Louwman Museum

 

Peugeot Nouveau SUV 2008

Het is een publiek geheim dat ik fan ben van Peugeot. Eigenlijk bij toeval, toen ik in 1998 op 40-jarige leeftijd mijn rijbewijs haalde en op zoek ging naar een betaalbaar tweedehandsje. Het werd een Peugeot 306 Summertime, in de kleur Lucifer Rouge. Ik was meteen verliefd, ware het niet dat de auto zelf een zeperd bleek en ikzelf een brokkenpiloot. Lees het maar terug in Terugblik Op De Weg...

Toch wil ik niet nalaten hier nog even alle Peugeots de revue te laten passeren:

1. 306 XR 1.4 Summertime, bouwjaar 1994, gekocht in 1998
2. 306 XR Break 1.6, bouwjaar 1998, gekocht in 2001
3. 307 XS Break 1.6, bouwjaar 2003, nieuw
4. 208 Allure 1.6 VTi, bouwjaar 2012, nieuw
5. 2008 Crossover Allure 1.6 VTi, bouwjaar 2014, nieuw
6. 2008 SUV Allure 1.2 PureTech, bouwjaar 2018, nieuw
7. 2008 Nouveau SUV Allure Pack 1.2 PureTech, bouwjaar 2022, nieuw

De laatste twee heb ik niet gekocht maar privé geleased. De tweede 2008 was een facelift van de eerste en in essentie dus dezelfde auto, maar met een andere neus, achterlichten en navigatiesysteem (TomTom). De nieuwe 2008 die het predicaat "Nouveau" meekreeg (Frans voor nieuw, zeg maar), is een totaal andere auto. Deze valt wel in dezelfde klasse als de vorige, namelijk een B-segment SUV/Crossover, die veel niet zichtbare techniek deelt met modellen uit het Stellantis assortiment als de nieuwere Opels en (uiteraard) Citroëns.

Bijzondere opties zijn:

• 
  Metaallak Orange Fusion
  
• i-Cockpit met 3D instrumentenpaneel
  
• Verwarmbare voorruitrand
• LED Mistlampen voor met statische bochtverlichting
• Pack Safety Plus (camera/radar noodsysteem)
  
• Achteruitrijcamera Visiopark1 (parkeerhulp)
• Elektrisch bediende handrem
• Privacyglass
• Keyless start
  
• 6-bak, handgeschakeld
• Connect 3D Navigatie (TomTom, Apple Car, Android Auto, Connect NAV Services)
  
• Grip Control met 17" velgen "Salamanca"(!)/Goodyear Vector 4Seasons Gen-3 215/60 R17 100H XL
  

Toppie

Hoewel de Peugeot 2008 een slag groter is dan de 208, zeker qua bagageruimte, heb ik toch behoefte aan meer ruimte. Met Laura en Bruno's huwelijk in het vooruitzicht, een evenement waar wij met eigen vervoer naartoe gaan en waarnaartoe we nogal wat huwelijksparafernalia mee naar toe nemen, wilde ik een dakkoffer aanschaffen. Eerste stap was het aanschaffen van dakdragers, en wel door de dealer aanbevolen originele Peugeot 2008 exemplaren. Die had ik binnen een dag in huis. Daarna op jacht naar een dakkoffer. Eerst dacht ik aan een originele Peugeot dakkoffer, maar die hadden alleen te korte of te lange (139, 196 of 232 cm lang). Thule echter had ook 175 cm lange, de Touring M. Dit is een nieuw model en best wel prijzig (389€). Na wat gegrasduin op het onvolprezen internet stiet ik op de Thule Pacific 200, vrijwel identiek aan de Touring M, maar diens voorloper en bij de Dakkofferspecialist 100€ goedkoper. Afhalen kon bij Dakkoffer Online in Barendrecht. Daar werd deze gemonteerd op de door mij zelf aangebrachte dakdragers en 's avonds kon de koffer al dienst doen voor een vrachtje van IKEA: matras, kleed en kussens voor Laura en Bruno's nieuwe huis!

