Leeftijdgenoot

Begin 1979 zat ik nietsvermoedend in Honky Tonk, mijn stamkroeg in Brielle. De muziek die daar gedraaid werd was normaal gesproken niets bijzonders, maar die dag hoorde ik het singletje Adolescent Sex van Japan. Het sprak me meteen aan en na een bezoekje aan Haddock in Rotterdam was ik diezelfde week nog de trotse bezitter van de gelijknamige lp, uitgebracht in 1978 maar opgenomen in 1977. Zelden werd ik zo gegrepen door muziek als op juist die LP. Een krankzinnige mengeling van vuige rock, punk, funk, disco, echo's van Rolling Stones, David Bowie, Roxy Music en New York Dolls en de geforceerde stem van David Sylvian. Andere leden van deze extravagant uitgedoste glam/art-rock band waren Steve Johansen (broer van David, hun echte achternaam luidt Batt), Mick Karn, Richard Barbieri en Rob Dean, die in 1981 de groep verliet.

Opus magnum en stijlbreuk

Na Adolescent Sex maakten de heren in moordend tempo nog vier LP's: Obscure alternatives (1978) , Quiet life (1979), Gentlemen take polaroids (1980) en Tin drum (1981). Als zwanenzang werd nog de live lp Oil on canvas uitgebracht in 1983.

Vanaf Quiet life, dat muzikaal een stijlbreuk betekende, ging Sylvian met zijn 'echte' stem zingen, die daarna nog het best tot zijn recht kwam op zijn solo projecten Brilliant trees (1984), Gone to earth (1986) en Secrets of the beehive (1987). Op deze laatste stond ook het nummer Forbidden colours, een samenwerkingsproject met Ryuichi Sakamoto, bekend van Yellow Magic Orchestra, voor de film Merry Christmas Mister Lawrence met David Bowie in de hoofdrol.

De wegen van de heren gingen uiteen, hoewel regelmatig in allerlei combinaties muziek werd geproduceerd en uitgebracht, culminerend in 1990 met de cd Rain tree crow in dezelfde bezetting als Tin drum, feitelijk een Japan-reünie onder de naam Rain Tree Crow. Van Mick Karn mag de samenwerking met Peter Murphy van Bauhaus onder de naam Dalis Car in 1984 niet onvermeld blijven.

Op 4 januari 2011 is Mick Karn, geboren op 24 juli 1958 als Andonis Michaelides te Nicosia, Cyprus aan de gevolgen van kanker op 52-jarige leeftijd overleden. Even oud als ik dus. Zijn onnavolgbare stijl van spelen op de (fretloze) bas houdt zijn herinnering levend...

Domper

17 augustus 2010 | Het regent gestaag: soms miezert, soms stort het. Het is uitverkoop bij IKEA, dus dat leek ons wel wat. Onderweg komen we langs de Intratuin, waar we een bezem en een cadeautje voor onze gastmensen kopen. In Hengelo kijken we ook even naar laptops bij de BCC. Carla geeft me de vrije hand, maar ik wil toch even weten wat zij per se wel of niet wil, qua afmetingen, type beeldscherm (glimmend of niet) et cetera. Ik ben weer wat wijzer. Er pal naast zit de MediaMarkt en het regent nog steeds, dus... De uitverkoop bij IKEA valt zwaar tegen. Onverrichter zake keren we terug, we vermaken ons binnen wel.

 

18 augustus 2010 | Woensdagochtend gebeurt het meest onverwachte. George, Hannie's vader, belt met de mededeling dat Annie, Hannie's moeder, vannacht in haar slaap is overleden. Hij wil Hannie's mobiele nummer weten, maar kan het in de paniek niet vinden. Ik geef het nummer door. We besluiten meteen bij hem langs te rijden om te kijken hoe het met hem en zijn zoon, George jr. die bij hen woont, gaat. Bekomen van de eerste schrik zijn ze goed aanspreekbaar. De verhalen komen los, hoe ze was en hoe ze is heengegaan, zo volkomen onverwacht. Annie is 83 jaar geworden. Hannie, Helmut en de kinderen komen meteen vanuit Frankrijk naar huis gesneld. 

