Iets gemist?

Ontdekkingsreizigers.

De laatste dag van deze ietwat vreemde vakantie. Je dochter gaat samenwonen met haar vriend in Portugal. Eindelijk een excuus om eens een flink eind te gaan rijden, door België, Frankrijk en Spanje. Spullen mee, bagage en een jerrycan benzine. Op de heenreis maakten we twee stops, in Poitiers en Valladolid. Vervolgens bleven we een doordeweek in Póvoa de Santa Iria, een voorstad van Lissabon, waar we kennis gemaakt hebben met Laura's vrienden en Bruno's ouders. Toen naar Toledo, doe eens gek, we zijn er nu toch. Daar hebben we ons éénendertigjarig huwelijksjubileum gevierd en het 'échte' Toledo's pad gelopen. Dan, in  vier etappes terug. Met een verblijf in Millau van twee dagen en een bezoek aan het Viaduc aldaar en nog eens twee dagen in Saint-Agnan-de-Cernières, bij Celma en Robert.

De (Peugeot) Leeuw van België:
Luctor et emergo

Vanmorgen zijn we tamelijk vroeg opgestaan, we willen rond 10.00 uur vertrekken, wat lukt. Het ontbijt is weer fabuleux en we maken nu legaal lunchpakketjes. Alles moet op, Celma en Robert gaan ook weer richting Nederland. Het is gelukkig weer droog en de wind is gaan liggen. Hoewel we weer over tolwegen rijden is het rond Rouen nog niet zover, daar moet je doorheen. TomTom wordt er bijkans pas bien van. In België zien we hele stukken land onder water, en dat in het westen waar het nogal meevalt. Dan, na 5500 km, terug in Nederland. Het is weer prettig druk op de wegen, zelfs op zondagmiddag. Dát hebben we gemist. Welkom thuis...

Ik heb een erg ongelukkige jeugd gehad...
mijn vader dronk en mijn moeder at.
Kamagurka: Het boeiende leven der sukkels ©1980

In de wolken

We waren eigenlijk van plan in Millau te gaan eten, maar alles was dicht. Geen nood, het grillrestaurant van ons hotel bood uitkomst. Carla nam paella en ik ribeye steak met roquefortsaus, weer vergezeld van een fles Peysir. Dat is toch wel een heel lekker wijntje. Het restant namen we weer mee naar de kamer. Daarna vroeg het mandje in omdat we er weer vroeg uit moesten voor de rit naar Normandië.

 

We wilden over de brug rijden, dus moesten we terug naar afslag La Cavalerie om daar de A75 naar het noorden te nemen.  Het was regenachtig, wat in dit bergachtige gebied betekent dat je in de wolken rijdt. Af en toe moest het mistlampje aan. Ook de brug was er in gehuld, wat wel een bijzonder aanzien geeft. Aan de noordzijde is een Aire aangelegd, speciaal om vanaf deze kant een blik op de brug te kunnen werpen. Het ligt op gelijke hoogte, dus je kunt weer vanuit een ander perspectief foto’s maken.  Het levert wat mij betreft de mooiste plaatjes op. 

 

 

Rijdend over die gigantische brug kreeg ik hetzelfde gevoel als het
Gezelschap van de Ring toen zij de Pillars of the Kings naderden: ontzag!

Daarna reden we bijna 800 km naar Chambre d'Hôtes le Chaînon van Celma en Robert in Normandië, langs steden als Clermont-Ferrand, Bourges, Tours en Le Mans. Onderweg regent het zacht of helemaal niet en we kunnen behoorlijk opschieten. We rijden, zoals eigenlijk de hele tijd, louter over tolwegen. Je hebt dan bijna geen verkeer en je kunt lekker opschieten. Net voor donker reden we Saint-Agnan-de-Cernières binnen na een rit van in totaal ruim acht uur. Celma en Robert verwachtten ons nog niet zo vroeg omdat ze niet wisten dat we via tolwegen kwamen. We werden allerhartelijkst onthaald met knabbels en wijn en daarna een heerlijk, overvloedig plat du jour. Na de koffie kakten we een beetje in en toen zijn we onze chambre maar gaan opzoeken. Omdat we hier geen internet hebben stuurden we de thuisfronten een sms’je (veel te laat) en gingen we, terwijl het buiten stormt en regent, slapen.

