Te grazen

Vandaag werden we opgeschrikt door (waarschijnlijk) een havik die een meeuw had gevangen en bij ons achter aan het plukken was. Aanvankelijk fotografeerde ik hem vanuit de slaapkamer, daarna vanaf het tuinhek dat grenst aan het groen. Ik kon nog net één foto maken en toen was hij verdwenen, waarschijnlijk kwam ik te dichtbij. De ganzen hier uit de buurt waren ernaast aan het grazen en trokken zich er niets van aan.

 

 

Kijk eens naar het vogeltje...

De echte vuurdoop voor mijn nieuwe camera was afgelopen zondag tijdens de vrijwilligersdag van de Stichting Zwerfkatten Rijnmond. Alle, ongeveer tachtig, vrijwilligers waren uitgenodigd voor een dagje Blijdorp. We verzamelden en werden in groepjes, onder begeleiding van een aantal rondleiders, er op uitgestuurd voor een rondleiding achter de schermen. Ons groepje ging langs de mestopslag, medisch laboratorium en operatiekamer, dikhuiden- en giraffenverblijf. Helaas had ik in mijn onschuld/kunde een bepaalde instelling van de nieuwe camera aangezet waardoor de flitser (zowel de in- als externe) plotsklaps niet meer werkte. Na een aantal foto's te hebben gemaakt met mijn oude cameraatje heb ik de nieuwe maar gereset zodat de flitser het weer deed. Het kwam de kwaliteit van de foto's niet echt ten goede, maar het euvel is inmiddels gevonden en opgelost. RTFM oftewel read the fucking manual...

Na de rondleiding was het tijd voor een vegetarische lunch in de Haaienzaal. Onderwijl werden we uit de slaap gehouden door Nadia, met de geschiedenis van de stichting in vogelvlucht. Daarna een presentatie van Henk Zwartepoorte, gerenommeerd reptielendeskundige, over de onvermoede inspanningen van Blijdorp voor het behoud van bedreigde diersoorten overal ter wereld. Zeer leerzaam!

Hierna maakten we nog een wandeling op eigen gelegenheid, waarbij de camera toch nog behoorlijk  in actie kwam tot de accu leeg was. Ik wacht namelijk nog steeds op de reserve-accu...

Krater maar water

Weer of geen weer, op onze laatste dag gaan we naar de drie Maren nabij Daun. Dit zijn vulkaankraters gevuld met water. Omdat we geen routebeschrijving hebben, rijden we langs de plaatselijke VVV, waar ze een summier kaartje hebben en een folder met uitleg over het ontstaan van deze geologische fenomenen. Er zijn er drie, verschillend van formaat en gelegen op verschillende hoogten. Zodoende heeft de wandeling rond de maren een hoog op-en-neer gehalte. Gelukkig regent het gestaag zodat we koel blijven.

We begonnen bij de Weinfelder Maar, de middelste en ingericht als natuurgebied. We liepen er omheen maar het regende zo hard dat we even pauzeerden in een schuilhut waar we een aantal Kosakkenboterhammen opaten. Vervolgens liepen we via de zelfs door Carla beklommen Dronketurm naar de Gemündener Maar, de kleinste waarin een zwembad en bootverhuur is gesitueerd. Daar aten we, pal naast het WOI monument voor de gevallenen (tja, we moesten wel...) weer een serie boterhammen. Daarna liepen we via de openbare weg L64 terug naar de parkeerplaats, een ware helletocht.

Restte nog de Schalkenmehrener Maar, de grootste en dienend als recreatiegebied van het dorp Schalkenmehren. Hier kun je niet omheen, althans niet pal langs de oever zoals bij de andere, dus we hebben hier een stuk afgesneden. In de verte begon het te rommelen en zelfs een kudde geiten zocht een goed heenkomen toen het weer begon te regenen. Wij ook...

Erloschenen Vulkan

De weervoorspellingen voor woensdag zijn niet best, dus vandaag besloten we een dag eerder dan gepland een wandeling te maken. Wandeling 34 begint bij de Heilbachsee en via Sassen naar de Hochkelberge, voorheen een stratovulkaan maar nu een afgesloten natuurgebied, waar we dus omheen lopen. Vergeleken met de vorige wandeling is deze veel gevarieerder en dus leuker. In het bos zien we een ouder boerenpaar schielijk omgezaagde bomen aan mootjes hakken voor eigen gebruik, althans dat vermoeden we. Ze kijken namelijk wel heel schichtig als wij langslopen. Meters verder neem ik een foto van het tafereeltje, in de hoop niet hun wraakzucht te prikkelen.

