Löss en mergel

Over tradities gesproken, de laatste jaren gaan we er een weekje, al dan niet gesubsidieerd door het kerstpakket, tussenuit rond Carla's of mijn verjaardag. Dit jaar dus de tweede week van april en wel naar Zuid-Limburg, meer precies Bungalowpark Schin op Geul. Als bonus kwamen de kinders (vier inmiddels) ook een weekendje in een eigen bungalow. De kinderen reden gevieren in Sander's auto mee en wij met alle bagage in de Peus. Ruimte zat! Arriveren had nogal wat voeten in de löss, aangezien de navigatie je naar een verkeerd punt in Walem stuurt. Vertwijfeld informeerde ik bij een lokale bewoner die op zijn motormaaier zat en die stuurde ons, nadat hij bevestigde dat echt iedereen naar dit punt wordt gestuurd, de juiste kant op. Daarna gezwind boodschappen voor drie dagen doen bij de Appie in Valkenburg. Die avond aten we pannenkoeken en hebben we spelletjes gedaan op de Xbox in de kinderbungalow.

De zaterdag was gereserveerd voor een bezoekje aan Maastricht, lekker winkelen, een uitstapje naar de Wyck aan de overkant en wandelen over de stadsmuur, nadat we Japans aten op een terrasje aan de Maas. Die avond aten we luxe broodjes en twee door mij op de markt stiekem gescoorde gegrilde kippetjes, waarna we nog de Monsters vs. Aliens op DVD keken. 

Zondag gingen Mariska en Sander snowboarden en wij namen Laura en Bruno op sleeptouw naar Valkenburg. Het is naar mijn smaak wel erg toeristisch maar iedereen vond het wel leuk. De avond brachten we gezessen door rond de Japanse bakplaat en vierden alvast Carla's verjaardag.

Maandag ondernamen we met zijn allen een korte wandeling in de buurt, voor de kinderen weer richting huis reden. We raakten, lopend langs de Geul, verzeild bij kasteel Schaloen, met aanpalend kasteeltuin Oud Valkenburg, wat helaas voor het seizoen gesloten was. Nadat iedereen was vertrokken reden wij de Mergellandroute.

We zouden eerst op dinsdag en donderdag een lange wandeling maken, maar het weer was nog niet zo goed dus gingen we dinsdag naar Leuven, een stadje dat Mariska en Sander onlangs bezochten en waar ze heel enthousiast over waren. Op de terugweg reden we, de snelweg mijdend, weer op huis aan.

Wij doen al jaren wandelingen uit het boek De mooiste wandelingen in Nederland van Capitool en één ervan start op steenworp afstand van ons park. Het is de Geul en Gerendal route, een wandeling met pittige klimmetjes. Het weer is intussen werkelijk schitterend en we genieten dan ook met volle teugen van het landschap. We liepen door dorpjes als Oud-Valkenburg, Stokhem, Engwegen en Schin op Geul.

Op de achterkant van deze route staat de Cannerberg en St.-Pieter route, één die we al eerder hebben gedaan maar, we zijn er nu toch, we hebben deze op donderdag dunnetjes over gedaan. De beschrijving is helaas niet al te duidelijk dus we zijn op het stuk bij de mergelgroeve enigszins verdwaald. Het weer is iets minder, maar het mag de pret niet drukken. De wandeling gaat ook nog een stukje door Maastricht en dat is ook weer niet verkeerd. 

Vrijdag reden we, met een kleurtje op onze toet, weer westwaarts.

Zomervakantie

We waren dit jaar weer van plan een lang weekend in Enschede door te brengen maar helaas kon ik geen vrij krijgen. Twee dagen later wel en, omdat we ook een rondje Nederland met de nieuwe Peus wilden doen, hebben we dit gecombineerd. We reden via Marken en Harlingen naar Enschede en van daaruit via Duitsland naar Thorn waar Carla die schattige witte huisjes wel eens wilde zien en ik een natuurwandeling langs de Maas wilde maken. We waren bijna acht jaar geleden ook al in Marken, ook op weg naar Harlingen waar we ons 25-jarig huwelijksjubileum vierden. Net als toen wilden we naar de vuurtoren rijden, maar je mag daar niet met de auto komen dus parkeerden we bij het dorp, waarna we door de nevel en broeierige hitte over de dijk naar de vuurtoren wandelden. Op de picknickplaats aten we een boterhammetje en liepen daarna over het Oosterpad weer terug, nog even het dorp in om het massatoerisme aldaar aan den lijve te ondergaan.

Op naar Harlingen. We stopten even bij het monument op de Afsluitdijk, waar Ir. Lely met zijn laptop onder de arm over het IJsselmeer uitkijkt. In Harlingen parkeerden we bij de vuurtoren, waar we acht jaar geleden een nachtje doorbrachten in de hotelkamer helemaal bovenin. De nevel is inmiddels opgetrokken en we maakten een wandelingetje door dit sympathieke stadje, waarna we dwars door Friesland, Drenthe en Overijssel naar Enschede reden. Onderweg in de buurt van Staphorst zagen we wel veertien ooievaars.

