Zomervakantie

We waren dit jaar weer van plan een lang weekend in Enschede door te brengen maar helaas kon ik geen vrij krijgen. Twee dagen later wel en, omdat we ook een rondje Nederland met de nieuwe Peus wilden doen, hebben we dit gecombineerd. We reden via Marken en Harlingen naar Enschede en van daaruit via Duitsland naar Thorn waar Carla die schattige witte huisjes wel eens wilde zien en ik een natuurwandeling langs de Maas wilde maken. We waren bijna acht jaar geleden ook al in Marken, ook op weg naar Harlingen waar we ons 25-jarig huwelijksjubileum vierden. Net als toen wilden we naar de vuurtoren rijden, maar je mag daar niet met de auto komen dus parkeerden we bij het dorp, waarna we door de nevel en broeierige hitte over de dijk naar de vuurtoren wandelden. Op de picknickplaats aten we een boterhammetje en liepen daarna over het Oosterpad weer terug, nog even het dorp in om het massatoerisme aldaar aan den lijve te ondergaan.

Op naar Harlingen. We stopten even bij het monument op de Afsluitdijk, waar Ir. Lely met zijn laptop onder de arm over het IJsselmeer uitkijkt. In Harlingen parkeerden we bij de vuurtoren, waar we acht jaar geleden een nachtje doorbrachten in de hotelkamer helemaal bovenin. De nevel is inmiddels opgetrokken en we maakten een wandelingetje door dit sympathieke stadje, waarna we dwars door Friesland, Drenthe en Overijssel naar Enschede reden. Onderweg in de buurt van Staphorst zagen we wel veertien ooievaars.

 

Thorn in een notendop

Na bij de Appie proviand voor de volgende dag te hebben ingeslagen en alvast een beginnetje te hebben gemaakt met de flessen rosé en rode wijn die voor ons klaarstonden, gingen we een hapje eten bij Fat Kee, een chinees restaurant in de buurt. Toen we binnenkwamen dachten we, nog even verder kijken. Maar er was verder niets bijzonders in de buurt dus we waagden het er maar op. Ik had Pekingeend, wat eigenlijk best lekker was, maar Carla's Mifang Kerrie (Mifang is Twents voor Mihoen) viel zwaar tegen. Het was er ook bloedheet, wat ook niet hielp. Gelukkig hadden we al een zak uitgebakken spekjes bij de wijn leeggegeten...

De volgende dag reden we via Duitsland naar Thorn in Midden-Limburg. Dit gaf mij de kans om de Peus op zijn staart te trappen, hoewel ik niet harder dan 150km/h heb gereden. De wegligging blijft ook onder die omstandigheden uitstekend, wat ik van de oude Peus niet kon zeggen. Na wat strubbelingen om Venlo uit te komen, parkeerden we net buiten Thorn aan de Groothegger-laan, waar we vol goede moed aan een wandeling begonnen. De bewegwijzering is echter nogal summier en ik heb geen kaart. Het pad op de grens met België dat we namen loopt dood en tot overmaat van ramp kreeg Carla een hypo. We kozen eieren voor ons geld en zijn toen Thorn ingelopen, bekend om zijn witgeschilderde huisjes. Dat is het eigenlijk. Op een terrasje dronken we een bakkie en ik nam natuurlijk een stuk abrikozenvlaai. Carla had net al haar brood naar binnen gepropt en had geen trek meer. Op weg naar de Peus waarschuwde Carla nog voor de gaten en kuilen in de weg, maar te laat, ik zwikte en stortte met donderend geraas ter aarde. Hand en elleboog open maar gelukkig hadden we pleisters bij ons. Moe maar voldaan aanvaarden we de reis naar huis. Tot zover onze zomervakantie.

