Scheveninguh

Vandaag zèn Laura en Carla afgeâhrèsd nâh Barcelona. Ik bracht ze nâh Schiphol, wâh ze bètèds wilden zèn, beducht als Carla is voâh veâhrtraging. Ik hoefduh niet mei nâh binnen (eâh moès nog geshopt wôhden), dus om 10:00 uur had ik ut rèk allein.

Ik had met Petra, un ouduh schoâlvriendin van Blaise Pascal, afgesproken. Met hâh en Kaspeâh had ik in novembeâh vôhig jâh al un rendez-vous nâh aanlèding van duh schoâlreünie. Ik was veil tuh vroeg, dus maaktuh ik un tussenstop in Katwèk, wâh ik un wandelingetje oveâh duh boulevard hep gemaakt en un cappucinoâtje hep gedronken in un strandtent. Ik had TomTom duh opdracht 'mèdt snelwegen' gegeven, dus ut was un lache, landelèk tochtje richting duh Haag.

Petra woânt ik un mauie rustiguh wèk in un compleit veâhrbouwd huis, samen met zoân-, vriend- en hondlief. Petra liet me ut huis zien, gechapeâhronneiâhrd doâh duh inteâhrieurmedeweâhrk-steâhr. Ut was duh bedoeling nâh Scheveninguh tuh gaan, dus dat deden we. Bè Simonis nabè duh haven scoâhden we zes haringuh, lekkeâh decadent. Ze waren heiâhrlèk.

Daâhrna wandelden we richting strand en dronken wat in un strandtent. Ut was beslist niet koud en eâh stond wènig wind. We hadden peâh ongeluk duh hond thuisgelatuh, mâh dat hebbuh we goedgemaakt met un wandeling nâh ut park. Zo tegen half vèf was ut zoetiesaan tèd om weiâh nâh huis tuh gaan. Volgenduh keiâh doen we Rotteâhrdam, en dan probeâhren we Kaspeâh oâk tuh strikken!

Een dagje uit van de stichting

Toen bij ons in 1999 het aantal katten onder het bestaansminimum raakte, gingen op zoek naar een nieuwe kat. In de dierenwinkel zagen we een advertentie hangen voor het adopteren van zwerfkatjes. Zodoende kwamen we bij Ineke en Ben terecht. Achter hun huis aan de Rotte hadden ze een kattenopvang gefiguurzaagd, waarin zwerfkatten en (hun eventuele) kittens verbleven. We mochten er één uitzoeken en de keus viel uiteindelijk op een poesje met een raar kort staartje. Ze had ook een broertje, maar die viel helaas af, Laura en Mariska hadden hun keus al gemaakt: het werd Kitty!

Een jaartje later was het weer raak. Nu viel de keus op een rooie kater, die we Heinz (naar de stripkat) doopten. Dit beest was echter dermate humeurig dat we een jaartje later afscheid van hem moesten nemen. Hij had mij, toen hij naar de dierenarts moest voor het jaarlijkse prikje, gebeten zodat ik een tetanusprik moest halen. Hij kon gelukkig terecht bij een nieuwe werkgever: de manege aan de Bermweg in Capelle aan den IJssel. Heinz hadden we opgehaald bij Marjan, die kittens socialiseerde. Dit leek ons ook leuk, dus hebben we ons hiervoor aangemeld. We kregen een bench mee en we konden elk jaar op een aantal kittens rekenen. Hierna volgde een eindeloze stoet kittens. Het is heel leuk om te doen maar je hecht toch snel aan die diertjes, dus er bleef er wel eens één plakken.

Op een gegeven moment hadden we dus een zwart poesje dat gebleven is. Dit was Sofie die inmiddels een gezellige dikkerd is geworden. Daarna kwam Noortje, een rode poes (best bijzonder), die tijdens haar verblijf in de bench zo lang en zo hard heeft zitten mauwen, dat ze geen stem meer had. Noortje was ziekelijk en heeft niet lang geleefd. Inmiddels zijn Kitty en Sofie samen overgebleven, het zijn echter geen vriendinnen geworden. Met socialiseren zijn we ook gestopt, onze eigen katten konden er niet tegen!

©ARLA VD MAREL 2004

Ineke en Ben gingen steeds professioneler werken en Carla is vrijwilligster geworden. Zij houdt nu via internet het donateursbestand bij, de chipregistratie en de verwijzingen voor castratie. Zelf heb ik mijn steentje bijgedragen bij de verbouwing van het huidige pand van Stichting Zwerfkatten Rijnmond zoals Ineke en Ben tegenwoordig heten en help als er problemen zijn met de PC's en dergelijke. Er zijn natuurlijk tientallen vrijwilligers (m/v) en elk jaar wordt er iets voor ons georganiseerd. Dit jaar gingen we naar Noord-Brabant, eerst naar kaasboerderij de Ruurhoeve in Hoogeloon en daarna naar Stichting Dierenthuis in Aarle-Rixtel. Er waren zoveel aanmeldingen dat we met een dubbeldekker gingen. De chauffeur klonk rielekst (type don't worry, be happy), maar reed des te vlotter. De kaasboerderij organiseert excursies over kaasmaken. De flinke boerendochter houdt een in- en dan een rondleiding. Het is bitter koud. De stallen zijn open, dus dat helpt ook al niet. We krijgen de fijne kneepjes van het veehouden te horen, het klinkt allemaal erg kil en onpersoonlijk naar mijn smaak. Vooral de melkrobot werkt erg vervreemdend. Weer binnen krijgen we een Brabantse lunch met veel kaas. Het smaakt allemaal goed. Daarna vertrekken we naar Aarle-Rixtel.

