Terughaalactie

Na drie jaar is er een eind gekomen aan Laura's Portugese avontuur. Zij en Bruno kiezen eieren voor hun geld en komen (terug) naar Nederland om hier een nieuw bestaan op te bouwen. Na een paar maanden voorbereiding gingen Mariska en ik op pad om de verhuizing handen en voeten te geven. Aangezien mijn minuscule Peugeootje niet geschikt is voor een dergelijke onderneming, leende ik de Renault Espace van Hannie en Helmut. Deze kan, als alle stoelen (behalve de voorsten dan) verwijderd zijn 3m³ bergen. We zouden zaterdag 24/8 vertrekken en om beurten rijden. De woensdag ervoor haalde ik de Renault op, althans ik reed met de Peus naar Enschede en donderdag met de Renault weer terug. Deze rijdt (ook) op LPG, dus moest ik even leren tanken. 

Zaterdag 24 augustus 2013 | Nadat ik in Nederland wende aan de auto, reden we zaterdag dan eindelijk richting Portugal, een kleine 2200 km. De eerste stop was halverwege in Bayonne, nabij de Spaanse grens. Mariska vond het toch wel een beetje eng, rijden in die bak, zodat ik maar het hele eind heb gereden. met Mariska knikkebollend in de passagiersstoel. Voor de gelegenheid gebruikte ik de TomTom die ik de dames een aantal jaar geleden geschonken had. Deze kende de straat waaraan het Ibis hotel gelegen was wel, maar niet het huisnummer. TomTom's suggestie om dan naar het eerstvolgende willekeurige kruispunt te navigeren nam ik dankbaar aan. Echter, daar staat dus nóg een Ibis hotel, zodat ik mij braaf bij het verkeerde hotel vervoegde. Het kwam uiteindelijk goed, zodat we rond 23.00 uur incheckten en zonder avondmaaltijd te bedde gingen.

Zondag 25 september 2013 | De volgende dag spoedden wij ons naar Lissabon. Net als gisteren waren de wegen in Frankrijk richting Parijs overvol. Als dat volgende week maar goed komt... In Spanje kun je LPG tanken wel vergeten, slechts een enkel benzinestation levert het. In Portugal is het wel ruim voorhanden. Ik had eind mei al gereserveerd bij pension Residencial Setubalense in Belém, een wijk ten westen van Alcântara, waar Laura en Bruno wonen. Deze wijk staat onder meer bekend om het Monument van de Ontdekkingsreizigers, de Torre de Belém, het presidentieel paleis, de bakkerij van Pasteis de Belém en diverse ambassades. We mochten kiezen voor een kamer voor of achter, welke laatste we kozen. De auto parkeerden we op de parkeerplaats in Jardim de Belém, waar het gratis is tussen 19.00 en 09.00 uur.

Het was inmiddels etenstijd Portuguese Style, dus we spoedden ons te voet naar Doca de Santo, waar we met Laura en Bruno hadden afgesproken om pizza te gaan eten bij Capricciosa Docas, net niet onder de Ponte 25 de Abril. Na een emotioneel weerzien (voor Mariska was het alweer een paar weken geleden) bestelden we drankjes (voor mij 0,4L Superbock) en pizza. Vier verschillende zodat we onderling konden ruilen. Na deze lange reis met povere catering was dit weer een verademing. We spraken morgenochtend laat af. Het is tenslotte ook vakantie.

