Onbekende geneugten

Het onthechten vandaag ging niet geheel pijnloos en het zal ook nog wel even gevoelig blijven. Vooral het gebruik van duim en wijsvinger is nog wel pijnlijk omdat door het losmaken van de peesplaat de duimmuisspier opnieuw moet vastgroeien. Na het verwijderen van de CTS-hechtingen, ging ik even langs Correct. De koopjeskelder is vlakbij het SFG, dus dat kwam goed uit. Ik ben namelijk al een tijdje op jacht naar luidsprekers voor de het multimediagebeuren in de slaapkamer. De huidige Jamo Compact 70's gaan naar de meisjes, die ik van de herfst afgescheept heb met 30 jaar oude BNS 240 boxen die eigenlijk voor geen meter klinken. Na enig speurwerk was de keus gevallen op of KEF Cresta 10 (49 euro) of Roth OLi1 (59 euro). De KEF's waren uitverkocht, dus het werd Roth. Ik had nog nooit van Roth gehoord, maar na enig googelen kwam ik er achter dat dit een merk is dat zich kan meten met o.a. Tannoy®, het merk wat ik in de huiskamer heb staan. De speakertjes zijn lekker compact en voorzien van mooie vergulde kabelaansluitingen.

Ik ben zo iemand die eerst de handleiding leest en daar viel mij, naast de gebruikelijke yada yada (plaatsing in de ruimte en deugdelijk aansluiten der kabels) op dat deze luidsprekers opgedragen* waren aan Ian Curtis, de helaas te vroeg door zichzelf van het leven beroofde componist en zanger van Joy Division. Geeft toch een extra dimensie, omdat Joy Division één van mijn favoriete groepen is uit de laat 70'er en begin 80'er jaren. Twee jaar geleden heeft Anton Corbijn nog de film 'Control' aan dit fenomeen gewijd.

*Dedicated to the memory of: Ian Curtis, 15th July 1956-18th May 1980

Niet terug te vinden op 'Unkown pleasures' of 'Closer', maar daarom niet minder beklemmend:

Transmission [YouTube]

Radio, life transmission

Listen to the silence, let it ring on

Eyes, dark grey lenses frightened of the sun

We would have a fine time living in the night

Left to blind destruction

Waiting for our sight

And we would go on as though nothing was wrong

And hide from these days we remained all alone

Staying in the same place, just staying out the time

Touching from a distance

Further all the time

Dance, dance, dance, dance, dance, to the radio

Well I could call out when the going gets tough

The things that we've learnt are no longer enough

No language, just sound, that's all we need know,

to synchronise love to the beat of the show

And we could dance

Dance, dance, dance, dance, dance to the radio

Licht aan het eind van de tunnel

Vandaag word ik in het Sint Fransciscus Gasthuis (SFG) geopereerd aan het carpaletunnelsyndroom (CTS). Het heeft nogal een tijd geduurd voor het zover was. Twee jaar geleden kreeg ik de eerste symptomen: tintelende vingers, een dood gevoel. Pijn, uitstralend tot aan mijn schouder en functieverlies.

De muis werd vervangen door 'het Paard', een supermuis op maat, later door 'de Mousetrapper' een uitvergroting van een laptop touchpad. Ik heb ook nog fysio- en manuele therapie geprobeerd, maar toen eenmaal de diagnose CTS was gesteld, moest ik daar subiet mee stoppen want dat helpt niet.

Nu is het dan eindelijk zover. Laura is de chauffeuse dit keer. De operatie geschiedt poliklinisch, onder plaatselijke verdoving en duurt bij elkaar zo'n half uurtje. Omdat ik een man ben knijp ik hem wel, dus ik heb wat kalmerende pilletjes gevraagd aan de huisarts. Die hielpen enkele jaren geleden bij een spataderingreep ook erg goed. Na veertien dagen gaan de hechtingen er uit en na zes weken moet het genezen zijn. De klachten kunnen nog wel een jaar aanhouden, zij het in steeds mindere mate.

