag is het een beetje druilerig dus kan ik zonder me schuldig te voelen even binnen aan dit blog werken.

We hebben ook de film "La vita è bella", met opnamen die in Arezzo en CF zijn gemaakt, de geboortestreek van acteur en regisseur Roberto Benigni, weer gekeken. Toen het weer opknapte heb ik de omgeving even uitgecheckt. Gambaroncia is een gehuchtje met een aantal (ex-) boerderijen in de middle of nowhere. Er zijn een aantal verwaarloosde katten, twee verwende honden, beetje blasé kippen, schichtige hagedissen en af en toe een verdwaald hert of zwijn. De (mede-)eigenaar van onze B&B, Handige Hein noem ik hem stiekem, is bezig een paadje aan te leggen van gevonden stenen en gekocht cement. De avond sloten wij passend af met een gebraden kippetje, salade en focaccia met aardappel. En een wijntje natuurlijk. Of twee...

De volgende ochtend begon goed met een ontbijt van brood, gebakken rauwe ham (spek hebben ze hier niet) en gebakken eieren. Vandaag gaan we wandelen in CF. Het is een alleraardigst stadje in het dal, een kleine 7 km rijden over een kronkelweggetje. Prompt werd ik gestalkt door een Italiaanse die vond dat ik best sneller kon rijden en die probeerde in te halen in bochten terwijl er tegenliggers waren. 's-Lands wijs, 's-lands eer zeg ik altijd maar ik liet me er niet door van de wijs brengen. We parkeerden op een enorm parkeerterrein bij de obelisk. Op weg naar het stadje kwamen we een tank uit WOII tegen, bedoeld als monument voor alle gevallenen en verwijzend (spoiler alert!) naar de "hoofdprijs" uit La Vita è Bella. Vervolgens zijn we op ons gemak CF doorgestruind. Het is mooi weer, rond de 24°C en perfect om thuis nog even op het terras te verpozen met een biertje. Onze gastvrouw trakteert ons op een hapje en dan is het lezen geblazen, waarna we gezamenlijk nog even borrelen en het diepe ingaan. Moet kunnen. We eten de restjes van gisteren en ik maak al vast mijn beruchte tomatensaus met plaatselijke ingrediënten. Morgen een rustdag, even boodschappen doen en eventueel een wandelingetje in de buurt. La vita è bella...

Via via

De Tollen - Aosta 2009

Het is al weer 9 jaar geleden dat wij voor het laatst in Italië waren, en dan nog maar voor één dagje. Via de Mont Blanc tunnel reden we van Les Contamines-Montjoie naar Aosta. Lees hierover meer in het bericht "De Boomgrens" uit 2009. 

Dit jaar gingen we naar Toscane, een streek die al tijden op onze emmerlijst stond, maar waar we nu eigenlijk via stom toeval zijn beland. Dat zelfde toeval wil namelijk, dat iemand die Carla goed kent uit haar werkomgeving, onlangs na tien jaar verbouwen en inrichten, een vakantiehuis met B&B-mogelijkhedengenaamd Casa Gambaroncia, is begonnen in Gambaroncia(!), een località nabij Castiglion Fiorentino (hierna te noemen CF). Lees hierover meer op hun website. We hadden van de winter al geboekt en nu was het dan eindelijk zover!

Omdat Carla niet zo van lang autorijden houdt overnachtten we halverwege in Zuid-Duitsland, meer precies Hotel Tannenhof in Steinen (Zwarte Woud). We reden via België, Luxemburg, Frankrijk (met afslag Usine Peugeot-Citroën nabij Mulhouse, waar we op de terugweg nog zeker gaan kijken). De reis verliep zonder noemenswaardige incidenten, afgezien een verkeersfittie nabij Straatsburg. Naast het hotel schnitzels gegeten in Ristorante Pizzeria Tanne, uitgebaat door een wat oudere Italiaan. De schnitzels (twee per persoon) waren enorm maar super lekker. Ik heb er ruim drie op en Carla bijna een hele. Daarna ondernamen we nog een kleine dorpswandeling om de spijsvertering te bevorderen.

24 juni 2018

's-Anderendaags gingen we, na een eenvoudig doch voedzaam ontbijt, richting Italië. Carla was nogal zenuwachtig vanwege de Gotthard-wegtunnel (zoals deze officieel heet), maar dat viel achteraf reuze mee. We zijn wel van plan op de terugweg de Gotthardpas te nemen. Net over de grens met Italië veranderde de sfeer in het verkeer, plotsklaps kreeg iedereen haast, en, heel gek, hoe groter en hoe duurder je auto was, hoe meer haast je kreeg. Een raadselachtig antropologisch fenomeen. Wij, met onze kleine middenklasse Cross-over, deden rustig aan.

Ik had een nieuwe tolbadge aangeschaft bij de ANWB, welke ook in Italië geldig zou zijn. Helaas weigerde deze bij de eerste de beste slagboom, zodat ik, onder toezien van hoofdschuddende mede tolweggebruikers, achteruitrijdend een andere tolpoort moest opzoeken. Daarna liep het, met de VISA Card in de aanslag, gesmeerd*. Net voor Florence zijn veel nieuwe tunnels aangelegd en mijn verouderde navigatie trok dat niet, zodat wij ruim uur lang in een virtueel niemandsland reden. Gelukkig waren de borden redelijk duidelijk, al kon je nergens aflezen hoe snel je nu eigenlijk mocht. Niet dat iemand zich er iets van aantrok, maar toch. Het einde van de rit kon ook niet van het schermpje worden afgelezen, maar dat wist ik al. Zodoende had ik de oude TomTom van de kinders geleend, maar die liet het op het moment suprême afweten. Na een telefonisch consult met onze gastvrouw konden we het alsnog op de tast vinden.

We werden gastvrij onthaald en getrakteerd op een welkomstdrankje en avondmaal. Na een korte rondleiding door de B&B en een afzakkertje legden wij ons moe maar voldaan te bedde...

*eenmaal weer thuis meteen naar de ANWB, waar bleek dat deze badge helemaal niet voor Italië was...