Maandag 26 augustus 2013 | De volgende ochtend parkeerde ik de auto, omdat ik geen zin had om parkeergeld te betalen, in een zijstraat waar het gratis parkeren is. Tot mijn grote vreugde waren er nog een aantal lege plekken, dit was mijn dag!  We ontbeten twee huizen verderop a Padaria Portuguesa waar je voor 5€ voor twee personen kunt ontbijten, waarna we de toerist gingen uithangen langs de Taag. Daarna hup naar de auto en hup naar het huis van Laura en Bruno. Maar de parkeerplaats was akelig leeg en het eerste wat me te binnen schoot was dat de auto was gestolen. Een ramp natuurlijk, geleende auto, verhuizing valt in duigen en hoe leg ik dit uit? We  moesten naar de Politie, dus Bruno opgetrommeld om te helpen aangifte te doen bij de lokale dienders. Mariska vertrouwde het niet en ging nog eens kijken en zag dat er een bord stond: een grote P met een diagonale oranje balk en het woord Embaxeida, dat verdacht veel op Ambassade lijkt. Tot onze grote opluchting betekende dit hoogstwaarschijnlijk dat de auto was weggesleept omdat iemand er van uit ging dat ik wellicht fout geparkeerd had. Het was pal naast de ambassade van Oost-Timor, een land dat geteisterd wordt door binnenlandse strijd en terrorisme. Ik belde aan en een vriendelijke dame bevestigde dat dit hun parkeerplaats was en dat de politie de aldaar geparkeerde auto's zonder pardon wegsleept. Ik werd verwezen naar het politiebureau bij ons in de straat, waar men ons weer verwees naar de Polícia de Segurança Pública, 'een eind de heuvel op'. Stijf van de adrenaline liepen we gevieren naar boven en kwamen uiteindelijk bij een terrein vol wrakken en in beslag genomen auto's. Onze auto stond er ook bij en blij liepen we naar het hek om aan te bellen. Op het bordje stond dat men geopend was tot 13.00 uur. Het was 13.05 uur. Eigenwijs als we zijn belden we toch aan en een agent kwam naar het hek. Nadat Bruno de situatie had uitgelegd mochten we toch binnenkomen. Na overhandiging van 160€ mochten we gaan.

Parkeren in hun buurtje is ook geen sinecure. We probeerden de overvolle straatjes, waar men à la portuguese parkeert, laveert en claxonneert om onze arme auto een plekje te geven. Na veel vijven en zessen vonden we er één, betaald weliswaar. Ook hier tot 19.00 uur, maar op één of ander manier kon ik alleen betalen tot 17.50 uur. Ik nam het risico. We moesten die namiddag en avond wat bestellingen afleveren, maar nu was het tijd voor ontspanning. We zijn lekker gaan lunchen bij Estrela de Alcântara, Waar Laura ons trakteerde op Caracóis (slakjes) en een stoofpotje met varkensvlees en olijven. 's Avonds brachten we spullen weg naar Jair in Alfama en Joie in Parede. Een vriendelijke doch plichtsgetrouwe agent had overigens voor de resterende tijd nog een parkeerbon onder de ruitenwisser verstopt. Het was me het dagje wel.

Dinsdag 27 augustus 2013 | Ik besloot gewoon geld in de meter te gooien, waarna we, na het ontbijt, een bezoekje brachten aan het Museu da Electricidade. Dit werkelijk schitterend gerestaureerde en vormgeven museum laat zien hoe in de eerste helft van vorige eeuw Lissabon en omstreken van elektriciteit werd voorzien. De in eerste instantie op steenkool gebaseerde centrale werd aan de gang gehouden door arbeiders die onder zeer moeilijke omstandigheden zwaar en gevaarlijk werk deden. Er is ook een expositie over de inmiddels bekende alternatieve energie-opwekking. Een echte aanrader dit museum en neem er gerust een dag de tijd voor!

Nadat we nog even pasteis hadden gescoord reden we naar Laura en Bruno om hun dit ontbijt aan te bieden. Hierna gingen we, zonder Bruno die allerlei bureaucratische zaken moest regelen, over de brug richting Setubal waarna we een bochtig tochtje door Parque Natural de Arrábida maakten met als eindbestemming Sesimbra waar we heerlijk op houtskool geroosterde sardines aten aan het strand.

Woensdag 28 augustus 2013 | We gaan naar de stad, we liepen via Jardim da Estrela, Praça Marquês de Pombal en Avenida da Liberdade naar het kloppende winkelhart van Lissabon. Bruno moest weer iets regelen en wij gingen eerst naar Alfama, de schilderachtige wijk rond het Castelo do São Jorge. 