Vinger aan de pols

Zonder titel - Topor 1976

Zoals je in het Aanzien van 2008 hebt kunnen lezen ben ik op 8 december jl. begonnen met re-integreren voor 50%. Dit houdt in dat je ziek bent, maar toch voor halve dagen komt werken. Je kunt bijv. geen vrij nemen. Dat kwam goed uit, het vooruitzicht om zo'n beetje als enige in de kerstweek en de week erna naar je werk te gaan terwijl je eigenlijk ziek bent klonk best aanlokkelijk. Gelukkig kon ik na enig gesoebat de twee dagen voor Kerst vrij krijgen. Werken ging aanvankelijk eigenlijk best goed. Twee dagen voor Kerst kreeg ik echter dermate veel pijn, dat ik weer Indometacine ben gaan slikken. Omdat dit niet erg hielp, ben ik daarna ook weer naar de huisarts gegaan die mij (eindelijk) fysiotherapie voorschreef en een herhalingsrecept. Na Nieuwjaar werd het er (ondanks de fysiotherapie) niet beter op. Ik ben zelfs niet naar de Nieuwjaarsreceptie van mijn werkgever geweest. Op voorspraak van mijn casemanager en ARBO-arts ben ik met ingang van gisteren weer 100% ziek thuis.

 

Op deze dag had ik al een afspraak staan met mijn neuroloog in het Havenziekenhuis, om het carpaletunnelsyndroom (CTS) operatief op te gaan lossen. Zodoende word ik binnenkort door de neurochirurg van het Sint Franciscus Gasthuis (SFG) uitgenodigd voor een intakegesprek, waarna een operatiedatum zal worden 'geprikt'. Daarna ben ik nog minimaal zes weken uit de running. De pijn in mijn rug moet ik maar voor lief nemen. Rust houden en pillen blijven slikken is het devies. Gisteravond had ik zoveel pijn dat ik maar een Tramadol heb genomen en paracetamol tegen de misselijkheid die je daarvan krijgt. Vandaag gaat het een stuk beter. Verder niets aan het handje!

Het Aanzien van 2008

Op deze Nieuwjaarsdag wil ik wel een terugblik werpen op het afgelopen jaar. Alle Grote Gebeurtenissen van 2008 zijn in dit weblog wel de revue gepasseerd, althans datgene waar een leuk verhaal in zat. Er is natuurlijk veel meer gebeurd, vaak kleine dingen of gebeurtenissen waar je niet of niet graag over schrijft. Soms zie je later het verband tussen dingen en wordt het dan pas een verhaal. Hieronder een poging om chocola te maken van dit toch wel bewogen jaar.

Klik op de maand voor alle berichten daarin.

Ik ben het kleine ventje rechtsonder,
op haar trouwerij in 1960.

januari | Dit is de aanloop naar het overlijden van mijn oudste zus Tine. Ze leed aan alvleesklierkanker, wat helaas veel te laat ontdekt is. We hadden weinig contact, maar ik kon altijd aan haar blik zien dat ze trots was op haar kleine broertje, we schelen 18 jaar.

februari | Ik heb een afspraak met mijn huisarts die mij verwijst naar een neuroloog. Die stelt voor een MRI te laten maken. De dag nadat Tine is overleden veroorzaak ik parkeerschade aan de auto van mijn buurvrouw. Haar (inmiddels ex-) vriend gaat over de rooie tegen mij. Het wordt een ordinaire burenruzie. Mijn fiets wordt gestolen. Deze was uitgerust met het beruchte AXA slot waarvan lopers(!) in omloop waren. De fiets is gelukkig nog verzekerd. Het duurt een maand voordat de verzekering uitkeert. De fietsenmaker leent me zolang een fiets. Ik laat een MRI maken bij het MRI-centrum in Rotterdam.

maart | De maand begint met griep, wat voor mij een unieke ervaring is. Dit hakte er in, drie dagen later was Carla aan de beurt. Uitslag van de MRI: een hernia! Ik word doorverwezen naar een neurochirurg. We gaan naar Najib in het Luxor. Viel een beetje tegen. Ik koop een nieuwe Gazelle Orange met slechts 3 versnellingen en ook nog een nieuwe bril.