Oldtimer

Schuco | Mercedes-Benz 170 V Limousine

Soms word je zomaar meegesleept door het verleden. Vandaag bracht ik met een aantal oude knarren en één jonge knar een bezoekje aan de NAMAC beurs in Houten, het walhalla voor miniatuurautofanaten. Zoals wellicht bekend spaar ik 1:43 modelautootjes, voornamelijk Peugeots en auto's die op één of andere manier een rol speelden in onze familie.

De eerste auto van Carla's vader was een Mercedes 170. Welk model precies wist ik niet. Er zijn wat zwart-wit foto's uit 1962-'63 met de hele familie. Tot mijn vreugde vond ik een model op de beurs, de Mercedes-Benz 170 V Limousine, in purperrood. Dit model stamt uit de late jaren '40. Carla's exemplaar, de Mercedes-Benz 170 S met schuifdakje, schat ik midden jaren '50. Onderstaande foto's zijn uit 1963, een jaar voor haar vader een Citroën 2CV kocht. Downsizen noemen we dat tegenwoordig.

Ik kocht ook nog de Peugeot 304 uit 1972 en... tromgeroffel... de Peugeot 2008 uit 2013. Zie helemaal onderaan.

Wee Weneestraat Nieuwenhoorn, 23 december 1962

Adriaan van Dis, 7 april 1963

Lies van Dis - van Driel en Carla van Dis, 7 april 1963

Lies van Dis-van Driel, Marion, Paul en Carla van Dis, Mastbos Breda, 20 april 1963

Lies van Dis-van Driel en Carla van Dis,  grens Baarle-Nassau, 5 augustus 1963

Bij opa en oma van Driel, Koudekerk aan den Rijn, augustus 1963

Koudekerk aan den Rijn, augustus 1963

Paul en Carla van Dis, Leiderdorp, augustus 1953

Norev | Peugeot 2008 (2013)

Minichamps | Peugeot 304 (1972)

Tour de Pays-Bas

Het begint zo langzamerhand een traditie te worden: een rondje Nederland na aanschaf van een nieuwe Peus. In 2003 ondernam ik dit, met de 307, nog alleen en reed in één dag een paar honderd kilometer rond het IJsselmeer. In 2012, met de 208, was het onze 'zomervakantie'; ruim 800 km via Marken, Harlingen, Enschede (pitsstop) en Thorn. Dit jaar, uiteraard met de 2008, een soortgelijk traject: Volendam, Groningen, Enschede (pitsstop) en Bergeijk.

De pitsstop in Enschede is vaste prik, we logeren dan bij onze dierbare vrienden Hannie en Helmut. Bij wijze van cadeautje hadden we bedacht gerookt paling te scoren in Volendam. Je bent er, vanuit Rotterdam, in een klein uurtje. Volendam an sich is niet mijn kopje thee. Mij te veel banaal toerisme, maar ach, wie ben ik... De langgerekte vissen kochten we bij een piepklein non-descript viswinkeltje om de hoek aan het Zuideinde. De uitbater nam, nadat wij vroegen of we konden pinnen (palingen worden duur betaald) de gelegenheid breed uit te meten over de bankcrisis en wiens schuld dat was (de banken en de regering) zodat wij ons vriendelijk doch dringend excuseerden en uit de voeten maakten. Volgende stop: de Afsluitdijk, meer precies het monument ergens halverwege. 