Donderdag 29 augustus 2013 | Ik wilde heel graag naar Cimetério dos Prazeres, niet ver van waar Laura en Bruno wonen. Mariska zag het niet zo zitten en bleef hangen in Jardim da Estrela en Bruno had het weer te druk. Ik had weer pasteis gekocht en nadat we dat opgepeuzeld hadden gingen we op weg. De begraafplaats, die ook figureert in de film Nachttrein naar Lissabon, is een stad op zich en een vreemde gewaarwording voor de nuchtere, niet-katholieke Nederlander. Bij aankomst werd de toon al gezet met het voeren van de vele zwerfkatten. Op de uiterste hoek heb je een mooi uitzicht op de wijk waar Laura woont.

Een verblijf in Lissabon is niet af zonder een uitje in Bairro Alto. We hebben een paar vrienden opgetrommeld en zijn met zijn allen wezen eten en stappen. We zijn om 01.30 uur weer veilig thuisgebracht met een taxi.

Vrijdag 30 augustus 2013 | De laatste dag in Lissabon. Tussen alle bedrijven door hebben we natuurlijk spullen gedemonteerd, ingepakt, gesorteerd, weggegooid, kortom: er werd ook nog gewerkt. Na een drankje op een terras in de buurt liepen Mariska en ik naar het gebied rond de Rua  Rodrigues de Faria, een gebied met fabrieken en pakhuizen dat een nieuwe functie heeft gekregen: kunst, cultuur, eten & drinken et cetera. Vandaag kwamen Tracy en Pedro nog langs om afscheid te nemen en zijn we naar Estrela de Alcântara voor een drankje op het terras. 

Zaterdag 31 augustus 2013 | De laatste dag van de maand en van het Portugese avontuur. Ik had geen zin om met tassen te sjouwen, dus parkeerde ik de auto voor het hotel. Vanuit het parkeerterrein is het linksaf, maar dat mag niet, je moet eerst rechtsaf en via een aantal kronkels kom je dan voor de deur te staan. Het was nog vroeg, voor zevenen en ik dacht kom, ik ga toch linksaf. Nu wil het geval dat het eerder genoemde politiebureau daar recht tegenover is, en er stond een agent in de schaduw van een boom... De goede man hield mij aan en vroeg mij in het Portugees of ik dat bord niet gezien had (vermoed ik). Ik putte mij uit in duizend excuses en mocht met Gods Gratie doorrijden. De dag begon dus goed en het werd nog beter. De auto stond op de hoek, op de stoep en de kinders sjouwden de spullen daar naartoe, ik stouwde alles in het laadruim. Bijna alles paste, alleen de stofzuiger, de strijkplank en de magnetron konden we niet meer kwijt. Klep dicht en rijden, dacht ik. Maar de klep zat niet goed dicht en daarom kreeg ik hem ook niet meer open, het slot blokkeerde. Ik zag ons al die hele auto leeghalen via de deuren om die blokkade op te heffen, maar uiteindelijk lukte het mij toch de klep open te krijgen. 

Er kon nu niets meer misgaan en we reden eindelijk weg richting Nederland. Net zoals Mariska op de heenweg zou Laura op de terugweg stukken rijden. Na de eerste stop was het zover en dat ging hartstikke goed. Toen Laura weer aan de beurt was zag ze er toch maar van af, het was te vermoeiend en het zou snel druk worden op de weg. Ik zag daar geen probleem in en reed verder de hele weg terug. We stopten voor de nacht bij Ibis Pessac, net onder Bordeaux. We waren wederom te moe om te eten en gingen meteen ons mandje in. 

 

Zondag 1 september 2013 | De andere dag reden we gezwind richting Parijs, echter bij de diverse péages was het dermate druk dat we daar in evenzovele files terecht kwamen. Net voorbij Parijs gingen het tanken van LPG niet zo goed, het ging echt heel traag en na af- en weer aankoppelen van de vulslang ging het goed, maar de auto wilde niet rijden op gas. Dus dan maar op benzine. Toen we net voorbij de Nederlandse grens stopten, wilde ik het toch weer proberen en warempel, het werkte weer! Geen probleem! Toch?