 

We zouden naar Zwolle gaan en besluiten dat alsnog te doen. Het regent nog steeds, flink hard ook. In Zwolle klaart het op. Ik had een adresje gevonden waar onder andere modelautootjes worden verkocht. De keus is beperkt, maar gelukkig vind ik twee Peugeot taxi's, een 203 en 403, respectievelijk uit 1954 en 1964. Zwolle is best leuk, maar wij zijn toch te veel uit het veld geslagen. Tot overmaat van ramp is het kermis, midden in de stad. We hebben er geen zin in en rijden enigszins bedremmeld weer naar huis. Na het eten rest ons een boek te lezen, MadMen kijken lijkt ongepast. Rond 02.00 uur komt de familie, na George sr. en jr. in Doetinchem te hebben bezocht, thuis. We praten nog wat na en rollen om 03.00 uur in bed. De volgende morgen nemen we afscheid en rijden weer richting Rotterdam.

Engel

De foto is gemaakt op haar
laatste verjaardag, 26 juni 2009.

Vandaag is op 96-jarige leeftijd mijn tante Maartje uit Amersfoort overleden. Ik was vorige week nog bij haar omdat het slecht met haar ging. Ze was de zus van mijn moeder, die in 1985 is overleden. Ze heeft niet geleden en is in haar slaap gestorven. De crematie is op maandag 28 januari 2010.

In 2005 figureerde ze in de EO- serie De tijd van je leven. Die aflevering heet De Engel van de Amershorst. En dat was ze.

Hieronder een groepsportret van het hele gezin ter gelegenheid van het 45-jarig huwelijk van mijn opa Eliza en oma Christina in 1956.  



Van links naar rechts: Maria Elisabeth (Rie), Maartje, Wilhelmina (Mien), Jannetje (Jannie), Neeltje (mijn moeder), Christina (Stien), Elisabeth Sofia (Bep), Jan Adrianus (Jan), Matthijs Jacobus (Thijs), Eliza (Lies), Gerrit (Ger), Leendert Johannes (Leen), Gijsbertus Johannes (Bert), Willem (Wim). Alleen de tantes Stien en Rie leven nog.

 

De boomgrens

Met onze vrienden (m/v) Aad en Lia zijn we twee keer naar de Franse Alpen geweest. Aad's zus bezit namelijk in Les Contamines-Montjoie een chalet en dat mogen we dan gebruiken. Het ligt in het departement Haute-Savoie, regio Rhône-Alpes, in de buurt van de Mont Blanc en recht tegenover Mont Joly. In 2004 gingen we met twee auto's, omdat wij eerder terug moesten vanwege Mariska's diploma-uitreiking. Omdat België overhoop lag, reden we via Duits- en Zwitserland. Helaas waren de wegen in Zwitserland ook (onaangekondigd) opgebroken (Stau!), dus de rit duurde 13 uur. Je moet helemaal de berg op, door haarspeldbochten wringend, om bij het chalet te komen. Het grenst aan een alpenweide en bossen. Dat het zo hoog ligt (1400m) heeft voor- maar ook nadelen. Elke ochtend moet er namelijk een verse Montangard (brood) op de plank komen en dat koop je beneden in het dorp. Omlaag gaat nog wel, maar omhoog is (voor mij) een marteling, zeker op een lege maag. Maar Aad is onverbiddelijk, ik moet mee! Eénmaal boven is de beloning een douche en een heerlijk, door Lia bereid, ontbijt met spek en eieren. Hier kun je zeker een halve dag op teren! Naar plaatselijke traditie en (bij)geloof kerft Lia wel een kruis in de onderkant, dit zorgt voor geluk die dag. De dagelijkse boodschappen doen we bij de Intermarché in Domancy. In hetzelfde dal ligt Saint-Gervais-les-Bains, een leuk stadje om in rond te kijken en te winkelen.

De eerste wandeling die we maken is naar Les Tappes, een skihelling. Het is bijwijlen steil maar we krijgen vanzelf een hoog gemsgehalte. We worden getrakteerd op fraaie uitzichten en moeten soms over smalle plankjes bergbeken oversteken.

De streek grenst aan Italië, dus we zijn ook een keer naar Aosta geweest, via de inmiddels heropende Mont Blanctunnel. Aosta ligt in een dal en het is bloedheet. Helaas komen we rond het middaguur aan en de winkels en veel terrasjes zijn tot half in de middag gesloten. We vermaken ons echter met een wandeltocht die o.m. langs Romeinse opgravingen leidt. Aosta is tweetalig (Frans en Italiaans). Aad maakt van ons de legendarische 'De Tollen' foto. Diezelfde avond en weer thuis barst een onweer los zoals we nog nooit meegemaakt hebben. De volgende dag is het echter weer mooi weer.