Daarna spoedden wij ons naar de stad Groningen, alwaar ik online een winkel had ontdekt waar het zogenaamde Klettervest, of werkmansjasje, aan de man wordt gebracht. Mijn vader, straatmaker van beroep, droeg voor dat werk een 'Manchester pak', een robuust ensemble (broek en jas) van zwarte corduroy. In een aanval van een mengeling van ontijdig eerbetoon en misplaatste nostalgie wilde ik voor mezelf zo'n jasje aanschaffen. Aldus begaven wij ons naar Vakkledinghuis Groningen, één van de twee winkels in Nederland waar dit nog verkocht wordt. We parkeerden in het Q-Park garage aan de Ossenmarkt. Sinds ik via de ANWB/Yellowbrick doe aan 06-parkeren (ga toch lekker Bricken...), ben ik ook de trotse eigenaar van den Q-Park creditcard, vandaar. De winkel aan de Oud Ebbingestraat is niet ver daar vandaan. Binnen heerst een prettige chaos van allehande werk- en vrijetijdskleding (kleding dus, zeg maar). Gelukkig hadden ze mijn maat (56, zo blijkt). Zo blij als een kind reden we toeristisch naar Enschede, dwars door de provincies Groningen, Drenthe en een stuk Overijssel.

Na de nodige glazen wijn en Helmut's Bijzondere Pannenkoeken en natuurlijk de meegebrachte gerookte paling, werden de oogjes allengs kleiner en kropen we in ons logeermandje.

's Anderendaags reden we via Duitsland, dit om de Peus eens serieus op de staart te trappen, richting Bergeijk op de grens met België. Hiervoor moesten we, omdat we op het eind nog verkeerd reden, in totaal drie maal de landsgrens overschrijden. Ditmaal werd dit opgeluisterd door extra strenge controles door de Marechaussee in verband met de Nucleaire Top in Den Haag. In Bergeijk start het Tweelandenpad, dat inderdaad door twee landen loopt. Het is het stroomgebied van de Dommel, wat resulteert in een hoop nattigheid op de grond en, helaas omdat het regelmatig regent en zelfs hagelt, ook in de lucht.

Na ruim 800 km is de Peus goedgekeurd.

Leo's definitieve Peugeot

Less is more dachten we zo'n twintig maanden geleden toen we onze Peugeot 208 ophaalden. Kleiner en zuiniger dan de 307 Break die we toen inruilden. Zuiniger is 'ie en kleiner zeker. En dat is het probleem. In combinatie met slechts drie deuren is het toch niet zo'n praktische auto gebleken. Een jaartje later kwam de Peugeot 2008 Crossover op de markt en dat blijkt nu precies de auto te zijn die ik altijd al wilde hebben. Op basis van de 208 maar een klein stukje groter: iets langer en hoger, en met een vlakke laadvloer met lage tildrempel en plat wegklapbare achterbank. Een stuk efficiënter dus met de ruimte, wat wel nodig is aangezien we sinds september 2013 weer met ons vieren zijn. Verder is de in- maar vooral uitstap iets 55+-vriendelijker. 

Natuurlijk ontbreken de optionele nieuwste snufjes niet, zoals Grip Control®. Dit is een uitbreiding van het ESP waarmee je zonder vierwielaandrijving toch uit de wielen kunt op listige ondergronden zoals zand, modder en sneeuw. Dit systeem is dan wel weer gekoppeld aan 17" Eridan Anthra lichtmetalen velgen met Goodyear Vector 4Seasons M+S (Mud+Snow) banden, met als voordeel dat je het halfjaarlijkse ritueel van zomer- en winterbanden wisselen en vice versa kunt overslaan.

Een andere optie heeft te maken met mijn liefde voor muziek. Standaard audiosystemen in auto's klinken vaak belabberd. Vandaar dat ik heb gekozen voor het JBL Soundsystem, bestaande uit een versterker van 240W en vier tweeters, vier woofers en een subwoofer, netjes weggewerkt in een van de wielkasten. Om het geluid te optimaliseren is gebruik gemaakt van het Harman Kardon®: AuroVox® systeem, waarmee met de akoestische eigenschappen van het interieur rekening gehouden wordt. 

De derde optie is het Connect NAV systeem met touchscreen, wat ook al in de 208 te vinden is, maar dan met nieuwe software en gemakkelijker te bedienen. Hierop sluit ik als vanouds mijn iPod Nano of USB-stick aan. 

