Déjà vu

Na een mislukte poging om afgelopen winter bij Celma en Robert hun nieuwe appartement in Rotterdam te bekijken (Carla had kiespijn en daarna kwam het er niet van), zijn we vorige week maar weer afgereisd naar hun Chambres d'hôtes in Saint-Agnan-de-Cernières, Normandië. Ook leuk. Op de heenweg zouden we de verlaten boerderij van 'Boerin in Frankrijk' nog even uitchecken, op de terugweg de supermarkt Auchan in Roncq. Het liep anders.

De heenweg was niet zonder incidenten. Celma had ons al gewaarschuwd voor oponthoud in Rouen, sowieso een obstakel van formaat. De Pont Mathilde is gesloten en de borden dirigeren je dan helemaal om Rouen heen in noordwestelijke richting, een deviation die letterlijk een omweg is. Zij stuurde ons per e-mail een gedetailleerde, betere route. Dat was dus niet het probleem. Dat kwam veel eerder, net voor Abbeville, waar de D928 ter hoogte van Froyelles met borden was afgezet maar zonder enige aanwijzing hoe dan wèl te rijden. Wij dachten met onze intelligente navigatie dat varkentje wel even te wassen, maar elke route die we probeerden  leidde weer naar die vermaledijde D928, tot we ver genoeg afweken zodat we uiteindelijk via St. Riquier in Abbeville verzeild raakten. We hadden zoveel tijd verspild dat we het bezoek aan onze boerin maar uitstelden tot de terugreis.

Enigszins bedremmeld kwamen wij dus aan maar we werden meteen getrakteerd op een barbecue, kundig aangestoken door Robert, die wel iets met vuur heeft. De maaltijd werd verluchtigd met de geluiden die een naboer (naburige boer) maakte tijdens het aan- en afrijden met de zojuist geoogste hooibalen die daarna omstandig met een vorkheftruck in de schuur werden gebracht. Het heerlijke weer, de wijn en het meer dan prettige gezelschap maakte veel goed. Voor het donker werd ben ik nog even de buurt gaan verkennen om wat foto's te maken. We maakten plannen voor de komende dagen: vrijdag naar de kust en zaterdag een boswandeling in de buurt.

's Anderendaags, net voor het ontbijt, maakte ik nog wat meer foto's in het mooie ochtendlicht. Na het heerlijke ontbijt was er nog wat brood over en dat namen we mee als lunchpakket. We reden door het prachtige Normandische landschap, via Caen, naar les Plages du Débarquement, oftewel de Landingsstranden. We waren in 2001 al eens met de meiden in Grandcamp-Maisy geweest, maar reden nu naar Colleville-sur-Mer ter hoogte van Omaha Beach, waar de Normandy American Cemetery and Memorial is gesitueerd. We bezochten het paviljoen, het strand en tenslotte de begraafplaats. Om maar eens en cliché te hanteren: indrukwekkend! We vervolgden onze weg naar Arromanches-les-Bains, gelegen aan het Gold Beach. Hier liggen nog tientallen pontons, zowel in zee als op het strand, die aldus gevormd tot 'Mulberry' haven gebruikt werden tijdens de Landing op D-Day. Na al dit oorlogsgeweld reden we via Falaise terug naar ons vakantiestulpje. Het is al twee dagen prachtig weer en het blijft voorlopig zo.

Zaterdagochtend maakten we de boswandeling in de buurt. Het is een landschap zoals wij dat graag zien: akkers, velden, bos, af en toe een boerderij en vooral geen andere wandelaars. Het belooft erg warm te worden dus we vertrekken vroeg (11.00 uur...). Celma en Robert gaan mee als gids en vertellen honderduit over de omgeving. We wijken zelfs nog af van het pad om een verlaten houtzagerij te bekijken. Er huist een bijenvolk, dus we komen niet te dichtbij. Het wordt wel erg warm en zijn blij als we weer in de bewoonde wereld zijn en heerlijk in de schaduw kunnen lezen en luieren. 's Avonds eten we heerlijke moules frites, eigenhandig gekookt door Celma, die ons al dagen verwend met hapjes en drankjes. Redelijk uitgeblust kruipen we, als het donker is, in onze mandjes.

Zondagochtend is het alweer tijd om naar huis te gaan. De terugtocht verloopt redelijk voorspoedig en we komen na twee uur rijden in Inval-Boiron aan, waar de verlaten boerderij van Wil den Hollander staat. Er is niet veel veranderd, het gras staat wat hoger en je kunt niet overal goed naar binnen kijken. Met de nieuwe camera toch maar weer wat foto's gemaakt. Binnen, in één van de schuurtjes, staat een blikje Deja Rubbing-Compound Super, dat drie jaar geleden op exact dezelfde plaats stond. De tijd staat hier stil. We eten in de bloedhitte ons lunchpakketje en vertrekken voor de laatste etappe naar Roncq, om boodschappen te doen bij Auchan, één van de vele gigantische supermarkten die Frankrijk rijk is maar die, tot onze verbazing, op zondag gesloten is. Merde!