Naschrift: Maandag, op weg naar Enschede, kreeg ik ineens allerlei berichten op het dashboard. Eerst ging het acculampje knipperen, toen de temperatuurmeter, vervolgens verscheen het woord STOP. De ANWB maar gebeld en die kwam binnen een kwartier. Van der Wiel, aangenaam! Ik hield me in en legde het probleem uit. Het bleek dat de multiriem er afgelopen was. Dat werd slepen naar de Renaultdealer in Rotterdam. Daar probeerde ik uit te leggen dat die auto echt vandaag of morgen richting Enschede moet. Mijn eigen auto staat daar en ik moet Mariska en Bruno van Schiphol afhalen. Uiteindelijk was de auto om 16.00 uur klaar en kon ik deze dinsdag heelhuids terugbrengen. Eitje!

Despedida

IKEA. Je ontkomt er niet aan. Zonder auto is het wel een wereldreis, eerst met de trein naar Orient en dan de bus naar Loures. Gelukkig stopt de bus er pal naast. Omdat ze in het nieuwe huis veel minder ruimte hebben moet er slim ingekocht worden, ideeën zat als je er zo rondloopt. Ze kochten onder andere een linnenkast en twee tv-meubeltjes die je kunt stapelen, drie plafondlampen en gordijnroeden. Wij zorgden voor de nieuwe keukenspulletjes, zoals pannen, een eetservies, glazen en allerlei andere noodzakelijkheden. De grote stukken worden bezorgd, de rest zeulden we mee in vier blauwe IKEA-tassen.

Het weerhield ons er niet van lekker Caracois te eten bij het Palacio. Dit is een echt Portugese lekkernij: gekookte, piepkleine slakjes. Het is een echt seizoensgerecht en overal zie je dan ook bordjes Há Caracois! (ze zijn er weer, kronkeltjes!). Na dit voorgerecht aten we thuis tapas (lees: restjes). In navolging van Carla ben ik eerst nog even naar de kapper geweest. Deze zwijgzame man doet wel precies wat ze in Nederland niet durven: heel kort. Met de tondeuse op één.

Vandaag sluiten we af. Het was een heel drukke week, met leuke uitstapjes, bezichtigingen en veel eten & drinken. Het is markt in de buurt en gelukkig is onze vlucht weer vertraagd zodat we wat meer tijd hebben. Deze week gebruikte ik Carla’s buiktasje en ik kocht er nu zelf één op deze markt alsmede twee pão chouriço voor onderweg vanavond. Ook aten Bruno en ik broodjes Courato, gegrild zwoerd. Heel erg lekker, maar de dames gruwden. Verder was het rondkijken geblazen, er is genoeg te zien, zoals een stomdronken wijnverkoper die vrolijk zijn eigen koopwaar achterover sloeg. Je staat er trouwens van te kijken hoe men hier hygiëne interpreteert. Hierna dronken we nog één keer uitgeperste naranjas bij het Palacio. Dit is sowieso afscheid van het oude buurtje, volgende keer is het Alcântara wat de klok gaat slaan. 

 

Alsmaar Portugezer

Laura en Bruno wonen nu bijna twee jaar in een zeer ruim appartement in Póvoa de Santa Iria, een voorstad van Lissabon. Laura werkt in de wijk Alcântara, Lissabon en is dagelijks een aantal uren kwijt aan reizen, wat ook niet goedkoop is. Stappen en bezoekjes aan vrienden is ook allemaal in Lissabon zelf, dus verhuizen is eigenlijk zo gek nog niet, zeker nu ook Bruno werk in de stad heeft gevonden. Vorige week gingen ze op huizenjacht en bij de tweede bezichtiging in Alcântara was het bingo. Het appartement dat ze vonden is in een geheel gerenoveerd pand uit de jaren dertig van de vorige eeuw, voorzien van alle gemakken maar piepklein. Zo hebben ze een nieuwe keuken en badkamer, betegeling op de vloer waar nodig en authentieke houten vloeren in alle kamers. Ze kunnen er eind mei al in en vandaag zijn we met de makelaar alle puntjes op de i wezen zetten.