Onderweg zien we ook diverse uitkijkposten. Het lijkt erop dat er veel natuurliefhebbers (of jagers?) zijn in deze contreien. Onderweg zien wij in ieder geval diverse herten en eekhoorns. Die beesten zijn alleen zo schuw dat ik er ternauwernood twee op een bewogen foto heb kunnen vastleggen. Nadat we een Romeinse gedenksteen gepasseerd zijn komen we nabij het dorp Mosbruch terecht in een verlande mare, de Mosbrucher Weihe. Dit is een elfduizend jaar oude vulkaankrater waar water in heeft gestaan maar nu dusdanig opgedroogd dat er een moerasbos is ontstaan. Er is een uitzichtpunt met geestig bovenmaats meubilair.

Via een slecht gedocumenteerd pad langs de Schönbach, waar zich een kolonie Grobbebollen ophoudt, lopen we weer terug naar het park. Het Grobbekuiken hebben we niet gezien. Toet!!!

Onderweg aten we Weltmeisterbrot (1974) en 's avonds maakte ik geïmproviseerde spaghetti Bolognese. Er is nog genoeg voor twee dagen...

Wanderlust

Park Eifel ligt in wat wij Hollanders noemen een bergachtig maar bosrijk gebied, gelegen benoorden het plaatsje Gunderath. Vanuit het park ontspruiten diverse wandelingen, in lengte variërend van 3,5 tot 10,5 km. Omdat het gebied geaccidenteerd is, kozen we voor onze eerste wandeling die van 8,5km met nummer 31. Omdat we niet wisten of er ook bordjes langs de route staan kochten we een kaart, die tot mijn vreugde zeer gedetailleerd is, schaal 1:20.000. Het was koud en het woei flink. Carla had in het begin best wel moeite, de griep van vorige week eiste zijn tol. Later ging het beter. Er stonden inderdaad bordjes, maar lang niet op alle cruciale plekken. De tocht ging door landbouwgebied en bossen, ook een stukje via de "Vulkanweg" die de streek doorkruist. Onderweg zagen we een hert, in Kötterichen een haas en verderop een eekhoorn.

In de buurt van Uersfeld zagen we de mijningang van een verlaten barietmijn. Bariet, ook wel zwaarspaat genoemd, wordt gebruikt als grondstof voor bariumsulfaat, een contrastvloeistof voor röntgenfoto's. In de WOII werd de mijn gebruikt als schuilkelder tijdens de bombardementen van die vervelende Engelsen. (Oeps, heb ik hem toch genoemd!)

Onderweg aten we Kürbiskernbrot van de Lidl. Dat is een zeer compact zuurdesembrood met pompoenpitten. Verrassend lekker! Daar kochten we gisteren trouwens ook een groentensoeppakket, bij wijze van roerbak-groenten voor in de Kantonese Kip vanavond. Je moet toch wat...

Voor- en tegenspoed

Tuinbanken zijn bij ons geen lang leven beschoren. Het klimaat werkt niet mee en de kwaliteit van de Gamma, Karwei en Praxis bankjes laat te wensen over. Zodoende kochten we vorig jaar bij Intratuin de Sangsong tuinbank, getimmerd van goedgekeurd Meranti. Dit bankje steekt constructief goed in elkaar. Dus geen grote boorgaten op plekken waar de meeste kracht wordt uitgeoefend (recht onder mijn billen, zeg maar). Dit jaar bezweek de bank in de voortuin, dus bij Intratuin Pijnacker een tweede gekocht, mede gefinancierd door de VVV-bonnen die we nog hadden liggen.