april | Afspraak met de neurochirurg. We kijken het nog even aan.

mei | Ik word 50! Van het cadeaugeld koop ik een mooi horloge. Na telefonisch overleg met de neurochirurg besluiten we te gaan opereren. Mijn 16 jaar oude Rotel cd-speler begeeft het. Ik koop dezelfde dag nog een nieuwe: de Rotel RCD-06. Het klinkt nu allemaal weer een stuk beter. Ik ga naar het SFG voor een pre operatieve screening.

juni | Mariska is een paar dagen naar Bulgarije voor school. We hebben een culinaire uitspatting deze week (Hollandse pot met veel vlees!). Op verjaarsvisite bij Henno en Merel vernemen we dat hij een appartement aan het verbouwen is en dat Laura en Mariska dat mogen huren. De dag er op gaan we al kijken. We zijn enthousiast!

juli | Ik ben al een jaar onder behandeling bij de fysiotherapeut voor mijn arm, het helpt geen reet. Ik krijg een verwijzing voor de neuroloog, de huisarts vermoedt een carpaletunnelsyndroom (CTS). Ik moet onmiddellijk stoppen met fysiotherapie. Ik krijg een verwijzing voor een Electromyografie (EMG). De EMG wijst uit dat ik inderdaad een CTS heb.

augustus | Weer bij de neuroloog krijg ik een brace die ik 's nachts moet dragen. Als de brace niet helpt en de rustperiode na de hernia operatie ook niet, gaan we opereren.

september | Laura komt vervroegd terug uit Corfu en gaat meteen naar het appartement. Het gaat door!

oktober | Het (hard)houtwerk van ons huis wordt opnieuw geschilderd. Eerst afbranden, dan schuren en dan 3 lagen beits. Het is koud en alle deuren en ramen staan open. Ik heb veel tijd en schrijf wat retrospectieve berichten.

november | We bezoeken de open dag van Het Paleisje, Laura's nieuwe werkgever. Een dag later is de housewarming van Laura en Mariska. 's Avonds gaat het mis, ik kan bijna niet meer lopen. De dokter schrijft Indometacine voor, een paardenmiddel. Na een week gaat het weer. En passant nog naar een crematie, de moeder van een oud vriendinnetje uit Amersfoort was overleden. Het leek wel een reünie. Erg leuk, gezien de omstandigheden.

december | Carla gaat flexwerken op maandag en vrijdag, als ze kan. Leuke bijverdienste! Ik heb voor thuisgebruik nu ook een vervanging voor de muis gekocht: de Cirque EasyCat. Op mijn werk gebruik ik de MouseTrapper en die had ik afgelopen maanden thuis gebruikt. Ik ga re-integreren, vooralsnog 50%. Ik begin op 8 december. Ik krijg van de weeromstuit weer rugpijn, nu een graadje erger en nu met uitstralende pijn. Ik krijg weer Indometacine, maar het gaat niet snel beter. Laura is vrijwel constant bij ons met de feestdagen. Het is toch een eenzame kerst anders. Tweede kerstdag zouden we met Marja, Willem en Joyce naar het Openluchtmuseum gaan en daarna met ons drietjes vleesfonduen bij Laura. Ik ga niet mee, te veel pijn. Eten doen we bij ons thuis. Ik werk na de kerst stug door en doe of mijn neus bloedt. Wel weer bij de huisarts geweest die de dosering heeft verhoogd en fysiotherapie heeft voorgesteld. Mariska is al weer drie weken in Australië en heeft het reuze naar haar zin. We sms'en en mailen vrijwel dagelijks en bellen regelmatig.

Ik ben hoopvol gestemd voor 2009. We gaan saampjes in het voorjaar een weekendje naar Nunspeet en in mei met ons vieren naar Texel, Laura en Carla gaan daarna naar Barcelona. Verder zijn we van plan met Aad en Lia naar les Contamines Montjoie in de Franse Alpen te gaan.