Standaard maar wel nieuw voor mij zijn Hill Start Assist, zeg maar de hellingproef voor dummies. Verder parkeerhulp, want die extra twintig centimeters kunnen wel eens voor problemen gaan zorgen. 

Om het stoere karakter van deze auto te benadrukken zijn er wat visuele en zelfs praktische accenten aangebracht. Dakrails, beschermende kunststoffen accenten rondom en roestvrijstalen beschermplaten voor en achter.

De in december 2013 bestelde Peugeot 2008 Crossover Allure 1.6 VTi 120pk, in de kleur Gris Platinum, wordt komende week afgeleverd. Ik ben benieuwd!

 

Terughaalactie

Na drie jaar is er een eind gekomen aan Laura's Portugese avontuur. Zij en Bruno kiezen eieren voor hun geld en komen (terug) naar Nederland om hier een nieuw bestaan op te bouwen. Na een paar maanden voorbereiding gingen Mariska en ik op pad om de verhuizing handen en voeten te geven. Aangezien mijn minuscule Peugeootje niet geschikt is voor een dergelijke onderneming, leende ik de Renault Espace van Hannie en Helmut. Deze kan, als alle stoelen (behalve de voorsten dan) verwijderd zijn 3m³ bergen. We zouden zaterdag 24/8 vertrekken en om beurten rijden. De woensdag ervoor haalde ik de Renault op, althans ik reed met de Peus naar Enschede en donderdag met de Renault weer terug. Deze rijdt (ook) op LPG, dus moest ik even leren tanken. 

Zaterdag 24 augustus 2013 | Nadat ik in Nederland wende aan de auto, reden we zaterdag dan eindelijk richting Portugal, een kleine 2200 km. De eerste stop was halverwege in Bayonne, nabij de Spaanse grens. Mariska vond het toch wel een beetje eng, rijden in die bak, zodat ik maar het hele eind heb gereden. met Mariska knikkebollend in de passagiersstoel. Voor de gelegenheid gebruikte ik de TomTom die ik de dames een aantal jaar geleden geschonken had. Deze kende de straat waaraan het Ibis hotel gelegen was wel, maar niet het huisnummer. TomTom's suggestie om dan naar het eerstvolgende willekeurige kruispunt te navigeren nam ik dankbaar aan. Echter, daar staat dus nóg een Ibis hotel, zodat ik mij braaf bij het verkeerde hotel vervoegde. Het kwam uiteindelijk goed, zodat we rond 23.00 uur incheckten en zonder avondmaaltijd te bedde gingen.

Zondag 25 september 2013 | De volgende dag spoedden wij ons naar Lissabon. Net als gisteren waren de wegen in Frankrijk richting Parijs overvol. Als dat volgende week maar goed komt... In Spanje kun je LPG tanken wel vergeten, slechts een enkel benzinestation levert het. In Portugal is het wel ruim voorhanden. Ik had eind mei al gereserveerd bij pension Residencial Setubalense in Belém, een wijk ten westen van Alcântara, waar Laura en Bruno wonen. Deze wijk staat onder meer bekend om het Monument van de Ontdekkingsreizigers, de Torre de Belém, het presidentieel paleis, de bakkerij van Pasteis de Belém en diverse ambassades. We mochten kiezen voor een kamer voor of achter, welke laatste we kozen. De auto parkeerden we op de parkeerplaats in Jardim de Belém, waar het gratis is tussen 19.00 en 09.00 uur.

Het was inmiddels etenstijd Portuguese Style, dus we spoedden ons te voet naar Doca de Santo, waar we met Laura en Bruno hadden afgesproken om pizza te gaan eten bij Capricciosa Docas, net niet onder de Ponte 25 de Abril. Na een emotioneel weerzien (voor Mariska was het alweer een paar weken geleden) bestelden we drankjes (voor mij 0,4L Superbock) en pizza. Vier verschillende zodat we onderling konden ruilen. Na deze lange reis met povere catering was dit weer een verademing. We spraken morgenochtend laat af. Het is tenslotte ook vakantie.