Het repareren van de Peus ging niet van een leiendakje. Volgens het Autoschadehuis had mijn assurantie-tussenpersoon geregeld dat er eerst expertise bedreven moest worden. Ik geen erg, maar de garagist sputterde tegen: dat is zeer ongebruikelijk als de auto All Risks (al riks volgens mijn vader) verzekerd is. Toch maar even gebeld met onderhavige tussenpersoon. Deze ex-collega wist het niet en wie het wel wist (een andere ex-collega) was vrij die dag. Dan het expertisebureau maar eens gebeld. Die gaf aan dat de verzekeringsmaatschappij er op had aangedrongen. Mevrouw liet ook merken niet gediend te zijn van onze bemoeizucht... Enfin, de inderhaast aangetreden expert schatte de schade op 2050€. Dit bedrag zou aan mij worden overgemaakt. Ook dit is zeer ongebruikelijk want ik heb 'Topherstel', wat inhoudt dat de auto echt gerepareerd moet worden bij een bepaalde garage in de regio. Later bleek dit dan weer op een misverstand te berusten en kon ik de Peus afgelopen maandagochtend vroeg ter reparatie aanbieden. Mijn inmiddels tot Bijbelse proporties gegroeide optimisme dreef me ertoe er van uit te gaan dat hij 's avonds weer klaar zou zijn. Helaas, ik kon hem pas woensdag ophalen. Woensdag werd ik gebeld dat het donderdag zou worden. Al die tijd reed ik in een Opel Corsa, een autootje waar ik mijn benen niet in kwijt kan. We denken er over kleiner te gaan rijden, maar nu twijfel ik een beetje. Wat een ruimte weer!

Afgelopen weken ben ik natuurlijk ook weer hard bezig geweest bij de Stichting Zwerf-katten Rijnmond, alsmede bij de Dierenambulance Rotterdam Rijnmond, waar ik mee ga helpen de nieuwe website te bouwen. Hierover later meer. Hieronder een impressie van een actie waarbij ik vijf gecastreerde katten moest terugbrengen naar de boerderij in Sommelsdijk waar ze gevangen waren. Er liepen daar ook kippen en varkens, toevallig twee van mijn favoriete dieren...

Hooglanders in de Lage Landen

Vanaf morgen gaat Carla fulltime werken, ergo vandaag is voorlopig onze laatste vrije maandag samen. Het mooie herfstweer houdt ook aan, dus lag een wandeling voor de hand. Maar ik wilde ook voor warme schoenen voor de winter kijken bij Rosada, dus zochten we een wandeling daar in de buurt. In het boekwerkje '365x de natuur in met Natuurmonumenten' viel mijn oog op de Dintelse Gorzen, onder de rook van Dinteloord waar Carla's grootvader aan vaders kant oorspronkelijk vandaan kwam.

De Dintelse Gorzen ligt onder Dinteloord, aan de monding van de Steenbergse Vliet en het Volkerak. Aan de overkant ligt Goeree-Overflakkee. We parkeerden bij Benedensas, een schutsluis die alleen nog voor de plezier-vaartuigen dienst doet. Het lijkt wel een openluchtmuseum. Het gebied betreed je via een smalle loopbrug over de Botkreek. Hier lopen Schotse Hooglanders en zwarte pony's, alsook reeën en vossen. Deze laatsten komen pas 's avonds tevoorschijn. 

Eerstgenoemden zagen we pas in groten getale toen we bij het Volkerak aankwamen. Die beesten liepen daar allemaal langs en in het water. Er zijn twee uitkijkpunten, houten schotten met kijkgaten er in. Bij de tweede was het zicht matig, zodat ik er vóór ging staan. Toen mijn camera 'klik' zei, vlogen er duizenden ganzen op. Die schotten staan er niet voor niks. Verder zagen we nog libellen, boven de drassige stukken van de verder droge kreek. Terug liepen we weer over dezelfde brug, terwijl een eindje verderop een Hooglandster en haar kalf doodgemoedereerd de Botkreek overliepen/zwommen.

 

Na afloop reden we naar Rosada in Roosendaal. Ze hebben daar een Eccowinkel en ik heb schoenen nodig voor de winter, bestand tegen kou en sneeuw. Vorige winters als er sneeuw lag droeg ik steeds mijn wandelschoenen, maar dat was geen succes. Het aanbod was vrij groot, maar slechts één model, de Iron,  hadden ze in mijn maat. Gelukkig zien ze er goed uit, lopen lekker en de zool blijft soepel tot -20ºC. Wel goed invetten!

Vakantiebeslommeringen

15 september 2011 | Gisteren deden we het rustig aan. Laura en Bruno moesten vroeg op om te gaan werken en wij konden lekker uitslapen. Na het ontbijt op het balkon zijn we naar het park hier in de buurt gegaan rond het Palacio de Quinta da Piedade. Het is bloedheet en de cicaden (Carla dacht krekels) maken behoorlijk wat herrie. Bij benadering stoppen ze en als je wegloopt beginnen ze weer. In het park staan o.a. citrus- en walnotenbomen waar we een bijen- of wespennest zagen. Er is een soort kinderboerderij waar nu ook katjes rondlopen. In de vijvers zien we nu ettelijke schildpadden die op hun beurt bij benadering onderduiken. Op een bankje, in de schaduw onder de palmbomen, eten we een broodje. Na een rondwandeling eten we gewoon nog een broodje op hetzelfde bankje en daarna gaan we op het terras versgeperst sinaasappelsap en espresso drinken. Via de Minipreço waar we dagelijkse boodschapjes doen liepen we weer naar huis.