Geburtstag

Net als 16 miljoen andere Nederlanders kreeg Carla een CentreParcs kortingsbon in haar kerstpakket, toch nog 150€. Sinds de kinders de deur uit zijn mijden wij bungalowparken als de pest, maar er is een park in Duitsland en daar hadden we dan weer goeie berichten over gehoord van Trudy en Cas. Zo gezegd, zo geboekt en gisteren reden we af naar Park Eifel in midden Duitsland. Onderweg kregen we de kans om de nieuwe A74  bij Venlo te berijden, hoewel TomTom ons liever via Maastricht wilde leiden, wat nu dus een omweg is. Nadat we hadden ingecheckt en de bungalow hadden verkend deden we nog even een boodschapje in de buurtsuper. We hadden voor ons Knorr pakket van deze avond kipfilet nodig, maar ze hadden alleen Schweinefleish. Bier hadden ze dan wel weer in 69 soorten... Gewapend met boodschappentas besloten we af te dalen naar de Heilbachsee, een stuwmeertje dat pal naast het park ligt en vroeger de naamgever ervan was. Ik dacht al, waar ken ik die naam van?

De avond heb ik vloekend doorgebracht achter de laptop omdat de KPN hotspot er steeds uit lag. Dat had ik eerst niet in de gaten en dacht dat het aan mij lag. Maar nadat ik 's avonds nog even had geklaagd bij de Rezeption ging het vanmorgen zienderogen beter. Nadat ik nog een aantal instellingen had gewijzigd heb ik nu een stabiele verbinding. Thuis hebben we XS4ALL en dan heb je gratis toegang tot KPN Hotspots, ook in het buitenland. Iets wat ze bij CenterParcs desgevraagd niet wisten. Scheelt toch weer 24€ voor een week! Vanmorgen wilden we van een welverdiend ontbijt genieten, maar mijn sleutel weigerde plotsklaps dienst. Ik kon nog wel openmaken, maar toen ik terugkwam van de bakker met croissants en broodjes bleef de sleutel ronddraaien in het slot. Carla gebeld maar die stond nog te douchen. Weer bij de Rezeption kreeg ik een nieuwe sleutel en die werkt.

Vandaag stond Koblenz op het programma. Het ligt op het punt waar de Moezel in de Rijn stroomt en het gebied aldaar staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco. We parkeerden op de noordoever Am Güter-bahnhof, een beetje aggenebbisje buurt, maar parkeren is gratis. Je moet alleen de Balduinbrücke over om in de Altstad te geraken, waar we, omdat Carla nodig moest, een terrasje pikten bij Café Werrmann voor espresso en cappuccino. De bestelling duurde echter zo lang dat Carla eiskaffee kreeg. De wandeling langs Moezel en Rijn was heel leuk, er stond ook een vent met een draaiorgeltje die daarmee Hey Jude ten beste gaf. Dat was wel een paar muntjes waard. Nadat het een beetje begon te regenen vluchtten we de Saturn in, waar ik een ISY Mobile USB hub kocht, zodat ik wat meer apparaten tegelijk kan aansluiten op de laptop (muis, speakers, harde schijf, camera en als het moet ook nog een telefoon. Op die harde schijf staat inmiddels 15 Gb aan geripte cd's, zodat we lekker naar onze eigen muziek kunnen luisteren.

Via de (enige) grote winkelstraat belanden we weer bij de Moezel, toen Carla bedacht dat ze een Vietnamees restaurant had gezien. Ze is jarig vandaag dus zij mocht het zeggen. Restaurant Hanoi het is klein en heel goedkoop, maar dan toch lekker. We namen het middagmenu, Carla kipkerrie en ik een soort tjaptjoi met eend. Het was niet heel Vietnamees volgens mij maar wel Oosters, zeg maar. Hierna reden we richting Mayen om daar eens rond te kijken maar dat viel een beetje tegen. Het kan ook aan ons liggen hoor, we waren moe en het werd al laat en we moesten nog boodschappen inslaan voor de komende dagen. Gelukkig ontwaardden we onderweg een Lidl op een enorm bedrijventerrein. Opgelucht reden we daarna op huis aan, over kronkel-weggetjes, bergen en dalen. Een leuke rit! Vanavond checken we even de Market Dome uit (live muziek!) en morgen een fikse wandeling in de buurt.