Een brug te hoog

Millau ligt in het departement Aveyron aan de rivier de Tarn. Vroeger moest het verkeer dat van noord naar zuid reed vice versa door dit dorp of omrijden via Lyon of Toulouse. Dat kon zo niet langer dus besloot men een brug over de Tarn te bouwen. Probleempje was alleen, dat de brug een gigantisch dal moest overbruggen en dat het ook nog eens heel hoog moest zijn. Zo is het Viaduc de Millau geboren, wat gebouwd is van 2001 tot 2004. Ik maakte kennis met dit bouwwerk in een docu op Discovery of National Geographic, daar wil ik vanaf wezen, maar ik wist meteen: daar wil ik naar toe. Nu de gelegenheid zich aanbood, zijn we dus via Millau teruggereden naar het noorden.

Roquefort ligt ook in dit departement en dat kun je aan de menukaart zien. Gisteravond at ik al een voorproefje en vanmorgen bij het ontbijt was het weer raak. Wij zijn zo'n beetje de enigen in dit hotel en het ontbijt was uitgebreid en overvloedig. We aten ons een hoedje en ik had ook brood met Roquefort. Heel apart zo vroeg in de ochtend. Nadat we ingeslagen hadden voor het tweede ontbijt (à la mode Hobbit) konden we naar de brug.



Het is maar zeven kilometer, maar we gingen toch met de Peus, aangezien het landschap hier zeer geaccidenteerd is. Millau ligt in een dal waar de Tarn door stroomt en wordt dus omgeven door bergen. We boffen overigens weer met het weer. Angstvallig volgde ik afgelopen weken de weerberichten die niet veel goeds voorspelden. Regen en kou om het kort samen te vatten. Behalve vandaag. Het is wel koud maar het wordt snel warmer en het blijft droog. Zelfs de zon laat zich zien. Onder de brug aan de zuidkant is een informatiecentrum, waar je allerhande bruggerelateerde prullaria en ook wel nuttige maar dure items kunt kopen. Ik beperkte me tot een boekenlegger. Er wordt ook een korte film van de bouw getoond, alleen in het Frans uiteraard. Vanaf deze plek kun je eigenlijk alleen maar omhoog kijken, wat wel specta-culair is. Het is werkelijk een enorm hoog bouwwerk. We lopen even het terrein af om de brug vanaf de andere kant te bekijken. Wij zijn natuurlijk weer de enigen.

We besluiten om een stukje verder te rijden langs de Tarn. Na een korte tussenstop recht onder de brug belandden we in Peyre, een schattig pittoresk dorpje met uitzicht op de brug. Het dorp blijkt beroemd te zijn om haar Eglise Troglodyte (grotkerk) en stokoude broodoven (of oude stokbroodoven) en sinds kort dus ook om het uitzicht op de brug. We lopen in en rond het dorp en ik schiet hier toch wel leuke plaatjes. Vanaf verschillende plekken heb je goed uitzicht over de Tarn en de brug, zelfs vanuit het raam van de grotkerk. Maar we willen ook nog Millau bekijken, dus we rijden weer terug.

 

Millau zelf is een teleurstelling. Het centrum is totaal verpauperd (naar onze begrippen dan) en als klap op de vuurpijl is het vandaag Wapenstilstanddag, dus bijna alles is gesloten. Het betrekt ook nog eens en het wordt kouder, wat onze depressie alleen maar aanwakkert. Van de weeromstuit krijgen we er zelfs lol in. Nadat we met halsbrekende toeren via de Pont du Larzac naar het hotel teruglopen (het is niet bedoeld voor voetgangers), krijg ik de McDonald's in de gaten die zowaar open is. Het duurt nog even tot het diner, dus scoor ik een Big Bacon en Carla kipnuggets. De avond valt snel en straks nog één culinaire uitspatting. Morgen vroeg weer op voor de laatste etappe.

Carla op schaal (Carzilla)