Na een uurtje of wat gelezen te hebben vertrokken we naar Vila Franca de Xira waar onze buren Trudy en Cas neergestreken zijn. Net als wij maken ze een rondreis richting kind (Gibraltar in hun geval). Ik wilde per se niet via de snelweg, dus over die 15km deden we ruim een uur vanwege de avondspits. Na ontvangst in de lobby gaan we op zoek naar een restaurant. Dat valt nog niet mee, want Vila Franca de Xira is niet zo'n mondain bedoeninkje. Na een aantal omzwervingen belanden we in Restaurante O Retiro, waar we worden bediend door de "vader" van Manuel (Fawlty Towers) lijkt het wel. Voor elke bestelling rent 'ie naar de keuken i.p.v. eerst alle bestellingen op te schrijven. We eten allemaal een andere vissoort. Het is erg lekker allemaal en de dames drinken daar sangria bij. Ze hadden, in een mengeling van vier Europese talen, één niet al te grote karaf voor samen besteld maar onze Manuel kwam met een literkaraf per vrouw aanzetten. Dat was zelfs onze levensgenieters te gortig. Cas had bier (iets te veel, want hij bleef maar over de TomTom, die hij bij herhaling niet nodig had, doorzagen) en ik water omdat ik nog moest rijden. Je moet er wat voor over hebben. Cas ging betalen en liet zich ontvallen dat we Hollanders waren. De sfeer sloeg om.

De kok meldde dat hij in 1975, als kok bij de Portugese marine in Nederland, meer specifiek in Rotterdam en Den Helder, was geweest en dat hij zelfs de koningin (Juliana) had ontmoet. Huilend vielen we elkaar in de armen, waarna Manuel nog een staatsieportret van ons maakte. Op weg naar onze Peus zag ik een Peugeot 505 Familiale, oud genoeg dus voor een fotootje. Terug in het hotel schonken onze gasten ons nog twee flessen wijn en toen was het toch echt tijd voor afscheid. 

16 september 2011 | Vandaag was Laura vrij en een bezoekje aan Belém stond op het programma. Eerst aten we gebakken eieren met spek en toast en gingen we naar de markt hier in de buurt. Carla wilde graag aardbeien scoren, maar deze ontbraken deerlijk in het assortiment. Wel kochten we een aantal nuttige items voor in de keuken, zoals een afwasteil, bestekbak, citruspers en maatbeker in vrolijke kleuren en voor slechts één euro per stuk. Er liep een man met een Oranjeshirt aan en ik maakte er een opmerking over, waarop hij in het Nederlands tegen ons begon te praten. Het bleek een Kaapverdiaan die 42 jaar in Nederland had gewoond en nu van zijn pensioen in Portugal genoot. Hij wilde graag belastingadvies.... Op weg naar huis stootte Laura haar teen aan een steen en het bloed spoot in de rondte. Paniek. Na gekalmeerd te zijn liepen we naar het Palacio waar een medewerker aldaar spontaan met een fles gedemineraliseerd water en tissues kwam aanzetten om den wonde te verzorgen. Aardig toch? Na sap en espresso gingen we weer op huis aan om de reis naar Belém te aanvaarden. 

We zouden eerst met de trein gaan maar door alle commotie zouden we de trein gaan missen, dus gingen we met de auto. Belém zou Belém niet zijn zonder Pastéis de Belém. Carla kan niet zonder, dus dat was de eerste stop. Het was wederom heerlijk en bestelden meteen een pak voor thuis. Daarna liepen we naar Torre de Belém, in dit jaargetijde geteisterd door hordes toeristen. Moet kunnen, wij zijn dat tenslotte ook. Het is zonnig en warm (deze opmerking geldt overigens voor alle voorgaande dagen) en we slenteren wat rond over inmiddels bekend terrein. De terugweg was niet zo bekend. Onze TomTom had er aardig wat moeite mee om de terugweg te vinden (OK Cas, jij je zin), maar het lukte uiteindelijk toch. Hoewel het ook weer de avondspits was waren we redelijk vlot terug.