Landelijk onderkomen

Over een paar weken gaan we naar Celma en Robert in Saint-Agnan-de-Cernières, Normandië, waar zij een Chambre d'hôtes genaamd 'Le Chaînon' bestieren. We zijn één keer eerder in Normandië op vakantie geweest en dat was in augustus 2001. We hadden een gîte rural (landelijk onderkomen) gehuurd in Le Mesnil-Drey, ter hoogte van Granville in het departement Manche.

Eén van de eerste uitstapjes was naar Carolles en Granville. De kust is erg rotsachtig, met hier en daar een zandstrandje. Het weer viel een beetje tegen, bewolkt en winderig. Vanaf de vestingmuren van Carolles heb je ruim uitzicht over de baai naar Granville. Daar was ook een vuurtoren te bewonderen. Het volgende uitstapje was naar de Abbaye Sainte-Trinité de La Lucerne in La Lucerne-d'Outremer, waar we nog een kaarsje hebben ontstoken voor de dierbaren die ons ontvallen zijn.

Een andere grote onderneming was een bezoek aan Mont-Saint-Michel, één van de allergrootste toeristische attracties van Frankrijk. We hadden de pech dat het echt takkeweer was. Er kwam zelf water de auto in via de antenne! Het geheel had een iets te hoog Volendamgehalte naar mijn smaak. Saint-Malo was veel leuker. Mooie vestingwerken en erg leuke winkeltjes. Een ander tochtje was naar Pointe d'Agon, iets ten westen van Coutances. Het is een duingebied met een soort slufter. We zetten de auto langs de kant en plotsklaps kwamen er allerlei mannenhoofdjes boven het gras uit. Wat die nou aan het doen waren?

Mariska was bijna 15 en Laura net 13, dus een bezoekje aan een dierenpark kon nog wel. Er was er één in de buurt, Parc Zoologique de Champrépus nabij de gelijknamige plaats, halverwege Granville en Villedieu-les-Poêles. Het was meer een gepimpte kinderboerderij met pedagogische aspiraties. Het leukst waren nog de lemuren (ringstaartmaki's) uit Madagaskar. Villedieu-les-Poêles hebben we een aantal malen bezocht, je kunt er leuk winkelen. Ter lering ende vermaak zijn we ook nog, via Bayeux, naar de invasiestranden geweest, meer specifiek Omaha Beach. Voor ons heel leerzaam, de meisjes waren niet zo enthousiast. Er was niet veel te zien, behalve borden met 'Amerikaans grondgebied'. In Grandcamp-Maisy hebben we crêpes à la confiture gegeten, het lievelingsgerecht van Laura.

In en om de gîte hebben we ons natuurlijk ook goed vermaakt. Het weer knapte op. We hadden een hele grote tuin te onzer beschikking en hebben aardig wat wandelingen gemaakt. In de buurt was een scharrelkippenfarm en een weiland met paarden en ezeltjes. Carla en ik zijn, tijdens een lange wandeling langs een beek, ook bramen wezen plukken. Alleen de andere dag stierf het van de rupsjes, dus die hebben we toch maar weggegooid. We zijn een aantal keren naar het strand van Kairon geweest om te zonnen en een beetje te zwemmen.

Fragment uit 'Terugblik op de weg'

Ik wist het niet, maar ook Normandië staat bekend om zijn verradelijke bermen. Op een mooie doch bloedhete dag gingen Mariska en ik boodschappen doen en we kochten o.a. karbonaden en ijsjes. Het was dus belangrijk dat we snel weer thuis zouden zijn. Helaas, het was oogst- en/of hooitijd, dus de landwegen wemelden van tractoren met aanhangers waarop de lading hoog was opgetast. Ook wij reden op een gegeven moment achter zo'n agrarische contraptie. Bij een kruising aangekomen dacht ik dat het wel slim zou zijn om even in te halen. Het weggetje erachter was echter significant smaller, zodat ik in de berm belandde, alwaar zich een betonnen bruggetje had verschanst. Dit bracht ons abrupt tot stilstand, waarbij de linkerkant van de auto de vrijgekomen energie absorbeerde: linker voorband en wielkastbekleding aan flarden. We waren bijna thuis, dus de hevig geschrokken Mariska met karbonaden en ijs op huis aangestuurd. Ik dacht het wel te redden op de lekke band, wat natuurlijk jammerlijk mislukte. Dan maar het wiel ter plaatse verwisseld, wat op zich goed ging op het inmiddels bijna gesmolten asfalt. In het plaatsje La Haye-Pesnel zat een Peugeotdealer, die gelukkig ook banden verkocht, maar geen Pirelli's, dus dat duurde een aantal dagen. Intussen rondgereden met de thuiskomer. Dat was wel raar, het stuur was een kwartslag gedraaid en het stuurde erg moeilijk. Nadat de garagiste de band had vervangen, drukte zij ons op het hart dat het pas de problème was, zolang je maar niet sneller dan 100 reed.