We ontkomen er niet aan nog een fikse wandeling bergopwaarts te maken, naar 'le Truc', een herberg nabij de boomgrens. Lia ziet er tegenop dus ze blijft thuis met een boekje. We bezochten ook nog het bekende ski-oord Chamonix (door Aad consequent op zijn Engels - sjahmowniks- uitgesproken) bezocht, wat in de zomer niet veel te bieden heeft naar mijn smaak.

In 2006 zijn we weer geweest, maar nu met zijn allen in onze auto. België was ook weer open dus het ging een stuk vlotter. We reden via Luxemburg, dit om Aad's toenmalige nicotineverslaving op goedkope wijze te bevredigen.

Carla was herstellende van een zware operatie met complicaties, ze had net een week ziekenhuis achter de rug. Het weerhield haar er niet van er weer flink de (berg)pas in te zetten. Chapeau! Naast enkele fraaie wandelingen in de omgeving, o.a. langs l'Église de Notre-Dame de la Gorge, waar we nog een kaarsje gebrand hebben voor Helmut's overleden vader Theo, zijn we dit keer ook naar Genève, Zwitserland, geweest. Het is een mooie stad met fraaie, dure winkels en dito publiek. De Rhône en het Meer van Genève leveren mooie vergezichten op.

Carla en ik hebben samen langs een naamloos beekje langs de Rue du plan du moulin nog een wandeling gemaakt, wat een aardige indruk oplevert van het boerenleven hier. Als we niet wandelen of ergens naar toe gaan luieren we op de veranda om te lezen of te kijken naar de bosarbeiders die boomstammen vanaf de berg naar beneden slepen en opstapelen.

Dit jaar gaan we weer, nu nog een manier vinden om dat brood te laten bezorgen...

Lees Bril

Ik geef het toe, ik was geen Bril-lezer. Geen abonnement op de Volksrant, lees Vrij Nederland ook niet. We hebben wel twee boekjes in huis, nog niet aan toe gekomen. Tot vandaag. Na alle commotie rond het overlijden van Martin Bril kon ik er niet meer onderuit. In de zonovergoten tuin Vader en dochters (wegens zelfde schuitje) in één ruk uitgelezen. Dat smaakt naar meer. De man heeft een schrijfstijl die mij zeer aanspreekt.

Nieuwsgierig geworden heb ik ook zijn website eens bekeken, en die ziet (zag) er fraai doch eenvoudig uit, helemaal in stijl. Mijn geoefende oog viel meteen op 'Kutgedicht'.

Kutgedicht (2006)

 
Je kunt veel zeggen van de Franse schilder
Gustave Courbet, maar niet dat hij er ver naast
zat toen hij het vrouwelijk geslachtsdeel
“l’origine du monde” noemde

Ik bedoel: hij zat er bovenop, er middenin,
hij kon behalve zijn eigen verf haar sappen
ruiken: de oorsprong van de wereld, inderdaad,

de kut: je komt er uit, je wilt er in

het grootste wonder aller tijden 

 

Ik weet het, midlifecrisis et cetera, maar toch. De zinsnede 'je komt er uit, je wilt er in' deed me denken aan een regel uit Humdrum (1977) van Peter Gabriel: 'Out of woman comes the man, spend the rest of his life getting back when he can'. Plagiaat? Toeval? Eerbetoon? Enfin, ze hebben wel gelijk.

Familiezaken

The Sopranos is één van mijn favoriete televisieseries. Helaas heb ik de eerste jaargangen alsmede de allerlaatste aflevering gemist. Het wachten was dus op de DVD-uitgave. Die kost alleen 179€, da's wel erg veel geld. Nu had de MediaMarkt een actie: "het klokkenspel". Klinkt spannender dan het is. Op bepaalde tijden is slechts één artikel erg goedkoop. Vandaag was dus the Sopranos the complete series in de aanbieding voor 99€, tussen 13.00 en 15.00 uur. Carla was alvast op verkenningstocht en meldde om 11.30 uur dat er nog een hele stapel lag. Op 12.15 uur was ik present en kon nog een exemplaar van de slinkende stapel wegkapen. Daarna drie kwartier rondgelummeld (HDD DVD-Recorders uitgecheckt) en om 13.01 uur afgerekend. Je moet er wat voor over hebben. Het is alvast voor mijn verjaardag, van Carla. Hier een compilatie van alle f-woorden die ooit in de serie gebezigd zijn.