Scholeksters en aalscholvers

Om te voorkomen dat deze 'zomer' de annalen in gaat als 'die waarin niet gewandeld werd', hebben we gisteren de stoute wandelschoenen aangetrokken. Volgens de weermannen zou het de mooiste dag van het weekend zijn, wat natuurlijk niet zo was. Carla had zin an Oostvoorne. Daar hadden we al eens de Aalscholverroute gedaan, maar die vonden we een beetje saai. Vandaag viel de keus op de Scholeksterroute. Die is, zonder het uitstapje via de Brielse Gatdam naar de Maasvlakte, 12 km. De heenweg reden we nog verkeerd, TomTom stuurde ons via de Europaweg de Maasvlakte op. We waren niet de enigen gelukkig. Nadat we de weg hervonden hadden reden we richting Bezoekerscentrum Tenellaplas, waar de wandeling start.

Via de duinen loop je naar het voormalig autostrand, waar ik vroeger met mijn vader nog wel eens kwam. Daarna, via de Brielse Gatdam, kom je in natuurgebiedje het Parnassiavlak waar je over moet om bij het Oostvoornse Meer te geraken. Het is alleen zo drassig van de regen de afgelopen weken dat het onbegaanbaar is. Terug- en omlopen dus. Gelukkig is het niet ver en kom je uit bij een surfstrandje aan voornoemd meer. Hier zwaaien, naast de surfers, aalscholvers de scepter. Op één na, die lag dood op het strand. Gek genoeg hebben we geen scholeksters gezien of gehoord. Vervolgens kom je in een gebied dat De Strandvlakte is gedoopt en is ontstaan nadat het gebied van de zee is afgesloten in 1966. Hier huist onder andere de Noordse Woelmuis (a.k.a. de zeemol) die je ook op Texel aantreft. Uiteindelijk kom je uit bij 't Wapen van Marion. Het is een hele tippel en dan ben je pas op de helft.

Via de duinen, opgedeeld in stukken met prozaïsche namen als Kaapduin, Vliegveldvallei en Populierenbos, kom je uiteindelijk weer bij de Tenellaplas uit. Het vliegveld werd, zo kan Carla zich nog herinneren, in de winter als ijsbaan gebruikt. Nu liepen er paarden, dieren waar we, tenzij er een hek tussen ons en hen in staat, geen affiniteit mee hebben. Ze versperden de weg, maar hadden het kennelijk te druk met eten zodat ze ons met rust lieten. Hierna verliep de wandeling zonder incidenten.

Mijn zwager Jan, relaxed in het midden...

Na afloop belde ik mijn zus Nel in Oudenhoorn even om te vragen of het uitkwam dat we een oude rotan stoel (die we voor de zekerheid al hadden meegenomen) konden langsbrengen. Dat kon. Ze bleek al vier identieke stoelen te bezitten, dus dat kwam goed uit. We zien elkaar niet veel, maar dat maakt helemaal niet uit. We konden blijven eten. Nel vertelde dat haar man Jan onlangs een lintje van de Koningin heeft ontvangen. Hij is als vrijwilliger (onderhoud in de ruimste zin des woords) al meer dan veertig jaar verbonden aan OHVV (Oudenhoornse Voetbalvereniging). In De Bernisser kun je e.e.a. nalezen. Een hele prestatie en een felicitatie waard!

Liever Kip Caravans dan gewone caravans

Kip Caravans wordt binnenkort wordt de nek omgedraaid. Het bericht bracht me terug naar 1968, we woonden net een jaar in Brielle. Mijn vader had een straatklus gedaan bij 'het hertenkamp' naast de Martelaarskerk aan de Kloosterweg in Brielle. Als tegenprestatie mocht hij 's mans Kip caravan lenen, waarmee we op vakantie zijn gegaan in Ouddorp. Mijn neef Leen mocht mee, we waren 'beneefd' zogezegd. De Haringvlietdam was nog niet klaar, dus ik neem aan dat we met de pont zijn gegaan, de caravan achter de Ami6 Break. Het was een heel mooie zomer en wij liepen stoer met ons open overhemd maar vanonder dichtgeknoopt rond. 's Avonds liepen langs de akkers waar rijpe penen en onrijpe suikerbieten groeiden, die trokken we dan uit de grond en sneden stukjes af met onze 'dolken' en aten die op. De vrijheid!