 

Thorn in een notendop

Na bij de Appie proviand voor de volgende dag te hebben ingeslagen en alvast een beginnetje te hebben gemaakt met de flessen rosé en rode wijn die voor ons klaarstonden, gingen we een hapje eten bij Fat Kee, een chinees restaurant in de buurt. Toen we binnenkwamen dachten we, nog even verder kijken. Maar er was verder niets bijzonders in de buurt dus we waagden het er maar op. Ik had Pekingeend, wat eigenlijk best lekker was, maar Carla's Mifang Kerrie (Mifang is Twents voor Mihoen) viel zwaar tegen. Het was er ook bloedheet, wat ook niet hielp. Gelukkig hadden we al een zak uitgebakken spekjes bij de wijn leeggegeten...

De volgende dag reden we via Duitsland naar Thorn in Midden-Limburg. Dit gaf mij de kans om de Peus op zijn staart te trappen, hoewel ik niet harder dan 150km/h heb gereden. De wegligging blijft ook onder die omstandigheden uitstekend, wat ik van de oude Peus niet kon zeggen. Na wat strubbelingen om Venlo uit te komen, parkeerden we net buiten Thorn aan de Groothegger-laan, waar we vol goede moed aan een wandeling begonnen. De bewegwijzering is echter nogal summier en ik heb geen kaart. Het pad op de grens met België dat we namen loopt dood en tot overmaat van ramp kreeg Carla een hypo. We kozen eieren voor ons geld en zijn toen Thorn ingelopen, bekend om zijn witgeschilderde huisjes. Dat is het eigenlijk. Op een terrasje dronken we een bakkie en ik nam natuurlijk een stuk abrikozenvlaai. Carla had net al haar brood naar binnen gepropt en had geen trek meer. Op weg naar de Peus waarschuwde Carla nog voor de gaten en kuilen in de weg, maar te laat, ik zwikte en stortte met donderend geraas ter aarde. Hand en elleboog open maar gelukkig hadden we pleisters bij ons. Moe maar voldaan aanvaarden we de reis naar huis. Tot zover onze zomervakantie.

Muur van begrip

Precies 10 jaar voor de val van de Berlijnse Muur zijn Carla en ik getrouwd, na een verlovingstijd van 2 jaar, 4 maanden en 2 dagen. Afgelopen zaterdag hebben we, met nog ruim twintig anderen, dit heuglijke feit gevierd en meteen maar onze nieuwe keuken ingewijd onder het motto 'Open Keuken'. 's Anderendaags spoedden wij ons naar Maastricht, waar we een kamer in Chambres d'hôtes 'La Cloche' hadden afgehuurd. Het is gevestigd in een monumentaal, geheel gerenoveerd pand aan de Brede-straat. Inchecken moest echter in het café met dezelfde naam aan het Vrijthof, wat om de hoek is. Je krijgt de sleutel mee, ook van de voordeur! Parkeren deden we in het Q-Park Vrijthof. De kamers hebben een thema, de onze dat van de Mestreechter Geis (Maastrichter Geest). Geen idee, maar van deze 'geest' staat een sculptuur (één van de vele in Maastricht) op Het Bat nabij de Kleine Stokstraat.

We boften, heel november is het koopzondag in Maastricht (alleen de zondagen natuurlijk), dus we konden lekker slenteren, etalages kijken en winkelen. Dat maakte toch wel hongerig en omdat we een deur verder India House zagen gingen we daar eten. Dat viel zwaar tegen. De kwantiteit viel on-Indiaas mee, maar de kwaliteit viel omgekeerd evenredig tegen. Zelfs het als Indiaas aangeprezen bier (Cobra) was, volgens het etiket, gebotteld en gebrouwen in de EU of all places. De restauranthouder kreeg later op de avond nog versterking in de vorm van een wat oudere dame, die je het best kan omschrijven als Madam Mikmak (haar/gewaad) met een zwaar Engels accent. Na deze teleurstelling gingen we bij Florian nog een Italiaans bakkie halen. 'Florian is het goed bewaarde geheim van Maastricht' kraait de website. Inderdaad, het was leeg. De koffie echter (Illy!) was uitstekend. Het meisje riep vanachter de kassa 'wat we wilden drinken' en bij het afrekenen moest ik zelf de bon van de kassa scheuren! Tot zover de bediening.

Daarna zijn we nog een avondwandeling door de stad gaan maken en redelijk vroeg teruggegaan naar de kamer. Wat nog opviel was het aantal terrassen (met verwarming, foei!) die goed bezet bleken en niet alleen door rokers. Vanmorgen ontbeten we in het café aan de Vrijthof. Dat was erg goed geregeld en overvloedig. Het is in de prijs van slechts 80 euro begrepen. Daarna de spullen naar de auto gebracht en weer een flinke stadswandeling gemaakt. Over de Maas via de Sint Servaasbrug, door Wyck (bekend van Wieckse Witte) en de nieuwe wijk Ceramique (v/h Sphinx) terug via de Hoge Brug naar de Stadsomwalling, daterende uit 1229.

Daar kan geen Berlijnse muur tegenop! De muur eindigt in een wirwar van universiteitsgebouwen en toen zijn we maar naar het centrum teruggelopen, waar we nog wat gewinkeld hebben. Een echte aanrader is Selexsyz, gevestigd in de Dominikanenkerk. We waren moe en zijn maar weer eens op huis aangereden. Laura had gebeld dat ze ziek was en we zijn even bij haar langs gereden. Het blijft toch je kind hè.