Om het te vieren zetten we koers naar Belém, om Carla's Pastéis-fetisjisme te bevredigen. We kwamen langs een Pingu Doce, waar we water en Leo's (Milka repen) scoorden. Op een terras aan de Doca de Santo Amaro aten we tosta's, met een biertje, cola en ananassap. Het is inmiddels weer bloedheet. Daarna liepen we, met een frisse tegenwind van zee, naar Belém om eerst in Jardim do Ultramar uit te puffen. De pastéis was weer heerlijk. Hierna namen we bus 28 naar het centrum, waar we gisteren een outlet store hadden gevonden. Carla wilde Laura trakteren op wat koopjes. Met de buit, schoenen en een vestje, liepen we naar station Apolónia, waar we weer een kippetje kochten voor vanavond. In Póvoa deden we nog wat inkopen voor het nieuwe huis bij de Chinese bazar en een kantoorboekhandel, waarna we traditioneel naranja dronken en boodschappen deden bij de Minipreço. Het avondmaal gebruikten we, zoals afgelopen dagen wel vaker, zo rond 21.30 uur. Is dat Portugees of wel?

Avondmaal

Bruno is een paar weken geleden voor het eerst naar Santuário de Cristo Rei geweest en wilde vandaag daar met ons weer naar toe. We namen de trein naar Alcântara-Terra en stapten daar over op de Fertagus-lijn naar Pragal, via de Ponte de 25 Abril. Vandaar kun je met de bus (duur) of taxi (goedkoop) naar Cristo Rei, een enorm beeld van Jezus, uitkijkend over de Taag. Na een dollemansrit per taxi arriveerden we bij het beeld, waar we eerst omheen liepen en van het uitzicht over de Taag en Lissabon aan de overkant genoten. We mijmerden over het huisje in Alcântara waar Laura en Bruno al over twee weken intrekken. Daarna lieten we ons per lift tot grote hoogte hijsen, voor 4€ p.p. Dan ben je er nog niet, je moet dan nog diverse trappen op. Het uitzicht boven is overweldigend, het beeld van Jezus evenzo. Als ongelovig en meestentijds nuchter persoon was ik toch wel onder de indruk.

Nadat we een golf Teutoonse horden hadden overleefd, zijn we weer naar beneden gegaan om de bus naar Almada te pakken om vandaar met de veerboot weer naar Lissabon te varen. De bus reed net weg, maar de chauffeur was zo aardig nog voor ons te stoppen toen we armenzwaaiend en rennend zijn aandacht probeerden te trekken. Na een tocht door kronkelende straatjes, ternauwernood breed genoeg voor de bus, kwamen we bij het haventje van Cacilhas aan. Er ligt daar een oude onderzeeër afgemeerd en er wordt door de Marine geoefend. Zo waren we getuige van een oefening met een motorboot en een helikopter. De vissen doen zich hier te goed aan wat het rioolwater ze brengt en luttele meters verderop staan een aantal mannen te vissen. Je moet er niet aan denken... De boot van de Transtejo brengt je in een paar minuten naar Cais do Sodré aan de overkant en biedt je een tamelijk unieke kijk op de rivier, het beeld en de brug.

Aan de overkant begaven we ons naar Restaurante A Merendeira, 54 Avenida 24 de Julho, waar we vorig jaar zo'n heerlijke lunch aten. Nu was het al wat later maar konden we een mini-menu kopen, met pão com chouriço en caldo verde (brood met meegebakken chorizo en boerenkoolsoep). Nu houd ik absoluut niet van boerenkool, maar deze soep is echt heel erg lekker! Hierna zijn we door de bloedhitte naar station Santa Apolónia gelopen. Onderweg zagen we een enorm cruiseschip. Toen we verder liepen lette ik niet op en liep keihard tegen een zojuist neer te laten slagboom op, met als gevolg een bloedende wond boven mijn rechteroog, dit tot grote hilariteit van mijn reisgenoten. Nadat we Laura weer bij het station hadden opgepikt kochten we een lekker gegrild kippetje bij Pingo Doce die we 's avonds laat met sla en stokbrood op het balkon verorberden. Life's good!