Overschie: Chevrolet uit
vervlogen tijden

Woensdag kregen we het bericht dat een achternicht van Carla, door haar tante Mar genoemd, op 94-jarige leeftijd was overleden. Vandaag was de crematie, waar we naar toe zijn gegaan. De plechtigheid was op Hofwijk, ingeklemd tussen de Schie en de A13. Carla's opa en oma liggen daar ook begraven, dus daar hebben we ook even een bezoekje afgelegd. Daarna via Overschie teruggereden en daar even rondgewandeld. Het is nog echt een dorp daar. Dit voorjaar gaan we zeker fietsen in die omgeving.

De overkant

Het veerhuis aan de IJssel - Johanna Speltie

Afgelopen dinsdag bereikte ons het bericht dat Anita, de zus van Helmut, is overleden. Ze is 43 jaar geworden. Vandaag was de crematie in Aalten in de Achterhoek. Iemand die zo jong sterft zet je aan het denken. Jonger dan wij, met broers, schoonzussen, nichtjes en neven. En nog een moeder...

De weg naar Aalten scheert langs de plaatsen Velp en Lathum, de plekken die Jan Siebelink beschreef in zijn roman 'De overkant van de rivier'. Het is een soort voorstudie van het alom geprezen 'Knielen op den bed violen', maar dan beter geschreven. Carla leest nog, ik heb het net uit. Op een dag als dit lijkt de rivier een metafoor voor de grens tussen leven en dood. Op de terugweg proberen we de plek te vinden waar het veerbootje uit het verhaal over de IJssel op en neer voer. Je kunt er niet komen met de auto. We rijden onverrichter zake weer naar Rotterdam.

De hele dag zit 'The other side of life' van David Sylvian (Japan) in mijn hoofd. De tekst slaat wel heel erg op vandaag. Intussen leven wij gewoon door...

The Other Side of Life

Well it's been a long time

How should I feel?

What can I say?

With fantastic stories

You present yourself

In different ways

Some particular places

Remembered so well

Are hard to forget

We've travelled so far now

Then we were so young

Hard to impress

But she comes and goes

The other side of life

Sheltering only

The other side of life

These singular occasions

We seem to share

Stumble and fall

If you could remember to wave a sign of life my way

Het Aanzien van 2008

Op deze Nieuwjaarsdag wil ik wel een terugblik werpen op het afgelopen jaar. Alle Grote Gebeurtenissen van 2008 zijn in dit weblog wel de revue gepasseerd, althans datgene waar een leuk verhaal in zat. Er is natuurlijk veel meer gebeurd, vaak kleine dingen of gebeurtenissen waar je niet of niet graag over schrijft. Soms zie je later het verband tussen dingen en wordt het dan pas een verhaal. Hieronder een poging om chocola te maken van dit toch wel bewogen jaar.

Klik op de maand voor alle berichten daarin.

Ik ben het kleine ventje rechtsonder,
op haar trouwerij in 1960.

januari | Dit is de aanloop naar het overlijden van mijn oudste zus Tine. Ze leed aan alvleesklierkanker, wat helaas veel te laat ontdekt is. We hadden weinig contact, maar ik kon altijd aan haar blik zien dat ze trots was op haar kleine broertje, we schelen 18 jaar.

februari | Ik heb een afspraak met mijn huisarts die mij verwijst naar een neuroloog. Die stelt voor een MRI te laten maken. De dag nadat Tine is overleden veroorzaak ik parkeerschade aan de auto van mijn buurvrouw. Haar (inmiddels ex-) vriend gaat over de rooie tegen mij. Het wordt een ordinaire burenruzie. Mijn fiets wordt gestolen. Deze was uitgerust met het beruchte AXA slot waarvan lopers(!) in omloop waren. De fiets is gelukkig nog verzekerd. Het duurt een maand voordat de verzekering uitkeert. De fietsenmaker leent me zolang een fiets. Ik laat een MRI maken bij het MRI-centrum in Rotterdam.