Stichting Dierenthuis is in het nieuws omdat het na een klacht van de buren wegens overlast moet verdwijnen. Het is een unieke plek: 840 katten, 60 honden en een pony lopen hier rond. Het is een ziekenhuis, verpleegtehuis, praathuis en gesticht onder één dak. De stichting bestaat bij de gratie van donateurs, geen subsidie. Overal staan bedjes, kisten met stro, poppenwagens, wat al niet. Alles leeft en doet samen, zonder aanwijsbare onenigheid. Prachtig gewoon. Beesten met een besmettelijke ziekte of verwilderde katten lopen wel apart. Ze kunnen ook naar buiten of lopen buiten en hebben daar een mooie schuilplaats. Het is voor deze dieren wel de laatste plek op aarde, ze worden niet herplaatst. De stichting voert inmiddels een bittere strijd tegen de gemeente. Lees hier de laatste ontwikkelingen.

Het is helaas tijd om weer naar huis te gaan. In de opvang in Rotterdam krijgen we nog een kerstpakket mee. Ineke en Ben, bedankt voor een mooie, leerzame en gezellige dag!

Het lijkt wel vakantie!

14 juni 2008 | We gaan vandaag met Elena, Laura's collega en kamergenote, naar Paleokastritsa. Dit is een van de mooiste plekken op Corfu. De zee is hier diepblauw en er zijn allemaal baaitjes en rotsen. Op de weg ernaartoe nemen we de binnenweggetjes, lekker veel bochten en mooie uitzichten. We rijden ook nog verkeerd, naar Sinarades, maar zelfs dat vinden we leuk. Er is een groot parkeerterrein, want er komen hier veel toeristen. Laura trakteert ons op een rondvaart langs de kust. We bezoeken enkele ondiepe grotten. Het is heel mooi allemaal. We gaan eten in een visrestaurantje aan de baai. Het lijkt wel vakantie!

Daarna rijden we de berg op voor een bezoek aan het klooster. Vorig jaar waren hier allemaal poesjes en dit jaar is het ook weer bingo. Eén kitten ziet er niet zo florissant uit, maar kennelijk boeit dat onze gelovige vrienden niet. Binnen kun je een kaarsje branden, wat massaal gebeurt. Zodra je je hielen hebt gelicht komt er echter een oud vrouwtje om ze allemaal weg te halen om plaats te maken voor de volgende lichting. Kassa! We verlaten het dorp en gaan de grote berg op richting Bella Vista, wat Mooi Uitzicht betekent. Geen woord teveel! Laura vond het zo mooi dat ze van de weeromstuit frontaal tegen een glazen deur aanliep. Dat was echt lachen! Verder maar weer. De dames willen naar de Jumbo, een warenhuis nabij Kerkyra. In minder dan geen tijd is de kar vol met allerlei prullaria om hun kamer op te pimpen en wat bestellingen van andere collega's.

Elena heeft een tijd geleden een hondje gevonden en geadopteerd en die logeert zolang in de hondenopvang van Louisa. Het beest heet Poepie omdat in het begin de douche onderscheet. What's in a name? Het is een vrolijk diertje. De opvang herbergt honden, katten, kippen et cetera. Het is al laat en we moeten maar eens een hapje gaan eten. Elena trakteert bij wijze van tegenprestatie op pizza. De pizzanist is een Griek die met een Hollandse vrouw is getrouwd, dus hij spreekt redelijk en verstaat goed Nederlands. Pizza's bakken is 'ie trouwens ook goed in. Het smaakt heerlijk, Mythosje erbij... Dan valt de stroom uit in het hele dorp. Geen paniek, hij gebruikt een houtoven. De buren hebben wel een probleem, de afzuigkap is uitgevallen. Er komt een walm de veranda op drijven. Gelukkig is het stroomprobleem snel verholpen. We mogen nog een foto maken met mij als pizzabakker, Laura en Carla als deeg resp. pizza-assistente. Al met al een echte vakantiedag, met dank aan Elena.

15 juni 2008 | Vanuit een ooghoek zagen we dat Lefkimi ook een aardig plaatsje is, met een Canal. Lefkimi ligt landinwaarts maar heeft een haventje verbonden met zee. Het is een van de warmste dagen tot nog toe. We parkeren bij een school en lopen op de gok naar een kerkje. Water is laag dus lopen we naar beneden door een straat die open ligt en waar zelfs nu, op zondag, aan gewerkt wordt. De riolering wordt vervangen. We zijn inderdaad de goede richting op gelopen, en dat zonder TomTom!

We lopen wat rond en zien heel veel vervallen huisjes, vaak nog middeleeuws lijkt het wel. Benitses is ook leuk, volgens Laura dan. Dit is een soort Scheveningen. Visstalletjes, winkeltjes, scooterverhuur en eethuisjes. Wij vinden er niet veel aan, maar zien wel een Mini Moke, een soort buggy op Minibasis.

We gaan lunchen. Daarna lopen langs het strand. We komen langs Laura met haar collega's die een Disneyvoorstelling aan het voorbereiden zijn. Dan gaan we zwemmen en een uurtje bakken in de zon. Er staat veel wind, wat wel lekker is. Op het terras een biertje en de één na laatste sigaar. De laatste is voor vanavond, als afsluiting van het dinertje met Laura in het visrestaurant aan de overkant van de rivier de Mesonghi. Gaan we omlopen of met de heen-en-weerwolf? We gaan lopen. We geven de sleutel van de huur-Polo af bij de receptie. Het is een aardig restaurant met terras pal aan het strand. Het eten is overal spotgoedkoop naar Nederlandse begrippen en best voedzaam doch eenvoudig, zo ook hier. Het is bijna volle maan. Zucht... morgen de laatste dag.