Maandag 26 augustus 2013 | De volgende ochtend parkeerde ik de auto, omdat ik geen zin had om parkeergeld te betalen, in een zijstraat waar het gratis parkeren is. Tot mijn grote vreugde waren er nog een aantal lege plekken, dit was mijn dag!  We ontbeten twee huizen verderop a Padaria Portuguesa waar je voor 5€ voor twee personen kunt ontbijten, waarna we de toerist gingen uithangen langs de Taag. Daarna hup naar de auto en hup naar het huis van Laura en Bruno. Maar de parkeerplaats was akelig leeg en het eerste wat me te binnen schoot was dat de auto was gestolen. Een ramp natuurlijk, geleende auto, verhuizing valt in duigen en hoe leg ik dit uit? We  moesten naar de Politie, dus Bruno opgetrommeld om te helpen aangifte te doen bij de lokale dienders. Mariska vertrouwde het niet en ging nog eens kijken en zag dat er een bord stond: een grote P met een diagonale oranje balk en het woord Embaxeida, dat verdacht veel op Ambassade lijkt. Tot onze grote opluchting betekende dit hoogstwaarschijnlijk dat de auto was weggesleept omdat iemand er van uit ging dat ik wellicht fout geparkeerd had. Het was pal naast de ambassade van Oost-Timor, een land dat geteisterd wordt door binnenlandse strijd en terrorisme. Ik belde aan en een vriendelijke dame bevestigde dat dit hun parkeerplaats was en dat de politie de aldaar geparkeerde auto's zonder pardon wegsleept. Ik werd verwezen naar het politiebureau bij ons in de straat, waar men ons weer verwees naar de Polícia de Segurança Pública, 'een eind de heuvel op'. Stijf van de adrenaline liepen we gevieren naar boven en kwamen uiteindelijk bij een terrein vol wrakken en in beslag genomen auto's. Onze auto stond er ook bij en blij liepen we naar het hek om aan te bellen. Op het bordje stond dat men geopend was tot 13.00 uur. Het was 13.05 uur. Eigenwijs als we zijn belden we toch aan en een agent kwam naar het hek. Nadat Bruno de situatie had uitgelegd mochten we toch binnenkomen. Na overhandiging van 160€ mochten we gaan.

Parkeren in hun buurtje is ook geen sinecure. We probeerden de overvolle straatjes, waar men à la portuguese parkeert, laveert en claxonneert om onze arme auto een plekje te geven. Na veel vijven en zessen vonden we er één, betaald weliswaar. Ook hier tot 19.00 uur, maar op één of ander manier kon ik alleen betalen tot 17.50 uur. Ik nam het risico. We moesten die namiddag en avond wat bestellingen afleveren, maar nu was het tijd voor ontspanning. We zijn lekker gaan lunchen bij Estrela de Alcântara, Waar Laura ons trakteerde op Caracóis (slakjes) en een stoofpotje met varkensvlees en olijven. 's Avonds brachten we spullen weg naar Jair in Alfama en Joie in Parede. Een vriendelijke doch plichtsgetrouwe agent had overigens voor de resterende tijd nog een parkeerbon onder de ruitenwisser verstopt. Het was me het dagje wel.

Dinsdag 27 augustus 2013 | Ik besloot gewoon geld in de meter te gooien, waarna we, na het ontbijt, een bezoekje brachten aan het Museu da Electricidade. Dit werkelijk schitterend gerestaureerde en vormgeven museum laat zien hoe in de eerste helft van vorige eeuw Lissabon en omstreken van elektriciteit werd voorzien. De in eerste instantie op steenkool gebaseerde centrale werd aan de gang gehouden door arbeiders die onder zeer moeilijke omstandigheden zwaar en gevaarlijk werk deden. Er is ook een expositie over de inmiddels bekende alternatieve energie-opwekking. Een echte aanrader dit museum en neem er gerust een dag de tijd voor!