 

Riep daar iemand?

5 november 2010| Vandaag gaan we allemaal belangrijke dingen doen. Eerst naar de Nederlandse Ambassade in Alcântara. Laura wil een beetje hulp met werk zoeken en daarvoor moet je daar zijn. De hulp bestaat uit een lijstje met websites en emailadressen. Alle beetjes helpen. Ook de Nederlands Portugese Kamer van Koophandel heeft handige tips, al moet je die zelf op hun website bij elkaar sprokkelen. Daarna naar IKEA, waar we nog twee stoelen en een mooi ingelijste foto van de Elevador da Gloria (een lift vermomd als tram) moeten kopen. Eergisteren waren de stoelen niet op voorraad en de foto te groot om mee te nemen. Door allerlei wegwerkzaamheden raakten we een beetje uit de koers (het zal niet de eerste en zeker niet de laatste keer zijn) en toen kwamen we bij die andere IKEA uit. Helaas konden we daar niet slagen, dus op naar de oorspronkelijke in Loures. Op het moment suprême nam ik echter, tegen het dringende advies van Laura in, een verkeerde afslag en belandden we op de Ponte Vasco Da Gama. Deze is twaalf kilometer lang en van keren is geen sprake. Het is allemaal goed gekomen.

Bruno had de middag vrij genomen om samen met ons naar Parede te gaan. Dat is zeg maar het Scheveningen van Lissabon. Het was natuurlijk weer prachtig weer en het strand was zonovergoten. We gingen lekker Ameijoja eten, kleine schelpdiertjes. Alleen zijn ze stervensduur, ik schat een euro per stuk. Daarna wandelden we langs de zee en wachtten op de zonsondergang, die zo rond 17:30 uur begint. Het was werkelijk prachtig.

's Avonds hadden Bruno's ouders ons uitgenodigd voor een traditioneel Afrikaans (Guinee- Bissau) etentje. Ze wonen vlakbij dus we liepen in ons paasbest de heuvel af. We werden allerhartelijkst ontvangen, alleen Manuel (Bruno's vader) moest nablijven (hij is gymleraar op een middelbare school). Vergadering. Wij werden met allerlei alcoholica en snacks zoet gehouden. Daarna kon het feest beginnen. Betty (Bruno's moeder) kookt professioneel op een school in Lissabon en thuis doet ze het graag dunnetjes over. Ze heeft ook een zelfgemaakte pepersaus die ze altijd bij zich draagt mocht de nood zich aandienen. Ik was gewaarschuwd dat het heel scherp zou zijn, maar het viel reuze mee. Het eten was heerlijk, maar we waren moe van de afgelopen dagen en we moest vroeg op om de reis naar Toledo te aanvaarden. We spraken af dat wanneer ze in Nederland zijn ze welkom zijn en ik ze dan mijn erwtensoep zal voorschotelen, ongeacht het seizoen.

6 november 2010| Vanmorgen reden we, na uitgebreid afscheid van Laura en Bruno te hebben genomen, naar Toledo. Het eerste stuk door Portugal is prachtig (vooral Ponte Vasco Da Gama!), heel groen en afwisselend. Zodra je de Spaanse grens overgaat wordt alles anders, minder groen en grootschaliger. Toen ik voor het eerst Toledo op de borden zag schrok ik. Het is toch raar je naam in grote witte letters te zien. In Toledo zelf wordt je er natuurlijk mee doodgegooid en op straat hoor je de naam ook regelmatig. De eerste twee keer wilde ik reageren. Riep daar iemand?