Allemaal een gezond en voorspoedig 2009 gewenst!!

Ja zuster, nee zuster

Je zal het niet geloven, maar vannacht is de overbuurvrouw, toen ze probeerde op de postoel te komen, gevallen. Het ding stond niet op de rem, dus die reed weg toen ze er op wilde gaan zitten. Ze laat zich er echter niet door uit het veld slaan want ze blijft lachen.

Na het ontbijt en douche kwam de fysio om de traplooptest te doen. Ik had mijn Fila en Adidassen al aan. Traplopen ging prima, dus ik mag naar huis. Nadat dit ook tot de verpleging is doorgedrongen krijg ik het uitcheckgesprek. Medicijnen en pleisters voor twee weken krijg ik mee, donderdag moeten de hechtingen er uit.

Ik bel Carla op om Willem te waarschuwen, hij brengt ons naar huis. De auto in en uit gaat prima, mits het protocol uit het instructieboekje wordt aangehouden. Het is gelukkig mooi weer geworden dus de middag hebben we in de tuin doorgebracht, af en toe onderbroken door een dutje op bed.

Zondag ook in de tuin, met onderbrekingen. Carla bakte lekker speklapjes met krootjes en ontpopt zich intussen als een strenge maar rechtvaardige zuster, een beetje zoals nurse Ratched uit One Flew over the Cuckoo's nest. Met goede raad en daad staat ze me bij. Vervangt de pleister na het douchen, zorgt dat ik de medicijnen op tijd inneem (medicine time gentlemen) en op tijd en regelmatig ga rusten. Morgen (maandag) gaan we de eerste wandeling maken.

Gezeik

De nacht was weer onrustig. Tegenover me ligt een oude vrouw die heel veel geluid maakt en wel uit vrijwel al haar lichaamsopeningen. Vanmorgen vroeg worstelde ze zich naar de postoel en na veel gekreun en gekerm en gemompel kon ze eindelijk haar plas doen. Helaas was de po nog niet teruggeplaatst, dus alles viel een verdieping lager. Armenvol dweilen moesten er aan te pas komen om het op te ruimen. De vrouw naast me is in het holst van de ochtend van de W.C. gevallen, of van de pot gepleurd, zoals we in Rotterdam zeggen.

Desondanks lekker ontbeten. Omdat ik mijn mobieltje nu heb, zeg ik de huistelefoon op. Carla heeft dit niet in de gaten, dus ik ben voor degenen die dat nummer proberen te bellen onbereikbaar. Sorry daarvoor! Ik mag er nog niet uit en moet ook ontzettend plassen. Zittend lukt niet meer, ik moet echt staan. Gelukkig komt de fysio om half negen, zegt de zuster. Niet dus, ze draaft pas tegen twaalven op. Ze leert me hoe ik moet opstaan, daarna ga ik even lozen. Vervolgens gaan we een stukje lopen. Het gaat verbazingwekkend goed. Ik krijg een boekje met instructies en oefeningen. Ik zit al in fase 2 en krijg de bijbehorende oefeningen voor mijn kiezen, die ik een aantal weken moet volhouden. Morgen fase 3. Ik kan morgen naar huis als ik goed kan traplopen. Ik mag gaan douchen, daarna krijg ik een nieuwe pleister op den wonde. Ik draai regelmatig, lees een boek en krant, loop af en toe wat over de gang.

Het is prachtig weer en de Rotterdamse skyline brengt genoeg afleiding. Links kan ik de Van Brienenoordbrug zien, rechts het Botlekgebied en in het midden mijn werkstede, het Groot Handelsgebouw. 's Middags komt Carla weer op bezoek en we wandelen wat over de gangen. Ik heb moeite met praten en heb een stijve nek. Komt waarschijnlijk van de onorthodoxe houding waarin je geopereerd wordt. De chirurg komt ook nog even langs en zegt dat ik morgen wel naar huis mag. Aad en Lia komen ook nog even, na bezoektijd, op bezoek. Moet kunnen. Het communicatieprobleem is inmiddels uitgelekt, dus ik krijg nog wat telefoontjes. Daarna nog de prikjes tegen stollen en pijn en dan lekker gaan slapen.