Nadat we nog even pasteis hadden gescoord reden we naar Laura en Bruno om hun dit ontbijt aan te bieden. Hierna gingen we, zonder Bruno die allerlei bureaucratische zaken moest regelen, over de brug richting Setubal waarna we een bochtig tochtje door Parque Natural de Arrábida maakten met als eindbestemming Sesimbra waar we heerlijk op houtskool geroosterde sardines aten aan het strand.

Woensdag 28 augustus 2013 | We gaan naar de stad, we liepen via Jardim da Estrela, Praça Marquês de Pombal en Avenida da Liberdade naar het kloppende winkelhart van Lissabon. Bruno moest weer iets regelen en wij gingen eerst naar Alfama, de schilderachtige wijk rond het Castelo do São Jorge. 

Donderdag 29 augustus 2013 | Ik wilde heel graag naar Cimetério dos Prazeres, niet ver van waar Laura en Bruno wonen. Mariska zag het niet zo zitten en bleef hangen in Jardim da Estrela en Bruno had het weer te druk. Ik had weer pasteis gekocht en nadat we dat opgepeuzeld hadden gingen we op weg. De begraafplaats, die ook figureert in de film Nachttrein naar Lissabon, is een stad op zich en een vreemde gewaarwording voor de nuchtere, niet-katholieke Nederlander. Bij aankomst werd de toon al gezet met het voeren van de vele zwerfkatten. Op de uiterste hoek heb je een mooi uitzicht op de wijk waar Laura woont.

Een verblijf in Lissabon is niet af zonder een uitje in Bairro Alto. We hebben een paar vrienden opgetrommeld en zijn met zijn allen wezen eten en stappen. We zijn om 01.30 uur weer veilig thuisgebracht met een taxi.

Vrijdag 30 augustus 2013 | De laatste dag in Lissabon. Tussen alle bedrijven door hebben we natuurlijk spullen gedemonteerd, ingepakt, gesorteerd, weggegooid, kortom: er werd ook nog gewerkt. Na een drankje op een terras in de buurt liepen Mariska en ik naar het gebied rond de Rua  Rodrigues de Faria, een gebied met fabrieken en pakhuizen dat een nieuwe functie heeft gekregen: kunst, cultuur, eten & drinken et cetera. Vandaag kwamen Tracy en Pedro nog langs om afscheid te nemen en zijn we naar Estrela de Alcântara voor een drankje op het terras. 

Zaterdag 31 augustus 2013 | De laatste dag van de maand en van het Portugese avontuur. Ik had geen zin om met tassen te sjouwen, dus parkeerde ik de auto voor het hotel. Vanuit het parkeerterrein is het linksaf, maar dat mag niet, je moet eerst rechtsaf en via een aantal kronkels kom je dan voor de deur te staan. Het was nog vroeg, voor zevenen en ik dacht kom, ik ga toch linksaf. Nu wil het geval dat het eerder genoemde politiebureau daar recht tegenover is, en er stond een agent in de schaduw van een boom... De goede man hield mij aan en vroeg mij in het Portugees of ik dat bord niet gezien had (vermoed ik). Ik putte mij uit in duizend excuses en mocht met Gods Gratie doorrijden. De dag begon dus goed en het werd nog beter. De auto stond op de hoek, op de stoep en de kinders sjouwden de spullen daar naartoe, ik stouwde alles in het laadruim. Bijna alles paste, alleen de stofzuiger, de strijkplank en de magnetron konden we niet meer kwijt. Klep dicht en rijden, dacht ik. Maar de klep zat niet goed dicht en daarom kreeg ik hem ook niet meer open, het slot blokkeerde. Ik zag ons al die hele auto leeghalen via de deuren om die blokkade op te heffen, maar uiteindelijk lukte het mij toch de klep open te krijgen. 