maart | De maand begint met griep, wat voor mij een unieke ervaring is. Dit hakte er in, drie dagen later was Carla aan de beurt. Uitslag van de MRI: een hernia! Ik word doorverwezen naar een neurochirurg. We gaan naar Najib in het Luxor. Viel een beetje tegen. Ik koop een nieuwe Gazelle Orange met slechts 3 versnellingen en ook nog een nieuwe bril.

april | Afspraak met de neurochirurg. We kijken het nog even aan.

mei | Ik word 50! Van het cadeaugeld koop ik een mooi horloge. Na telefonisch overleg met de neurochirurg besluiten we te gaan opereren. Mijn 16 jaar oude Rotel cd-speler begeeft het. Ik koop dezelfde dag nog een nieuwe: de Rotel RCD-06. Het klinkt nu allemaal weer een stuk beter. Ik ga naar het SFG voor een pre operatieve screening.

juni | Mariska is een paar dagen naar Bulgarije voor school. We hebben een culinaire uitspatting deze week (Hollandse pot met veel vlees!). Op verjaarsvisite bij Henno en Merel vernemen we dat hij een appartement aan het verbouwen is en dat Laura en Mariska dat mogen huren. De dag er op gaan we al kijken. We zijn enthousiast!

juli | Ik ben al een jaar onder behandeling bij de fysiotherapeut voor mijn arm, het helpt geen reet. Ik krijg een verwijzing voor de neuroloog, de huisarts vermoedt een carpaletunnelsyndroom (CTS). Ik moet onmiddellijk stoppen met fysiotherapie. Ik krijg een verwijzing voor een Electromyografie (EMG). De EMG wijst uit dat ik inderdaad een CTS heb.

augustus | Weer bij de neuroloog krijg ik een brace die ik 's nachts moet dragen. Als de brace niet helpt en de rustperiode na de hernia operatie ook niet, gaan we opereren.

september | Laura komt vervroegd terug uit Corfu en gaat meteen naar het appartement. Het gaat door!

oktober | Het (hard)houtwerk van ons huis wordt opnieuw geschilderd. Eerst afbranden, dan schuren en dan 3 lagen beits. Het is koud en alle deuren en ramen staan open. Ik heb veel tijd en schrijf wat retrospectieve berichten.

november | We bezoeken de open dag van Het Paleisje, Laura's nieuwe werkgever. Een dag later is de housewarming van Laura en Mariska. 's Avonds gaat het mis, ik kan bijna niet meer lopen. De dokter schrijft Indometacine voor, een paardenmiddel. Na een week gaat het weer. En passant nog naar een crematie, de moeder van een oud vriendinnetje uit Amersfoort was overleden. Het leek wel een reünie. Erg leuk, gezien de omstandigheden.

december | Carla gaat flexwerken op maandag en vrijdag, als ze kan. Leuke bijverdienste! Ik heb voor thuisgebruik nu ook een vervanging voor de muis gekocht: de Cirque EasyCat. Op mijn werk gebruik ik de MouseTrapper en die had ik afgelopen maanden thuis gebruikt. Ik ga re-integreren, vooralsnog 50%. Ik begin op 8 december. Ik krijg van de weeromstuit weer rugpijn, nu een graadje erger en nu met uitstralende pijn. Ik krijg weer Indometacine, maar het gaat niet snel beter. Laura is vrijwel constant bij ons met de feestdagen. Het is toch een eenzame kerst anders. Tweede kerstdag zouden we met Marja, Willem en Joyce naar het Openluchtmuseum gaan en daarna met ons drietjes vleesfonduen bij Laura. Ik ga niet mee, te veel pijn. Eten doen we bij ons thuis. Ik werk na de kerst stug door en doe of mijn neus bloedt. Wel weer bij de huisarts geweest die de dosering heeft verhoogd en fysiotherapie heeft voorgesteld. Mariska is al weer drie weken in Australië en heeft het reuze naar haar zin. We sms'en en mailen vrijwel dagelijks en bellen regelmatig.

Ik ben hoopvol gestemd voor 2009. We gaan saampjes in het voorjaar een weekendje naar Nunspeet en in mei met ons vieren naar Texel, Laura en Carla gaan daarna naar Barcelona. Verder zijn we van plan met Aad en Lia naar les Contamines Montjoie in de Franse Alpen te gaan.

Allemaal een gezond en voorspoedig 2009 gewenst!!