Cure for pain

Tijdens de eerste onrustige nacht werd ik wakker van de geur van geroosterd brood. Dat zal het ontbijt zijn! Helaas moest ik nuchter blijven. Aangezien ik geen horloge bij me had (in beslag genomen door Carla), wist ik niet dat het pas half twee was en dat de nachtploeg tosti's aan het bakken was! Tijdens het echte ontbijt heb ik uitgebreid gekletst met mijn twee buurvrouwen, beide eergisteren geopereerd aan een hernia. Zij mogen vandaag al naar huis, dus dat belooft wat. Ik werd meteen gebriefd over de andere patiënten. Hoewel ik om half tien ingepland was, werd ik al rond kwart voor negen gesommeerd mij te ontkleden (onderbroek aanhouden) en mij in een bevallig operatieniemendalletje te hijsen. Infuusje in de hand gestoken en op naar de operatiezaal. Daar kreeg ik wat opgebakken dekentjes over mij heen gedrapeerd. De anesthesist stelde mij op mijn gemak, geholpen door een eerder geslikt 'roesje'. Voor ik het wist was ik weer wakker in de verkoeverkamer (het woord zegt het al) en teruggereden. De plek bij het raam was vrij dus ik mocht daar gaan liggen. Ik voelde me kiplekker en heb meteen tv en telefoon besteld. Het bleek dat je best een mobiele telefoon mag gebruiken, dus Carla gebeld om te zeggen hoe het ging en om wat bestellinkjes te doen, inclusief mobiele telefoon. Geluncht met twee boterhammen en thee. De zuster leerde me hoe te draaien. Ik slik driemaal daags diclofenac (hetzelfde spul dat ik al twee jaar slik) en handenvol paracetamol.

Tegen vijven kwam Carla, met de fiets, op bezoek met de boodschapjes. Tegelijk werd het avondeten binnengebracht, gebakken vis met rösti, sla en vla toe. Ik had honger en het smaakte best. Ik mag nog niet op en moet plassen in een fles. Morgen, als de fysio is geweest en me geleerd heeft hoe op te staan, mag ik pas uit bed. Ik heb ook geen 'papegaai' boven me en de hekjes van het bed staan omhoog. Alleen een dwangbuis ontbreekt nog. Toen Carla weg was nog wat gelezen, gezapt en wilde, na het onvermijdelijke tromboseprikje, vroeg gaan slapen. Gelukkig kwam Sister Morphine langs, om dat nog makkelijker te maken. Daar kan ik wel aan (ge)wennen!

De Heilige Franciscus

Het moest er eens van komen. Na twee jaar pijn in het linkerbeen ben ik vanavond opgenomen voor mijn hernia-operatie. De MRI was al in februari gemaakt, medische molens malen langzaam, dus het kwam pas na de zomervakantie uit.

Ik had met Aad afgesproken dat hij ons om half acht kwam ophalen. Vanochtend om zeven uur belde Lia redelijk in paniek of dat wel klopte? Ik kon haar geruststellen, het was vanávond... Ik werd opgehaald in de splinternieuwe bolide van Tjechische herkomst. Eenmaal aangekomen duurde het nog even voordat ik op de juiste afdeling was, na een ruilverkaveling is de bebording en bewegwijzering nog niet opti. Aad vertelde, ter geruststelling, dat het SFG gezakt was in de AD-rating.

Ik lig op een kamer van zes, met rechts van mij twee lotgenotes die morgen alweer vertrekken. Het is hen allemaal erg meegevallen (sta op en wandel!), dus dat geeft hoop. Ik ben te laat voor tv en telefoonaansluiting, maar ik heb genoeg leesvoer bij me en de iPod. De nachtzuster kwam nog even met een verrassing: het antitromboseprikje. Had ik dus niet op gerekend. Ik mocht wel kiezen waar de naald in ging: been, bil of buik. Het werd buik, plaats zat!