Er kon nu niets meer misgaan en we reden eindelijk weg richting Nederland. Net zoals Mariska op de heenweg zou Laura op de terugweg stukken rijden. Na de eerste stop was het zover en dat ging hartstikke goed. Toen Laura weer aan de beurt was zag ze er toch maar van af, het was te vermoeiend en het zou snel druk worden op de weg. Ik zag daar geen probleem in en reed verder de hele weg terug. We stopten voor de nacht bij Ibis Pessac, net onder Bordeaux. We waren wederom te moe om te eten en gingen meteen ons mandje in. 

 

Zondag 1 september 2013 | De andere dag reden we gezwind richting Parijs, echter bij de diverse péages was het dermate druk dat we daar in evenzovele files terecht kwamen. Net voorbij Parijs gingen het tanken van LPG niet zo goed, het ging echt heel traag en na af- en weer aankoppelen van de vulslang ging het goed, maar de auto wilde niet rijden op gas. Dus dan maar op benzine. Toen we net voorbij de Nederlandse grens stopten, wilde ik het toch weer proberen en warempel, het werkte weer! Geen probleem! Toch?

Naschrift: Maandag, op weg naar Enschede, kreeg ik ineens allerlei berichten op het dashboard. Eerst ging het acculampje knipperen, toen de temperatuurmeter, vervolgens verscheen het woord STOP. De ANWB maar gebeld en die kwam binnen een kwartier. Van der Wiel, aangenaam! Ik hield me in en legde het probleem uit. Het bleek dat de multiriem er afgelopen was. Dat werd slepen naar de Renaultdealer in Rotterdam. Daar probeerde ik uit te leggen dat die auto echt vandaag of morgen richting Enschede moet. Mijn eigen auto staat daar en ik moet Mariska en Bruno van Schiphol afhalen. Uiteindelijk was de auto om 16.00 uur klaar en kon ik deze dinsdag heelhuids terugbrengen. Eitje!

Gevoelstemperatuur

1.6 VTi 120 PK (Peugeot/BMW)

Ik was nog maar een minuut onderweg of er verscheen een waarschuwing op het dashboard: motor te warm en het STOP signaal verscheen ook. Nu reed ik op de Capelseweg dus ik ging en beetje in paniek door naar het Shell tankstation om de hoek, waar ik de ANWB belde. Ze zouden er binnen een uur zijn. Intussen testte ik of het signaal terug kwam. Inderdaad en de temperatuurmeter stond diep in het rood. Nu weet ik niet veel van autotechniek, maar nadat ik had gecontroleerd of er voldoende koelvloeistaf aanwezig was vermoedde ik dat de thermostaatsensor het liet afweten; de motor kòn gewoon nog niet warm zijn. Intussen belde ik de dealer, het is bijna weekend en maandag gaan we een midweekje weg dus haast was geboden. Ze waren het met me eens dat het de sensor zou kunnen zijn, dus dat gaf hoop. Ze hadden het druk maar zouden hun best voor me doen.

Na een half uurtje verscheen de ANWB, die voortvarend te werk ging. Eindconclusie: defecte sensor. Boks! Ik kon er gewoon mee rijden, maar wel meteen naar de garage. Zo gezegd, zo gedaan. Bij de dealer werd de Peus meteen ingepland en met een beetje geluk zou die dezelfde middag al klaar zijn. In de tussentijd kreeg ik de sleutels van een Peugeot 3008 in de handen gedrukt.  Dit is toch wel andere koek. Ik heb wel eens met een schuin oog naar deze auto gekeken, maar vond hem uiteindelijk te groot, te duur en te lelijk. Er mee rijden is ook geen onverdeeld genoegen: een beetje log. Ruimte heb je echter in overvloed, hoewel mijn rechterknie ongemakkelijk tegen de enorme middenconsole leunde. Halverwege de middag was de 208 klaar. Het hele thermostaathuis moest worden vervangen, maar gelukkig viel alles onder de garantie!