 

Er was ook nog een incidentje: ik had een voor die tijd razend moderne viltstift, zo een waar je high van wordt als je er aan ruikt. Op een gegeven moment was ik in de caravan er mee in de weer en in mijn enthousiasme zwaaide ik met mijn armen. Het plafond, van stijlvol gecapitonneerd wit skai, was iets dichterbij dan verwacht en ik trok er een fraaie streep over. Mijn moeder heeft met Erk Vlekkenwater het nog proberen weg te poetsen, maar er was geen redden aan. Zij verwachtte niet dat wij ooit nog deze caravan mochten lenen...

Het duurde twee jaar voor wij er weer mee op uit trokken. We stonden ditmaal op een camping in Laag Soeren, iets ten noorden van Dieren, waar mijn later jong gestorven oom Bert woonde. Het was een somber bos en als het even kon was ik bij mijn oom en tante, neefjes en nichtjes. Daarmee ben ik diezelfde zomer nog twee weken naar IJmuiden geweest, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Titel: ©arla 2010

Volg het konijn

Dit weblog is vernoemd naar Toledo's pad, een duinovergang in Burgh-Haamstede, wat op zijn beurt weer is vernoemd naar een ver familielid, Heereman van Toledo (1892-1970). Hij verhuisde in 1915 van Oostvoorne naar het toenmalige Haamstede waar hij bedrijfsleider werd op de boerde- en tuinderij Nieuw Leven. Het is nu een camping onder dezelfde naam.

 

Vandaag wilde ik mij weer eens in Burgh-Haamstede verpozen om nieuwe foto's maken van Toledo's pad, ik heb tenslotte een nieuwe camera met meer megapixels! Het bord staat er nog steeds en ik maakte een twintigtal foto's, waarvan er één gephotoshopt (gekanteld zodat het bord recht lijkt en het pad scheef) bovenaan dit weblog prijkt. Het pad loopt dood, d.w.z dat er na en paar honderd meter een barricade van takken is opgeworpen. Toen ik op het parkeerterrein terugkwam stond er een Peugeot 404 uit 1961. Terwijl ik daar foto's van maakte, kwam er een ouder echtpaar langs die spontaan vertelden dat zij ooit zo'n auto hadden en er ook in waren getrouwd. Peugeot verbroedert!

Het leek me wel aardig om het graf en woonhuis van Heereman te gaan bezoeken. Gisteravond heb ik wat research bedreven en vond zijn laatste adres en de naam van de begraafplaats. Hij ligt begraven op Vredehof in v/h Haamstede. Ik kon het graf maar niet vinden en had het al bijna opgegeven, toen een wit konijn (echt waar!) een pad op schoot dat leidde naar een nieuwer gedeelte dat ik niet had gezien. Niet lang daarna vond ik het graf. Daarna reed ik naar het huis, dat inderdaad midden op een camping staat. Zoals uit deze krantenknipsels blijkt, was Heereman een bekend figuur in Haamstede en omstreken.

Lees hier meer over Heereman van Toledo.

Heen en weer

Tiengemeten, twee jaar geleden, was een beetje een kale bedoening. Het was pas 'teruggegeven aan de natuur' en misschien waren we ook te vroeg in het seizoen. Tijd dus voor een herkansing. De pont vertrekt nog steeds vanaf Nieuwendijk, op het zuidpuntje van de Hoeksche Waard. Er is inmiddels een groot parkeerterrein aangelegd, kennelijk is het eiland in trek. Er stonden veel auto's van reeds overgestoken dagjesmensen.

De pont vaart om het uur en betalen doe je pas op de terugweg. Er waren opvallend veel leeftijdgenoten en ouder (grijze koppies, zeg maar) plus de incidentele deernen en jongelingen. Op het eiland zelf is niet veel veranderd, ondanks dat we twee jaar en een maand verder zijn. Het is wel veel beter weer en dat helpt. De zon schijnt uitbundig maar wordt ietwat getemperd door sluierbewolking.

 

Het lijkt wel of er meer dieren te zien zijn, ook dode, die kennelijk door roofvogels verschalkt en achtergelaten zijn. Sloten vol kikkers, verder paarden, hazen, de nodige weide- en watervogels en natuurlijk Schotse Hooglanders. We hebben zelfs het monster van Loch Ness gezien! Na ruim elf kilometer vonden we het welletjes. Wachtend op de boot, ijsje in de hand, omringd door soort- en lotgenoten. We zijn via illustere dorpjes als Goudswaard en Piershil weer teruggereden. De zon heeft ons wel te grazen genomen, ongemerkt zijn we rood verbrand. We zijn er gloeiend bij!